ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 23 Ιουνίου 2013

(Απο)χαιρετισμός στη ΔΗΜΑΡ


Έζησα κι εγώ μαζί με το φίλο μου Ορέστη Καλογήρου την ίδια «περιπέτεια». Είναι ακριβώς έτσι όπως τα γράφει. Μόνο που εγώ συνεχίζω να τη ζω ακόμα και έχω περισσότερες τραυματικές εμπειρίες. Αν κάτι πρέπει να προσσάψουμε στην ηγετική ομάδα της ΔΗΜΑΡ είναι η δυσανεξία στις μεταρρυθμίσεις. Η φαλκίδευση της ιδρυτικής της διακήρυξης. Μέσα από την επίκληση του «αριστερού πρόσημου» αγωνίζεται για την διατήρηση του καταρρέοντος παρόντος. Η κλασσική ανίατη Αριστερά.  (Leo)

του Ορέστη Καλογήρου από τη Μεταρρύθμιση

Τον Ιούλιο του 2010, λίγες ημέρες μετά την ίδρυση της Δημοκρατικής Αριστεράς, ο γράφων ήταν ένας από τους/ις 224 «από το χώρο της διανόησης, των τεχνών, των γραμμάτων, του πανεπιστημίου», που υπέγραψαν κείμενο υποστήριξης του νέου εγχειρήματος, στο οποίο επισημαινόταν ότι “Μέσα στην πολύπλευρη κρίση οικονομική, κοινωνική αλλά και κρίση αξιών και ηθικής που βιώνει η χώρα μας, η «Δημοκρατική Αριστερά», ένα κόμμα σύγχρονο, ευρωπαϊκό, δημοκρατικό και ανανεωτικό, μπορεί να δώσει με τις ιδέες, τις προτάσεις και τους αγώνες της, μια νέα ελπίδα στους Έλληνες και στις Ελληνίδες”. Λίγες εβδομάδες μετά, μαζί με δεκάδες συναδέλφους από όλη την Ελλάδα, που είχαμε δώσει μαζί τη μάχη της ακαδημαϊκής αξιοπρέπειας, όταν με αφορμή το νομοσχέδιο Γιαννάκου, ο ΣΥΝ του Αλαβάνου ισοπέδωνε τα πανεπιστήμια, ενταχθήκαμε με ενθουσιασμό στον Τομέα Παιδείας του νέου κόμματος. Συναντηθήκαμε με τους/ις «εντός» αβίαστα και φυσιολογικά, γιατί τους είχαμε στηρίξει ανιδιοτελώς με όλες μας τις δυνάμεις στην επική ανατροπή της ΠΟΣΔΕΠ, τον Μάρτιο του 2009.
Από τους κοινούς αγώνες της «Πρωτοβουλίας Πανεπιστημιακών», το 2006-2007, μέχρι τη συνάντηση αυτή, ζήσαμε μαζί μια πραγματικά ηγεμονική μεταρρυθμιστική συλλογικότητα. Μέσα στο κλίμα ενθουσιασμού και ευφορίας, μου ανατέθηκε να συντάξω το πρώτο σχέδιο θέσεων του Τομέα Παιδείας της ΔΗΜΑΡ για την πανεπιστημιακή μεταρρύθμιση. Το σχέδιο στηρίχτηκε στο «κεκτημένο» της κοινής πορείας των «εντός» και των «εκτός».
Η αντίδραση των «εντός» ήταν από την πρώτη στιγμή σφοδρή, η έκπληξη και οι πρώτες ανησυχίες των «εκτός» μεγάλες. Το κείμενο αίφνης θεωρήθηκε «δεξιό», «έριχνε νερό στο μύλο των εχθρών του πανεπιστημίου που ήθελαν να το απαξιώσουν». Πολύ γρήγορα, ο Τομέας Παιδείας χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα. Παρ’ όλα αυτά, για μερικούς μήνες έγινε μια έντονη, αλλά πλούσια συζήτηση, καθώς στο ενδιάμεσο είχε παρουσιαστεί το νομοσχέδιο της Άννας Διαμαντοπούλου. Σταδιακά, όμως, η κομματική νομενκλατούρα πήρε τα ηνία του Τομέα Παιδείας, περιθωριοποιώντας στο συνέδριο του κόμματος τα μεταρρυθμιστικά στελέχη των «εντός». Έτσι κι αλλιώς, οι «εκτός» δεν διεκδικήσαμε κομματικούς θώκους. Για να βοηθήσουμε ήμασταν εκεί.
Η οριστική ρήξη ήρθε τον Ιούλιο του 2011. Ενώ είχε ξεκινήσει ηλεκτρονική πανελλαδική ψηφοφορία για να πάρει ο Τομέας Παιδείας οριστική θέση απέναντι στο νομοσχέδιο που είχε κατατεθεί στη Βουλή, η υπεύθυνη του Τομέα Παιδείας, γνωστή ιστορικός, διέκοψε αυθαίρετα την ψηφοφορία. Κάποιοι/ες αποχωρήσαμε αμέσως, άλλοι/ες αργότερα, αρκετοί/ες αδρανοποιήθηκαν, λίγοι/ες έμειναν για να δώσουν τη μάχη «από μέσα». Οι βουλευτές της ΔΗΜΑΡ καταψήφισαν το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου τον Αύγουστο του 2011. Η (αν)επίσημη αιτιολογία: «δεν είχε αριστερό πρόσημο»… Ο κραταιός Τομέας Παιδείας, στην πραγματικότητα, διαλύθηκε.
Η πανεπιστημιακή μεταρρύθμιση ήταν ο προνομιακός χώρος της ανανεωτικής αριστεράς. Στελέχη της διαμόρφωσαν τις ρηξικέλευθες συντεταγμένες της και, πιστέψτε με, είχαν αριστερό πρόσημο. Η ηγεσία της ΔΗΜΑΡ στάθηκε ανίκανη να κατανοήσει την επαναστατική φύση της μεταρρύθμισης, όντας αποκομμένη επί δεκαετίες τόσο από το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, όσο και από την ελληνική πραγματικότητα. Τελικά, έδωσε μάχες οπισθοφυλακών. «Την ημέρα που καταργήθηκε το άσυλο ένιωσα προσβεβλημένος ως πολίτης» θα αναφωνήσει σε προεκλογική ομιλία τον Απρίλιο του 2012 ο Φώτης Κουβέλης, αδυνατώντας να καταλάβει ούτε τι είναι άσυλο, ούτε ότι δεν καταργήθηκε.
Για τον γράφοντα, η ιστορία αυτή υπήρξε τραυματική. Παρ’ όλα αυτά, στις 16 Ιουνίου 2012, μία ημέρα πριν από τις εκλογές, σε άρθρο στη «Μεταρρύθμιση», έγραφα:
«Τις τελευταίες ημέρες ο Φώτης Κουβέλης πραγματοποίησε μια σειρά επαφών με θεσμικούς εκπροσώπους της ευρωπαϊκής οικογένειας. Ήταν ο μόνος αρχηγός πολιτικού κόμματος που κατανόησε έμπρακτα ποιοι είναι οι σύμμαχοι της χώρας. Και δείχνει ότι διδάχτηκε από τα σοβαρά λάθη του πρόσφατου παρελθόντος. Θεωρώ το γεγονός αυτό καταλυτικό. Παρά το ότι η αμφισημία των λόγων του αφήνει ανοιχτό το σενάριο κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΔΗΜΑΡ, αποφάσισα να το ρισκάρω. Κάθε πολίτης όταν ψηφίζει, μέσα του δίνει τη δική του εντολή, ένα “mandate”, στο κόμμα που τελικά επιλέγει. Το δικό μου “mandate” είναι να συμβάλει η ΔΗΜΑΡ καθοριστικά στο σχηματισμό κυβέρνησης με έναν αποφασιστικό και σοβαρό πρωθυπουργό, με εξωκοινοβουλευτικούς κυρίως και σοβαρούς πολιτικούς ως υπουργούς, με τη στήριξη ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ και μάλιστα από πρωταγωνιστική θέση. Αν παραβεί η ΔΗΜΑΡ το “δικό μου mandate” και σχηματίσει κυβέρνηση με το ΣΥΡΙΖΑ, θα έχω μετανιώσει πικρά για την ψήφο μου και θα γίνω για πρώτη φορά κοψοχέρης! Αυτό όμως δεν έχει καμιά σημασία. Σημασία έχει ότι η χώρα θα απομονωθεί από τους φυσικούς της συμμάχους και θα μπει σε ένα τούνελ με άγνωστη διέξοδο.»

Μέχρι εχθές η ΔΗΜΑΡ τήρησε και τίμησε το “mandate” δεκάδων χιλιάδων ψηφοφόρων της. Δεν άντεξε όμως περισσότερο. Η ιστορία της πανεπιστημιακής μεταρρύθμισης είχε δείξει εξ απαλών ονύχων την δομική της αδυναμία να πρωταγωνιστήσει και να επιβάλλει ηγεμονικά τις μεταρρυθμίσεις που πραγματικά χρειάζεται η χώρα. Απέναντι στον ψευτομεταρρυθμισμό του κ. Σαμαρά και στον θορυβώδη πολιτικαντισμό του κ. Βενιζέλου, τελικά αντέταξε την υπεράσπιση της συντήρησης. Αρνήθηκε να καταλάβει τον μόνο προνομιακό πολιτικό χώρο, στον οποίο θα είχε νόημα ύπαρξης. Τον χώρο των ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων που τόσο έχει ανάγκη η χώρα. Τώρα έκανε ένα ακόμη βήμα. Αποσύρθηκε από την πραγματικότητα. Δυστυχώς, με τον τρόπο αυτό αποσύρεται από την ιστορία. Το λέω εκ βαθέων. Η εξέλιξη αυτή είναι λυπηρή. Όμως, αν και χιλιοειπωμένο, η πολιτική απεχθάνεται το κενό. Ο πολιτικός χώρος των ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων, αργά ή γρήγορα θα συγκροτηθεί. Και τότε θα ξανασυναντηθούμε με πολλούς/ες φίλους/ες του Τομέα Παιδείας της ΔΗΜΑΡ, και όχι μόνον.

Ο Ορέστης Καλογήρου είναι καθηγητής ΑΠΘ


9 σχόλια:

  1. Γεια σου, Leo..

    long time no see (διαδικτυακώς :)... Μια πίκρα αναδίνει η Μαργαρίτα από την Πέμπτη, αυτή που νιώθυμε όλοι όσοι πιστέψαμε στη ΔΗΜΑΡ (ειδικά οι νεώτεροι που δεν είχαμε ζήσει Ρήγες κλπ). Τί να κάνεις, shit happens... Δυστυχώς, η ΔΗΜΑΡ ήταν μια επαναλαμβανόμενη διάψευση από την αρχή ως το τέλος.
    Παραμένει όμως το μείζον ερώτημα:
    Από που πάνε για την ΑΛΛΗ Αριστερά;
    Προσωπικά, είμαι πεπεισμένος ότι είναι αδύνατον να δημιουργήσεις ρεύμα και να κερδίσεις ευρεία απήχηση, χωρίς να διολισθήσεις σε κάποιου είδους λαϊκισμό. Δλδ, αν η ΔΗΜΑΡ ήταν το κόμμα των ονείρων μας, τολμηρό και ρηξικέλευθο, τί ποσοστό θα έπαιρνε; Πολύ φοβάμαι, μικρό... Επιπλέον, η μικροπολιτική που ακολουθούν τα συντεταγμένα κόμματα και ο τρόπος λήψης των αποφάσεων είναι απεχθής σε μη ενταγμένους σε κομματικούς στρατούς. Κατά συνέπεια, η Μεταρρυθμιστική Αριστερά παραμένει ακόμη φαντασιακός χώρος, όπως θαυμάσια το έθεσες.
    Προσωπικά, πολύ δύσκολα θα ξαναστηρίξω τη ΔΗΜΑΡ και είμαι ανακουφισμένος που δεν έγινα μέλος της (το είχαμε κάποτε συζητήσει). Θα ήταν πολύ ψυχοφθόρο..
    Θα ξαναβρεθούμε. Κι αν όχι σε κόμμα, στο συλλογικό μας φαντασιακό...

    Σε χαιρετώ,

    Αντώνης Φ, Κρήτη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αντώνη σε χαιρετώ.Ψυχοφθόρο πράγματι. Δεν υπάρχει προς το παρόν μεταρρυθμιστική αριστερά. Υπάρχουν άτομα που έχουν τέτοια αντίληψη, ούτε ιδεολογία καν. Τέτοιες αντιλήψεις είχαν την ευκαιρία να παίξουν κάποιο ρόλο μέσα στο οχι γόνιμο αλλά όχι και άγονο περιβάλλον της τρικομματικής αν βέβαια οι φορείς τους τις πίστευαν και το πάλευαν. Αλλά δεν. Μεταρρυθμισμός έξω από διακυβέρνηση δεν υπάρχει. Η ΔΗΜΑΡ μας έδωσε για ένα χρόνο μια ευκαιρία. Αλλά τόσο η εσωτερική όσο και η εξωτερική αντίδραση ήταν μεγάλη. Ο συντηρητισμός και η ιδιοτέλεια περίσσεψαν. Νιώθω πολύ πιο ανάλαφρος. Η Μαργαρίτα συνεχίζει. Νάσαι καλά εσύ και η οικογένειά σου. ΚΑι να σε βλέπουμε

      Διαγραφή
  2. Λέει ο αρθρογράφος ότι η ΔΗΜΑΡ δεν μπόρεσε να επιβάλλει ηγεμονικά τις μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η χώρα. Θα μπορούσε το 6% να επιβάλλει ηγεμονικά της μεταρρυθμίσεις στο 12,5% του ΠΑΣΟΚ και στο 30% της ΝΔ; Απλή λογική ρε παιδιά, η Πολιτική Άνοιξη κυβερνάει, 5 απίθανοι τύποι στο Μαξίμου.
    Χρήστος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΚΙομως μπορούσε. Το είδαμε ότι μπορούσε αν επέμενε, αν προέβλεπε, αν το κυνηγούσε. Για να ακυρωθεί ο νόμος Διαμαντοπούλου, δηλαδή για το κακό, μπορούσε. Στο ΥΠΕΚΑ μπορούσε αλλά η ΚΟ καταψήφιζε τους νόμους που είχαν μη δημοφιλές περιεχόμενο. Απλά με θέσεις ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσες να κάνεις τίποτα. Με θέσεις ορθολογικές κάποιους μπορούσες να τους πείσεις. Αλλά το κόμμα σαν κόμμα ΕΕ, ΚΕ, ΚΟ, οργανώσεις στην πλειοψηφία του αισθανόταν άσχημα με τη συμμετοχή στην κυβέρνηση.

      Διαγραφή
    2. Αγαπητέ κύριε Καστανά γειά σας.

      Πραγματικά καταλαβαίνω την πικρία των μελών της ΔΗΜΑΡ που δεν συμφωνούν με την απόφαση της ηγεσίας της να αποχωρήσει από την τρικομματική κυβέρνηση.
      Νομίζω όμως ότι όποιος πιστεύει βαθιά στις μεταρρυθμίσεις που προωθούσε η προηγούμενη κυβέρνηση έχει νέο «λαμπρό πεδίο» για ν' αγωνιστεί. Απ' ότι κατάλαβα ο κ. Σαμαράς και ο κ. Βενιζέλος θα συνεχίσουν «τις μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη ο τόπος» οπότε όπως λέει και ο Κακναβάτος:«Πρώτο που αυτοί αποφασίζουνε πως κινδυνεύουμε και θέλομε δε θέλομε θα μας «εσώσουν».

      ...θα μεταρρυθμιστούμε θέλουμε δεν θέλουμε κ. Καστανά και 2.500 υπάλληλοι της ΕΡΤ θα χάσουν τη δουλειά τους και σχολεία θα κλείσουν και νοσοκομεία θα κλείσουν και παιδικοί σταθμοί θα κλείσουν και πανεπιστήμια - ΤΕΙ θα κλείσουν και οι «τεμπέληδες» δημ. υπάλληλοι θ' απολυθούν ...μόνο όταν τελειώσουν με τη δική μας «μεταρρύθμιση» να τους θυμίσει κάποιος....
      - να μας πουν πόσα χρωστάμε και τους όρους των δανείων που υπέγραψαν
      - να ψάξουν τη λίστα Λαγκαρντ (και τις ξαδελφούλες..)
      - να δούνε ποιος έφαγε τα λεφτά των ταμείων στα δομημένα
      - τις σπατάλες των Ολυμπιακών Αγώνων (C4I), της SIEMENS κλπ
      - τις 56 φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών που κατοχύρωσαν με νόμο
      - τις offshore των τραπεζών που με δικά τους χρήματα τις δανείζουν για να αγοράζουν μετοχές στις αυξήσεις του μετοχικού κεφαλαίου
      - τις υπερτιμολογήσεις των δημοσίων έργων
      - να βρουν που πήγαν τα λεφτά που άρπαξαν οι διάφοροι Παπαγεωργόπουλοι, Λαυρεντιάδηδες και λοιπές προοδευτικές δυνάμεις

      Απολαύστε αγαπητέ την πανσέληνο γιατί αυτό μας έχουν αφήσει μόνο..

      Αργυρώ
      -





      Διαγραφή
    3. Πράγματι, το ψάρι μπορεί να βρωμάει απ'το κεφάλι,η δυσοσμία όμως έχει επεκταθεί σε όλο το σώμα, η διαφθορά διαπότισε την ελληνική κοινωνία σε ολες τις βαθμίδες. Καθρέφτης σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω, γνωστά αυτά.
      Και τέλος πάντων τί προτείνετε;; Εμείς είπαμε να συμμετάσχουν στη διακυβέρνηση αυτοί που δεν κουβαλούσαν τουλάχιστον αμαρτωλό παρελθόν. Να προάγουν την ιδέα της -αναπόφευκτης- δίκαιης λιτότητας. Τον αριστερό μεταρρυθμισμό.
      Σε όλους μας αρέσει να κοιτάζουμε την πανσέληνο και να τσιτάρουμε ποιητές, ο κόσμος όμως πολύ απλα δεν αλλάζει έτσι.

      Αντώνης Φ

      Διαγραφή
    4. το 4-2-1 το ξεχνάτε... και είστε ολοι υπεύθυνοι γι αυτό

      Διαγραφή
  3. Ισως φανει ασημαντο αλλα στην δικη μου αντιληψη δεν ειναι. Οταν χρησιμοποιουμε φωτογραφιες ειθισται (ηθικα και νομικα) να αναφερουμε το ονομα του δημιουργου τους. Το γεγονος οτι ο συγκεκριμμενος ερασιτεχνης φωτογραφος εχει εντελως διαφορετικη πολιτικη εκτιμηση ειναι εντελως συμπτωματικο μαλλον και ενα ειρωνικο σχολιο της ζωης... Καλη σας νυχτα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τάκη η ζωή παίζει παιχνίδια. Τη βρήκα στο διαδίκτυο δεν ήξερα ότι ήταν δική σου. Όπως ξέρεις όταν χρησιμοποιώ δικές σου φωτο αναφέρω και το δημιουργό. Τη βγάζω πάραυτα, γιατί αισθάνομαι ότι ενοχλήθηκες. Καλό βράδυ.

      Διαγραφή