ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013

Ο Σταύρος Λιβαδάς στη συνεδρίαση της ΚΕ ( 10/2/2013)



Συμφωνώ σε γενικές γραμμές με την εισήγηση του Προέδρου.

Από πλευράς μου θέλω να θίξω κάποια σημεία που αφορούν το στίγμα του κόμματος, όπως διαμορφώνεται μέσα από το λόγο και τις πράξεις μας, ιδιαίτερα τη στάση μας σε δύσκολες και αποφασιστικές στιγμές αυτής  της κυβέρνησης (ψήφιση του νέου μνημονίου, συγχωνεύσεις οργανισμών, απεργίες μετρό, ή των εργαζομένων στην ακτοπλοΐα, κινητοποιήσεις αγροτών  κλπ).
Αν επιχειρήσει, λοιπόν,  ν’ αναζητήσει, κανείς, το νήμα που διαπερνά αυτές τις πράξεις και το στίγμα που αποτυπώνεται θα διαπιστώσει κάποιες παρεκκλίσεις και μικρές ασυνέχειες στην όλη πορεία και μια θολή εικόνα συνολικά. Αναδεικνύουμε ένα διακριτό και ποιο πρόσωπο, ως προς τους άλλους κυβερνητικούς συνεταίρους; Ποιο φιλεργατικό; Αριστερό; Φιλοευρωπαϊκό; Διεκδικούμε ένα σταθεροποιητικό ρόλο στην όλη πορεία της κυβέρνησης; Μιας κυβέρνησης, που μην ξεχνάμε, έχει έναν εξαιρετικά δύσκολο και σύνθετο ρόλο: να ηγείται, με σιγουριά και ασφάλεια, της εθνικής προσπάθειας  αποφυγής της χρεοκοπίας και παραμονής στην ευρωζώνη και να διασφαλίζει με τις αποφάσεις της  μια δίκαιη κατανομή των βαρών, δείχνοντας, παράλληλα, μια διαρκή μέριμνα αρωγής και ελάφρυνσης των ασθενέστερων.
Στο πρόσφατο παρελθόν, είχαμε μεταξύ μας διαφορετικές εκτιμήσεις για τη στάση που έπρεπε να κρατήσουμε ως κόμμα, απέναντι στο σταθεροποιητικό πρόγραμμα. Ευτυχώς, η οριακή υπερψήφισή του στη Βουλή, απέτρεψε να υπάρξουν οδυνηρές πολιτικές συνέπειες, από το δικό μας παρόν.
Πριν λίγες μέρες, με την επιστράτευση ή την επίταξη των εργαζομένων στις απεργίες του μετρό και της ακτοπλοΐας, αποτράπηκε η κλιμάκωση μιας κοινωνικής και η δημιουργία μιας πολιτικής κρίσης. Εμείς σ αυτά τα ζητήματα προτιμήσαμε να προτείνουμε …διάλογο.  Υπήρχε όμως περιθώριο να οδηγήσει ο διάλογος στην  αποδοχή κάποιων αιτημάτων και να επέλθει ένας συμβιβασμός; Δεν θα ακολουθούσε, απολύτως δικαιολογημένα, μια χιονοστιβάδα διεκδικήσεων και των άλλων εργαζομένων, που θίγονται από τα μέτρα; Δεν θα ‘μπαινε  σε μείζονα κίνδυνο, τότε, όχι μόνο το σταθεροποιητικό πρόγραμμα, αλλά και η  ίδια η κυβέρνηση;
Τώρα, έχουμε μπροστά μας πολύ δύσκολα προβλήματα που απαιτούν ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις : έχουμε το φορολογικό, το σχέδιο Αθηνά, κ.α.. Υπάρχει, επίσης, η ανάγκη μιας κοσμογονίας που πρέπει να γίνει για την ανασυγκρότηση της δημόσιας διοίκησης και τον εξορθολογισμό του κράτους,. Αντιλαμβανόμαστε πως αυτό  συνεπάγεται μεγάλες συγχωνεύσεις και αναδιαρθρώσεις υπηρεσιών και οργανισμών και επομένως, αναπόφευκτα, αυτό θα έχει συνέπειες για κάποιους εργαζόμενους. Τι στάση θα κρατήσουμε  απέναντι σ’ αυτό το μείζον και δυσεπίλυτο πρόβλημα; Δεν αρκεί να μείνουμε, μόνο, στην ανάγκη διαβούλευσης με τους εργαζόμενους και να διατυπώνουμε το ορθό αίτημα να μη γίνουν απολύσεις. Αν συμφωνούμε πως δεν πρέπει, επ’ ουδενί, να ανασταλεί το σχέδιο για την αναμόρφωση της δημόσιας διοίκησης, να  καθυστερήσει ή να εκτραπεί το κυβερνητικό έργο, να κινδυνεύσει η όλη πορεία της χώρας, πρέπει να αποδεχτούμε μια σφαιρικότερη  και σε βάθος ορίζοντα αντιμετώπισή του, ακόμα κι αν αυτό συνεπάγεται διαθεσιμότητα ή και απολύσεις κάποιων εργαζομένων.
Πρέπει, όμως, όλες οι επιλογές,  να γίνουν μέσα σε ένα πλαίσιο αξιοκρατίας, δικαιοσύνης και ισονομίας, ταυτόχρονα με μια προσπάθεια να εξαντληθούν όλα τα περιθώρια συναίνεσης και να υπάρξουν οι λιγότερες συνέπειες. Να δειχθεί η μέγιστη αρωγή και αλληλεγγύη προς τους θιγόμενους. Θέλω να πιστεύω πως δεν συνιστά πρόγευση συνολικότερης στάσης μας  στο θέμα, το γεγονός πως καταψηφίσαμε  τις συγχωνεύσεις των φορέων διαχείρισης προστατευομένων περιοχών και είπαμε  όχι στην απορρόφηση από το ΕΙΕ,  των 70 περίπου εργαζόμενων του ΕΚΚΕ, με το αιτιολογικό πως  θίγονται κάποια δικαιώματα εργαζομένων του.

Φοβάμαι, λοιπόν, πως μ αυτή την αγωνία, που εκφράσαμε και σε κρίσιμες στιγμές,  να αναδείξουμε το διακριτό μας ρόλο, επιτρέπουμε στο Σαμαρά να προβάλλει ως ο εγγυητής της σταθερότητας και της ευρωπαϊκής πορείας και συμβάλλαμε να σταματήσει η ελεύθερη πτώση του Πασόκ και να νεκραναστηθεί ο Βενιζέλος. 

Μια αναφορά στο ζήτημα του τρόπου και των διαδικασιών με τις οποίες πραγματοποιείται η πλαισίωση των κυβερνητικών θέσεων. Επιτρέψτε μου και μια ιδιαίτερη ευαισθησία στο θέμα, μιας και είμαι ένα από τα μέλη της επιτροπής που κάνει τις εισηγήσεις για τις σχετικές  προτάσεις του κόμματος. Σύντροφοι, έχουμε εμπλακεί, παρά τη θέλησή μας, σε μια λάθος και αδιέξοδη πρακτική, την οποία πρέπει άμεσα να αναθεωρήσουμε, γιατί μας εκθέτει. Η αποδοχή του 4/2/1 στο μοίρασμα των κυβερνητικών θέσεων, συμβάλλει στην επιβίωση μιας καθόλα χρεοκοπημένης αντίληψης κράτους τιμαρίου, στη διατήρηση μιας κομματοκρατίας που προσπαθεί να δικαιολογηθεί πίσω από  μια ερζάτζ αντίληψη δημοκρατίας και αναλογικότητας. Υποτιμά την αξιοκρατία, αναβιώνει την πελατοκρατία. Και δεν σωνόμαστε από το γεγονός πως τις επιλογές των δικών μας προσώπων προσπαθούμε να τις κάνουμε με αξιοκρατικά κριτήρια. Επαναφέρω μια πρόταση που είχα καταθέσει, όταν πρωτοτέθηκε το θέμα, παρόμοια μ αυτήν που κατέθεσε, χθες, ο σ. Καστανάς : 
να απαιτήσουμε από τους κυβερνητικούς εταίρους, να ασχοληθούμε μόνο με κρατικές θέσεις και Οργανισμούς που είμαστε σίγουροι πως και μετά τη διοικητική μεταρρύθμιση, δεν πρόκειται να καταργηθούν και θα παραμείνουν ως έχουν. Στους υπόλοιπους να διατηρηθούν, οι υπάρχουσες διοικήσεις, εκτός κραυγαλέων περιπτώσεων διεφθαρμένων ή αποτυχημένων,. Στις περιπτώσεις που θα γίνουν αλλαγές: να  διαμορφωθούν ενιαία αξιοκρατικά κριτήρια και να προτείνονται από κοινού με τους λοιπούς κυβερνητικούς εταίρους τα πρόσωπα ευθύνης (πρόεδροι και διευθύνοντες σύμβουλοι) που θα τους στελεχώσουν.

Μικρή νύξη σε δυό ακόμη θέματα.
- Τελευταία, από διάφορα γεγονότα, δημιουργήθηκε η εντύπωση  πως υπάρχει  ερωτοτροπία με το σύριζα. Θέλω να πιστεύω πως πρόκειται για λάθη και δεν υποκρύπτονται πραγματικές απόψεις, κινήσεις τακτικής για να μην μας θεωρεί δεδομένους η ΝΔ, ή επικοινωνιακά τρικ, ένα μήνυμα προς τον κόσμο πως, έχουμε και άλλη εναλλακτική λύση… Θέλω να πιστεύω πως δεν είναι επίδειξη πολιτικής σιγουριάς και ασφάλειας περί το πολιτικό μας μέλλον. Μια τέτοια στάση, η αποδοχή του ρόλου του «μπαλαντέρ»  δεν αποπνέει, μόνο, έπαρση ή αμετροέπεια, αλλά καλλιεργεί την επανάπαυση και συνάμα δείχνει πως η αυτοσυντήρησή  και το πολιτικό μας   πλασάρισμα στην εξουσία μετατρέπονται σε αυτοσκοπό.  Δεν είναι μόνο παραλυτική, αλλά είναι και επικίνδυνη μια τέτοια αντίληψη!

Το άλλο θέμα αφορά στην υπόθεση της ανασυγκρότησης  του σοσιαλιστικού χώρου ή της κεντροαριστεράς, του φόρουμ, της διεύρυνσης, διαλέξτε όποιον όρο θέλετε.. Νομίζω πως οι ώς τώρα χειρισμοί μας ήταν ατυχείς. Η εισήγηση του προέδρου προσπάθησε να διορθώσει  τα πράγματα, αλλά, φοβάμαι, πως μετέτρεψε την αρχική επιφύλαξη σε αμηχανία περί του πρακτέου. Σύντροφοι ας δούμε το πρόβλημα κατάφατσα! Υπάρχει ανάγκη για ένα ευρωπαϊκό δημοκρατικό κόμμα στη χώρα, ανάμεσα στη ΝΔ και το Σύριζα, το μόνο ικανό να αποτρέψει πισωγυρίσματα και να εγγυηθεί μακροπρόθεσμα την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Αυτό το κενό είναι αφελές να πιστεύουμε πως μπορεί να καλυφθεί από τη διεύρυνση της ΔΗΜΑΡ, (εκτός κι αν αποδεχόμαστε την προοπτική του «μπαλαντέρ») ή αθροίζοντας , κατά περίπτωση, τις δυνάμεις ΠΑΣΟΚ –ΔΗΜΑΡ.
Το εγχείρημα όμως έχει ιδιαίτερες δυσκολίες και απαιτεί ωριμότητα και λεπτούς χειρισμούς. Η υπέρβαση των σημερινών κομματικών σχηματισμών προϋποθέτει ολοκληρωμένο προγραμματικό λόγο, μια διαφορετική αντίληψη για το ρόλο του κόμματος, τις σχέσεις με το κράτος και την κοινωνία, αλλά και αποδόμηση «του συστήματος Πασόκ», μιας κατάστασης διαπλοκής κόμματος- κράτους, συνέπεια της μακρόχρονης παραμονής του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, έλκη που επιβιώνουν, ακόμη, σε αρκετές περιοχές της κρατικής εξουσίας.
Οφείλουμε, όμως, να το επιχειρήσουμε.  
Σας ευχαριστώ


4 σχόλια:

  1. Μου άρεσαν οι τοποθετήσεις σας Λεο, και η δική σου και του Στούρου Λιβαδά. Αν η ΔΗΜΑΡ θέλει όντως κάποια στιγμή να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο (δεν έχω πειστεί) πρέπει κατ' αρχήν να έρθει στο προσκήνιο. Το σχέδιο Αθηνά (παρεμπιπτόντως η θέση σας για βάση του 10 είναι εξαιρετική!) και το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια είναι ευκαιρίες να μπουν "κόκκινες γραμμές" και όχι μόνο στα λόγια. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία ούτε αν επιχειρηθεί τα νομοσχέδια να περάσουν με προεδρικά διατάγματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κώστα
    Θα το γράψω και στη φάτσα του blog. Το σχέδιο Αθηνά δεν υπάρχει πια έτσι όπως δημοσιεύτηκε. Επεσαν οι κομματάρχες πάνω του και έγινε πλιάτσικο. Από τη μια καλό γιατί είχε κραχτές αστοχίες πράγμα που σε βάζει σε σκέψεις για το ποιοι το φτιάξανε. Από την άλλη φοβάμαι πως ουσιαστικά δεν θα αλλάξει τίποτα,

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όσο για το προσκήνιο που αναφέρεις και συμφωνώ. Θέλει τόλμη και απαγκίστρωση απ΄τα αριστερά στερεότυπα. Δεν είνει "εύκολα πράγματα". Κοίτα και την κοινωνία πόσο ακίνητη είναι φίλε μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. "...Η υπέρβαση των σημερινών κομματικών σχηματισμών προϋποθέτει ολοκληρωμένο προγραμματικό λόγο, μια διαφορετική αντίληψη για το ρόλο του κόμματος, τις σχέσεις με το κράτος και την κοινωνία, αλλά και αποδόμηση «του συστήματος Πασόκ», μιας κατάστασης διαπλοκής κόμματος- κράτους, συνέπεια της μακρόχρονης παραμονής του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, έλκη που επιβιώνουν, ακόμη, σε αρκετές περιοχές της κρατικής εξουσίας.
    Οφείλουμε, όμως, να το επιχειρήσουμε. "

    Ευγε Σταυρο!!!!

    Αφωτιστος Φιλελλην

    ΑπάντησηΔιαγραφή