ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Από το Nicolas Sevastakis: Αυτή η εξουσία δεν πιστεύει στον νόμο της πολιτείας (στο ρεπουμπλικανικό συμβόλαιο). Συνδιαχειρίζεται σχολική ύλη με την Εκκλησία ή δημόσιους χώρους και πλατείες με "πολιτικές ομάδες'' ή εθιμικές παραδόσεις ''ανυπακοής''. Είναι πλέον το σημείο συνάντησης του κρατισμού και ενός επιλεκτικά διακριτικού αντικρατισμού. Ασκείται καθημερινά στη νουθεσιακή ρητορική κατά του ιδιωτικού φανερώνοντας απίστευτη φοβία για ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Για να μην κακοκαρδίσει τον έναν ή άλλον εξουσιαστικό παίκτη σε αυτό το αντισυστημικό θέατρο της ωμότητας που συγκινεί πολλές ομάδες ισχύος και θεατές στη χώρα.

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2011

Υπάρχουν δυνάμεις να τολμήσουν τη μεταρρύθμιση;



Η ελληνική κοινωνία ξέρει ποια είναι τα ελληνικά πανεπιστήμια. Χιλιάδες παιδιά μπαινοβγαίνουν κάθε χρόνο σε αυτά και μεταφέρουν εικόνες στους εκτός των τειχών. Η θέση του Μετσόβιου Πολυτεχνείου στην Πατησίων είναι κεντρική και οι διερχόμενοι μπορεί να μην τολμούν να εισέλθουν στο εσωτερικό, αλλά μια οσμή όπως και να έχει την παίρνουν. Όταν υπάρχουν πρυτανικές εκλογές οι συμπολίτες μας μπορούν να διαβάσουν στον τύπο τις προσφορές και υποσχέσεις των συναγωνιζόμενων και συναλλασσόμενων με τους πάντες, υποψήφιων σχημάτων. Είναι ανέκδοτο πλέον τα προηγμένα συστήματα αντιγραφής με τη χρήση υπερσύγχρονων κινητών και ομάδων υποστήριξης με την οποία παίρνονται πτυχία και κατοχυρώνονται επαγγέλματα. Έχω φίλους που έβγαζαν τα έξοδά τους κάνοντας την πτυχιακή ή τις εργασίες και τις μακέτες συμφοιτητών τους. Δείγματα ταγών του χώρου παρελαύνουν στις οθόνες των τηλεοράσεων και όλοι μπορούμε να έχουμε μια εικόνα. Όλο και κάτι έχουμε ακούσει για τα όργια με τα συγγράμματα. Για τη βία, για την τρομοκρατία για τις καταστροφές, τους εκβιασμούς, τις απόπειρες εμπρησμού, ούτε λόγος. Για την κομματοκρατία και τη συναλλαγή, τις μελλοντικές πολιτικές καριέρες που ξεκινούν από τα τραπεζάκια των παρατάξεων και τα αμφιθέατρα είμαστε ενήμεροι. Για τους έρημους διαδρόμους με τα μονίμως κλειδωμένα γραφεία των απομακρυσμένων επαρχιακών πανεπιστημίων μας θα ασχοληθεί μάλλον στην επόμενη ταινία του ο Αγγελόπουλος. Ο ήχος της σιωπής.
Αυτό που δεν ακούγεται είναι η τιτάνια προσπάθεια σπουδαίων ανθρώπων και επιστημόνων να περισώσουν ότι σώζεται. Να αντισταθούν στο ζοφερό περιβάλλον, να κάνουν το σωστό λοιδωρούμενοι και απειλούμενοι. Αυτό που δεν ακούγεται είναι η αγωνιώδης προσπάθεια πραγματικών φοιτητών να μάθουν, να δημιουργήσουν, να τελειώσουν και να φύγουν μακριά, στα ξένα.

Πίσω από τα κακά υπάρχει πάντοτε το σύστημα διοίκησης και ένα συνοθύλευμα παραγόντων που αξιώνουν την ισχύ τους μέσα και γύρω από τα ερείπια. Και βέβαια όλα σκεπάζονται από τα ιδεολογήματα του ασύλου, του αυτοδιοίκητου και των δήθεν δημοκρατικών διαδικασιών.

Αυτό ακριβώς το σύστημα διοίκησης έρχεται να προσβάλει ο νέος νόμος πλαίσιο για τα ΑΕΙ και ΑΤΕΙ. Γι’ αυτό και η λυσσαλέα αντίδραση από όλους τους «ενδιαφερόμενους». Σίγουρα ο νέος νόμος δεν είναι ότι θα έπρεπε για μια εκ βάθρων μεταρρύθμιση του υπάρχοντος. Σίγουρα ο ανοικτός και γόνιμος διάλογος μεταξύ όσων ενδιαφέρονται για πραγματική αλλαγή θα μπορούσε να βελτιώσει, να ανατρέψει, να κάνει το νέο πιο λειτουργικό, ορθολογικό και παραγωγικό.  Αρκεί να θέλουν όλες οι πλευρές να αναιρέσουν την ύβρι.

Σίγουρα ο νέος νόμος τολμά και πρέπει να τολμήσουμε και εμείς μαζί του. Αν υπάρχουν μεταρρυθμιστικές δυνάμεις στον τόπο αυτό πρέπει να συνταχθούν με το εγχείρημα, να τολμήσουν την αλλαγή του παραδείγματος, να τολμήσουν ακόμα και την αποτυχία. Θα έχουν να λένε ότι προσπάθησαν και απέτυχαν. Διαφορετικά θα έχουν να λένε ότι σάπισαν αγκυλωμένοι στις ιδεοληψίες τους. 

3 σχόλια:

  1. το σύστημα διοίκησης των πανεπιστημίων πάσχει

    η εκλογή είναι αποτέλεσμα αισχρής συναλλαγής μεταξύ καθηγητικού κατεστημένου και φοιτητοπατέρων

    προφανώς πρέπει να αλλάξει αν και δεν ξέρω αν η πρόταση του υπουργείου είναι η καταλληλότερη

    σίγουρα πρέπει να μπουν κριτήρια ανάλογα με την επίδοση των φοιτητών, δεν μπορείς να κάνεις μια σχολή 4 ετών 8 χρόνια

    επίσης είναι τραγικά γελοίο να έχουμε γεμίσει όλη τη χώρα με πανεπιστήμια-ΤΕΙ για να γίνουν κάποιοι καθηγητές, να νοικιάζουν κάποιοι άλλοι διαμερίσματα και να έχουμε όλους τους γονείς ικανοποιημένους

    επίσης είναι επιβεβλημένος ο προγραμματισμός παραγωγής επιστημόνων στη χώρα

    η λογική περάστε όλοι στο πανεπιστήμιο ή πάτε στο πανεπιστημιο Ζιμπάμπουε να πάρετε ένα πτυχίο και ελάτε μετά να διοριστείτε όλοι στο δημόσιο προφανώς μας τελειωσε...

    κατάντησε η Ελλάδα ενώ χρειάζεται 30000 γιατρούς να έχει πλέον των 70000

    το ίδιο ισχύει και με το άσυλο, είναι εκτός τόπου και χρόνου η διατήρησή του, κανένας δεν παρεμποδίζει την επιστημονική έρευνα (στη χώρα ούτως ή άλλως δεν γίνεται ερευνα)


    Αλέξανδρος Κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αλέξανδρε συμφωνώ. Απλά το νέο σύστημα διοίκησης που προτείνεται είναι πολύ ελιτίστικο ( μόνο καθηγητές Α βαθμίδας)και φοβάμαι ότι οι ιδιότητες των εξωτερικών του συμβουλίου είναι γενικές και μπορεί να φέρουν διάφορα νούμερα στη διοίκηση ενός ΑΕΙ. Θα ακολουθήσει σχετικό ποστάρισμα. Σίγουρα όμως η παραδοσιακή αριστερά υπερασπίζεται το υπάρχον, το φαύλο, γιατί με αυτό μπορούσε να δουλεύει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συμφωνω. κι εμενα αυτό που δε μ'αρέσει είναι οι εξωτερικοί. Σε κάποιες περιπτώσεις καλό είναι να υπάρχουν εξωτερικοί αλλα Θα έπρεπε να είναι επιλογή του πανεπιστημίου πόσοι εξωτερικοί θα υπάρχουν.

    Απο την άλλη πρέπει να υπάρξει κάποια δικλίδα κατά της οικογενειοκρατίας και της τσιφλικοποίησης. Απλά δε μου φαίνεται καλή η λύση των 7 εξωτερικών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή