ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

"Η κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα». Αυτος ειναι ο τιτλος του συνεδριου. Τεχνηέντως και παραπειστικώς η συζήτηση μεταφέρθηκε σε συγκρίσεις μεταξύ των ολοκληρωτισμών του 20 αιώνα γιατί έτσι βόλευε τους αμετανόητους οπαδούς τους, ειδικά τους φιλοσοβιετικούς που είναι και ιδεολογικά κυρίαρχοι στη χώρα αυτή. Εχουμε μέλλον ακόμα μέχρι να βγάλουμε τη γλίτσα αυτή από πάνω μας. Είναι ένα ακόμα δείγμα της αβελτηρίας μας.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

Πύκνωση ή αραίωση ;



του Ευθύμη Δημόπουλου

Η συζήτηση για την παθολογία του υπάρχοντος καθεστώτος εκπαίδευσης και διοίκησης στα ΑΕΙ αναδεικνύει ένα ενδιαφέρον δίπολο. Μήπως η κριτική που ασκείται στα έργα και τις ημέρες της πανεπιστημιακής συντεχνίας είναι ισοπεδωτική, στρεβλωτική και τελικά γκαιμπελική (δηλαδή σκόπιμα συκοφαντική) ή αντιθέτως περιγράφει μια κυρίαρχη πραγματικότητα ; Τα φαινόμενα στρέβλωσης του εκπαιδευτικού έργου και διαφθοράς στην πανεπιστημιακή ζωή δείχνουν να πολλαπλασιάζονται στις δεκαετίες του μεταπολιτευτικού αυτοδιοίκητου ή περιορίζονται ; Δίνουν τον τόνο ή όχι στην πανεπιστημιακή ζωή της χώρας μας ; Έχουμε φαινόμενα πύκνωσης ή αραίωσης, θα αναρρωτιόταν ένας μεγάλος ιστορικός της εθνικής αυτογνωσίας, ο Κ.Θ.Δημαράς προτού καταλήξει στην τεκμηρίωσή του.

Το πρώτο που θα ήθελα να παρατηρήσω είναι πως η άποψη που υποστηρίζει τον περιορισμένο χαρακτήρα της συντεχνιακής μεταπολιτευτικής παθογένειας διακινείται ευρύτερα και αναζωπυρώνεται μπροστά σε κάθε ενδεχόμενο μεταρρύθμισης. Αναπαράγεται στο λόγο όλων σχεδόν των συντεχνιών του δημοσίου. Δείτε ανακοινώσεις της ΔΟΕ, της ΟΛΜΕ, της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, των ΕΛΠΕ κτλ. και θα βρείτε την ίδια ακριβώς επιχειρηματολογία. «Μας απαξιώνουν, μας συκοφαντούν, επιχειρούν με αυτόν τον τρόπο να διεμβολίσουν το δημόσιο χαρακτήρα των υπηρεσιών του κράτους. Οι ανομίες των λίγων δεν πρέπει να γενικεύονται» κτλ. Το ίδιο συμβαίνει με τις κατά καιρούς ανακοινώσεις των Πρυτάνεων και των διαφόρων συνδικαλιστικών παρατάξεων των πανεπιστημιακών κάθε φορά που ανακινείται το ζήτημα της μεταρρύθμισης. Αφετηρία όλων αυτών των ανακοινώσεων είναι πως η απαξίωση, η διαπόμπευση των πανεπιστημιακών προλειαίνει το έδαφος για να περάσει το νομοσχέδιο «οδοστρωτήρας».
Επισημαίνω πως στην Ελλάδα δεν χρεοκόπησε μόνο οικονομικά το κράτος. Χρεοκόπησε και στα πεδία της λειτουργικότητας, της ποιότητας, της παραγωγικότητας, της αποτελεσματικότητας κρίσιμων κρατικών λειτουργιών και δημόσιων υπηρεσιών. Και αν πολλούς ενοχλεί ο όρος χρεοκοπία για τα ΑΕΙ, νομίζω πως όλοι θα συμφωνήσουμε ότι εδώ και δεκαετίες είναι φανερά τα αδιέξοδα του μοντέλου πανεπιστημιακής εκπαίδευσης στη χώρα μας, όπως και αν τα δούμε. Δηλαδή, είτε σε σχέση με τις απαιτήσεις των επιστημονικών εξελίξεων είτε σε σχέση με τις νέες εργασιακές και παραγωγικές ανάγκες είτε σε σχέση με τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Το να αναγνωρίζουμε το αδιέξοδο και το «στόμωμα» αυτού του μοντέλου ούτε απαξία σημαίνει ούτε διαπόμπευση.
Αναντίρρητα η ευθύνη των κυβερνώντων, για αυτή την εξέλιξη, είναι θεμελιώδης, αλλά δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αποσιωπήσουμε τις τεράστιες ευθύνες του πανεπιστημιακού κατεστημένου. Δεν μπορώ να ισχυριστώ τεκμηριωμένα αν η ελληνική πανεπιστημιακή κοινότητα μπορεί ή όχι να καυχιέται για την επιστημονική της παραγωγικότητα. Εκείνο όμως που δυστυχώς συνειδητοποιούν όσοι εργάζονται και φοιτούν στα πανεπιστήμια είναι πως το ηθικό και πολιτιστικό «χνάρι» που άφησε στην πανεπιστημιακή ζωή το μεταπολιτευτικό αυτοδιοίκητο είναι αποκαρδιωτικό, και αυτό, πέραν όλων των άλλων, είναι μια κηλίδα για τη δημοκρατία και μια τεράστια απειλή για μια κοινωνία που θέλει να ελπίζει σε μέρες δικαιοσύνης και δημιουργίας. Υπήρξε δε τόσο βαθύ αυτό το ίχνος που ακόμη και η ελληνική λογοτεχνία της τελευταίας δεκαετίας το περιέγραψε με ιδιαίτερα μελανά χρώματα. Θα περίμενε λοιπόν κανείς όχι μόνο οι κυβερνώντες αλλά και οι πρυτάνεις να προσέλθουν στο διάλογο ξεκινώντας με μια γενναία και ειλικρινή αυτοκριτική. Δεν το έκαναν ούτε οι μεν ούτε οι δε.
Ως πολίτης και ως μέλος μιας πολιτικής συλλογικότητας (ΔΗΜΑΡ) που ομνύει στη μεταρρύθμιση έχω να πω το εξής: Στην ελληνική κοινωνία ιδανικές μεταρρυθμιστικές επιλογές δεν υπάρχουν. Μας πιέζουν τα πάντα. Η κρίση, το χρέος, το πρόσφατο μεταπολιτευτικό μας παρελθόν, τα κάθε είδους ελλείμματά μας ως κοινωνία κ.τ.λ. Σε καμιά όμως περίπτωση δεν πρέπει να συνταχθούμε με τη διαιώνιση ούτε του υπάρχοντος πολιτικού ούτε του πανεπιστημιακού μεταπολιτευτικού καθεστώτος. Το επιχείρημα πως «φαινόμενα διαφθοράς δεν διέπουν μόνο την πανεπιστημιακή ζωή αλλά και όλη την πολιτική μας ζωή όμως κανείς δεν σκέφθηκε να προτείνει την κατάργηση της δημοκρατίας» μου φαίνεται ωμά κυνικό και προσβλητικό.
Τα φαινόμενα διαφθοράς δεν τα παρήγαγε η δημοκρατία γι’ αυτό δε ζητάμε την κατάργησή της. Τα παρήγαγαν οι υπονομευτές της γι’ αυτό ζητάμε τον περιορισμό της δύναμής τους.

Δημόπουλος Ευθύμης.


ΥΓ του blog:
Εδώ ένα  άρθρο του Κ Σταμάτη στην αντίθετη κατεύθυνση
http://rednotebook.gr/details.php?id=2880 

1 σχόλιο:

  1. Μπράβο.
    Επι τέλους μια ψύχραιμη αποτύπωση της θλιβερής πραγματικότητας, χωρίς ιδεοληψίες και ωραιοποιήσεις.
    Πάνω σε αυτή τη βάση θα μπορούσε να γίνει μια συζήτηση για τι τι πρέπει να γίνει απο εδώ και πέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή