ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2012

Η « μούντζα » είναι επαναστατική πράξη;



του Βασίλη Παππά

Τώρα τελευταία η «μούντζα» έχει μπει για τα καλά στην πολιτική πρακτική των εξοργισμένων ελλήνων. Δάκτυλα ανοικτά που σηματοδοτούν την αποδοκιμασία στον εποχούμενο οδηγό, στον «πουλημένο» διαιτητή, στις αντιθέσεις του ενδοοικογενειακού καυγά, στην παραβατικότητα στην αυλή του σχολείου. Θεωρήθηκε και θεωρείται μια αυθόρμητη και άκομψη κίνηση απόρροια του θυμικού και μιας ενστικτώδους αντίδρασης.
Δυστυχώς τον τελευταίο καιρό η κίνηση αυτή, αποκτά και πολιτική θεώρηση. Είναι η «μούντζα» των αγανακτισμένων κατά των ελλήνων πολιτικών ή κατά της πολιτικής γενικότερα. Είναι η κίνηση που εκπορεύεται από ετερόκλητο φάσμα λαού, που αναπολούν τις μικρές μικροαστικές τους κατακτήσεις, μακριά από τις παραδώσεις των κοινωνικών αγώνων, όπως τους όριζε και τους υλοποιούσε το αριστερό φάσμα της κοινωνίας. Και σημειολογικά να το προσεγγίσει κανείς, η «μούντζα» με τα πέντε δάκτυλα ανοικτά, ξεχωριστά, παραπέμπει στο «όλοι και ο καθένας για πάρτι του», σε αντίθεση με την υψωμένη γροθιά, των σφικτά ενωμένων δακτύλων που σηματοδοτεί την ενότητα των πολλών ως ένα σώμα, μια φωνή, μια δυναμική διεκδίκηση.
Και είναι επίσης τραγικά αποκρουστικό και μικροπρεπές κάποιοι «μεγάλοι» να οχυρώνονται πίσω από την «μούντζα» των μαθητών. Είναι επικίνδυνα τυχοδιωκτικό κάποιες ενώσεις λειτουργών μέσης εκπαίδευσης να επιδοκιμάζουν τέτοιες πρακτικές πολιτικού χουλιγκανισμού. Να κατανοούν ναι, αλλά όχι και να επιδοκιμάζουν την πρακτική αυτή. Οι κοινωνικοί αγώνες ενάντια στους κρατούντες και στις ολέθριες πρακτικές τους, η αριστερά τους σηματοδοτούσε με περισσή τόλμη και ήθος και όχι με λογική «κατσαπλιάδων». Ο κοινωνικός αγωνιστής δεν κατέφευγε στην ύβρη, αλλά στην αντιπαράθεση μέσω στέρεης επιχειρηματολογίας που αποστόμωνε τους διώκτες του.
Τους μαθητές μας δεν πρέπει να τους χαρίσουμε στις γηπεδικές πρακτικές μεγαλοδημοσιογράφων «μεγάλων» καναλιών, αλλά τουναντίον πρέπει να τους οπλίσουμε με στέρεα επιχειρήματα και πολιτικές πρακτικές, να τους μιλήσουμε για το ήθος και τον τρόπο «του πολιτεύεσθαι» του Μπελογιάννη, του Λαμπράκη, του Βάρναλη, του Ρίτσου, του Αναγνωστάκη. Και άλλων μακριά από μας. Του Γκάντι, του Μάρτιν Λούθερ Κιντ, του Τσέ. Και όλοι αυτοί, περιφερόμενοι, από στρατοδικεία σε στρατοδικεία, και από δίκη σε δίκη, ποτέ δεν μούντζωσαν τους κατήγορούς τους.
Βασίλης Παππάς – εκπαιδευτικός  

4 σχόλια:

  1. Εξαιρετικό,
    δεν συνηθίζω να επιδοκιμάζω, αλλά θέλω να επισημάνω την διαφορά με το πρόσφατα εδώ αναρτηθέν κείμενο της Μαρίας Κατσουνάκη.
    Ο κ. Παπάς αν και υστερεί στον τρόπο γραφής υπερέχει στο νόημα. Η κ. Κατσουνάκη δεν βρήκε χώρο για μια ιδίου νοήματος φράση όπως η παρακάτω του κ. Παπά " Να κατανοούν ναι, αλλά όχι και να επιδοκιμάζουν την πρακτική αυτή". Από μόνο του δείχνει την διαφορά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ελεος Κυριε Παππα, οχι τον Τσε ως παραδειγμα για τους ελληνες μαθητες. Κανετε σαν να μην ξερετε ποσους αθωους πολιτες εστειλε στο εκτελεστικο αποσπασμα ως προεδρος του στρατοδικειου. Και μην μου πειτε πως δεν γινεται ομελετα χωρις να σπασουμε αυγα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δηλαδή Δημήτρη να δικαιολογούν τη μούτζα; ¨Ετσι όπως το θέτεις αυτό το νόημα βγαίνει. Δε νομίζω πως ο ΒΠ λέει κάτι τέτοιο. Να κατανοούν σημαίνει να ερμηνεύουν τις αντιδράσεις, δηλαδή να αντιλαμβάνονται την σήψη της ελληνικής κοινωνίας, τη ψυχολογία του όχλου, την χειραγώγηση της κοινής γνώμης από τις φαιοκόκκινες δυνάμεις παντός είδους και τύπου. Η μούτζα, το γιαούρτωμα, ο προπηλακισμός είναι στοιχεία που έφερε στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, ο αριστερισμός του ΣΥΡΙΖΑ, όχι των αριστεριστών. Δηλαδή η μικροαστική κρατικοδίαιτη Αριστερά. Δεν χρησιμοποιήθηκε ούτε από τη σταλινική ή μαοϊκή Αριστερά ούτε από την αυθεντική αναρχία. Συνεπώς να αποδοκιμάζουμε χωρίς αστερίσκους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ βρε leo,
      Δεν προσπάθησα να ερμηνεύσω τον Β.Π ούτε κάποια άποψη εξέφρασα. Το κείμενο σχολίασα. Σύγκριση ανάμεσα στην οπτική των δύο κειμένων έκανα και επεσήμανα την διαφορά.

      Πολύ απλά ο Β.Π. προτρέπει να κατανοήσουμε τους νέους χωρίς να επιδοκιμάζουμε την πράξη και στην συνέχεια "να τους οπλίσουμε με στέρεα επιχειρήματα και πολιτικές πρακτικές, να τους μιλήσουμε για το ήθος και τον τρόπο «του πολιτεύεσθαι» κλπ.
      άρα ο κ. Β.Π. καταδικάζει την μούτζα με αστερίσκους όπως λές εσύ (μιλάει μόνο για την μούτζα και όχι για τα υπόλοιπα).
      Όλα τα παραπάνω προκύπτουν από το κείμενο.
      Σεβαστές οι δικές σου απόψεις αλλά είναι δικές σου, όχι σχόλια επί του κειμένου και ούτε αφορούν στον σχολιασμό του κειμένου από μένα.

      Διαγραφή