ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

Πύκνωση ή αραίωση ;



του Ευθύμη Δημόπουλου

Η συζήτηση για την παθολογία του υπάρχοντος καθεστώτος εκπαίδευσης και διοίκησης στα ΑΕΙ αναδεικνύει ένα ενδιαφέρον δίπολο. Μήπως η κριτική που ασκείται στα έργα και τις ημέρες της πανεπιστημιακής συντεχνίας είναι ισοπεδωτική, στρεβλωτική και τελικά γκαιμπελική (δηλαδή σκόπιμα συκοφαντική) ή αντιθέτως περιγράφει μια κυρίαρχη πραγματικότητα ; Τα φαινόμενα στρέβλωσης του εκπαιδευτικού έργου και διαφθοράς στην πανεπιστημιακή ζωή δείχνουν να πολλαπλασιάζονται στις δεκαετίες του μεταπολιτευτικού αυτοδιοίκητου ή περιορίζονται ; Δίνουν τον τόνο ή όχι στην πανεπιστημιακή ζωή της χώρας μας ; Έχουμε φαινόμενα πύκνωσης ή αραίωσης, θα αναρρωτιόταν ένας μεγάλος ιστορικός της εθνικής αυτογνωσίας, ο Κ.Θ.Δημαράς προτού καταλήξει στην τεκμηρίωσή του.

Το πρώτο που θα ήθελα να παρατηρήσω είναι πως η άποψη που υποστηρίζει τον περιορισμένο χαρακτήρα της συντεχνιακής μεταπολιτευτικής παθογένειας διακινείται ευρύτερα και αναζωπυρώνεται μπροστά σε κάθε ενδεχόμενο μεταρρύθμισης. Αναπαράγεται στο λόγο όλων σχεδόν των συντεχνιών του δημοσίου. Δείτε ανακοινώσεις της ΔΟΕ, της ΟΛΜΕ, της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, των ΕΛΠΕ κτλ. και θα βρείτε την ίδια ακριβώς επιχειρηματολογία. «Μας απαξιώνουν, μας συκοφαντούν, επιχειρούν με αυτόν τον τρόπο να διεμβολίσουν το δημόσιο χαρακτήρα των υπηρεσιών του κράτους. Οι ανομίες των λίγων δεν πρέπει να γενικεύονται» κτλ. Το ίδιο συμβαίνει με τις κατά καιρούς ανακοινώσεις των Πρυτάνεων και των διαφόρων συνδικαλιστικών παρατάξεων των πανεπιστημιακών κάθε φορά που ανακινείται το ζήτημα της μεταρρύθμισης. Αφετηρία όλων αυτών των ανακοινώσεων είναι πως η απαξίωση, η διαπόμπευση των πανεπιστημιακών προλειαίνει το έδαφος για να περάσει το νομοσχέδιο «οδοστρωτήρας».
Επισημαίνω πως στην Ελλάδα δεν χρεοκόπησε μόνο οικονομικά το κράτος. Χρεοκόπησε και στα πεδία της λειτουργικότητας, της ποιότητας, της παραγωγικότητας, της αποτελεσματικότητας κρίσιμων κρατικών λειτουργιών και δημόσιων υπηρεσιών. Και αν πολλούς ενοχλεί ο όρος χρεοκοπία για τα ΑΕΙ, νομίζω πως όλοι θα συμφωνήσουμε ότι εδώ και δεκαετίες είναι φανερά τα αδιέξοδα του μοντέλου πανεπιστημιακής εκπαίδευσης στη χώρα μας, όπως και αν τα δούμε. Δηλαδή, είτε σε σχέση με τις απαιτήσεις των επιστημονικών εξελίξεων είτε σε σχέση με τις νέες εργασιακές και παραγωγικές ανάγκες είτε σε σχέση με τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Το να αναγνωρίζουμε το αδιέξοδο και το «στόμωμα» αυτού του μοντέλου ούτε απαξία σημαίνει ούτε διαπόμπευση.
Αναντίρρητα η ευθύνη των κυβερνώντων, για αυτή την εξέλιξη, είναι θεμελιώδης, αλλά δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αποσιωπήσουμε τις τεράστιες ευθύνες του πανεπιστημιακού κατεστημένου. Δεν μπορώ να ισχυριστώ τεκμηριωμένα αν η ελληνική πανεπιστημιακή κοινότητα μπορεί ή όχι να καυχιέται για την επιστημονική της παραγωγικότητα. Εκείνο όμως που δυστυχώς συνειδητοποιούν όσοι εργάζονται και φοιτούν στα πανεπιστήμια είναι πως το ηθικό και πολιτιστικό «χνάρι» που άφησε στην πανεπιστημιακή ζωή το μεταπολιτευτικό αυτοδιοίκητο είναι αποκαρδιωτικό, και αυτό, πέραν όλων των άλλων, είναι μια κηλίδα για τη δημοκρατία και μια τεράστια απειλή για μια κοινωνία που θέλει να ελπίζει σε μέρες δικαιοσύνης και δημιουργίας. Υπήρξε δε τόσο βαθύ αυτό το ίχνος που ακόμη και η ελληνική λογοτεχνία της τελευταίας δεκαετίας το περιέγραψε με ιδιαίτερα μελανά χρώματα. Θα περίμενε λοιπόν κανείς όχι μόνο οι κυβερνώντες αλλά και οι πρυτάνεις να προσέλθουν στο διάλογο ξεκινώντας με μια γενναία και ειλικρινή αυτοκριτική. Δεν το έκαναν ούτε οι μεν ούτε οι δε.
Ως πολίτης και ως μέλος μιας πολιτικής συλλογικότητας (ΔΗΜΑΡ) που ομνύει στη μεταρρύθμιση έχω να πω το εξής: Στην ελληνική κοινωνία ιδανικές μεταρρυθμιστικές επιλογές δεν υπάρχουν. Μας πιέζουν τα πάντα. Η κρίση, το χρέος, το πρόσφατο μεταπολιτευτικό μας παρελθόν, τα κάθε είδους ελλείμματά μας ως κοινωνία κ.τ.λ. Σε καμιά όμως περίπτωση δεν πρέπει να συνταχθούμε με τη διαιώνιση ούτε του υπάρχοντος πολιτικού ούτε του πανεπιστημιακού μεταπολιτευτικού καθεστώτος. Το επιχείρημα πως «φαινόμενα διαφθοράς δεν διέπουν μόνο την πανεπιστημιακή ζωή αλλά και όλη την πολιτική μας ζωή όμως κανείς δεν σκέφθηκε να προτείνει την κατάργηση της δημοκρατίας» μου φαίνεται ωμά κυνικό και προσβλητικό.
Τα φαινόμενα διαφθοράς δεν τα παρήγαγε η δημοκρατία γι’ αυτό δε ζητάμε την κατάργησή της. Τα παρήγαγαν οι υπονομευτές της γι’ αυτό ζητάμε τον περιορισμό της δύναμής τους.

Δημόπουλος Ευθύμης.


ΥΓ του blog:
Εδώ ένα  άρθρο του Κ Σταμάτη στην αντίθετη κατεύθυνση
http://rednotebook.gr/details.php?id=2880 

1 σχόλιο:

  1. Μπράβο.
    Επι τέλους μια ψύχραιμη αποτύπωση της θλιβερής πραγματικότητας, χωρίς ιδεοληψίες και ωραιοποιήσεις.
    Πάνω σε αυτή τη βάση θα μπορούσε να γίνει μια συζήτηση για τι τι πρέπει να γίνει απο εδώ και πέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή