ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

Καταγγελία και αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, από την Κ.Α.Σ


Από την Κολεκτίβα Αιρετικής Σκέψης

Ο ΣΥΡΙΖΑ προτίθεται να καταγγείλει το μνημόνιο ή να το αναδιαπραγματευθεί;
Η διαφορά είναι τεράστια γιατί στην πρώτη περίπτωση η Ευρωζώνη θα παύσει αμέσως τις πληρωμές, ενώ στη δεύτερη όχι. Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν διγλωσσία. Ο κ. Δραγασάκης σε συνέντευξη του στο ΒΗΜΑ (13-5-2012) διέψευσε την εκδοχή της καταγγελίας («Εμείς δεν μιλάμε για μονομερείς ενέργειες»), αλλά την ίδια ημέρα στελέχη του επαναλάμβαναν (συνεχίζοντας τις επόμενες ημέρες) σε τηλεοπτικούς σταθμούς ότι το μνημόνιο πρέπει να καταγγελθεί. Τα μισά περίπου στελέχη του επιμένουν επαναλαμβάνοντας την ανάγκη καταγγελίας, ενώ τα άλλα μισά μεταχειρίζονται ηπιότερες εκφράσεις. Η λέξη καταγγελία απουσιάζει και από την επιστολή του κ. Τσίπρα προς Μπαρόζο. Η πολιτική τους εκφράζεται με εντελώς διαφορετικούς τρόπους προσαρμοζόμενη στις επιθυμίες του ακροατηρίου, τις ανάγκες ανάρρησης στην εξουσία και τη συνιστώσα από την οποία προέρχεται ο ομιλητής. Ανάμεσα στις εκφράσεις που χρησιμοποιούν είναι η «ακύρωση» του μνημονίου, ως και η «μη μονομερής καταγγελία». Υπάρχει άραγε και διμερής ή πολυμερής καταγγελία; Εδώ και λίγες ημέρες λανσαρίστηκε μάλιστα και η νέα εφεύρεση του κ. Δραγασάκη: Η «πολιτική καταγγελία». Τι έχουμε να ακούσουμε ακόμη.
Ποια είναι η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ για την αντιμετώπιση του χρέους;
Η «επιλεκτική διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, είτε βρίσκεται σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα είτε σε κράτη, η αναστολή εξυπηρέτησης του υπόλοιπου
ώσπου να υπάρξει οικονομική ανάκαμψη, και η εξυπηρέτησή του με ευνοϊκότερους όρους και ρήτρα ανάπτυξης και απασχόλησης. Για να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα χρειάζεται να αξιοποιηθεί κάθε μέσο, ακόμα και η διακοπή της πληρωμής». Από τη διατύπωση αυτή προκύπτει σαφώς ότι έχουν την πρόθεση να προχωρήσουν σε μονομερείς ενέργειες και σε παράβαση των συμφωνιών. Την «επιλεκτική διαγραφή» μας λένε στελέχη του θα αποφασίσει «διεθνής επιτροπή», την οποία θα συγκροτήσουν (προφανώς κατά τις προτιμήσεις τους) για να προσδώσουν επίφαση νομιμότητας. Ο μονομερής χαρακτήρας των ενεργειών προσδιορίζεται από τη φράση «Για να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα χρειάζεται να αξιοποιηθεί κάθε μέσο, ακόμα και η διακοπή της πληρωμής». Μήπως η διακοπή πληρωμής δεν είναι μονομερής ενέργεια; Ο κ. Καμμένος, πιο προσεκτικός, στο πρόγραμμα του επισημαίνει ότι «οι Ανεξάρτητοι Έλληνες θα καταγγείλουμε τα Μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις όταν βρούμε εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης από τη Ρωσία και την Κίνα και αλλοδαπούς κρατικούς και ιδιωτικούς φορείς για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων ώστε να μην υπάρξουν προβλήματα ρευστότητας μέχρι την ολοκλήρωση της διαδικασίας, την οριστικοποίηση του δημόσιου χρέους και την
επιστροφή της Ελλάδας στις αγορές». Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι.
Περί υδρογονανθράκων
Τη φιλολογία αναπτύσσουν οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, αλλά δεν αντικρούει ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι φάσεις για την εξερεύνηση νέων κοιτασμάτων είναι: α) γεωλογική (ενδείξεις για πιθανή ύπαρξη) β) δορυφορική, σεισμολογική (πολύ σοβαρότερες ενδείξεις) γ) γεωτρήσεις (τότε μιλάμε για διακρίβωση). Η Ελλάδα είναι η χώρα της Μεσογείου που έχει κάνει την ελάχιστη έρευνα τις τελευταίες δεκαετίες (ούτε καν σοβαρή τύπου α). Θεωρείται όμως πιθανό από πολλές, κυρίως ξένες, εταιρείες με βάση δικές τους έρευνες τύπου α ότι στην Ελληνική ΑΟΖ (με εφαρμογή του ισχύοντος διεθνούς δικαίου θάλασσας, την εφαρμογή του οποίου αρνείται η Τουρκία) ότι υπάρχουν αξιόλογα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Χωρίς όμως την ολοκλήρωση όλων των ερευνητικών φάσεων μένουμε σε ενδείξεις και υποθέσεις. Σημειώνουμε ότι oι Κύπριοι ανακήρυξαν την ΑΟΖ το 1998, ξεκίνησαν τις αδειοδοτήσεις το 2007 και δεν περιμένουν το πρώτο ευρώ πριν το 2016. Πότε άραγε περιμένει τα χρήματα ο κ. Καμμένος;
Η ρητορική της καταγγελίας της σύμβασης και της αναδιαπραγμάτευσης
Η καταγγελία χρησιμοποιείται ως λύση σε ριζοσπαστικά ακροατήρια, έναντι του ΚΚΕ που κατηγορεί το ΣΥΡΙΖΑ ως ανεπαρκώς μαχητικό και έναντι όσων προτείνουν στο ΣΥΡΙΖΑ να συμμετάσχει σε πολυκομματική κυβέρνηση η οποία θα επαναδιαπραγματευθεί («εμείς θέλουμε καταγγελία, εσείς αναδιαπραγμάτευση»). Η αναδιαπραγμάτευση χρησιμοποιείται για μη αριστερά ακροατήρια και προκειμένου να γίνουν αποδεκτοί ως συνομιλητές στο εξωτερικό. Πρόκειται για κλασική περίπτωση χαμαιλεοντισμού. Ποιες οι πρακτικές συνέπειες μια καταγγελίας ή της ηθελημένης παραβίασης των δεσμεύσεων μας; Αν εκτιμηθεί από την Ευρωζώνη ότι καταγγελία μας οδηγεί σε ακύρωση της δανειακής σύμβασης (η χώρα δεν ανταποκρίνεται στις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει), τότε με βάση τα αποτελέσματα του 2011 όπου το πρωτογενές έλλειμμα είναι της τάξης των 4,5 δισεκατομμυρίων περίπου, θα πρέπει μέσα σε μία νύχτα από τη στιγμή που θα παρθεί η απόφαση να γίνουν περικοπές της τάξης των 4,5 δισεκατομμυρίων έτσι ώστε να μπορέσουμε να ισοσκελίσουμε τα έσοδα με τα έξοδα.
Παράδειγμα πολυγλωσσίας την εβδομάδα μετά τις πρόσφατες εκλογές: Ο κ. Τσίπρας
εξηγεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επιδιώκει την αποχώρηση από την ΕΕ, αλλά αν η
Ευρωζώνη δεν αποδεχθεί τις θέσεις του και θέλει να τινάξει στον αέρα το ευρώ, τότε
αυτή θα έχει την ευθύνη. Στις 16-5-12 ο Μανώλης Γλέζος δήλωνε στον ΑΝΤ1 ότι «το
χρήμα δεν έχει πατρίδα» και ότι «το ίδιο μας κάνει ευρώ και δραχμή» ενώ ο κ.
Μηλιός (υπεύθυνος της οικονομικής επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ) δήλωνε στο MEGA ότι
μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να προβεί σε ενέργειες που να θέτουν σε
κίνδυνο την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ. Συγκρίνετε τώρα τα παραπάνω με τη
διατύπωση του προγράμματος: «Η λύση είναι μία: επιλεκτική διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους... και η αναστολή εξυπηρέτησης του υπόλοιπου ώσπου να υπάρξει οικονομική ανάκαμψη…» για να διαπιστώσετε την πλήρη σύγχυση.
Γιατί η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ οδηγεί έξω από το ευρώ
Μας αποδέχθηκαν στη ζώνη του ευρώ για λόγους κυρίως πολιτικούς, γεωστρατηγικούς και ιστορικούς και δευτερευόντως οικονομικούς και μας δανείζουν αφειδώς υποβοηθώντας μας να παραμείνουμε για τους ίδιους λόγους και δύο επιπλέον: Πρώτο, η ελληνική χρεοκοπία θα έχει μεγάλο κόστος για τη Ζώνη του Ευρώ, δεύτερο, μπορεί να προκαλέσει ντόμινο χρεοκοπιών στο Νότο και, τρίτο, η Ευρωζώνη δυσφημείται αν εγκαταλείψει μια χώρα της που οδηγείται στην καταστροφή. Το τελευταίο δωδεκάμηνο, όμως η Ευρωζώνη έχει φροντίσει να περιορίσει το κόστος της και έχει φροντίσει να θωρακίσει κατά το δυνατόν τις πιο ευάλωτες χώρες με τη διοχέτευση μεγάλων κονδυλίων και δυνατοτήτων παρέμβασης στο EFSF, ενώ έχει επεξεργαστεί σενάρια εξόδου της χώρας μας. Δεν είναι σωστό ότι «Οι ευρωπαίοι θα μας δανείζουν γιατί τρέμουν την ελληνική χρεοκοπία». Υπάρχει ένα σημείο από το οποίο και πέρα το κόστος διάσωσης γίνεται πολύ μεγαλύτερο από το κόστος χρεοκοπίας για τους δανειστές μας. Είναι δυνατόν οι ξένοι να δανείζουν αενάως και απεριορίστως όλες χώρες του Νότου ή θα κάνουν εξαίρεση μόνο για τη χώρα μας; Οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης τονίζουν σε όλους τους τόνους ότι δεν είναι διατεθειμένες να ανεχθούν την Ελλάδα να προβεί σε μονομερείς ενέργειες ή να μην εφαρμόζει συστηματικά τους όρους που έχει υπογράψει. Οι χώρες της Ευρωζώνης δεν μπορούν να επιτρέψουν σε μια χώρα να παραβιάζει διαρκώς
συμφωνίες που έχει υπογράψει και πολύ περισσότερο να το διακηρύσσει και να
προκαλεί, κυρίως λόγω του φόβου ότι το ίδιο παράδειγμα συμπεριφοράς μπορεί να
ακολουθήσουν κι άλλες χώρες, οπότε οι συμφωνίες (οι οποίες συγκεκριμενοποιούν
πολιτικές) εντός Ευρωζώνης παύουν να έχουν νόημα.
Μόνο η αριστερά τολμά;
Κατά τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ μόνο οι ριζοσπάστες αριστεροί τολμούν να καταγγείλουν το μνημόνιο. Η εξαγγελία για καταγγελία του μνημονίου δεν είναι αποκλειστικότητα του ΣΥΡΙΖΑ. Οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ και η Χρυσή Αυγή θεωρούν επίσης απαραίτητη την καταγγελία του μνημονίου και μάλιστα τη θεωρούν απαραίτητη προϋπόθεση προκειμένου να υποστηρίξουν οποιαδήποτε κυβέρνηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ χρησιμοποιούν πανομοιότυπη φρασεολογία. Ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίζει τις πολιτικές δυνάμεις σε μνημονιακές και μη, ενώ ο κ Καμμένος διακρίνει τους ηγέτες σε προδότες και μη. Η Χρυσή Αυγή ξεπερνάει τους πάντες και σε πατριωτισμό και σε αριστεροσύνη γιατί «απαιτεί την άμεση καταγγελία του μνημονίου χωρίς όρους».
Ποιος τρομοκρατεί ποιον
Όταν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζουν την εκτίμηση ότι «με τη συνέχιση της εφαρμογής των συνταγών της Τρόϊκας η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει» δεν θεωρείται ότι τρομοκρατούν κανέναν, αλλά όταν κάποιος άλλος επισημάνει «ότι η οικονομική κατάσταση της χώρας είναι κρίσιμη» ή ότι «η καταγγελία του μνημονίου θα σημάνει και την αποχώρηση από την Ευρωζώνη» τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ κραυγάζουν εν χορώ ότι ασκείται τρομοκρατία. Εξαίρεση έκαναν στον κ. Αλαβάνο, ο οποίος επανέλαβε την τελευταία εκτίμηση, αλλά τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν τον κατηγόρησαν για τρομοκρατία (γιατί είναι γνωστός τους).__

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου