ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Έγκλημα στη Βεγγάζη





Από το φίλο μας τον Πολυβώτη


Στους εξεγερμένους της Βεγγάζης που πανηγύρισαν για την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, οι σοφοί της ελληνικής αριστεράς λένε «μη χαίρεστε, καλύτερα να σας σφάξουν παρά αυτό που έρχεται». Ανίκανοι να ιεραρχήσουν τις διαφορετικές εκφάνσεις του καλού και του κακού, επιλέγουν με μοναδικό κριτήριο το τι κάνουν οι ΗΠΑ και οι υπόλοιπες δυνάμεις του κακού.

Η κατάντια της ελληνικής αριστεράς δεν έχει όρια. Διαβάζω στο κύριο άρθρο της «Αυγής», με τίτλο «Μακριά από τον πόλεμο!», ότι «χώρες όπως η Ελλάδα, [..] δεν έχουν λόγο να αναμιχθούν στρατιωτικά στην κρίση», ότι «όσοι τώρα σπεύδουν να ενεργήσουν στρατιωτικά για... ανθρωπιστικούς λόγους, είναι οι ίδιοι οι οποίοι επί σειρά ετών στήριζαν το δικτατορικό καθεστώς Καντάφι και έκαναν μπίζνες μαζί του» και ότι, άκουσον άκουσον, «θα αρκούσε μια απόφασή τους για κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων του Καντάφι και της οικογένειάς του, ώστε το καθεστώς να αντιληφθεί ότι η απομόνωση μετράει»! Ο Λαφαζάνης λέει ότι είναι «ντροπή για τη χώρα» η συμμετοχή στην επέμβαση στη Λιβύη, και ότι «μετατρέπει τη χώρα σε προτεκτοράτο της Τρόικα και στρατιωτικό πιόνι των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και του Ισραήλ.» (Στα καθ' ημάς, η Δημοκρατική Αριστερά ξόρκισε το κακό με ευχολόγια «για ειρηνική επίλυση της κρίσης στη Λιβύη, με τελικό στόχο την ανάδειξη μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες, νέας ηγεσίας στη χώρα.»)

Δεν υπάρχει αμφιβολία για την υποκρισία της Δύσης, γενικότερα και ειδικότερα στα του αραβικού κόσμου, μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτή έχει να κάνει με την καθυστέρηση που σημειώθηκε στην επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων. (Να τονίσουμε, βέβαια, εδώ τις ακόμα μεγαλύτερες ευθύνες Ρωσίας-Κίνας, των χωρών δηλαδή από στις οποίες όλοι οι αιθεροβάμονες, από το φαιοκόκκινο εθνικιστικό μέτωπο μέχρι την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, προσβλέπουν για τη δανειοδότηση της χώρας όταν αυτή απελευθερωθεί από τον εναγκαλισμό της τρόικας.) Η καθυστέρηση δεν μπορεί να είναι τυχαία - οι μεγάλες δυνάμεις αισθάνονταν άβολα με τις αραβικές επαναστάσεις και προτιμούν μία ενδιάμεση κατάσταση όπου θα μπορούν να μεσολαβήσουν, ελέγχοντας και τη ροή του πετρελαίου, από μία καθαρή νίκη των επαναστατών. Από την άλλη, η σκιά της γενοκτονίας στη Ρουάντα που η διεθνής κοινότητα παρακολούθησε παθητικά πέφτει βαριά σε μία μεσογειακή αφρικανική χώρα της οποίας ο δικτάτορας ήθελε να γίνει ηγέτης των «Ηνωμένων Πολιτειών της Αφρικής».

Σκέφτομαι την ανατριχίλα που θα αισθάνονταν αυτή τη στιγμή οι εξεγερμένοι της Βεγγάζης, οι ίδιοι που κατά τ' άλλα αποθεώνονται από την ίδια αριστερά, αν γνώριζαν για αυτές τις δηλώσεις. Ευτυχώς, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο λόγος της αριστεράς δε μετράει για σχεδόν τίποτα πια στην Ελλάδα· πονάει όμως να βλέπεις σε ζωντανό χρόνο με ποιον τρόπο ώθησε και ωθεί τον εαυτό της στο περιθώριο.



2 σχόλια:

  1. Ας μην ξεχνούμε ότι ο Καντάφι είναι ο ηγέτης της Επαναστάσεως και επικεφαλής της Μεγάλης Λαϊκής Σοσιαλιστικής Αραβικής Λιβυκής Τζαμαχιρίας. Και στην Ελλάδα ό,τι αναφέρεται σε επανάσταση προκαλεί συμπάθεια (από την άκρα Αριστερά έως την Άκρα Δεξιά - δεδομένου ότι μέχρι και ο κ. Πλεύρης έχει συνεργαστεί με τον Καντάφι: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=258990

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Oλοι οι φασίστες Κωνσταντίνε μια γενιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή