ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

Η χρεοκοπία ξεκίνησε και η έξοδος από το ευρώ θα είναι καταστροφή...


 

Αριστεροί, δεξιοί, φιλελεύθεροι, κομμουνιστές, επαγγελματίες και ερασιτέχνες που βλέπουν και δεν είναι πουλημένοι, έχουν καταλάβει το κολπάκι που στήνεται αργά και μεθοδικά. Και αντιδρούν (Leo) 

Του Κώστα Στούπα, www.capital.gr, 31.5.11

Κατά μια ευρύτερη έννοια όλοι είμαστε αγανακτισμένοι σε αυτή τη χώρα. Όσοι «έφαγαν» πολλά γιατί τελείωσαν τα «φαγώσιμα»... Όσοι «έφαγαν» λίγα ίσως γιατί δεν πρόλαβαν να «φάνε» περισσότερα. Όσοι δεν «έφαγαν» τίποτα  γιατί καλούνται μαζί με τους άλλους να πληρώσουν τα «σπασμένα» και, δικαίως, ανησυχούν πως στο τέλος θα τα πληρώσουν μόνο αυτοί. Όλοι είμαστε αγανακτισμένοι... αλλά ο καθένας για άλλο λόγο. Ο απεργός της ΔΕΚΟ με τους 16 μισθούς το χρόνο ή της άλλης που θα πουληθεί είναι αγανακτισμένος γιατί η χρεοκοπία του κράτους απειλεί τα κεκτημένα. Οι περισσότεροι αυτών είχαν ορίσει τα όρια του βιοτικού τους επιπέδου μέχρι εκεί που άφηνε περιθώριο, το όριο δανεισμού του εισοδήματός τους. Τώρα αυτοκίνητα, κάρτες, ακίνητα απειλούνται να βρεθούν στον αέρα...


Ο άνεργος γιατί δεν έχει και καταλαβαίνει για πρώτη φορά πως μπορεί να χρειαστεί να περιμένει χρόνια  μέχρι να ξαναβρεί δουλειά. Οι κάρτες και τα δάνεια είναι ήδη στο κόκκινο και ο βιοπορισμός, μετά τη λήξη του χρόνου επιδότησης της ανεργίας, εξασφαλίζεται από τη συνδρομή των πέριξ...

Φοβάμαι πως υπάρχουν πολλοί αγανακτισμένοι σε αυτή τη χώρα, ο καθένας όμως για διαφορετικούς λόγους, οι οποίοι σε κάποιες περιπτώσεις είναι και ανταγωνιστικοί μεταξύ τους.

Παρατηρώ μέσα ενημέρωσης και κόμματα πως προσπαθούν να εμφανιστούν συνοδοιπόροι όλων των αγανακτισμένων ασκαρδαμυκτί και προσεγγίζουν το πλήθος όπως οι έμποροι ναρκωτικών τις αποσβολωμένες από το σοκ της πραγματικότητας ντελικάτες ψυχές.

Το πλήθος σπάνια δίνει λύσεις. Ενίοτε νομίζει πως δίνει λύσεις, αλλά αυτό που συμβαίνει είναι πως δημιουργεί τις προϋποθέσεις να αλλάξουν τα πρόσωπα που δυναστεύουν τους θώκους της εξουσίας και της οικονομίας.

Αγαπητοί μου αγανακτισμένοι ένθεν κακείθεν...  Το ελληνικό οικονομικό πρόβλημα έχει ως εξής: Κράτος έσοδα 50 δισ., έξοδα 75 δισ. ευρώ. Οικονομία εισαγωγές 44 δισ. ευρώ, εξαγωγές 16 δισ. ευρώ.
Αν δεν ανατραπούν αυτές οι διαφορές, όχι με ελικόπτερο θα φύγουν οι ένοικοι της πλατείας Συντάγματος αλλά και με ιπτάμενο δίσκο που μοιράζει χρυσές λίρες, για να γίνει η αποκαθήλωση λύση δεν υπάρχει.

Έχω γίνει κουραστικός, αλλά είναι το θέμα των ημερών. Η διαφορά των 50 με 75 δισ. ευρώ μπορεί να κλείσει μόνο με δύο τρόπους: με απολύσεις στο δημόσιο ή με αύξηση φόρων.

Αν είχαμε κυβέρνηση θα τα εξηγούσε αυτά με λόγια που θα μπορούσαν να ακούγονται συμπαθητικά στα αυτιά των υπηκόων και θα έβρισκε το κατάλληλο μείγμα μείωσης του δημοσίου και αύξησης των εσόδων.

Αν αυτοπροσδιοριζόταν σαν φιλολαϊκή κυβέρνηση, με αριστερά οράματα και άλλες τέτοιου είδους διαφημιστικές λεζάντες ή υπαρξιακές αυταπάτες, θα μπορούσε να βάλει τους εκατοντάδες χιλιάδες απολυμένους για ένα δυο χρόνια  σε ένα πρόγραμμα ανεργίας ή μετεκπαίδευσης με κοινοτικά κονδύλια τα οποία θα εξασφάλιζε στα πλαίσια των διαπραγματεύσεων.

Η αύξηση των εσόδων θα μπορούσε να είχε αντιμετωπιστεί με τη δημιουργία μας σοβαρής υποδομής καταπολέμησης της φοροδιαφυγής η οποία θα είχε ξεκινήσει από πέρυσι, όταν το σχετικό υπουργείο διέρρεε στα κανάλια την έφοδο των εφοριακών στους γιατρούς του Κολωνακίου.

Αλλά φευ... άνθρωποι που δεν έχουν εργαστεί ποτέ στον πραγματικό κόσμο και γεννήθηκαν στο κοινοβούλιο ή βιοπορίστηκαν μόνο από τα κοινοτικά κονδύλια, που να την βρουν την κοινή λογική.

9 σχόλια:

  1. απο τα 75 δις ποσα πανε για τη μισθοδοσια? τα υπολοιπα σε τι χαβουζα πεφτουν? ποσα τρωνε οι εργολαβοι οι νταβαδες του ΕΣΥ οι ΜΚΟ και δεν συμμαζευεται? ο ανθρωπακος που παιρνει 1200 στο δημοσιο ριχνει τα λεφτα του στην αγορα ΟΛΑ δεν τα στελνει Ελβετια. Γιατι μας τα γραφει τοσο ισοπεδωτικα και αοριστα? Μα γιατι ειναι ο γνωστος Στουπας! Συμφωνεις Λεο? Εγω λεω οτι οσοι παιρνουν πανω απο 2500 καθαρα χωρις οικογενεια να περικοπει το 10% και αναλογικα να φτασει το 30% στους δηθεν μανατζερς, αλλα κυριως ολα τάλλα μαζι με τις επιτροπες και τα επιτροπατα. mike

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Mike
    θα πρέπει να συμφωνώ με όλα όσα γράφει ο Στούπας για να τον αναρτήσω; Τι είναι η μαργαρίτα, η Πράβδα; Σε άλλα συμφωνώ σε άλλα όχι, είναι όμως μια άποψη με βάσιμα στοιχεία που δίνουν λαβή για συζήτηση. Συμφωνώ όμως ότι το πρόβλημα είναι το έλλειμμα του δημοσίου και αν αυτό δεν μαζευτεί, φως δεν βλέπουμε. Διαφωνώ πως η λύση είναι μόνο οι απολύσεις και η φορολογία. Αλλά μπορεί να είναι και αυτά και αυτά άλλα που εσύ προτείνεις και έχω γράψει κι'εγώ τόσες φορές.
    Το δημόσιο έχει άπειρες μαύρες τρύπες, μικρές και μεγάλες και σίγουρα δεν μπορεί να μοιράζει 1200αρια επειδή είναι μικρό ποσό, όπως και δεν μπορεί να μοιράζει 2500αρα σε δήθεν στελέχη. Δεν υπάρχει λόγος να είμαστε αγριεμένοι σε φιλελεύθερες απόψεις όταν αναζητούμε λύσεις. Στην κατάσταση που είμαστε η λύση είναι πολύ περίπλοκη υπόθεση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συμφωνω, αλλα Βρε ΛΕΟ επειδη εισαι καθαρος ανθρωπος ο υπηρετης των παρασιτων που αρπαξαν δις δρχ. δανεια χωρις επιστροφη, συν τα λεφτα ανθρωπων που θα επεφταν σημερα στην καταναλωση, το αποκουμπι τους , εγραφε καθε μερα απο τις φυλλαδες ''κλωνκ,κλωνκ/ τικ,τακ αττικατ'' καταλαβες? τωρα λεει παρτε τους και το κεφαλι.Θα στα πω και απο κοντα. mike

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Οι δαπάνες και μισθούς και συντάξεις στο στενό δημόσιο τομέα από 12 δισ. το 2003 έφτασαν τα 26 το 2009. Συνολικά ο προϋπολογισμός πληρώνει πολύ περισσότερα, υπολογίζω 40-45 δισ. Ευρω σε σύνολο εσόδων περί τα 50 δισ. Ευρω. Κάτι πάει στραβά και σίγουρα είναι οι σπατάλες σε εργολάβους και προμηθευτές, αλλά το πολύ "ψωμί" είναι οι δαπάνες για αμοιβές του στρατού κατοχής της κομματοκρατίας... Η κοινή λογική λέει πως αν δεν αντιμετωπιστούν αυτές καμιά λύση δεν είναι βιώσιμη. Αν η κοινή λογική είναι νεοφιλελευθερισμός, τι να πω...
    Τα έσοδα είναι λιγότερα λόγω φοροδιαφυγής και πρέπει να αυξηθούν. Σε μας είναι 20% του ΑΕΠ και ο μέσος όρος της ευρωζώνης κοντά στο 30%... Μόνο αυτό προσθέτει άλλα 20-24 δισ.Ευρω. Η λογική ποια πρέπει να είναι όμως έχουμε τόσα έσοδα μπορούμε να δαπανάμε τόσα για μισθούς και συντάξεις γενικώς ή μπορούμε να δαπανάμε τόσα για κάθε πολίτη για δωρεάν υγεία, παιδεία κλπ και αυτός ας κάνει χρήση στο δημόσιο ή το ιδιωτικό σύστημα κατ΄επιλογήν... Για να νοιάζονται και ο δημόσιος αλλά και ο ιδιωτικός τομέας να του προσφέρουν υπηρεσίες...
    Το χαρακτηρισμό υπηρέτης των παρασίτων των αντιπαρέρχομαι. Είμαι 25 χρόνια στη δημοσιογραφία και δεν ειμαι μέλος της ΕΣΗΕΑ γιατί την θεωρώ συντεχνιακή. Π.χ. επιτρέπει σε ένα δημοσιογράφο να δουλεύει το πρωι στην τράπεζα ή το υπουργείο και το βράδυ στην εφημερίδα να γράφει και να αξιολογεί το πρωινό αφεντικό του. Ολα τα εισοδήματά μου της τελευταίας 25ετίας ήταν φανερά και από δημοσιογραφικές και μόνο εργασίας. Οταν μου ανατέθηκαν θέσεις διευθυντικές έβαζα σαν όρο στις προσλήψεις να μην εργάζονται οι δημοσιογράφοι σε γραφεία τύπου... Επιπλέον θεωρώ το αγγελιόσημο καταχρηστικό όρο, όμοιο με τα κεκτημένα των ΔΕΚΟ και των κλειστών επαγγελμάτων... Σαν μη μέλος της ΕΣΗΕΑ δεν μετέχω των ασφαλιστικών προνομίων του ΕΔΟΕΑΠ...
    Το 1999 και η φούσκα του χρηματιστηρίου αποτελεί μεγάλη συζήτηση... Μπορεί να έκανα πολλά λάθη αλλά ποτέ δεν χρησιμοποίησα δόλο, εναντίον των αναγνωστών μου, τους οποίους θεωρώ και πολυτιμότερο "περιουσιακό" στοιχείο μου, αφού δεν με άφησαν ποτέ χωρίς περιθώρια καλής διαπραγμάτευσης με τους εκάστοτε εργοδότες.
    Το γεγονός πως 10+ χρόνια μετά το 1999 ένα σημαντικό μέρος των αναγνωστών μου τότε με ακολουθεί ακόμη μάλλον σαν ψήφο εμπιστοσύνης το εκλαμβάνω... Δεν συμβαίνει το ίδιο με τους περισσότερους που έκαναν τη ίδια δουλειά με εμένα τότε... Αυτά και ως είθισται οψόμεθα...
    Φιλικά ΚΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Leo Ούτε ίδιος συμφωνώ απολύτως και δια παντός με όλα αυτά που γράφω. Σκέψεις είναι ενίοτε βασισμένες σε στοιχεία. Δεν έχω τη ψευδαίσθηση πως τα κείμενά μου διακονεύουν κάποια απόλυτη αλήθεια... Στα μπλογκ της ΔΑ βρίσκω ενδιαφέροντα κείμενα και ακόμη πιο ενδιαφέρουσες επιλογές... εξ ου και οι επισκέψεις. Δεν με απασχολεί καθόλου που με πολλά διαφωνώ... Σημασία για εμένα έχει να βρίσκω ψήγματα σκέψης, πρωτοτυπίας και ποιότητας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Κώστα
    είναι σαφές πως το blogging σημαίνει επικοινωνία χωρίς όρια και προκαταλήψεις. Και γω βρίσκω ενδιαφέροντα πράγματα στα κείμενα του capital, τροφή για σκέψη και θα συνεχίσω να αναρτώ ότι νομίζω ότι βοηθάει στη διακίνηση των ιδεών. Στις μέρες αυτές θεωρώ ότι οι βεβαιότητες του παρελθόντος έχουν γίνει σαπουνόφουσκες. Τα λέμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Διαβάζοντας τον παραπάνω διάλογο, τελικά συνειδητοποιώ οτι αυτή η χώρα αλλάζει. Και αλλάζει προς το καλύτερο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Μακάρι ρε φίλε ανώνυμε. Η χώρα θ'αλλάξει όταν όλες οι ιδεολογίες και πολιτικές επικοινωνήσουν αναζητώντας την έξοδο από το τέλμα. Μετά μπορούν να συνεχίσουν να τρώγονται........
    Όσοι παθαίνουν και αγανακτούν που η Αριστερά μπορεί να συζητάει με το φιλελευθερισμό, είναι αυτοί που υπερασπίζονται τον κατακερματισμό και τα ιδιοτελή συμφέροντα στο όνομα του κάθε -ισμού τους. Το παραμύθι αυτό το έφαγε η κοινωνία και το μηρυκάζει 40 χρόνια, επιτρέποντας να πλουτίσουν οι ημέτεροι και να φτωχύνει η χώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. ΛΕΟ Πιστεύω υπάρχουν δυο βασικές πολιτικές και πολιτισμικές τάσεις που συνοδεύουν την ελληνική πραγματικότητα από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους.Είναι οι οπαδοί του ευρωπαϊκού διαφωτισμού και εκείνοι της οθωμανικής ανατολικής παράδοσης και του Κοτσαμπασισμού. Ο μετεμφυλιακός διαχωρισμός αριστερά δεξιά έχει "ξεφτίσει" και δεν καταγράφει την ουσία των πολιτικών και οικονομικών αντιθέσεων της χώρας.
    Π.χ. πιστεύω πως ο Χατζηδάκης της ΝΔ έχει πιο πολλά κοινά με τους Μόσιαλο-Παναρίτη-Διαμαντοπούλου του ΠΑΣΟΚ παρά με το τους Σαμαρά, Πανίκα, Γιακουμάτο κλπ Οπως και ο Μόσιαλος έχει πιο πολλά κοινά με τη ΔΑ παρά με την Κατσέλη, τον Παναγιωτακόπουλο...
    Από τη μια οι ξενοφοβικές "πατριωτικές" δυνάμεις και από την άλλη οι κοσμοπολίτικες Δηλ. (ΛΑΟΣ- Δίκτυο 21- ηγεσία ΝΔ- Πατριωτικό ΠΑΣΟΚ Φωτοπουλο-Παπουτσήδων, ΣΠΙΘΕΣ- ΚΚΕ, ΛαφαζονοΣυριζαίοι και από την άλλη... Φιλελευθερίζοντες εντός εκτός ΝΔ, Φιλελεύθερο Κέντρο- Μπακογιάννη, Εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ, ΔΑ... Μπορεί να διαφωνούμε στην οικονομία αλλά αυτά που μας ενώνουν νομίζω πως είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή