ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 21 Αυγούστου 2012

Διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις ή άλμα προς το παρελθόν;


Η φωτο είναι δημιουργία του Π. Παπαθεοδωρόπουλου
Ο καλός μας φίλος Γεράσιμος Γεωργάτος επαναφέρει το θέμα της δικαιοσύνης των μέτρων και των αναγκαίων και άμεσων μεταρρυθμίσεων. 

του Γεράσιμου Γεωργάτου από τη Μεταρρύθμιση

Το αίσθημα ευθύνης για τη διάσωση της χώρας με παραμονή στην Ευρώπη και το ευρώ, αποφυγή της χρεοκοπίας και της επαναβαλκανιοποίησης, αποτέλεσε το μείζον κριτήριο για το σχηματισμό της τρικομματικής κυβέρνησης. Αυτός παραμένει και ο κύριος στόχος της. Ταυτόχρονα, εγκαινιάζει μια νέα περίοδο πολιτικής κουλτούρας συνεργασιών για τη χώρα μας, καθιερωμένη ήδη σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Δυστυχώς, το συνεργατικό κυβερνητικό εγχείρημα πραγματοποιείται σε συνθήκες ύφεσης και συρρίκνωσης, σε καθοδική φάση του οικονομικού κύκλου. Η κυβέρνηση δεν έχει στη διάθεσή της ευκολία πόρων, όπως τις δεκαετίες 80 – 90, όπου τα πράγματα ήταν πολύ πιο εύκολα. Όμως η αφροσύνη, οι πελατειακές σχέσεις, η γενικευμένη διαφθορά, η προσωπική και συντεχνιακή διαπλοκή που ανέχτηκαν και καλλιέργησαν οι διαδοχικές ισχυρές μονοκομματικές κυβερνήσεις, άφησαν τη χώρα ανοχύρωτη την ώρα της κρίσης και αυξανόμενο μέρος των πολιτών της σε απελπισία. Στις σημερινές συνθήκες περιορισμένων πόρων και αντιμετώπισης ελλειμμάτων, ουσιαστική προοδευτική πολιτική δεν είναι οι φρούδες υποσχέσεις για επάνοδο σε παραδεισένιες καταστάσεις, που εκπέμπονται είτε από δεξιά (π.χ. ΑΝ.ΕΛ) είτε από αριστερά (π.χ. ΣΥΡΙΖΑ), αλλά η εμπέδωση του αισθήματος δικαίου με αναλογική κατανομή των βαρών για έξοδο από την κρίση. Γιατί περισσότερο και από τη φτώχεια, είναι το αίσθημα της αδικίας που έχει προκαλέσει τις περισσότερες εξεγέρσεις στην ιστορία. Και εδώ οι κυβερνητικοί εταίροι χρειάζεται να επιδείξουν ιδιαίτερη προσοχή και ευαισθησία.
Γιατί η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης και της αξιοπιστίας, δεν αφορά μόνο τις σχέσεις με τους ευρωπαίους εταίρους, αλλά και τη βαθύτατα τραυματισμένη αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος προς τους πολίτες της χώρας. Είναι ζήτημα αξιοπιστίας της ίδιας της Δημοκρατίας. Την ώρα που η ανεργία μαστίζει τον ιδιωτικό τομέα και τη νεολαία, δεν μπορεί να αιωρείται η εντύπωση πως κύριο μέλημα αποτελεί η με κάθε μέσο ή τέχνασμα διάσωση διαφόρων κατηγοριών δημοσίων υπαλλήλων. Την ώρα που οι αποδοχές στον ιδιωτικό τομέα έχουν καταβαραθρωθεί, τι εντύπωση προκαλεί στους πολίτες η φροντίδα για την προάσπιση ορισμένων ειδικών μισθολογίων, με δυσθεώρητες για τους πολλούς και συνταγματικά κατοχυρωμένες αποδοχές; Όταν οι περισσότερες δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμοί είναι πλήρως απαξιωμένοι και έχουν φροντίσει και οι ίδιοι γι’ αυτό, όταν κάποιες ΔΕΚΟ και ορισμένοι Δήμοι αρνούνται να ανταποκριθούν σε κυβερνητικά αιτήματα και αποφάσεις, επιχειρώντας ολοφάνερα τη διατήρηση σκανδαλωδών συντεχνιακών κεκτημένων, οι εκπρόσωποί τους περιμένουν να συγκινηθούν οι πολίτες από κραυγές περί εξαθλίωσής τους και ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου; Όταν δεν έχουν προχωρήσει στο ελάχιστο οι αποκρατικοποιήσεις, ούτε οι καταργήσεις ή οι συγχωνεύσεις οργανισμών του δημοσίου και υπάρχουν ακόμα υπάλληλοι αδρανών οργανισμών που τους  καταβάλλονται κανονικά οι αποδοχές τους, γιατί να δώσουν ανοχή και στήριξη οι 1.200.000 άνεργοι και οι εργαζόμενοι των 486 ευρώ;
Η αποκρατικοποίηση μιας ΔΕΚΟ στη Γαλλία ή τη Γερμανία, μπορεί και να θεωρηθεί νεοφιλελεύθερη συνταγή, στην Ελλάδα όμως μπορεί να μην υπάρχει άλλος τρόπος για εξυγίανση. Ο Δημόσιος Τομέας επιμένει να επιβεβαιώνει την αδυναμία αυτοδιόρθωσής του. Και βεβαίως η ευθύνη για την άμεση αντιμετώπιση αυτών και πολλών άλλων αδυναμιών, μια και ο κατάλογος θα μπορούσε να συνεχίσει επί μακρόν, βαραίνει πρωτίστως την κυβέρνηση και το πολιτικό της προσωπικό. Ακόμα και η συνεχής προσφυγή σε περικοπές μισθών και συντάξεων για εξοικονόμηση πόρων, δεν οφείλεται τόσο σε κάποιον δογματισμό της τρόικας – εξάλλου δεν προβλεπόταν στο πρώτο Μνημόνιο που δεν εφαρμόστηκε και το πληρώνουμε – όσο στην αδυναμία του εκάστοτε πολιτικού προσωπικού και των δημοσίων λειτουργών να αντιμετωπίσουν την εκτεταμένη φοροδιαφυγή, την παραοικονομία, τη διαφθορά και να περιστείλουν αποτελεσματικά και ορθολογικά τα δημόσια έξοδα. Δυστυχώς, ο εξορθολογισμός που δεν έγινε επί τριάντα και πλέον χρόνια, πρέπει να γίνει άμεσα και τώρα. Γι’ αυτό η κρίση αποτελεί και ευκαιρία. Και αυτό περιμένει και γι’ αυτό δίνει πίστωση χρόνου στην κυβέρνηση η εχέφρων πλειοψηφία των ελλήνων πολιτών.
Όμως, ακόμα και αν αντιμετωπιστούν αναχρονισμοί και αγκυλώσεις, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ευρωπαϊκό περιβάλλον παραμένει συντηρητικό και δυσμενές. Η συντηρητική συνταγή της ακραίας λιτότητας, όπου εφαρμόζεται, αποδεικνύεται καταστροφική, ωστόσο η χώρα κρέμεται στην κυριολεξία από την επόμενη δόση των 31,5 δις ευρώ. Και δεν διαθέτει κανένα σοβαρό διαπραγματευτικό όπλο. Γι’ αυτό αποτελεί πολυτέλεια η εμμονή στην κατά γράμμα τήρηση της γραπτής συμφωνίας των τριών κυβερνητικών εταίρων. Αυτά συμφωνήθηκαν μεταξύ τους, όχι και με τους ευρωπαίους, για να είναι υποχρεωμένοι και αυτοί να τα σεβαστούν. Εκτός αν θεωρείται διαπραγματευτικό όπλο ο εκβιασμός, οι απειλές και ο βαλκανικού τύπου τσαμπουκάς, που προτείνουν ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και η Χρυσή Αυγή. Να ξέρουμε όμως ότι ως μέθοδος, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε αυτό που διατυπώνει καθαρά το ΚΚΕ: στην απεμπλοκή της χώρας από την Ευρώπη και το ευρώ.
Υπό αυτές τις συνθήκες, επιτυχία της χώρας και της κυβέρνησης θα είναι να προχωρήσουν οι αναγκαίες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, που θα μεταμορφώσουν επιτέλους την Ελλάδα σε ευνομούμενο ευρωπαϊκό κράτος, να αποκατασταθεί η βαθύτατα κλονισμένη εμπιστοσύνη με τους εταίρους μας και με τους έλληνες πολίτες, ώστε η χώρα μας να παραμείνει αγκυρωμένη στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, για να επωφεληθεί και από τις όποιες θετικότερες εξελίξεις. Γιατί οι συντηρητικές πολιτικές, όλο και περισσότερο αμφισβητούνται και το ενδεχόμενο εκλογικής ήττας είναι σοβαρό και για την ίδια την κ. Μέρκελ. Οι δυσβάσταχτες θυσίες είναι αναγκαίες και έχουν νόημα υπό αυτό το πρίσμα. Υπάρχει βεβαίως και η επιλογή της επαναστατικής και υπερήφανης χρεοκοπίας που προτείνουν με παραλλαγές τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Να ξέρουμε όμως ότι μια τέτοια επιλογή, αποτελεί ένα χαώδες άλμα προς το παρελθόν.

*Ο Γεράσιμος Γεωργάτος είναι μέλος της Ε.Ε της ΔΗΜ.ΑΡ, υπεύθυνος για την Ευρωπαϊκή και Εξωτερική Πολιτική.

1 σχόλιο:

  1. Γράφεις: "Γι’ αυτό αποτελεί πολυτέλεια η εμμονή στην κατά γράμμα τήρηση της γραπτής συμφωνίας των τριών κυβερνητικών εταίρων."
    Ρωτάω: Και τότε γιατί φάγανε οι εκπρόσωποι των 3 κομμάτων τόσες μέρες για να συντάξουν την συμφωνία? Και προσωπικά χέστ...κα για ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Αλλά από τη ΔΗΜΑΡ περίμενα μεγαλύτερη προσοχή που βάζει την υπογραφή της. Αν η εφαρμογή αυτής της συμφωνίας προϋπέθετε την "έγκριση" των ευρωπαίων ας τους ρώταγαν πριν βγουν να μιλάνε για "κόκκινες γραμμές", δεσμευτικούς όρους και άλλα φαιδρά. Τόσο απλά.
    Τάκης

    ΑπάντησηΔιαγραφή