ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 9 Αυγούστου 2011

Ο ποταμός Κηρέας, στη Βόρεια Εύβοια



Από το blog Oikoniki

Οι αξιολογήσεις διαφόρων περιοχών της Ελλάδας από εκπομπές της τηλεόρασης ή από τουριστικούς παράγοντες μου θυμίζουν κάποιους στίχους του Καβάφη που αναφέρονται στα εγκώμια των Αλεξανδρινών για τις βασίλισσές τους, «…όλες οι Βερενίκες και οι Κλεπάτρες θαυμαστές»…Θέλω να πω, και δεν ξέρω αν το λέω επιτυχώς, ότι τα πολλά εγκώμια για πολλούς τόπους και μάλιστα στον υπερθετικό βαθμό, ισοπεδώνουν τους ταξιδιωτικούς προορισμούς και συχνά αχρηστεύουν κάποιες λέξεις….

Ούτως εχόντων των πραγμάτων και των υπερβολών, δύσκολα μπορεί κανείς να επινοήσει εκείνο το διακριτό λεξιλόγιο για να εκφράσει την καλλονή ενός μέρους, όπως ο Κηρέας ποταμός της Εύβοιας : Από τις πηγές του ως τους πλαταμώνες του Προκοπίου και του Μαντουδίου, και τελικά στην εκβολή του, στην Κρύα Βρύση. Εγώ προσωπικά προσέφυγα κάποτε (εφημερίδα ΕΠΟΧΗ, Σεπτέμβριος 2003)στη διαστρέβλωση μιας δήλωσης του Διονυσίου Σολωμού, για να εκφράσω τη σπουδαιότητα του συγκεκριμένου χώρου : «Κλείσε μέσα στη καρδιά σου την Εύβοια και θα αισθανθείς κάθε μεγαλείο να φτερουγίζει»… Φυσικά ο Σολωμός είχε χρησιμοποιήσει αυτή τη δήλωση για κάτι ευρύτερο, όπως είναι η Ελλάδα… Κάποιοι άλλοι χρησιμοποίησαν μια καταξιωμένη φυσική καλλονή, όπως αυτή των Τεμπών, για να μιλήσουν για τον χώρο : Τον είπαν «ευβοϊκά Τέμπη»…

Σήμερα τα «ευβοϊκά Τέμπη» του Κηρέα σκιάζονται από τη μέλλουσα τέλεση διερευνητικών γεωτρήσεων από την Εταιρεία ΒΙΟΜΑΓΝ, σε θέσεις πολύ κοντά στην κοίτη του ποταμού, απειλητικές για τα αισθητικό κεφάλαιο που εκπροσωπεί το σύνολο της περιοχής. Υπάρχει το πράσινο φως της Περιφέρειας, υπάρχει το προηγούμενο των δραστηριοτήτων του Σκαλιστήρη στη περιοχή, υπάρχει το σημαντικό μεταλλευτικό υπόβαθρο του χώρου. Περί του ζητήματος έχουν αναφερθεί οι ιστότοποι http://kireas.org/smf/index.php?topic=802.0  και

 http://voriaevia.blogspot.com/2010/04/blog-post_09.html.   Από τον πρώτο άντλησα την εν όψει φωτογραφία, που είναι ελάχιστα εξωραϊστική : Γιατί ο τόπος είναι πολύ πιο όμορφος από αυτό που φαίνεται, γιατί διαθέτει πολλά όμορφα σημεία εκατέρωθεν του Κηρέα, μάλιστα δε διαθέτει και έναν γιγαντιαίο και υπέργηρο πλάτανο, για τον οποίο ο αείμνηστος δασολόγος Γιώργος Ντούρος υποστήριζε ότι είναι ο μεγαλύτερος των Βαλκανίων….

Τα τελευταία χρόνια η αντίρρηση εναντίον διαφόρων παραγωγικών δραστηριοτήτων στην ύπαιθρο εκφέρεται συχνά από φορείς ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων, ιδιαίτερα από κατόχους εξοχικής κατοικίας. Υπάρχει γενικά μια φοβία έναντι διαφόρων παραγωγικών μονάδων, με δεδομένη την υποβαθμισμένη ελεγκτική λειτουργία του κράτους και τη σταθερή «διολίσθηση» της ελληνικής υπαίθρου σε ψυχαγωγικές χρήσεις ή στην τουριστική μονοκαλλιέργεια. Από την άλλη όμως πλευρά είναι απολύτως βέβαιο ότι οι πλέον καλαίσθητες περιοχές της χώρας έχουν ανάγκη προστασίας, κι αυτό στη πράξη σημαίνει την τήρηση των διαβαθμίσεων και αξιολογήσεων με αισθητικά και περιβαλλοντικά κριτήρια, που κατά καιρούς τέθηκαν από υπεύθυνους, εθνικούς και ευρωπαϊκούς φορείς. Και ο ποταμός Κηρέας είναι μια μεγάλη αξία και μια υψηλή προτεραιότητα στην προστασία του ελληνικού τοπίου…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου