ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Η ΔΗΜΑΡ και η πρόκληση της νέας δανειακής σύμβασης



 του Στρατή Ψάλτου

Με αφορμή άρθρο του Δημήτρη Χατζησωκράτη («για τη δανειακή σύμβαση της 27ης Οκτωβρίου» / TVXS - TV Χωρίς Σύνορα) άνοιξε μία γόνιμη πιστεύω συζήτηση σχετικά με τη στάση που θα κρατήσει η Δημοκρατική Αριστερά στο ζήτημα. Χαίρομαι που επισημαίνεται ότι το ζήτημα της δανειακής σύμβασης θα αντιμετωπιστεί με συλλογικό τρόπο και, επομένως, το προαναφερθέν κείμενο δεν αποτελεί αντανάκλαση κάποιας προειλημμένης απόφασης, αλλά άποψη στο πλαίσιο ενός διαλόγου.

Η θέση που υποστηρίζω είναι ότι η απάντησή της ΔΗΜΑΡ δεν πρέπει να είναι στην κατεύθυνση "αυτοί που οδήγησαν τα πράγματα ως εδώ να αναλάβουν την ευθύνη για την πλήρη διεκπεραίωση αυτής της πορείας. Ας μην μας καλούν να αποφανθούμε…".

Σαφώς, η δανειακή σύμβαση που προτείνεται δεν αποτελεί προϊόν συλλογικών ευρωπαϊκών διαδικασιών που διέπονται από την αρχή της κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά είναι το αποτέλεσμα ενός κυρίαρχου καθεστώτος αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη, το οποίο επιτρέπει την επιβολή των επιταγών των αγορών στην ασκούμενη πολιτική. Αυτή σήμερα είναι η Ευρώπη.

Με τη στάση που θα υιοθετήσει η Ελλάδα σε σχέση με τη δανειακή σύμβαση θα κριθεί το αν θα παραμείνει μέσα σε αυτή τη συνθήκη με την προοπτική να αγωνιστεί για μια άλλη Ευρώπη και για μια άλλη Ελλάδα ή αν θα επιλέξει τον δρόμο της χρεοκοπίας, της απομόνωσης και της περαιτέρω κοινωνικής δυστυχίας.

Αυτό το δίλημμα τίθεται ενώπιον όλων των ελληνικών πολιτικών δυνάμεων και ενώπιον της Δημοκρατικής Αριστεράς. Το να πούμε όχι στη δανειακή σύμβαση ή το να επιχειρήσουμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να δραπετεύσουμε από το δίλημμα, μιλώντας αυτή τη στιγμή για τη λύση των ευρωομολόγων ή λέγοντας ότι αυτοί που οδήγησαν τα πράγματα ως εδώ ας αναλάβουν την ευθύνη, είναι θέσεις που θα κατατάξουν τη ΔΗΜΑΡ στις δυνάμεις που δεν θέλουν να αγωνιστούν ούτε για μια άλλη Ευρώπη ούτε για μια άλλη Ελλάδα. Και μπορεί για άλλες πολιτικές δυνάμεις μια τέτοια κατάταξη να αποτελεί τη λογική συνέπεια της πολιτικής τους ταυτότητας, για τη Δημοκρατική Αριστερά όμως δεν θα αποτελέσει μια κραυγαλέα και ενδεχομένως μοιραία αντίφαση με τον ίδιο τον λόγο της συγκρότησής της;

Αποδείχθηκε ότι το μεγάλο ζήτημα με την πρώτη δανειακή σύμβαση δεν ήταν η ίδια η σύμβαση, αλλά η υλοποίησή της από μια ανεπαρκή, ανίκανη και παθογόνο κυβέρνηση. Ο αναποτελεσματικός και κοινωνικά άδικος τρόπος με τον οποίο υλοποίησε την πρώτη δανειακή σύμβαση οδήγησε στο σημερινό αδιέξοδο. Βλέποντας τις διάφορες κινήσεις τακτικής που παίζονται τώρα και το ανατολίτικο παζάρι που διαδραματίζεται ανάμεσα στους ηγετίσκους των μεγάλων κομμάτων, σκέπτομαι ότι όντας αθεράπευτα αιχμάλωτοι στα πάθη τους είναι αδύνατον να σχηματίσουν μία πραγματική Κυβέρνηση Εθνικής Ανάγκης. Ακόμη και αν το ανατολίτικο αυτό παζάρι τους οδηγήσει σε κάποιο σχήμα, αυτό θα είναι αδύναμο και η Δημοκρατική Αριστερά δεν έχει κανένα λόγο να συμμετέχει σε αυτό. Το πρόβλημα θα συνεχίσει να παραμένει βαθύ και άλυτο, τόσο για την άρρωστη ελληνική πολιτική όσο και για την άρρωστη ελληνική κοινωνία.

Ωστόσο, εκείνο που έχει σημασία μέσα σε αυτή τη συνθήκη είναι η Δημοκρατική Αριστερά με τη στάση που θα κρατήσει στο ζήτημα της δανειακής σύμβασης να παγιώσει το νόημα ότι εκπροσωπεί εκείνες τις δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας που κατανοούν την πραγματικότητα, κατανοούν την ευθύνη τους και αγωνίζονται η κατανόηση αυτή να γίνει μοχλός αντιμετώπισης της διάχυτης παθολογίας.

O Στρατής Ψάλτου είναι μέλος της ΚΕ της ΔΗΜΑΡ   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου