ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2013

Η χωροταξική αναδιάρθρωση των ΑΕΙ και το σχέδιο ΑΘΗΝΑ


Ιωακείμ Γρυσπολάκης από την Athens Voice
Hπρώτη φορά τις τελευταίες δεκαετίες, που επιχειρήθηκε και επιτεύχθηκε η αποκατάσταση των ακαδημαϊκών αξιών και η αναβάθμιση των πανεπιστημίων, σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα, ήταν με τον νόμο 4009/2011, τον επονομαζόμενο νόμο Διαμαντοπούλου. Η πανεπιστημιακή κοινότητα είδε ένα νόμο να συντάσσεται, μετά από διατύπωση γνώμης σωρείας διαπρεπών ακαδημαϊκών τόσο της ημεδαπής όσο και της αλλοδαπής, και να ψηφίζεται από τα 5/6 του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
Από τα κύρια σημεία του νόμου είναι η συμμετοχή προσωπικοτήτων της κοινωνίας στα Συμβούλια των Ιδρυμάτων, η μεταβίβαση του συνόλου σχεδόν των αρμοδιοτήτων του Υπουργού Παιδείας σε αυτά, συμβάλλοντας έτσι στην περαιτέρω αυτοδιοίκηση των Ιδρυμάτων, αλλά και στον εξωτερικό έλεγχο των πεπραγμένων τους, η εκλογή πρυτάνεων από το ακαδημαϊκό προσωπικό και μόνον, η αποκατάσταση της αξιοκρατίας στις εκλογές καθηγητών, με την αποφυγή της υβριδικής αναπαραγωγής, η συρρίκνωση του χρονικού ορίου φοίτησης, η δυνατότητα κάθε ιδρύματος, μέσω του Εσωτερικού Κανονισμού του, να ελέγχει την παραμονή ή μη ενός φοιτητή που δεν ανταποκρίνεται στις ακαδημαϊκές υποχρεώσεις του και ο σαφής πλέον διαχωρισμός των ρόλων διδασκόντων και διδασκομένων.
Ένα άλλο κεφαλαιώδες σημείο του εν λόγω νόμου είναι η προβλεπόμενη κατάργηση ή συγχώνευση πανεπιστημίων και ΤΕΙ, δεδομένου ότι ο αριθμός των 40 ΑΕΙ (24 πανεπιστήμια και 16 ΤΕΙ) σε 72 πόλεις αναλογεί σε μία χώρα με τετραπλάσιο πληθυσμό αυτού της Ελλάδας. Σε όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ ο μέσος όρος των εισαγομένων στα ΑΕΙ είναι το 33% του συνόλου των απολυομένων από το Λύκειο, ενώ στη χώρα μας υπερβαίνει το 75%. Οι υπόλοιποι προωθούνται στην Τεχνική Επαγγελματική Εκπαίδευση.
Η επιχειρούμενη χωροταξική αναδιάρθρωση των ΑΕΙ με το σχέδιο ΑΘΗΝΑ διατηρεί μεγάλο μέρος της φαυλότητας του παρελθόντος. Ενδεικτικά και μόνον αναφέρω τη διατήρηση ενός πανεπιστημιακού τμήματος στη Λαμία, παρά το γεγονός ότι θα υπάγεται στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, των τμημάτων του Αγρινίου, τα οποία όμως θα υπάγονται στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, των Σερρών και της Κοζάνης, τα οποία θα υπάγεται στο ΑΠΘ, της Φλώρινας, τα οποία θα υπάγονται στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, τα διάσπαρτα σε πέντε πόλεις τμήματα του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, τα διάσπαρτα σε έξι νησιά τμήματα του Πανεπιστημίου Αιγαίου, τη διατήρηση δύο τμημάτων φυσικής αγωγής στο ΑΠΘ, τη διατήρηση τμημάτων νοσηλευτικής τόσο στα Πανεπιστήμια όσο και στα ΤΕΙ και τόσα άλλα.
Έχοντας ασχοληθεί επισταμένως και έχοντας συμμετάσχει σε επιτροπές για εν λόγω θέμα από το 2009 μέχρι το 2011, πιστεύω ότι ο στόχος της χωροταξικής αναδιάταξης του χάρτη των ΑΕΙ, η δημιουργία βιώσιμων Πανεπιστημίων και ΤΕΙ, η σαφής διάκριση του ρόλου των ΤΕΙ από εκείνον των Πανεπιστημίων και η προώθηση μεγάλου μέρους της νεολαίας μας στην τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση δεν επιτυγχάνεται, αλλά αντιθέτως υπονομεύεται με την αύξηση των εισακτέων στα Πανεπιστήμια κατά 15%, τη μείωση των εισακτέων στα ΤΕΙ, τη μη δημιουργία Μεταλυκειακών Κέντρων Τεχνικής Εκπαίδευσης και τη διατήρηση είκοσι ενός πανεπιστημίων και δεκατριών ΤΕΙ διάσπαρτων σε δεκάδες πόλεων. Αντιθέτως, εξυπηρετούνται και πάλι πολιτευτές, τοπικοί κομματάρχες, δημιουργούνται στρατιές ανέργων και ημιμαθών πτυχιούχων και εκμαυλίζονται οι τοπικές κοινωνίες.
Αφήνω για το τέλος να αναφερθώ στην επιχειρούμενη ομοσπονδοποίηση πέντε πανεπιστημίων και δύο ΤΕΙ στην Αττική. Αυτό δεν προβλέπεται ούτε από τον νόμο 4009/2011 ούτε από το Σύνταγμα. Όμως, οι μελέτες που εκπονήθηκαν το 2010 και το 2011 για το χωροταξικό ανασχεδιασμό των ΑΕΙ προέβλεπε τη δημιουργία του ΑΤΤΙΚΟΥ Πανεπιστημίου, το οποίο θα προήρχετο από τη συνένωση των πανεπιστημίων της Αττικής, πλην του ΕΚΠΑ, του ΕΜΠ και του ΟΠΑ, στο οποίο θα εντάσσονταν όλα τα άλλα ως σχολές.
Η προσπάθεια που επιχειρεί σήμερα η χώρα μας, με την τρικομματική κυβέρνηση, για αναβάθμιση και εκσυγχρονισμό του κράτους, τον οποίο διακηρύσσει τόσο ο πρωθυπουργός όσο και άλλοι δύο αρχηγοί, είναι άμεσα συνυφασμένη με την αναβάθμιση της Τριτοβάθμιας Μεταλυκειακής Εκπαίδευσης. Αν αφήσουμε και αυτή την ευκαιρία να πάει χαμένη με ένα άτολμο σχέδιο ΑΘΗΝΑ, που διατηρεί μέρος της φαυλότητας του παρελθόντος, τότε δεν έχει μέλλον αυτή η χώρα. Οι αλλαγές πρέπει να είναι τολμηρές, τεκμηριωμένες και ανάλογες των αναγκών της χώρας. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου