ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Από το Nicolas Sevastakis: Αυτή η εξουσία δεν πιστεύει στον νόμο της πολιτείας (στο ρεπουμπλικανικό συμβόλαιο). Συνδιαχειρίζεται σχολική ύλη με την Εκκλησία ή δημόσιους χώρους και πλατείες με "πολιτικές ομάδες'' ή εθιμικές παραδόσεις ''ανυπακοής''. Είναι πλέον το σημείο συνάντησης του κρατισμού και ενός επιλεκτικά διακριτικού αντικρατισμού. Ασκείται καθημερινά στη νουθεσιακή ρητορική κατά του ιδιωτικού φανερώνοντας απίστευτη φοβία για ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Για να μην κακοκαρδίσει τον έναν ή άλλον εξουσιαστικό παίκτη σε αυτό το αντισυστημικό θέατρο της ωμότητας που συγκινεί πολλές ομάδες ισχύος και θεατές στη χώρα.

Κυριακή, 29 Ιουλίου 2012

Η ρεαλπολιτίκ της ΔΗΜΑΡ



Η ΔΗΜΑΡ κατηγορείται από την "αντισυστημική" Αριστερά ότι πασχίζει να σώσει το σύστημα, δηλαδή τη χώρα  από την ανοικτή χρεοκοπία. Κατά τη γνώμη της θα έπρεπε να τη βοηθήσει να καταρρεύσει όπως κάνει αυτή. Κατηγορείται όμως και από πούρες μεταρρυθμιστικές δυνάμεις ότι δεν είναι αρκούντως μεταρρυθμιστική, ότι φέρει ακόμα τα στοιχεία του κρατικισμού και του λαϊκισμού της παραδοσιακής Αριστεράς. Η ιστορία προχωράει μέσα από τις αντιθέσεις, τις μάχες του παλιού με το καινούργιο. Η ΔΗΜΑΡ ως ζωντανός πολιτικός οργανισμός είναι παρούσα στις εξελίξεις, κάνει πολιτική σε αντίξοες συνθήκες, τολμά να προτείνει και λύνει στην πράξη τις αντιφάσεις της. Αν η χώρα επιβιώσει τελικά θα το οφείλει και σ' αυτήν, ή μάλλον κυρίως σ' αυτήν.   Θα είναι η νίκη της ρεαλπολιτίκ (Leo).

Του Κίμωνα Χατζημπίρου, Μεταρρύθμιση, 29.7.12

Μπορεί η αριστερά να έχει ξεμείνει από ιδεολογία, δηλαδή σχέδιο για την κοινωνία, η Δημοκρατική Αριστερά όμως ασκεί πολιτική. Την δύσκολη εποχή που ζούμε η διακυβέρνηση της χώρας είναι σχεδόν χαμένο στοίχημα. Η οικονομική διαχείριση και τα συνακόλουθα κοινωνικά φορτία κινούνται στην κόψη του ξυραφιού, ένα λάθος μπορεί να είναι μοιραίο αλλά και η αποφυγή λαθών δεν εξασφαλίζει γρήγορο ξεπέρασμα του κινδύνου. Θα ήταν μάλλον αδύνατον σε μια κεντροδεξιά συμμαχία να επιβιώσει για ικανό διάστημα μέσα σε θύελλες και σκοπέλους. Η συνετή απόφαση της ΔΗΜΑΡ να διακινδυνεύσει την συγκυβέρνηση του σκάφους δίνει στο εγχείρημα μια αίσθηση ισορροπίας και αυξάνει τις πιθανότητες σωτηρίας της χώρας. Μπορεί να κατηγορείται σαν αριστερό δεκανίκι μιας συντηρητικής πολιτικής, αλλά χωρίς δεκανίκι το σώμα γκρεμίζεται και μετά την κατάρρευση τα αριστερά δόγματα θα αξίζουν λιγότερο από τα καυσόξυλα. Η σημαντική συνεισφορά της ΔΗΜΑΡ στην διακυβέρνηση είναι η μη απουσία της από το κυβερνητικό σχήμα. Γιατί να μην είναι και κάτι περισσότερο, π.χ. προσφορά υψηλού επιπέδου κυβερνητικών υπηρεσιών σε τομείς όπου κάποια στελέχη της έχουν διαπρέψει;
Φαίνεται ότι πρακτικά αυτό είναι ανέφικτο, αφού προς το παρόν τα «αριστερά» βαρίδια επιβάλλουν την δική τους ατζέντα, με αποτέλεσμα να περιορίζεται η δυνητική προσφορά του κόμματος στον τόπο. Η ηγεσία έκανε την υπέρβαση, με την προεκλογική υπόσχεση και την μετεκλογική υλοποίηση της συμμετοχής στην κυβέρνηση, η μουρμούρα όμως ακούγεται, είναι φανερό ότι μερικά στελέχη νοιώθουν άβολα. Η ΔΗΜΑΡ δεν έχει πολλούς που θα προωθούσαν ένα τολμηρό μεταρρυθμισμό. Αντίθετα, έχει μπόλικο έρμα με αντιλήψεις κρατικιστικές, λαϊκιστικές, συντεχνιακές. Για να κρατηθούν οι εσωτερικές ισορροπίες, προωθούνται στελέχη που επί χρόνια ζυμώθηκαν με την άρνηση ρηξικέλευθων αλλαγών. Ένας πολέμιος των ανεμογεννητριών, που αναλαμβάνει την νησιωτική πολιτική, δύσκολα θα φροντίσει να εξαπλωθούν τα αιολικά πάρκα, δηλαδή η σημαντικότερη αναπτυξιακή πρόταση για τα νησιά. Ένα στέλεχος εθισμένο στην βραδύτητα του χωροταξικού σχεδιασμού δύσκολα θα επιταχύνει τις επενδύσεις αν αναλάβει την περιβαλλοντική πολιτική. Ένας νομικός συνδικαλιστής δύσκολα θα εκσυγχρονίσει την λειτουργία της δικαιοσύνης, αφού αυτή τρέφει δικαστές και δικηγόρους. Ένα στέλεχος που πολεμά τη μεταρρύθμιση στα πανεπιστήμια δύσκολα θα προωθήσει δραστικές αλλαγές στο εκπαιδευτικό τοπίο. Κοντολογίς, πολλοί δημόσιοι λειτουργοί που προέρχονται από την Αριστερά θα αποτελέσουν μάλλον δύναμη ακινησίας παρά μεταρρυθμιστικό μοχλό. Τελικά όμως, λίγη σημασία έχουν όλα αυτά. Είναι ουτοπία να περιμένει κανείς ότι σε αυτή την τραγική συγκυρία θα λυθούν χρόνιες αγκυλώσεις στην παιδεία, στην υγεία, στο περιβάλλον, στην δικαιοσύνη, στην εξωτερική πολιτική. Το στοίχημα επιβίωσης θα κριθεί στην οικονομία, την ανάπτυξη και την ασφάλεια των πολιτών. Αν και η ΔΗΜΑΡ δεν συμμετέχει ενεργά σε αυτούς τους τομείς, θα κληθεί να στηρίξει με ανοικτό πνεύμα δύσκολες αποφάσεις.

5 σχόλια:

  1. Είμαι σίγουρος ότι τα ίδια έλεγε κ ο Κερένσκυ λίγο πριν το μπαμ.
    Αφού το μαγαζί δεν θέλει να μεταρρυθμισθεί καλύτερα να καταρρεύσει μέσω της χρεοκωπίας για το καλό των επόμενων γενιών.

    Atlas Shrugged

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αtlas υπάρχει πρόβλημα, το καταλαβαίνω, αλλά και συ προσπάθησε λίγο να γίνεις πιο σαφής. Το μπαμ είναι η προεπαναστατική περίοδος, ας πούμε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μπράβο Atlas. Ωραία λογική! Θαυμάσια η παρομοίωση με τον Κερένσκυ. Έμαθα μάλιστα ότι ορισμένοι σύντροφοι (του δεν πληρώνω), διακηρύσσουν ανοιχτά ότι δεν θα υποβάλουν φέτος φορολογική δήλωση. Για το καλό των επόμενων γενιών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Το μπαμ είναι η προ-επαναστατική περίοδος. Προσπαθείτε να διαφυλάξετε πράγματα και κακαστάσεις που είναι αδύνατον να διαφυλαχθούν και στην πορεία θα προκύψουν 'ισοδύναμα' που είναι ισοδύναμα με εν ψυχρώ δολοφονίες.Σε αυτά περιλαμβάνω το πλαφόν των 1500ευρώ στα έξοδα υγείας που είναι απαράδεκτο για όποιον έχει βασικές γνώσεις στατιστικής και απλή κατανόηση του πως δημιουργούνται οι δαπάνες στο χώρο(5% των ασφαλισμένων καταναλώνουν >70% των πόρων).

    Σας ψηφοφόρος της ΔΗΜΑΡ περίμενα περισσότερο σεβασμό στην υπόσχεση ότι θα βοηθήσετε τον τόπο να κυβερνηθεί.Στην παρούσα φάση αυτό σημαίνει μέτρα θεσμικής βίας και σκληρότητας για να γίνουν τα απαραίτητα και όχι μικροπολιτικά παιχνίδια ή το παραμύθι της επιμήκυνσης του χρέους(που σαν τις θεραπείες επιμήκυνσης του πέους έχει τα ίδια χαρακτηριστικά κόστους ωφέλειας).
    Αν η ΔΗΜΑΡ δεν θεωρεί ότι έχει το στομάχι να κυβερνήσει για να σώσει την χώρα, είναι πιο τίμιο να επιταχύνει την αναπόφευκτη κατάρρευση, ώστε να σταλεί από τους ξένους ανθρωπιστική βοήθεια όσο θα λύνουμε τους εσωτερικούς μας λογαριασμους.

    Atlas Shrugged

    ΥΓ αν η κατάρρευση δεν έρθει γρήγορα, θα έρθει βίαια,οπότε καλύτερα χρεοκωπία εντός ευρώ τώρα παρά εμφύλιος αργότερα .Οι έλληνες χρειάζονται μια γερή δόση ρεαλισμου,όπότε μια διακοπή της μισθοδοσίας του δηλοσίου θα ξύπνάε τον κόσμο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Εγινε μπέρδεμα γιαυτό καλό είναι τα σχόλια να είναι σαφή. Ο Αtlas εννοούσε άλλο από αυτό που κατάλαβε ο Bracca Leone.
    Τέλος πάντων. Η ΔΗΜΑΡ παίζει μέσα στα όρια του συστήματος, στο χώρο που της επιτρέπει η συγκυβέρνηση. Της είναι αδύνατο να έρθει σε ανοικτή ρήξη με τις σκληρές συντεχνίες, όχι μόνο λόγω αριστερού DNA αλλά και λόγω συσχετισμών. Ελπίζω αυτά να τα επιβάλει η τροϊκα. Οι αδικίες που συντελούνται με τις οριζόντιες μειώσεις και με τις εξαιρέσεις είναι ένα σοβαρό πρόβλημα, το δέχομαι. Εκεί πρέπει να γίνει παρέμβαση. Ελπίζω να γίνουν διορθώσεις αλλά τα όρια δεν είναι απεριόριστα. Χρειαζόμαστε πράγματι μια γερή δόση ρεαλισμού, συμφωνώ. Θα δούμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή