ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2012

Επί ξυρού ακμής



Μιχάλης Κυριακίδης από τη Μεταρρύθμιση

Τώρα που η τρικομματική κυβέρνηση συνεργασίας βούτηξε στα βαθιά της σκληρής πραγματικότητας, συνειδητοποιεί κάθε μέρα και περισσότερο πως η διακυβέρνηση αυτής της χώρας που βιώνει την οικονομική κρίση, αλλά και με το παγιδευμένο από τις συντεχνίες τοπίο, δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Γίνεται, επίσης, σαφές, πως αυτή η χώρα έχει μια τάση να παγιδεύεται εύκολα. Έτσι, το μνημόνιο- αντιμνημόνιο με μπόλικη δόση λαϊκισμού, δεν επέτρεψε και εξακολουθεί να μην επιτρέπει να δούμε με καθαρό μυαλό ότι «λεφτά δεν υπάρχουν» και ότι όλες οι δυνάμεις της χώρας θα πρέπει να τεθούν σε συναγερμό. «Όνειρα θερινής νυκτός», θα μου πείτε… Δυστυχώς. Τίποτε δεν δείχνει ότι συνειδητοποιήσαμε ως κοινωνία τη σοβαρότητα της κατάστασης. Τα πολιτικά κόμματα που βρίσκονται στην αντιπολίτευση, με πρώτο τον ΣΥΡΙΖΑ, μοιάζουν να επιχαίρουν με τα λάθη, τους δισταγμούς και τις αδυναμίες τής κυβέρνησης συνεργασίας. Λες και οι επιπτώσεις από την αποτυχία δεν θα πλήξουν τους πιο αδύναμους…

Όμως και η ίδια η κυβέρνηση, που η τρικομματική σύνθεσή της την κάνει να ξεχωρίζει για την ιδιαιτερότητά της, θα πρέπει να συνειδητοποιήσει την πολλαπλή αποστολή της.

Πρώτη και βασική, να κρατήσει τη χώρα όρθια μέσα στο ευρώ, αλλά και την κοινωνία όρθια. Θα πρέπει να σταματήσει τη ραγδαία εξόντωση των μεσαίων στρωμάτων, που βλέπουν με δέος κάθε φορά τούς τρεις κυρίους της τρόικας, που θυμίζουν το σκληρό σερίφη από τον «Ρομπέν των Δασών», που βγαίνει ανά τρίμηνο να μαζεύει τους φόρους- χαράτσια.

Και όσο συνεχίζεται αυτή η κατάσταση, θα την εκμεταλλεύονται οι διάφοροι επίδοξοι Ρομπέν.

Η κατάσταση είναι επείγουσα. Και όσοι παίρνουν στα χέρια τους το εκκαθαριστικό της εφορίας, βιώνουν το προσωπικό και οικογενειακό τους αδιέξοδο.

«Μέτρα ή μεταρρυθμίσεις;», αναρωτιέται ο Ανδρέας Παπαδόπουλος στο άρθρο του στη «Μεταρρύθμιση». Θα συμπλήρωνα, πως όσο καθυστερούν οι μεταρρυθμίσεις και η (πραγματική) επανίδρυση ενός κράτους που λειτουργεί, τόσο οι αδύναμοι, οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι και οι μικροεπαγγελματίες, θα πληρώνουν δυσβάστακτους φόρους…

Παρά τις εξαγγελίες, τα στοιχεία για τη φοροδιαφυγή είναι απογοητευτικά και κυμαίνονται σε 70-80% αυτήν την περίοδο στις τουριστικές περιοχές…

Η ανά τρίμηνο επανάληψη, λοιπόν, της επίσκεψης του σερίφη, δεν αποτελεί λύση. Αυτό που χρειάζεται να κάνει η κυβέρνηση, είναι να επεξεργαστεί ένα μακρόπνοο σχέδιο εξόδου από την κρίση, που θα περιλαμβάνει, εκτός από τις απαραίτητες περικοπές της σπατάλης, τις βάσεις για την ανάπτυξη. Την πραγματική μεταρρύθμιση του δημοσίου, την πραγματική επανίδρυση ενός αποτελεσματικού και φιλικού προς τους πολίτες κράτους .

Μεταρρυθμίσεις… Δυστυχώς, όμως, τα πρώτα μηνύματα που στέλνει η κυβέρνηση αυτή δεν είναι ενθαρρυντικά…

Προσωπικά, δεν γνωρίζω εάν ο νόμος για τα ΑΕΙ είναι καλός ή έχει αδυναμίες. Αυτό που γνωρίζω, όμως, είναι πως μια ισχυρή συντεχνία, αυτή των πανεπιστημιακών, κατόρθωσε να ακυρώσει στην πράξη ένα νόμο (δεν έχει σημασία εάν είχε ψηφισθεί με την πιο ισχυρή πλειοψηφία στην περίοδο της μεταπολίτευσης) και να εξαναγκάσει τη νέα κυβέρνηση να προβεί σε αλλαγές. Να αποδυναμώσει ουσιαστικά μία από τις πιο σημαντικές μεταρρυθμίσεις. Το επιχείρημα ότι ο νέος νόμος που ψηφίζεται στη Βουλή επιχειρεί να θεραπεύσει τις αδυναμίες του προηγούμενου , δεν πείθει, διότι ο νόμος Διαμαντοπούλου δεν έχει καν εφαρμοστεί για να διαπιστώσει κανείς τις αδυναμίες του. Αντιθέτως, το μήνυμα που πήρε η κοινωνία, είναι πως για άλλη μια φορά οι συντεχνίες επέβαλαν τη θέλησή τους.

Μεταρρυθμίσεις, σημαίνει συγκρούσεις με κατεστημένα συμφέρονται με στόχο τη δικαιοσύνη και την ωφέλεια όλης της κοινωνίας. Και αυτό το μήνυμα πρέπει να στείλει η κυβέρνηση.

O Μιχάλης Κυριακίδης είναι δημοσιογράφος, διευθυντής Σύνταξης της «Μεταρρύθμισης»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου