ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013

Ο κυματισμός αλλάζει , η θάλασσα παραμένει πάντα θάλασσα


Χρίστος Χατζηγιαννάκης

Τώρα αρχίζεις να το νιώθεις – μια εκ των προτέρων γνώση σε βοηθάει  σ αυτό -, είχες νόμιζες ελεύθερη επιλογή – είχες ?- [ οι διαφημιστές έχουν άλλη γνώμη ] , είχες επιθυμίες – είχες ? - επίπλαστες καταλαβαίνεις τώρα, ξεφυλλίζοντας και κάτι παλαιά περιοδικά το κατανοείς καλύτερα  [Κλ..κ ]

Υιοθέτησες έναν άλλο τρόπο ζωής , με χάντρες και καθρεφτάκια , άλλαζες…. Με  καινούργιο κινητό , αυτοκίνητο , πούρα ,διαμέρισμα, Τόπο , το χωριό με την Μύκονο, την Αράχοβα .

Φτιασίδωνες το πρόσωπο σου για να ταιριάζει με τα καινούργια έπιπλα και τις ακριβές  κουρτίνες σου , τις καινούργιες παρέες σου ,δοκίμαζες ψεύτικες πόζες επιβεβαίωσης στον καθρέφτη σου μακράς διάρκειας ,για το γραφείο και τους συντρόφους σου .

Πότε πότε ένα μικρό αγκάθι , μια πολύ μικρή κρυμμένη λύπη σε ενοχλούσε από πολύ βαθιά , μια ήπια απογοήτευση και κάτι μετέωρο μέσα σου σε ρωτούσε , αυτή ήταν λοιπόν η αλλαγή , αυτή ήταν η  ανακατανομή του πλούτου αυτή ήταν η δικαίωση ? είχες συμμετάσχει σ αυτήν την ειρηνική επ-ανάσταση της αρπαχτής , της αυθαιρεσίας, της με οποιονδήποτε τρόπο ανέλιξης σου , της ισοπέδωσης των σχολείων των πανεπιστήμιων της δημόσιας διοίκησης  , των πλαστών υπερωριών  , των από κάτω από το τραπέζι φακέλων , της μίζας και των διορισμών .

Καταλάβαινες άραγε , τότε που όλοι σου χαμογελούσαν, και σου άνοιγαν την πόρτα, πως αυτό έχει κόστος ,πως αυτή η Δημοκρατία σου, που καμάρωνες ,ήταν κατ, επίφαση , πως είχε ρωγμές και κενά τεράστια που εσύ δημιουργούσες  και ότι κάποια άκρα δεξιά και αριστερά θα τα γέμιζαν ,ενώ εσύ το βράδυ στην παρέα όλο αγανάκτηση θα οικτίρεις τον κώλο-λαό?

Η τηλεόραση με τα πολλά παράθυρα θα έχει από όλους το βράδυ , θα σου πουν αυτά που περιμένεις να ακούσεις για να ανεβάσουν τα ποσοστά τους στα γκάλοπ,  και την δική σου τάχα δικαίωση . Αλλά τώρα τα φίδια σε ζώνουν , άδειασες την ψυχή σου από τα αισθήματα, τις άξιες ,τις αλήθειες, έκανες καινούργιες γνωριμίες , ξέχασες τους φίλους σου,  ψάχνεις για τον χαμένο χρόνο σου την χαμένη σου ζωή σε εικονικές πραγματικότητες , δεν ξανακερδίζεται ας λέει ότι θέλει ο Προυστ.

Σε πνίγει ο θυμός, η οργή ,μερικές φορές κάτι σαν πανικός,  αλλάζεις θέσεις, σημαίες, έγινες αγανακτισμένος , μουντζώνεις όχι γι αυτά που έκανες αλλά που δεν μπορείς να συνεχίσεις να κάμεις . Δεν θέλεις να ξυπνήσεις  να δεις μέσα σου, ίσως τρομάζεις, έχεις μπουκώσει την ψυχή σου με ένα σωρό τιποτένια άχρηστα και συνεχίζεις να τα υπερασπίζεσαι, τα αλλά που έθαψες τα άλλα που πέταξες σου φαίνονται τιποτένια , ότι είχες πάρει από το σπίτι σου φαίνονταν φτηνά ,ας τα υμνούν οι ποιητές . Εσύ θέλεις να κοιμηθείς μήπως στο Όνειρο συνεχίσουν να υπάρχουν όλα αυτά που χαραμίστηκες εσύ και τα παιδία που πήρες στο λαιμό σου.

                                    Απευθύνεται σε μένα προσωπικά
                                              Χρίστος  Στ. Χατζηγιαννακης 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου