ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Ο Άδωνις, ο ΣΥΡΙΖΑ και το φάρμακο


του Γρηγόρη Αρχοντάκη

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε μια κόντρα με σοβαρές αιχμές εκατέρωθεν , σε σχέση με τη νομοθετική ρύθμιση της κυβέρνησης που αφορά την τιμολόγηση των φαρμάκων.

Από αυτήν την κόντρα ελάχιστα έχει καταλάβει ο Έλληνας χρήστης υπηρεσιών υγείας και φορολογούμενος . Για αυτό, βέβαια, ευθύνονται και οι δυο πλευρές που, αντί να εξηγήσουν τις πολιτικές τους θέσεις στον Ελληνικό λαό, συνεχίζουν την γνωστή τακτική της υπερβολής και του λαϊκισμού, δημιουργώντας σύγχυση στην κοινή γνώμη .

Στο εύλογο ερώτημά του, αν δηλαδή οι θέσεις της μιας ή της άλλης πλευράς καθοδηγούνται από συμφέροντα, η απάντηση που δίνω είναι ξεκάθαρα όχι . Αυτό όμως που ισχύει είναι ότι και οι δυο θέσεις πλήττουν ή ευνοούν μεγάλα συμφέροντα του κλάδου, που είναι εκ διαμέτρου αντίθετα . Άρα το ζητούμενο κατά την άποψή μου είναι το όφελος του ασφαλισμένου και του Έλληνα φορολογουμένου, δηλαδή της κοινωνίας, ανεξάρτητα από την ζημιά ή το όφελος που θα προκληθεί σε κάποιες επιχειρήσεις .

Για να καταλάβει ο αναγνώστης της τοποθέτησης μου το δίλημμα που τίθεται από τις δυο πλευρές, πρέπει να εξηγήσω σύντομα τι ισχύει στην χώρα μας στην τιμολόγηση των φαρμάκων και τι σκοπεύει η κυβέρνηση να αλλάξει .

Έως σήμερα όλες τις τιμές στα φάρμακα τις καθορίζει το κράτος, λαμβάνοντας υπόψη του κάποια δεδομένα όπως την πατέντα , τις τιμές που ισχύουν σε άλλα κράτη της Ευρώπης κ.λ.π
Έτσι, σε όλα τα όμοια φάρμακα που έχει λήξει η πατέντα τους, το κράτος έχει καθορίσει ίδια τιμή . Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το φάρμακο omeprazole 20mg, το γνωστό losec, του οποίου η πατέντα έχει λήξει και μπορεί να το παρασκευάσει ελεύθερα οποιαδήποτε φαρμακοβιομηχανία, με αποτέλεσμα να κυκλοφορεί στην Ελλάδα από 40 περίπου εταιρίες . Το πρωτότυπο, το losec δηλαδή, με τιμή 10,86€ και όλα τα άλλα με την ίδια τιμή 8,25€
Η τιμή που το ασφαλιστικό ταμείο δέχεται ως τιμή αποζημίωσης είναι αυτή του αντιγράφου, δηλαδή στο παράδειγμα μας τα 8,25€.
Υπάρχουν δηλαδή 40 διαφορετικές ονομασίες με την ίδια τιμή για το ίδιο φάρμακο.
Έτσι ο ανταγωνισμός αυτών των εταιριών δεν είναι στην φθηνότερη τιμή για το ίδιο ακριβώς προϊόν , αλλά σε άλλους παράγοντες, όπως η σχέση μιας εταιρίας με τους γιατρούς που συνταγογραφούν και τελευταία και με τους φαρμακοποιούς , η φήμη της εμπορικής ονομασίας και της εταιρίας , η έμμεση διαφήμιση που κάποιες φορές μπορεί να γίνει , η προβολή μέσω συνεδρίων μιας εμπορικής ονομασίας κ.λ.π


Από την κατάσταση, όπως περιγράφεται πιο πάνω, μπορεί να καταλάβει και ο πιο άσχετος πως αυτοί που δεν ωφελούνται είναι οι Έλληνες φορολογούμενοι, οι οποίοι πληρώνουν όμοια φάρμακα δεκάδων εταιριών με την ίδια τιμή . Επίσης μπορούν όλοι να καταλάβουν πως πιθανόν να ωφελούνται αυτοί που προτείνουν ή αποφασίζουν μια συγκεκριμένη εμπορική ονομασία ενός φαρμάκου, δηλαδή οι γιατροί και πλέον και οι φαρμακοποιοί. Δεν είναι όμως μόνο αυτοί που τους βολεύει αυτός ο τρόπος τιμολόγησης . Είναι και οι μικρές ή μεσαίες Ελληνικές εταιρίες, οι οποίες μέσα σε αυτό το περιβάλλον σταθερών τιμών και προστατευτισμού καταφέρνουν και επιβιώνουν προσφέροντας και πολλές θέσεις εργασίας .

Τι θέλει λοιπόν να κάνει ο Άδωνις ? Θέλει η τιμολόγηση των φαρμάκων που έχει λήξει η πατέντα τους να γίνει δυναμική , δηλαδή η ιδία η εταιρεία παραγωγής να μπορεί να ρίξει την τιμή ενός φαρμάκου οπότε θέλει, υποχρεώνοντας το σύστημα να μειώσει την τιμή αποζημίωσης από το ασφαλιστικό ταμείο στην χαμηλότερη προσφερόμενη .

Πρακτικά λοιπόν, εάν για παράδειγμα η Α εταιρεία προσφέρει τιμή για την omeprazole 20mg 3€, τα ασφαλιστικά ταμεία θα αποζημιώνουν το συγκεκριμένο φάρμακο με 3 ευρώ, οδηγώντας έτσι τις εταιρίες που επιθυμούν να συνεχίσουν να πουλούν να ρίξουν την τιμή τους στα 3 ευρώ, με άμεσο αποτέλεσμα την εξοικονόμηση αρκετών εκατομμυρίων για το κράτος .
Με λίγα λόγια ο υπουργός εισάγει στα φάρμακα μια διαδικασία συνεχούς ανταγωνισμού μεταξύ των εταιριών στις τιμές ,προκειμένου να εξοικονομηθούν χρήματα .

Αυτοί που πλήττονται βέβαια είναι, εκτός των γιατρών και των φαρμακοποιών, και όλες οι Ελληνικές εταιρίες του χώρου, που λόγω του μικρού μεγέθους τους πολύ δύσκολα θα μπορέσουν να ανταγωνιστούν στις τιμές τους, πολυεθνικούς κολοσσούς του χώρου με τζίρους πολλών δις. που δραστηριοποιούνται στα φάρμακα των οποίων έχει λήξει η πατέντα τους .

Από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει πολιτικά τον προστατευτισμό, αρνούμενος την δυναμική τιμολόγηση των φαρμάκων και τον ανταγωνισμό στις τιμές, θέλοντας να στηρίξει την Ελληνική φαρμακοβιομηχανία .
Το συγκεκριμένο θέμα είναι σαφέστατα πολιτικό και ιδεολογικό και δυστυχώς μόνο ως τέτοιο δεν τίθεται από τις δυο πλευρές .

Ο Άδωνις επιθυμεί μια καθαρά φιλελεύθερη προσέγγιση με μεγάλα οφέλη για τον κρατικό προϋπολογισμό και τον Έλληνα φορολογούμενο , με πλήγμα για την Ελληνική φαρμακοβιομηχανία, που όμως λειτούργησε ουσιαστικά προστατευμένη και εμμέσως επιχορηγούμενη, και ο ΣΥΡΙΖΑ επιθυμεί την συνέχιση μιας επιχορηγούμενης εμμέσως επιχειρηματικότητας από τον κρατικό προϋπολογισμό .

Εγώ λοιπόν επιλέγω την πολιτική του Άδωνι με δυο επισημάνσεις α) τον αυτονόητο έλεγχο της ποιότητας των φαρμάκων ανεξάρτητα από την τιμή τους και β) την αποφυγή δημιουργίας καρτελ από τους μεγάλους που θα επικρατήσουν στον χώρο .
Τώρα, το πώς μας προέκυψε ο Άδωνις φιλελεύθερος είναι πράγματι ένα μεγάλο ερώτημα που κάποια στιγμή η επιστήμη θα το απαντήσει…..

ΧΑΝΙΑ 26/11/2013

ΑΡΧΟΝΤΑΚΗΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ

ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΣ

ΜΕΛΟΣ Δ.Ε ¨"ΔΡΑΣΗΣ"

ΠΡΩΗΝ ΝΟΜΑΡΧΗΣ ΧΑΝΙΩΝ

4 σχόλια:

  1. SP..καλημερα. Διαβάστε κι αυτή την ανάρτηση λέει και μερικά ακομη πράγματα που έχουν ενδιαφέρον -π.χ. ελλείψεις- http://tvxs.gr/news/ellada/aktinografia-tis-%C2%ABsyntagis%C2%BB-georgiadi-gia-ta-farmaka

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σε ραδιοφωνική εκπομπή της δημιουργίας δημόσιας ραδιοφωνίας, χθες (26/11) το πρωί 10-12, καθηγητής της φαρμακευτικής πρώην πρόεδρος του ΕΟΦ τόνισε επανειλημμένα ότι η παγίδα στην τροπολογία βρίσκεται στην 4η παράγραφο που ορίζει ότι οι προηγούμενες ισχύουν μόνο για τα φάρμακα που έχουν χάσει την πατέντα τους μετά την 1/1/2012. Υποστήριζε ότι αν διαγραφεί η πρόβλεψη αυτή, που περιορίζει δραστικά τον αριθμό των φαρμάκων, η τροπολογία είναι προς θετική κατεύθυνση και μπορεί να μειώσει με επωφελή τρόπο τις τιμές.
    Επίσης, υποστήριξε ότι οι αντίπαλοι της τροπολογίας εσκεμμένα υπερβάλλουν ως προς το μέγεθος της ελληνικής φαρμακοβιομηνίας : ασχολείται μάλλον με τη συσκευασία και δεν απασχολεί περισσότερα από 2-3 χιλιάδες άτομα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σημειωση: οι Ελληνικες φαρμακοβιομηχανιες στηριζονται κυριως σε εξαγωγες και οχι στην Ελληνικη αγορα. Θα αντεξουν τα του Αδωνη! Ο αρθρογραφος αποκαλει τη πολιτικη του Αδωνη φιλελευθερη και ο Τσιπρας νεοφιλελευθερη. Δεν ειναι θεμα μονο αμαθειας. Ειναι συνειδητη πολιτικη του Συριζα να αποκαλει οτι νεωτεριστικα φιλελευθερο νεοφιλελευθερο, να θολωνει τα νερα, και να κοροιδευει τια αμοιρες μαζες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η "αριστερά" τώρα να υπερασπίζεται τον προστατευτισμό των ντόπιων βιομήχανων - που μπορεί κάλλιστα να στηρίζονται πλέον και να αποφέρουν κέρδη σε ξένα κεφάλαια - είναι πράγματι πρωτότυπο!
    Μπάμπης

    ΑπάντησηΔιαγραφή