ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

Τρια χρόνια μετά, οι μαφίες συνεχίζουν να αλωνίζουν


Από το blog Τσούγδω

Πέρασαν κιόλας τρια χρόνια από τη μέρα που ο Γιώργος Παπανδρέου ανήγγειλε από το Καστελόριζο την ένταξή μας στον μηχανισμό στήριξης. Την αναγγελία της είδησης την δεχθήκαμε αν όχι με εχθρικότητα, τουλάχιστον με έντονο σκεπτικισμό. Τρια χρόνια μετά υπάρχουν άπειρες διαψευσμένες προβλέψεις, πράγματα που δεν εφαρμόστηκαν ποτέ, δεκάδες αναπάντητα ερωτήματα και εντυπωσιακές αλλαγές στην κοινωνία.

Το κλίμα που επικρατούσε τότε διεθνώς ήταν οτι η Ελλάδα "έπεσε έξω", είχε ξεγελάσει με τα ψευδή στοιχεία που έδινε για το έλλειμμα και οι αγορές έκλειναν. Όσο κι αν προσπαθούσαν κάποιοι να τονίσουν οτι το πρόβλημα δεν είναι τοπικό, αλλά ευρωπαϊκό, φαινόταν σαν να προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Η ίδια η Ευρώπη δεν ήταν έτοιμη να δεχθεί μία τέτοια άποψη. Το βάθος του προβλήματος άρχισε να διαφαίνεται σιγά σιγά, όταν την Ελλάδα ακολούθησε σειρά άλλων χωρών. Πλέον όλοι αποδέχονται οτι οι ρίζες του προβλήματος είναι βαθιές, μιλάμε για τεράστιο χάσμα Ευρωπαϊκού Νότου και Ευρωπαϊκού Βορρά. Προς το παρόν έχουμε μείνει σε αυτή τη διαπίστωση και αναμένουμε να ληφθεί κάποιου είδους απόφαση από όλες τις χώρες για το τι μέλλει γενέσθαι...

Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί σχετικά άνετα μετά από αυτά τα τρια χρόνια οτι "τα Μνημόνια δεν βγαίνουν και αποτελούν εμμονή στο λάθος". Τι είναι αυτό που "δεν βγαίνει" όμως; Κάθε φορά συζητάμε όλο και αγριότερα, όλο και αγριότερα μέτρα, απότοκο της μη εφαρμογής ήδη ψηφισμένων, των απωλειών στα έσοδα, της μη επαρκούς δημοσιονομικής προσαρμογής. Όλοι συνομολογούμε οτι κάποια στιγμή πρέπει σαν κοινωνία και σαν χώρα να πούμε ένα: φτάνει, ως εδώ ήταν οι αντοχές μας. Και για να πούμε αυτό το "φτάνει" σημαίνει οτι θα έχουμε κάνει τα πάντα, θα βλέπουμε οτι ζητούνται κι άλλα και δεν θα τα κάνουμε.

Γεννάται λοιπόν το ερώτημα: Τι έχουμε κάνει τα τρια αυτά χρόνια σαν χώρα και σαν κοινωνία; Σε ποιούς τομείς έχουμε βελτιωθεί, τι θυσίες έχουμε κάνει; Ποιά είναι τα γενναία βήματα που έχει κάνει το πολιτικό μας σύστημα;

Σαν κοινωνία έχουμε κάνει θαυμαστή υπομονή. Η ταραγμένη περίοδος που πέρασε η χώρα από το καλοκαίρι του 2011, μέχρι τον Νοέμβρη του 2011, έχει παρέλθει αφήνοντας στο πέρασμά της τέρατα. Έχουμε υπομείνει σχετικά στωικά περικοπές μισθών, επιδομάτων, συντάξεων, παρατηρούμε την όλο και αυξανόμενη ανεργία, έχουμε δεχθεί το ξεχαρβάλωμα των εργασιακών σχέσεων, εν ολίγοις έχουμε υπομείνει όλα εκείνα τα δημοσιονομικά μέτρα που προέβλεπε το Μνημόνιο.

Παρ' όλα αυτά 3 χρόνια τώρα, με 4 κυβερνήσεις (αν μετράω σωστά) να έχουν εναλλαχθεί στην εξουσία υπάρχουν τομείς εντυπωσιακά στάσιμοι, ενδεικτικά:

  • Δεν έχει προχωρήσει η αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων
  • Δεν έχει γίνει σχεδόν καμία μεταρρύθμιση από την πτώση της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου και μετά
  • Δεν έχει εκπονηθεί κανένα σοβαρό αναπτυξιακό πλάνο
  • Δεν έχει προσδιοριστεί το είδος των επενδύσεων που θέλουμε να προσελκύσουμε.
  • Δεν έχει γίνει τίποτα για την πάταξη της γραφειοκρατίας
  • Δεν έχει ακουμπήσει κανείς τις διάφορες εγχώριες μαφίες
Τρία χρόνια μετά, αυτό που η Ελληνική κοινωνία ζητά σε σύγκριση με αυτό που (κατά την άποψή μου) η Ελληνική κοινωνία χρειάζεται, είναι ριζικά διαφορετικό.
Η Ελληνική κοινωνία λοιπόν φαίνεται να ζητά επιστροφή σε εποχές που έχουν φύγει ανεπιστρεπτί, σε μία εποχή πριν το 2009 οπού υπήρχε πλήρης ασυδοσία.
Παρ' όλα αυτά αυτό που χρειάζεται είναι να κλείσει την πόρτα στο παρελθόν, να βρει ένα νέο πρόσωπο και να προχωρήσει μπροστά. 

Τρία χρόνια μετά την ιατρική συνταγή της τρόικας, οι πληγές μοιάζουν τεράστιες και είναι πλέον μία αναγκαιότητα σαν κοινωνία να αποφασίσουμε τον τρόπο που θα τις κλείσουμε και τις προτεραιότητές μας. Είναι προτεραιότητα η επανεκκίνηση των δημόσιων έργων ή η ενίσχυση των συμπολιτών μας που ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης; 

Η φάση ενδοσκόπησης στην οποία έχουμε μπει πρέπει άμεσα να τελειώσει, διότι οι πραγματικά σημαντικές μάχες που έχουν να δοθούν είναι μπροστά μας. Πριν λοιπόν μας πιάσουν στον ύπνο, πριν έρθουν οι επόμενες εκλογές όποτε έρθουν, πρέπει σαν ώριμοι πολίτες πια, να είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε και να απαιτήσουμε μία σειρά πραγμάτων που θα οικοδομήσουν την Ελλάδα του αύριο. Δεν λέω και η συνεχής απόδοση ευθυνών είναι ωραίο χόμπυ, εξαιρετικά ενδιαφέρον, αλλά ελάχιστα παραγωγικό.

Το θέμα στο οποίο θεωρώ πως θα πρέπει να εστιάσουμε για να γεννηθεί μία καινούρια Ελλάδα είναι η πάταξη της διαφθοράς σε όλους τους τομείς, από τον ψιλικατζή που δεν κόβει απόδειξη, από τον καταναλωτή που προτιμάει να του κόψουν 10 ευρώ παρά να τη ζητήσει, μέχρι τον εργολάβο που έχει υπερκοστολογήσει ένα έργο, διαπλέκεται με υπαλλήλους-πολιτικούς, εκβιάζει και πλουτίζει στις πλάτες όλων μας, μέχρι τον γιατρό που ζητάει φακελάκι αλλιώς δεν ξέρεις τι μπορεί να γίνει. Αυτό δεν απαιτεί μόνο πολιτικούς με τόλμη και αποφασιστικότητα ή αποκαλυπτικούς δημοσιογράφους, απαιτεί κυρίως πολίτες που δεν ανέχονται κανενός είδους διαφθορά είτε τους βολεύει, είτε όχι. Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουμε να φοβόμαστε την εγχώρια μαφία που έχει απλώσει τα πλοκάμια της παντού. 

Δημοσιογραφική μαφία, επιχειρηματική μαφία, πολιτική μαφία, μαφία στα φανάρια, μαφία στα νυχτερινά μαγαζιά, δημοσιοϋπαλληλική μαφία, ιατρική μαφία, μαφία των εταιρειών φαρμάκων, μαφία της φράουλας, αστυνομική μαφία.... Γενικώς μαφία παντού. Όλες αυτές οι μαφίες συνέβαλαν τα μέγιστα στο να δημιουργηθεί η κρίση και αποτελούν τις μαύρες τρύπες στις οποίες χάνονται χρήματα. Η κοινωνία μας θα αλλάξει μόνο αν αποφασίσουμε οτι στην ιδιοσυγκρασία μας δεν ταιριάζει η συνύπαρξη με τη μαφία

Αν δεν έχουμε αποφασίσει μέχρι και τώρα να σταματήσουμε να ανεχόμαστε τον κάθε παραγοντομαφιόζο και τη διαφθορά με την οποία υποκριτικά φρίττουμε κάθε φορά, η επόμενη μέρα θα είναι εξίσου άσχημη με την προηγούμενη.
Το σύστημα είναι ιδιαιτέρως ανθεκτικό σε επιθέσεις, σε ελέγχους και επιβιώνει. Μέχρι και τώρα που βρισκόμαστε σε διεθνή επιτήρηση, οι μαφίες συνεχίζουν να κάνουν παρτυ. 

Η μαφία δεν αγαπά τους επιτρόπους, την ηλεκτρονική διακυβέρνηση, το "Όλα προσβάσιμα στο διαδίκτυο", τη διασταύρωση των στοιχείων, τα πόθεν έσχες, τον συνεχή έλεγχο, την επιβολή κανόνων, την καταπολέμηση των καρτέλ, τους καινοτόμους ανθρώπους με ιδέες που δεν έχουν την ανάγκη να στηριχθούν από κανέναν, τον έλεγχο στην παροχή δανείων. Η μαφία θέλει μία χώρα σκορποχώρι που τα ΜΜΕ, οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες, οι δημοσιογράφοι, οι τραπεζίτες, οι επικεφαλής υπηρεσιών θα χορεύουν ένα υπέροχο συρτάκι, βρίσκοντας τρόπους να τρώνε λεφτά και να επιβιώνουν. 

Το θέμα είναι: Θέλουν οι πολίτες τη χώρας αυτής να καθαρίσει από κάθε είδους μαφιοζιλίκι; Θέλουν εντιμότητα, τιμιότητα και ισότητα ή αυτό απαιτούν για όλους τους υπόλοιπους πέραν των ιδίων; Γιατί αν ο καθένας εξαιρεί τον εαυτό του, έχουμε μάνι μάνι 10.000.000 εξαιρέσεις.

Τρία χρόνια μετά λοιπόν ναι μπορώ να πω με ασφάλεια οτι η κρίση είναι ευκαιρία. Είναι μίας πρώτης τάξεως ευκαιρία να ξεφορτωθούμε κάθε είδους μαφία και να οικοδομήσουμε την Ελλάδα που θέλουμε. Αυτό δεν χρειάζεται να το τάξει κανείς, πρέπει να το απαιτήσουμε  ως πολίτες, να πάψουμε να φοβόμαστε, γιατί σε αυτό έχουν επενδύσει όλοι οι αετονύχιδες.

ΥΓ1: Όλοι εσείς που δεν γουστάρετε ξένους και επιτρόπους κλπ στα ξένα ΜΜΕ πάτε και τα καταγγέλετε όλα πουλάκια μου...

1 σχόλιο:

  1. Wishful thinking στο Ελλαδιστάν.

    Ο Ελληνικός λαός (ο λαός με το ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό ηλιθίων στην Ευρώπη) καταφέρνει να διαψεύδει την τελευταία παράγραφο του άρθρου πανηγυρικά.

    Έχουμε και λέμε:
    5% Ταριχευμένοι
    10% Μαχαιροβγάλτες
    7% Ψεκασμένοι
    24% Πράσινοι αφισοκολλητές (ΣΥΡΙΖΑ)
    5% Πράσινοι αφισοκολλητές που δεν έχουν καταλάβει τι ακριβώς έχει συμβεί (ΠΑΣΟΚ)
    24% Μπλε αφισοκολλητές (ΝΔ)
    Σύνολο 75%. Δηλαδή οι 3 στους 4 .
    Υπενθυμίζω ότι τα παραπάνω ποσοστά είναι μετά από ΠΕΝΤΕ χρόνια κρίσης…

    Υ.Γ.
    Αν η ΔΗΜΑΡ έχει άλλο ένα 5% αφαιρέστε το 1.5% και προσθέστε το υπόλοιπο στο παραπάνω 75%

    ΑπάντησηΔιαγραφή