ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 31 Ιουλίου 2012

Οι αλλαγές του νόμου 4009 για την Γ/θμια εκπαίδευση

 
Πάνω που γράφαμε ότι οι υπέρμαχοι των διορθώσεων του νόμου δεν αρθρογραφούν ήρθε το κέιμενο της Μαρίας, για να υπερασπιστεί τις αλλαγές. Μια παρατήρηση μόνο. Τα μονοπρόσωπα όργανα ( πρύτανης, κοσμήτορας) είτε διορίζονται, είτε εκλέγονται, αν είναι να συναλλάσσονται θα συναλλάσσονται και θα διαπλέκονται. Το ζήτημα είναι αν θα λειτουργούν οι εξωτερικοί μηχανισμοί ελέγχου. Και τα πανεπιστήμια χρειάζονται άνοιγμα στην κοινωνία. Φως, περιισότερο φως. (leo)

της Μαρίας Ρεπούση από τη Μεταρρύθμιση

Ένα από τα χαρακτηριστικά του δημόσιου διαλόγου στην Ελλάδα είναι η λογική του μαύρου-άσπρου, πηγή νομίζω κι αυτή της κακοδαιμονίας μας. Η απουσία των αποχρώσεων. Η έλλειψη ενός μετριασμένου πολιτικού λόγου που παίρνει υπόψη του τα επιχειρήματα του αντιπάλου. Ο μονόδρομος. Στο διάλογο για την αλλαγή θεσμικού πλαισίου στην Γ/θμια Εκπαίδευση που δεν έληξε με την υπερψήφιση του Ν. 4009/2011 τον περασμένο Αύγουστο , οι ενδιάμεσες φωνές αυτές που έβλεπαν και θετικά και αρνητικά στο σχέδιο νόμου σκεπάστηκαν από τις κραυγές των υποστηρικτών και των αντιπάλων του νόμου. Οι υποστηρικτές του, από το γνωστό Κυριάκο μέχρι τους πανεπιστημιακούς που ορκίστηκαν στο όνομα αυτής της μεταρρύθμισης δυσφημούσαν όσους είχαν αντιρρήσεις σε όψεις του νόμου και τους χρέωναν στους αντιμεταρρυθμιστές. Οι πολέμιοι του νόμου, αιώνιοι υπέρμαχοι της ακινησίας, τη μη αλλαγής είχαν για άλλη μια φορά ερμητικά κλειστά τα μάτια τους στα αδιέξοδα των ελληνικών πανεπιστημίων. Απαιτούσαν την απόσυρση του νόμου, μεριμνούσαν για τη μη εφαρμογή του και κατάγγειλαν τους πανεπιστημιακούς που υποστήριζαν την εφαρμογή του με ταυτόχρονες αλλαγές.

Σήμερα επαναλαμβάνεται η ίδια ιστορία. Η πρώην υπουργός Άννα Διαμαντοπούλου που δεν εφάρμοσε το νόμο της προκατόχου της Μαριέττας Γιαννάκου μέχρι να ετοιμάσει το δικό της νόμο κι αυτό για δυο περίπου χρόνια έφθασε να δηλώσει ότι οι αλλαγές στο νόμο 4009 είναι ύβρις προς τη Δημοκρατία. Από πότε η εφαρμογή των νόμων συναρτάται με τον αριθμό των βουλευτών που τον υπερψήφισαν; Είναι ύβρις στη δημοκρατία οι αλλαγές σε ένα νόμο προκειμένου να διευκολυνθεί η εφαρμογή του και δεν είναι η μη εφαρμογή νόμου από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου; Η μικρή ομάδα των πανεπιστημιακών που είχαν και τότε συμφωνήσει σε όλες τις ρυθμίσεις του νόμου ανέλαβαν και πάλι έργο. Καταγγέλλουν ανατροπή της μεταρρύθμισης αποσιωπώντας ότι διατηρούνται θεμελιακές ρυθμίσεις για την εξυγίανση και τον εκσυγχρονισμό των πανεπιστημίων. Ταυτόχρονα δεν απαντούν τα αμείλικτα ερωτήματα που θέτει η πραγματικότητα. Γνωρίζουν ότι ο νόμος δεν εφαρμόστηκε, εκλογές για συμβούλια διοίκησης δεν έγιναν και δεν υπάρχει σήμερα εναλλακτική λύση. Απαράδεκτο, θα συμφωνήσω. Πλην όμως γεγονός. Με βάση τον 4009, όλες οι διοικήσεις παύονται 31/12/2012. Τι προτείνουν λοιπόν; Την πλήρη ακυβερνησία; Το λουκέτο μέχρι να εφαρμοστεί ο νόμος που δεν εφαρμόζεται;

Είναι προφανές ότι χρειάζεται ένας συμβιβασμός, ίσως όχι ιστορικός αλλά κάποιος συμβιβασμός που θα διασώζει τα δυνατά σημεία του νόμου, θα διορθώνει τις αδυναμίες που έχει εντοπίσει η πανεπιστημιακή κοινότητα και θα θυσιάζει όσο γίνεται λιγότερα. Μόνον αυτή η πολιτική ενδέχεται να οδηγήσει στην εφαρμογή του νόμου και στο άνοιγμα των πανεπιστημίων από την 1η Σεπτεμβρίου. Καμία άλλη. Οι άλλες πολιτικές που αφού απέτυχαν να τον εφαρμόσουν επαναλαμβάνουν μονότονα ότι ο νόμος πρέπει να εφαρμοστεί ως έχει είναι πλήρως αδιέξοδες και δεν ενδιαφέρονται τελικά για το ελληνικό πανεπιστήμιο αλλά για το πολιτικό τους στίγμα στο μεταρρυθμιστικό τόξο.

Ας έρθουμε τώρα στις αλλαγές που χρειάζεται ο νόμος για να εφαρμοστεί. Η πρώτη είναι η αναρρύθμιση της ισορροπίας ανάμεσα στη σύγκλητο και στο συμβούλιο διοίκησης. Λέγαμε και ξαναλέγαμε ότι χρειαζόταν ένα δυαδικό σύστημα διακυβέρνησης των πανεπιστημίων που θα στηρίζεται και στις συγκλήτους –κυρίως για τα ακαδημαϊκά θέματα- και στα συμβούλια. Όχι βέβαια τις συγκλήτους που είχαμε αλλά πιο ευέλικτα και ολιγομελή σώματα που θα μπορούσαν να απαρτίζονται από τους κοσμήτορες των σχολών και κάποιους προέδρους τμημάτων που εναλλάσσονται. Η δεύτερη είναι η εκλογή του κοσμήτορα και η ανακατανομή των αρμοδιοτήτων του με τη συνέλευση της σχολής. Δεν μπορεί να έχεις ένα πανίσχυρο συμβούλιο διοίκησης που διορίζει τον κοσμήτορα κι αυτός με τη σειρά του λύνει και δένει στη σχολή και ρυθμίζει απολύτως τις εξελίξεις των καθηγητών. Δημιουργείς ένα σύστημα εξάρτησης και συναλλαγής. Η τρίτη αλλαγή είναι η επαναφορά του τμήματος ως της βασικής ακαδημαϊκής μονάδας. Υποστήριξα και υποστηρίζω ότι αυτή η επαναφορά αυτή δεν θα έπρεπε να είναι υποχρεωτική αλλά να αφορά μόνον τις περιπτώσεις που έχουμε αντιστοίχιση τμήματος με επιστημονικό αντικείμενο. Ακόμα όμως και στην περίπτωση που επικρατήσει η άποψη της υποχρεωτικότητας δεν ήρθε η καταστροφή. Υπάρχει και ο δρόμος της διόρθωσης στην πορεία. Έτσι συμβαίνει με τις μεταρρυθμίσεις.

Τα υπόλοιπα είναι ήσσονος σημασίας και απαραίτητα για να περάσουμε από το σημερινό καθεστώς στην αλλαγή του θεσμικού πλαισίου. Αν ενδιαφερόμαστε γι’ αυτό, αν ενδιαφερόμαστε να διορθώσουμε τις παθογένειες των ΑΕΙ οφείλουμε να κάνουμε και τις απαραίτητες βελτιώσεις και τους αναγκαίους συμβιβασμούς. Έτσι γίνεται στις Δημοκρατίες. Εδώ έγινε συγκυβέρνηση της ΔΗΜΑΡ με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ για να σωθεί η χώρα και δεν μπορούμε να κάνουμε μικρές υποχωρήσεις για να λειτουργήσουν τα πανεπιστήμια;

Η Μαρία Ρεπούση είναι βουλευτής και Υπεύθυνη του Τομέα Παιδείας και Έρευνας της ΔΗΜΑΡ. Είναι, επίσης,  καθηγήτρια ιστορίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

2 σχόλια:

  1. Δημήτρης Ιωαννίδης31 Ιουλίου 2012 - 9:57 μ.μ.

    Σχεδόν απόλυτα σύμφωνος με το κείμενο της Μαρίας.
    Ιδίως με την εισαγωγή της και τον επίλογο....!

    Γιατί τελικά η Μαρία Ρεπούση, δεν''υπερασπίζεται τις αλλαγές στο Νόμο...'', αλλά υπερασπίζεται την λύση. Και θέλει ...ωριμότητα απο έναν άνθρωπο της Αριστεράς(της οποιαδήποτε), να το υποστηρίζει και κύρια να το κάνει αυτό!
    Μπράβο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. διαυγής και ξεκάθαρη θέση!
    μπράβο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή