ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 9 Ιανουαρίου 2014

Ο λαϊκισμός και η υποκρισία (του Φώτη και του Αλέξη)


του Κώστα Ρεσβάνη από το protagon
Έχει, στ’ αλήθεια, ενδιαφέρον να αναρωτηθούμε γιατί απουσίασαν από την τελετή ανάληψης της προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τη χώρα μας ο Τσίπρας και ο Κουβέλης; Νομίζω ναι, διότι από τον πρώτο διαφαίνεται η ανερμάτιστη πολιτική του και από τον δεύτερο η προσωπική τακτική, δίχως πολιτικό υπόβαθρο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε αμήχανα πως δεν συμφωνεί με τις προτεραιότητες που θέτει η ελληνική προεδρία, ενώ την ίδια στιγμή στελέχη του χαρακτήριζαν «φιέστα και επικοινωνιακό κόλπο» τη θεσμοθετημένη τελετή. Κατανοητή η προσπάθεια του Τσίπρα να συγκεράσει απόψεις που εκφράζονται από πασόκους παλαιάς κοπής και νέας ιδεολογίας, νεοκομμουνιστές στις παρυφές της σοβαρότητας και κάποιους φιλοευρωπαϊστές που απέμειναν. Ωστόσο ο ίδιος είναι και υποψήφιος για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενός θεσμού που ακριβώς έχει δημιουργήσει την εκ περιτροπής προεδρία των κρατών, δίνοντας την πρωτοβουλία στις κυβερνήσεις να κανονίζουν την ατζέντα.
Θα περίμενε κανείς από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να λησμονήσει έστω για λίγο τον σύμφυτο λαϊκισμό του, να κινηθεί, όπως όλοι οι ευρωπαίοι ομόλογοί του σε παρόμοιες περιστάσεις: Να δηλώσει παρών, να ζητήσει συναντήσεις στις αίθουσες του Ζαππείου, του Μεγάρου ή όπου αλλού με τους ευρωπαίους ηγέτες, με τα μέλη του Κολεγίου των Επιτρόπων, να διατυπώσει αντιρρήσεις, να προωθήσει θέματα, να αφήσει με αυτό τον τρόπο το αποτύπωμά του στην προσπάθεια της χώρας. Να τους πείσει ότι θέλει μια καλύτερη Ευρώπη κι όχι να τους αποδείξει έμπρακτα ότι περιφρονεί τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Θα περίμενε κανείς έναν πολιτικό κοσμοπολιτισμό. Κινήσεις επί της ουσίας πολιτικές. Λησμόνησα όμως ότι μιλάμε για τον Τσίπρα και το ιδεολογικό μωσαϊκό του ΣΥΡΙΖΑ.
Τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ ακολούθησε έπειτα από λίγο ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φώτης Κουβέλης. Εδώ πλέον το δούλεμα, είναι πασιφανές, διότι δεν πρόβαλε σαν δικαιολογία της απουσίας του ούτε καν το «πολιτικό» πρόσχημα του ΣΥΡΙΖΑ. Με μια πρόφαση που υποτιμά τον ίδιο και τη νοημοσύνη όλων μας, για μια εκδήλωση που ήταν προγραμματισμένη εδώ και χρόνια (« Ο κ. Κουβέλης δεν θα παραστεί λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων εκτός Αττικής…»), συντόνισε τον βηματισμό του με τον Τσίπρα και τον Καμμένο, στέλνοντας στη θέση του το παιδί για όλες τις δουλειές, τον Χατζησωκράτη. Αλλά και για μην ξεχάσει το προσφιλές του σπορ «πατάω σε δυο βάρκες», εξέδωσε ανακοίνωση που αρχίζει έτσι: «Η ελληνική Προεδρία καλείται να αποδείξει ότι παρά τις δυσκολίες της οικονομικής κρίσης, η χώρα μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στα ευρωπαϊκά ζητήματα…». Και τελειώνει έτσι: «Χαιρετίζουμε την ελληνική Προεδρία και παρεμβαίνουμε με προτάσεις συμβάλλοντας στην επιτυχία της.».
Χαιρετίζουμε, θα συμβάλλουμε στην επιτυχία σας, αλλά σας γυρίζω την πλάτη! Άλλοι θα πουν αυτή τη στάση υποκριτική, άλλοι θα την αποδώσουν στις μελλοντικές προσωπικές πολιτικές του βλέψεις, άλλοι για φοβικό σύνδρομο, άλλοι για αρραβώνα με τον ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί να συμβαίνει κάτι από αυτά ή και όλα μαζί.
Εκείνο, το αδιαμφισβήτητο, που όλοι βλέπουν είναι ότι ο Κουβέλης και η ομάδα του, αφήνουν εδώ και καιρό πλέον, έναν φορέα της Ανανεωτικής Αριστεράς, που κάποτε ήταν η ελπίδα και το καμάρι χιλιάδων δημοκρατών αριστερών, να φυλλορροεί, να σβήνει μέσα σε επαναλαμβανόμενες παλινωδίες και-δυστυχώς-σε αδιάντροπα ψεύδη.

3 σχόλια:

  1. Αυτά να τα βλέπουν όσοι προσπαθούν να μας πλασαρουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως κεντροαριστερο, ευρωπαιστη χώρο.

    Αλικη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πλέον έχασα πάσα ιδέα για την Ανανεωτική Αριστερά. Μόνο η κίνηση των 58 θα μας σώσει, αλλιώς θα γίνουμε Βόρεια Κορέα.

    Νικόλας

    ΑπάντησηΔιαγραφή