ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

Το Δημόσιο Πανεπιστήμιο σε κρίσιμο σταυροδρόμι




Όχι στις υπεκφυγές και στα προσχήματα

Μια παρέμβαση του "Παρατηρητηρίου Έρευνας και Διαλόγου για τα Ελληνικά Πανεπιστήμια" με αφορμή την από κοινού οργανωμένη προσπάθεια της αριστερής και δεξιάς αντίδρασης να ακυρώσουν στην πράξη κάθε μεταρρύθμιση στα ελληνικά πανεπιστήμια.

Τον περασμένο Αύγουστο ψηφίστηκε στη Βουλή από μια πλειοψηφία 255 βουλευτών ο νέος νόμος για την πανεπιστημιακή μεταρρύθμιση. Η κοινωνία υποδέχτηκε την ψήφιση και το περιεχόμενο του νόμου με πολύ μεγάλα ποσοστά αποδοχής. Στο εσωτερικό των πανεπιστημίων μειοψηφικές ομάδες πανεπιστημιακών επιδίδονται σε μια μάχη χαρακωμάτων με στόχο να μην επιτρέψουν να αλλάξει οτιδήποτε.
Η μεγάλη πλειοψηφία των πανεπιστημιακών παρακολουθεί με ειλικρινή ανησυχία και ίσως αμηχανία τις εξελίξεις, αλλά δεν προσχωρεί στην καταστροφολογία και το μηδενισμό. Τις ημέρες αυτές έχουν αρχίσει οι διαδικασίες εφαρμογής του νόμου με την εκλογή των εσωτερικών μελών των Συμβουλίων Ιδρύματος.
Οι αντιμεταρρυθμιστικές μειοψηφίες εξαπέλυσαν ένα βίαιο λεκτικό πόλεμο χρησιμοποιώντας ανεπίτρεπτη για πανεπιστημιακούς δασκάλους γλώσσα κατά των εκλογικών επιτροπών, όσων συναδέλφων πρόκειται να εκθέσουν υποψηφιότητα στις εκλογές, όσων συναδέλφων έχουν εκφραστεί δημόσια υπέρ του ανοιχτού πανεπιστημίου και όσων συναδέλφων δεν ενστερνίζονται την θεωρία περί καταστροφής του από το νέο νομοθετικό πλαίσιο, ανεξάρτητα αν συμφωνούν με το περιεχόμενό του. Οι μειοψηφίες αυτές καλλιεργούν κλίμα εκφοβισμού και προγραφών, κυκλοφορούν αφίσες που στοχοποιούν συναδέλφους, ενώ απειλούν ότι θα κάνουν τα πάντα με τη βοήθεια των φοιτητών για να ματαιώσουν τις εκλογές.
Παράλληλα, πολλές πρυτανικές αρχές, παρότι είναι υπεύθυνες για τη διεξαγωγή των εκλογών, κωλυσιεργούν και προβάλλουν προσχήματα και τεχνητά εμπόδια αντί να μεριμνούν για την εμπέδωση κλίματος ομαλότητας, ηρεμίας, νηφάλιου διαλόγου και ελεύθερης έκφρασης του εκλογικού σώματος. Και σε μια πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας επικαλούνται αυτή την τεχνητή ένταση για να δικαιολογήσουν τη θεωρία περί «μη εφαρμόσιμου νόμου». Σαν να θέλουν να δείξουν ότι οι αποφάσεις της Βουλής δεν έχουν ισχύ στα Πανεπιστήμια, που θεωρούν δική τους ιδιοκτησία.

Η ανεμπόδιστη διεξαγωγή των εκλογών για την ανάδειξη των Συμβουλίων Ιδρύματος αποτελεί στοίχημα για τη δημοκρατία στο εσωτερικό του ελληνικού πανεπιστημίου. Όσοι εκτρέφουν τεχνητή πόλωση και ανησυχία είναι υπόλογοι απέναντι στην ελληνική κοινωνία χάριν της οποίας υπάρχει το πανεπιστήμιο.

Το Δ.Σ. του "Παρατηρητηρίου Έρευνας και Διαλόγου για τα Ελληνικά Πανεπιστήμια"
·         Αχιλλέας Μητσός Πρόεδρος
·         Μπάμπης Σαββάκης Αντιπρόεδρος
·         Βάσω Κιντή Γραμματέας
·         Ορέστης Καλογήρου Ταμίας
·         Γιάννης Καλογήρου Μέλος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου