ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Από το Nicolas Sevastakis: Αυτή η εξουσία δεν πιστεύει στον νόμο της πολιτείας (στο ρεπουμπλικανικό συμβόλαιο). Συνδιαχειρίζεται σχολική ύλη με την Εκκλησία ή δημόσιους χώρους και πλατείες με "πολιτικές ομάδες'' ή εθιμικές παραδόσεις ''ανυπακοής''. Είναι πλέον το σημείο συνάντησης του κρατισμού και ενός επιλεκτικά διακριτικού αντικρατισμού. Ασκείται καθημερινά στη νουθεσιακή ρητορική κατά του ιδιωτικού φανερώνοντας απίστευτη φοβία για ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Για να μην κακοκαρδίσει τον έναν ή άλλον εξουσιαστικό παίκτη σε αυτό το αντισυστημικό θέατρο της ωμότητας που συγκινεί πολλές ομάδες ισχύος και θεατές στη χώρα.

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Build this wall ή σημειώσεις περί βανδάλων





Σώτη Τριανταφύλλου στην Athens voice
Την επαύριο των καινούργιων καταστροφών στην Αθήνα επαναλαμβάνονται οι παλιές θεωρίες: 1) προβοκάτσια της αστυνομίας και του «παρακράτους» 2) οργανωμένη υποβάθμιση του κέντρου με στόχο την εκμετάλλευση της γης, την αγορά κτιρίων και επιχειρήσεων κοψοχρονιά. Παραλλήλως, ο «αρμόδιος» υπουργός καλείται σε παραίτηση επειδή δεν απέτρεψε την προβοκάτσια και την οργανωμένη υποβάθμιση του κέντρου. Σχολιάζω την τελευταία πρόταση και δεν επανέρχομαι σ’ αυτή: ίσως ο κύριος Παπουτσής πρέπει να παραιτηθεί – για άλλους λόγους όμως· δεν ήταν αυτός που έκαψε και λεηλάτησε την πόλη. Το να αποδίδουμε τις πρωταρχικές ευθύνες σε όποιον απέτυχε να αποτρέψει ένα έγκλημα και όχι σε όποιον το διέπραξε αποτελεί σφάλμα της λογικής.
Οι Έλληνες αρνούνται να παραδεχτούν ότι υπάρχει εγκληματικό κοινωνικό στρώμα, απολύτως ενταγμένο στην πολιτική καθημερινότητα. Αρνούνται να παραδεχτούν ότι η άκρα αριστερά, το ποδόσφαιρο, ο αναρχικός χώρος (the horror, the horror…), οι εξαθλιωμένοι μετανάστες και το λούμπεν προλεταριάτο εκδηλώνουν συμπεριφορά βανδάλων. Οι σύγχρονοι Βάνδαλοι εισβάλλουν ορμητικά από το 1980 περίπου όταν εξωπανεπιστημιακά στοιχεία, ψευτοφιλόσοφοι και underground νεαροί, στρογγυλοκάθονται στα πανεπιστήμια: οι τότε λεγόμενοι «αναρχοαυτόνομοι» πρωτοστατούν στους «φοιτητικούς αγώνες» προστατευόμενοι από το άσυλο... Αυτοί οι «αγώνες» κατέληξαν στον πλήρη εξευτελισμό του πανεπιστημίου που είχε αρχίσει από το 1974. Σήμερα στα πανεπιστήμια εκπέμπουν ραδιοφωνικοί σταθμοί αναρχικών και στα υπόγεια κατασκευάζονται μολότοφ. Οι καθηγητές συμμετέχουν ή κάνουν τα στραβά μάτια – τα έχουμε συζητήσει αυτά.
Οι Βάνδαλοι του 455 που λεηλάτησαν τη Ρώμη κατέστρεφαν οτιδήποτε ωραίο και σεβαστό, οτιδήποτε δεν συνδυαζόταν με την ασχήμια στην οποία είχαν συνηθίσει. Οι δικοί μας Βάνδαλοι, «τα παιδιά μας», όπως λένε στοργικά γονείς και καθηγητές αποδίδοντας την καταστροφική μανία στην ενεργητικότητα της νεαρής ηλικίας (αλλά κυρίως στην προβοκάτσια και στους εργολάβους!), αποτελεί μια ευρεία κοινωνική ομάδα με πολλούς ομόκεντρους κύκλους. Και, παρότι, θεωρεί τον εαυτό της «επαναστατικό» είναι κουρέλι μιας παλιάς παράδοσης, μιας αρχαίας ιστορίας. Βάνδαλοι κατέστρεφαν έργα τέχνης κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης: η τέχνη, για τους «ξεβράκωτους» του Ροβεσπιέρου και για τους «λυσσασμένους» του Ζαν Ρου, ήταν «προϊόν της άρχουσας τάξης», άρα έπρεπε να σπιλωθεί και να καταπατηθεί. Ο ίδιος ο Κουρμπέ ήθελε να κατεδαφίσει τη στήλη του Ναπολέοντα – πλην όμως είχε σοβαρή αντίρρηση για οποιαδήποτε ενέργεια εναντίον των δικών του έργων...
Κοντολογίς, η αγραμματοσύνη και ο βαρβαρισμός των γερμανικών φυλών που επέδραμαν στην Ευρώπη τον 5ο αιώνα υιοθετήθηκε αργότερα ως επαναστατική πράξη. Όταν το 1933 ο Ραφαέλ Λέμκιν ζήτησε να περιληφθεί στο διεθνές δίκαιο το «έγκλημα βαρβαρότητας» υπήρξαν πολλές αντιρρήσεις για το αν ο βανδαλισμός μπορούσε να χαρακτηριστεί «βαρβαρότητα». Στο ίδιο σημείο βρισκόμαστε ακόμη. Το 1959 ο Λέμκιν πέθανε: μόνον επτά άτομα παρευρέθησαν στην κηδεία του. Κι όμως είχε θέσει ένα μεγάλο ζήτημα ηθικής: η καταστροφή ξένης περιουσίας, είτε αυτή γίνεται για φυλετικούς, θρησκευτικούς ή κοινωνικούς λόγους, αποτελεί «βαρβαρότητα», άρα αξιόποινη πράξη για το διεθνές δίκαιο.
Η βαρβαρότητα έχει ποικίλες μορφές και διαβαθμίσεις. Ακόμα και τα φαινομενικά «αθώα» γκραφίτι στα μέσα δημόσιας μεταφοράς και στους τοίχους των πόλεων υπήρξαν φαινόμενο που δίχασε το κοινό και τους ορθώς σκεπτόμενους. Μέχρις ότου απεδείχθη πως όπου υπήρχαν γκραφίτι ευνοείτο η εγκληματικότητα, κι όπου δεν υπήρχαν γκραφίτι δεν ευνοείτο. Απλούστατα, τα γκραφίτι ήταν, σε μεγάλο βαθμό, έργο μελών συμμοριών.
Η εξίσωση του βανδαλισμού με τη βαρβαρότητα δικαιολογείται από το κίνητρο και την πρόθεση του βανδαλισμού: το μίσος για τον ιδιοκτήτη, ο φθόνος για το αντικείμενο και η προσπάθεια εκφοβισμού και επιβολής. Οι σύγχρονοι βάνδαλοι απελευθερώνονται και επεκτείνονται στο κοινωνικό mainstream όταν εξασθενούν οι θεσμοί και οι νόμοι: η συμπεριφορά τους είναι ευκαιριακή· ενισχύεται από την ανοχή της παρανομίας και από τη διχοτόμηση του κοινωνικού σώματος σε θύτες και θύματα.
Σε συνθήκες επαναλαμβανόμενων διαδηλώσεων ο στόχος των βανδάλων είναι 1) η μετατροπή της ειρηνικής διαδήλωσης σε «αστυνομική διαδήλωση»: οι αστυνομικές δυνάμεις εξάπτονται επίτηδες ώστε να επιτεθούν επωμιζόμενες το βάρος της βίας. Η διαδικασία αυτή είναι εύκολη: συνήθως η αστυνομία είναι καλύτερα οπλισμένη από τους διαδηλωτές, άρα μπορεί να προξενήσει μεγαλύτερες βλάβες 2) η πρόκληση «δραματικών»-θεαματικών γεγονότων που μπορούν να καταπλήξουν τον μικροαστό κυρίως μέσα από τις τηλεοπτικές οθόνες (εμπρησμοί εμβληματικών κτιρίων, ρύπανση αρχαιολογικών χώρων με πανό, φραστικές προκλήσεις και χειρονομίες που αψηφούν την εξουσία. Στα ελληνικά η τελευταία αυτή συμπεριφορά ονομάζεται «τζάμπα μαγκιά». Στη Συρία, για παράδειγμα, θα είχε σοβαρότερες συνέπειες...) 3) η κλιμάκωση των αναμετρήσεων με την αστυνομία και των επιθέσεων σε κτίρια και εναντίον ομάδων πολιτών ώστε να σημειωθούν θάνατοι. Στη συνέχεια οι νεκροί αναδεικνύονται σε σύμβολα, σωρεύονται επέτειοι και καινούργιες ευκαιρίες για βανδαλισμούς και προκλήσεις.

Στη σημερινή Ελλάδα 
αριστεριστές, αναρχικοί και θερμοκέφαλοι κουκουλοφόροι, ακόλουθοι δήθεν επαναστατημένων καθηγητών πανεπιστημίου που απορρίπτουν τους νόμους του κράτους, προβάρουν την κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων. Το τι επακολούθησε εκείνης της ιστορικής κατάληψης, οι σύγχρονοι λενινιστές είτε δεν το ξέρουν είτε δεν θέλουν να το θυμούνται: έτσι κι αλλιώς, η γνώση τους για την ιστορία είναι τσιτατολογική, ανεκδοτολογική και χυδαία. Επακολούθησε λουτρό αίματος και ερήμωση· δεν απέμεινε τίποτα από τον ρωσικό πολιτισμό εκτός από τα στοιχεία του απολυταρχισμού και του τσαρικού ήθους. Αυτά είναι τα ιδεώδη που διδάσκονται οι Έλληνες: δεν μαθαίνουν πώς να κτίζουν έναν τοίχο, μαθαίνουν πώς να τον γκρεμίζουν – το γκρέμισμα είναι ευκολότερο από το κτίσιμο.
Ο βανδαλισμός συμβαίνει επειδή επιτρέπεται να συμβαίνει·  επειδή οι ποινές, όταν τύχει να επιβληθούν, αντιστοιχούν σ’ εκείνες του πλημμελήματος. Τέλος, ο βανδαλισμός συμβαίνει επειδή είναι «εύκολος» – ακόμα κι ο συντονισμός των πολλαπλών ενεργειών είναι εύκολος μέσω των κινητών τηλεφώνων. Ωστόσο, αυτός ο συντονισμός είναι πράξη αποδείξιμη και κολάσιμη με τον νόμο περί σύστασης συμμορίας. Ο ηθικός αυτουργός της βίας είναι η Αριστερά και όλοι οι δημοκράτες που ανεχόμαστε αδιαμαρτύρητα τον αυταρχισμό, τον σταλινισμό, τον ρεβανσισμό ως μέρος της δημοκρατίας, καθώς και την τρομοκρατία ως παρενέργειά της. Το λάθος βαραίνει όλους τους δημοκράτες· βαραίνει και τη Νέα Δημοκρατία που ψάρευε αριστερούς ψηφοφόρους με τη λογική της συμμαχίας του γαλάζιου σφυροδρέπανου και η οποία τώρα κάνει λόγο για «καθάρματα». Οι βάνδαλοι εκπροσωπούν τη σημερινή Ελλάδα και δικαίως γίνονται πρωτοσέλιδα των εφημερίδων σε όλο τον κόσμο: είμαστε η χώρα δίχως σύνορα, διχως νόμους, δίχως πολιτικό προσωπικό, δίχως τη στοιχειώδη δημοκρατική κοσμιότητα. Η χώρα της ήσσονος προσπάθειας.

2 σχόλια:

  1. Απλώς εξαιρετικό !!!
    Dimef

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Στη σημερινή Ελλάδα αριστεριστές, αναρχικοί και θερμοκέφαλοι κουκουλοφόροι, αυτοι τα καινε ενω οι ησυχοι μικροαστοι του κολωνακιου παλευουν για την φτωχολογια ουστ μικροαστικα καθηκια ουστ βγειτε απο το καβουκι της αστυνομευσης ελατε να δειτε πως ζουμε οι φτωχοι, εχεις δει πως σας φυλανε οι ρομποκοπ απο Ιπποκρατους, ακαδημιας, συνταγμα,κολωνακι,λυκαββητο,σκεφτηκατε αν ποτε αυτα τα γουρουνια αποσυρθουν, τοτε να σας δω που θα βαλετε το τομαρι σας

    ΑπάντησηΔιαγραφή