ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 6 Ιουλίου 2013

Είμαστε έμπειροι, αρκετά αμαρτωλοί και μπορούμε και σας διαβάζουμε


Γιάννης Αντωνίου
H ομιλία στην ΚΕ της ΔΗΜΑΡ (2/07/13)

Επιχειρώντας ένα σύντομο αναστοχασμό σχετικά με την ιστορική απόφαση της συμμετοχής της ΔΗΜΑΡ στην τρικομματική κυβέρνηση αλλά και τη στροφή της εξόδου απ’ αυτήν στις 20 Ιουνίου, έχω να επισημάνω τα εξής.
Αν μένει κάτι απ’ όλη αυτή την ιστορία είναι αυτή καθαυτή η συμμετοχή. Και αυτό γιατί στο πεδίο του συμβολικού και του ουσιαστικού:
·         έδωσε σάρκα και οστά στη ρητορεία περί αριστεράς της ευθύνης
·         συνέβαλε αποφασιστικά στην αποφυγή της χρεοκοπίας
·         υπήρξε τεκμήριο αταλάντευτου ευρωπαϊσμού
·         προσέφερε αποθέματα ηθικής νομιμοποίησης στο όλο εγχείρημα που δεν                         
          διέθεταν οι άλλοι δύο εταίροι
·         αποτέλεσε τομή  στην παράδοση του αριστερού αρνητισμού.


Ωστόσο, πέραν της συμβολικής και ουσιαστικής αξίας της συμμετοχής, ο ιστορικός του μέλλοντος θα δυσκολευτεί, με κάποιες εξαιρέσεις είναι αλήθεια, να βρει τα στοιχεία της έμπρακτης κυβερνητικής συμβολής της ΔΗΜΑΡ στον ένα χρόνο παραμονής της στην κυβέρνηση. Είναι αλήθεια ότι υπήρξαν κάποιες πρωτοβουλίες στελεχών μας, κάποια σχέδια, κάποιες δηλώσεις καλών προθέσεων, κάποιες εναλλακτικές μεταρρυθμιστικών προτάσεων, άλλοτε ανεπαρκείς, κάποιες φορές εκτός τόπου και χρόνου, πολλές φορές προσχηματικές, αυτές με το πρόσημο ξέρετε, έτσι για να αποφύγουμε την κατηγορία ότι λέμε όχι χωρίς αντιπρόταση. Φοβάμαι όμως ότι στα μεγάλα θέματα, κυρίως αυτά που σχετίζονταν με τη μεταρρύθμιση του κράτους, παίξαμε κατά βάση αντιμεταρρυθμιστικό κατενάτσιο.

Κωδικοποιώντας κάποιους από τους λόγους αυτής της υστέρησης αναφέρομαι ενδεικτικά:

α. Στην απουσία μεταρρυθμιστικού σχεδίου και βούλησης, παρά τη ρητορεία περί επισπεύδουσας δύναμης των μεταρρυθμίσεων.
β. Στην αβάστακτη ελαφρότητα αντιμετώπισης της βαριάς αποστολής που αναλαμβάναμε με την απόφαση της συμμετοχής. Αντί να ανοίξουμε, όπως ήταν αναγκαίο, σε ειδικούς, σε αναβαθμισμένα όργανα και λειτουργίες, κλειστήκαμε στην πανθομολογούμενη ανεπάρκεια των ιδίων δυνάμεων. Από κάποιους ίσως το εγχείρημα βιώθηκε ως ταξιδάκι αναψυχής, ένα σύντομο φλερτ με την άσκηση εξουσίας, που όταν τα πράγματα άρχισαν να σφίγγουν πήραν το πλοίο της επιστροφής.
γ. Στο κρυφτούλι πίσω από το θεσμικό χυλό που στη μακρά διάρκεια μορφοποίησε και κατοχύρωσε το πλέγμα των πελατειακών σχέσεων και το δημοσιοϋπαλληλικό Λεβιάθαν. Φτάσαμε να ονομάζουμε δημοκρατική νομιμότητα το τέρας που αποτελεί δομικό στοιχείο της κρίσης, τάσσοντας εαυτούς στην υπηρεσία της υπεράσπισής του. Η χθεσινή ομιλία του Αντώνη Ρουπακιώτη στην Κ.Ε. νομίζω ότι επιβεβαιώνει αυτόν τον ισχυρισμό. 
δ. Στην καλλιέργεια μιας εντύπωσης που σταδιακά γινόταν όλο και πιο έντονη ότι η συμμετοχή στην κυβέρνηση είναι απλώς το απότοκο των εκτάκτων συνθηκών, μία παρεκτροπή από τον πολιτικό αταβισμό του αριστερού αντιπολιτευτισμού που πρέπει να τελειώνει όσο πιο γρήγορα γίνεται. Φτάσανε μάλιστα κάποιοι να ισχυρίζονται ότι η οριακή βελτίωση κάποιων μακροοικονομικών δεικτών και η σχετική ανάκτηση της αξιοπιστίας της χώρας σημαίνει και παύση του συναγερμού.

Είναι όμως σε μεγάλο βαθμό η δική μας υστέρηση, πολιτική, προγραμματική, στελεχική και ο παρατεταμένος μετεωρισμός ανάμεσα στη συνείδηση της αναγκαιότητας των μεταρρυθμίσεων και την υπεράσπιση των ιερών αγελάδων του κρατισμού που άφησε ουσιαστικά ελεύθερο το πεδίο στην άσκηση μονοκομματικής κυβερνητικής πολιτικής από τη ΝΔ. Προϊόντος του χρόνου, η στρατηγική της εξόδου, αποκτούσε πια τα χαρακτηριστικά μονόδρομου. Η προοπτική αυτή είχε διαφανεί με το αντιρατσιστικό. Οι ανοησίες όμως με τους Πόντιους και το Ζάλογγο ακύρωσαν τα όποια σχέδια. Τελικά ήταν η υπόθεση ΕΡΤ που έδωσε την ευκαιρία του τελικού σαλπίσματος για την έξοδο με μεθοδεύσεις που ελέγχονται σοβαρά για τη διαφάνεια και την εσωκομματική νομιμότητα.
Το άλμα στο κενό έγινε, όπως εναγωνίως επισημάναμε στη δημόσια δήλωσή μας τα 4 μέλη της Ε.Ε. που καταψηφίσαμε την απόφαση της εξόδου. Φοβάμαι ότι τα εξαγγελλόμενα περί προγραμματικής αντιπολίτευσης, περί τρίτου πόλου, περί δημοκρατικού σοσιαλισμού, περί ανασυγκρότησης του χώρου της κεντροαριστεράς με κορμό τη ΔΗΜΑΡ ή ακόμα χειρότερα  η σχιζοφρενική εκτίμηση ότι η αποχώρησή μας από την κυβέρνηση ανοίγει το δρόμο για την προώθηση μεταρρυθμίσεων με πρόσημο, που δεν είχαμε τη δυνατότητα να προωθήσουμε, όταν είμαστε εντός, δεν έχουν πολιτικό και κοινωνικό ακροατήριο.
Και αυτό γιατί η επιλογή αυτή οδηγεί φορσέ στη διολίσθηση της ΔΗΜΑΡ σε μία κατάσταση ήπιου ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο λόγω στρατηγικού κενού αλλά και λόγω  της φαντασίωσης κάποιων ότι εκεί μπορεί να αναζητηθεί το ύστατο καταφύγιο πολιτικής επιβίωσης. Όταν όμως οι άνθρωποι καλούνται να διαλέξουν ανάμεσα στο γνήσιο και το imitation και μάλιστα στην ίδια τιμή, το imitation δεν έχει καμία τύχη.
Αγαπητοί σύντροφοι, δεν είναι η ΕΡΤ, δεν είναι ο Σαμαράς, δεν είναι οι υπαρκτές προκλήσεις του μονοκομματικού ηγεμονισμού της ΝΔ που οδήγησαν στην απόφαση της εξόδου. Είναι ότι δεν αντέξατε την πρόκληση των μεγάλων ανατροπών. Το είπα στην Ε.Ε. και το επαναλαμβάνω και εδώ. Αντιλαμβάνομαι ότι για κάποιους το πρόβλημα είναι όχι μόνο ιδεολογικό αλλά και ανθρωπολογικό και για αυτό σε προσωπικό επίπεδο το σέβομαι, πολιτικά όμως δεν λέει τίποτα. Μέσα σ’ ένα βράδυ πετάξατε στα σκουπίδια το συγκριτικό πλεονέκτημα του κόμματος, την αναβαθμισμένη συμμετοχή στην κυβέρνηση. Εγκλωβιστήκατε στον κομματικό μικρόκοσμο σε μια στιγμή που η θέση μας στη πολιτική σκηνή και η προϊούσα διάλυση του ΠΑΣΟΚ μας έδιναν τη δυνατότητα να γίνουμε ο προνομιακός πόλος συσπείρωσης ευρύτερων δυνάμεων της κεντροαριστεράς. Η απόφαση της εξόδου ανάστησε το ΠΑΣΟΚ, ενώ εμείς έχουμε μπει σε φάση υπαρξιακής αγωνίας, με εμφανή τον κίνδυνο να δούμε τις δυνάμεις μας να σκορπίζονται εδώ και εκεί. Φοβάμαι ότι η βλάβη είναι ανήκεστος. Μια φίλη μου από χωριό χθες μου είπε ότι το χυμένο μαζεμένο δεν γίνεται.
Και ένα τελευταίο, μην ψάχνετε εσωτερικούς εχθρούς, συνομωσίες, συμφέροντα και όλη τη συναφή παπαρολογία που αποσκοπεί στην τόνωση του κομματικού πατριωτισμού. Είμαστε έμπειροι, αρκετά αμαρτωλοί και μπορούμε και σας διαβάζουμε. Μην παριστάνετε ότι τα πράγματα μπορούν να συνεχίσουν να λειτουργούν ως είχαν, business as usual δηλαδή, γιατί αυτό απλώς δεν είναι δυνατόν. Η πολιτική όπως και η φύση απεχθάνεται το κενό. Η ανασυγκρότηση του μεταρρυθμιστικού χώρου αποτελεί κοινωνικό και πολιτικό αίτημα. Η φυγή προς τα πίσω δυστυχώς βγάζει τη ΔΗΜΑΡ έξω απ´ αυτήν την ελπιδοφόρα προοπτική. Εμείς όμως σε κάθε περίπτωση είμαστε έτοιμοι και παρόντες.


10 σχόλια:

  1. Respect!
    Υπάρχουν και άνθρωποι που δεν κρύβονται πίσω από το αριστερό τους δάχτυλο. Επίσης μιλούν σαν κανονικοί άνθρωποι και όχι σαν πολιτικοί της συμφοράς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι υπάρχουν και αυτοί. Που πάνε κάθε πρωί στη δουλειά τους. ΑΠό αυτούς μέχρι τις ασώματες κεφαλές υπάρχει ένα χάος.

      Διαγραφή
  2. Αρκετά αποκαλυπτικό άρθρο για τις εγγενείς αδυναμίες της ΔΗΜΑΡ. Μήπως, όμως, σε αυτές ανήκει και ο προσδιορισμός "αριστερά"; Μήπως δεν θα μπορούσε, ούτως ή άλλως, να πάει μακριά η ΔΗΜΑΡ ως "αριστερά", όσο μεταρρυθμιστική κι αν ήθελε να είναι;
    Μήπως "αριστερά" σημαίνει (πέραν της υποστήριξης του αδυνάτου) κι ένα σωρό αγκυλώσεις (προϊόντα της άκριτης υποστήριξής του), που ήρθε η ώρα να ξεπεραστούν με μια γενναία αποποίηση αυτού του ιστορικά βεβαρημένου όρου, για να ανοιχτούμε "καθαροί, πια" στην ποίηση της ιστορίας;
    Ή μήπως αυτό θίγει τα τελευταία αναχώματα του αριστερού πατριωτισμού, "σύντροφοι";;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γεια σου Στράτο. ¨Οπως τα λές. Εξάλλου συναντηθήκαμε επειδή συμφωνούσαμε. Καλησπέρα

      Διαγραφή
  3. κ. Αντωνίου συγχαρητήρια. Κάποιος έπρεπε να τους τα πει. Κορόιδεψαν έναν ολόκληρο κόσμο ψηφοφόρων που τους πίστεψε και τους εμπιστεύτηκε. Ντροπή τους. Το βάλανε στα πόδια και αυτό το στίγμα δε θα το καθαρίσουνε στην υπόλοιπη πολιτική ζωή τους που δε βλέπω να είναι και μεγάλη.

    Χρύσα Δελαπόρτα, ψηφοφόρος της ΔΗΜΑΡ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Φίλε leo, έστειλα χθες ένα σχόλιο με το οποίο ρωτούσα αν ο Αντωνίου με αυτή την τοποθέτησή του στην ΚΕ ανήγγειλε και την αποχώρησή του από τη ΔΗΜΑΡ (δεν το εκφράζει ρητά αυτό). Δεν βλέπω το σχόλιο. Το έφαγε ο δαίμονας τού ίντερνετ, ή εγώ πέρασα στην κατηγορία τών ανεπιθύμητων; Αν ισχύει το δεύτερο, μπορώ να μάθω για ποιο λόγο/λόγους αποφάσισες κάτι τέτοιο;


    Τα λέμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γεια σου left. Nα μου κοπεί το χέρι αν κόψω δικό σου σχόλιο. Αλλά δεν ήρθε ρε φίλε, ο δαίμονας φταίει. Ρώτα τον ότι θες και φαντάζομαι να σου απαντήσει. Εγώ γιαυτόν δεν μπορώ να απαντήσω.

      Διαγραφή
    2. Φίλε leo,


      Δεν έδινα πολλές πιθανότητες να με έχεις κόψει, αλλά ήμουν υποχρεωμένος να σε ρωτήσω, ελπίζω να το καταλαβαίνεις αυτό. Αν δεν μου είχε βγάλει ένδειξη δε, "το σχόλιό σας θα είναι ορατό μετά την έγκριση", δεν θα το ρώταγα καν. Τελος πάντων, δαίμονας είναι, θα κάνει τα δικά του!

      Επί τής ουσίας: Αν κατάλαβα καλά μου λες ότι δεν ξέρεις και να ρωτήσω τον ίδιο; Δεν τον ξέρω τον άνθρωπο, πού να τον βρώ; Όμως, τι εκτιμάς; Θα μείνει; Εγώ εκτιμώ πως όχι. Φυσικά, δεν θα έβαζα στοίχημα. Είναι η αίσθηση που πήρα από τα λόγια του (η φωτό σου δεν με επηρέασε).


      Τα λέμε

      Διαγραφή
    3. Φίλε και γω δεν έχω αποχωρήσει επισήμως, αν και έχω παγώσει τις δραστηριότητές μου στη ΔΗΜΑΡ. Για το Γιάννη δεν μπορώ να πω τίποτα.

      Διαγραφή
  5. ΔΗΜΑΡ και μεσαια ταξη

    1.Τι ειναι -πραγματικα- η μεσαια ταξη ;
    2.Εχει αραγε εξαφανισθει ή ειναι υπερβολες;
    3.Υπαρχει μεταρρυθμιστικο κομμα που να εκφραζει την μεσαια ταξη ;
    4. Κινδυνευει η μεσαια ταξη απο τον υποδιπλασιαμο της εκλογικης απηχησης της ΔΗΜΑΡ;

    Ας επιχειρησω να απαντησω

    1.Κατα την γνωμη μου η μεσαια ταξη αποτελειται απο το πλεον ανησυχο, ενημερωμενο τμημα της ελληνικης κοινωνιας (επιστημονες, ελευθερους επαγγελματιες, εμπορους, τμημα των βιοτεχνων και των μικρων βιομηχανιων,…)
    2.Η ανεξελεγκτη πιστωτικη επεκταση,μετα την εισοδο μας στο ευρω, οδηγησε στην αυταπατη της υπερκαταναλωσης απο σημαντικο τμημα του πληθυσμου (wanabe “μεσαια ταξη”) , που νομισαν οτι μπορει να ανελθουν επιτελους στην “μεσαια ταξη”. Ειναι σημαντικο τμημα των “κοκκινων δανειων” για αγορα νεοδμητης κατοικιας σε τιμες πανω απο 3.000 ευρω/τ.μ. + 2 ΙΧ υψηλης αξιας.

    Η πραγματικη μεσαια ταξη, τοσο σε ορους παραγωγης οικογενειακου εισοδηματος (λογω προγονικης περιουσιας, ευνοϊκης αντιμετωπισης απο την εκαστοτε πολιτικη ελιτ και τελος ικανοτητων, κατα την περιοδο που η κοινωνικη κινητικοτητα ηταν ακομη εφικτη (1955-1985)), οσο και σε επιπεδο ικανοτητων να προβλεπει-οσμιζεται το παγκοσμιο οικονομικο περιβαλλον μεσο προθεσμα, υπαρχει και θα υπαρχει, δεν ειναι φανατικη και μπορει να ψηφιζει οποιοδηποτε απο τα κομματα της σημερινης βουλης.

    3. Οσο για το μεταρρυθμιστικο κομμα που εκφραζει την μεσαια ταξη,βλ. απαντηση 2.

    4. Οχι δεν κινδυνευει η ΔΗΜΑΡ, τα ποσοστα ειναι συγκυριακα (παντα κυμαινονται απο 2.5 εως 6.0%) . Ουτε η πραγματικη μεσαια ταξη κινδυνευει. Η οποια ταυτιση της μεσαιας ταξης με την ανανεωτικη αριστερα /σοσιαλδημοκρατια της ΔΗΜΑΡ αποτελει υψιστο λαθος εκτιμησης. Υπαρχει μεταρρυθμιστικη δεξια, οπως του Υπ. Οικ. με 2 συντελεστες φορολογησης 23% (εως εισοδημα 50.000) και 33%(για εισοδημα πανω απο 50.000) και η σοσιαλδημοκρατικη με περισσοτερους συντελεστες ανα κλιμακιο εισοδηματος που στην Γαλλια εφθασε στο 75%(για λογους συμβολικους). Οι οπαδοι της μεταρρυθμιστικης αριστερας/οικολογιας θα πρεπει εχουν την ικανοτητα αντιληψης τι ειναι νεοφιλελευθερο και τι αντικλεπτοκρατικο-”δημιουργιας δημοκρατικης οικονομιας” και επομενως να γνωριζουν την “λεπτη ρυθμιση” των αναγκαιων μεταρρυθμισεων, για να μην απογοητευονται και για να μην κανουν πολιτικες γκαφες.

    Αφώτιστος Φιλέλλην

    ΑπάντησηΔιαγραφή