ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

Οι πόνοι της γέννας


του Βασίλη Καραγιάννη από την Athens Voice

Μέσα στο γενικότερο πλαίσιο της ουκρανικής κρίσης και της παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου στη Ελλάδα, έχουμε και την εμπλοκή στις συζητήσεις με την τρόικα, η οποία έχει προκαλέσει καθυστέρηση στις εκταμιεύσεις των υπολειπόμενων δόσεων και σε μία σειρά από μονομερείς ενέργειες της ελληνικής κυβέρνησης. Αυτά ως υπόβαθρο, θα μπορούσαν να δημιουργήσουν πανικό στους επενδύτες, φυγή κεφαλαίων και γενικότερη πολιτική αναταραχή . Αυτό όμως δεν συμβαίνει.

Αντιθέτως, το ελληνικό 10ετες ομόλογο έπεσε κάτω από το επίπεδο των 500 μονάδων, με αποτέλεσμα το κόστος στη δεκαετία να μειωθεί σε επίπεδα προ μνημονίου (περί το 6,65% ενώ είχε φθάσει σε επίπεδα άνω του 40% τον Μάρτιο του 2012). Επίσης, ο Γενικός Δείκτης του Ελληνικού Χρηματιστηρίου έχει αυξηθεί και διακυμαίνεται γύρω από τις 1300 μονάδες (έχει σχεδόν τριπλασιαστεί από τον Ιούνιο του 2012).

Τι βλέπουν οι χιλιάδες έλληνες και ξένοι επενδυτές που δεν αντιλαμβάνεται το σύνολο της ελληνικής κοινής γνώμης;

image

Κατά τη γνώμη μου, βλέπουν α) την αύξηση της αξιοπιστίας της ελληνικής πλευράς, β) τη βελτίωση των προοπτικών της ελληνικής οικονομίας, γ) την αποχώρηση της τρόικα από την Ελλάδα και δ) τη μείωση του πολιτικού ρίσκου σε σχέση με τις επικείμενες ευρωεκλογές.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν σημαντικά ρίσκα μπροστά μας, τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε ελληνικό επίπεδο. Σημαίνει όμως ότι το τμήμα του ρίσκου σε σχέση με την ελληνική οικονομία, έχει μειωθεί αισθητά.

Επικεντρώνοντας στην πραγματική οικονομία, τις τελευταίες εβδομάδες πληθαίνουν οι καλές ειδήσεις, οι οποίες επιβεβαιώνουν τις προγενέστερες προβλέψεις περί επανόδου της ελληνικής οικονομίας σε αναπτυξιακή τροχιά. Δεν αναφέρομαι μόνο στα στοιχεία που δείχνουν την παραγωγή πλεονασμάτων τόσο στο επίπεδο του πρωτογενούς προϋπολογισμού της γενικής κυβέρνησης, όσο και στο επίπεδο του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών.

Και τα δύο αποτελέσματα αποτελούν σημαντικές επιτυχίες κι αυξάνουν τη διαπραγματευτική δύναμη της ελληνικής πλευράς στις επικείμενες διαπραγματεύσεις για την περαιτέρω ελάφρυνση του χρέους. Το κυριότερο όμως είναι ότι τα πλεονάσματα δημιουργούν το υπόβαθρο για την προσέλκυση Ξένων Άμεσων Επενδύσεων. Και αυτό αποτελεί καθοριστικής σημασίας πλεονέκτημα για την ελληνική οικονομία, ειδικά αυτή την περίοδο, κατά την οποία υπάρχει σημαντική μετακίνηση επενδυτικών κεφαλαίων από τις αναδυόμενες αγορές προς Ευρώπη και ΗΠΑ.

Αναφέρομαι κυρίως στις ενέργειες που μειώνουν το μη μισθολογικό κόστος, σε αυτές που ήδη ανακοινώθηκαν και σε αυτές που προβλέπονται από το μνημόνιο και θα υλοποιηθούν.

Πιο συγκεκριμένα αναφέρομαι:

1. Στη διαφαινόμενη συμφωνία για τη μείωση των εργοδοτικών εισφορών κατά 2,9 ποσοστιαίες μονάδες και των εισφορών των εργαζομένων κατά 1 ποσοστιαία μονάδα.

2. Στη μείωση του κόστους του εισαγόμενου φυσικού αερίου από τη Ρωσία κατά 15% (και μάλιστα αναδρομικά από την 1η Ιουλίου 2013). Το κυριότερο είναι ότι αυτή η συμφωνία επιτευχθεί εν μέσω της κρίσης στην Ουκρανία.

Στο ίδιο πλαίσιο, έχουμε την ανακοίνωση μίας σειράς θετικών αποτελεσμάτων, τα οποία δείχνουν ότι η ελληνική οικονομία έχει εισέλθει στην αναπτυξιακή τροχιά, όπως:

• Τον δείκτη υπευθύνων προμηθειών (PMI) στη βιομηχανία, ο οποίος εμπεριέχει στοιχεία μελλοντικών εξελίξεων, κι ο οποίος συνεχίζει να κυμαίνεται σε επίπεδα που παραπέμπουν σε ανάπτυξη (αύξηση στο 51,3 τον Φεβρουάριο του 2014).

• Τον δείκτη οικονομικού και επενδυτικού κλίματος (ΙΟΒΕ), ο οποίος συνεχίζει την ανοδική πορεία και τον Φεβρουάριο και ανήλθε στο υψηλότερο σημείο των τελευταίων 5,5 ετών.

• Τη διαφαινόμενη άνοδο του τουρισμού και το 2014, μετά τη χρονιά ρεκόρ που είχαμε το 2013. Αυτό φαίνεται στην αύξηση κατά 52% των κρατήσεων από Γερμανία, σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2013. Ήδη οι αφίξεις τουριστών τον Ιανουάριο του 2014 ήταν αυξημένες κατά 27,3%.

• Την αύξηση του όγκου των πωλήσεων κατά 8,3% στα καταστήματα τροφίμων, ποτών, καπνού, το Δεκέμβριο του 2013, έναντι της πτώσης κατά -7,5% το Δεκέμβριο του 2012. Η αύξηση στο συγκεκριμένο τμήμα των λιανικών πωλήσεων είναι ενδεικτική της επιβράδυνσης της μείωσης της καταναλωτικής εμπιστοσύνης. Κι αυτό γιατί καταγράφηκε ενώ είχαμε τη μείωση του γενικού δείκτη όγκου των πωλήσεων στο λιανικό εμπόριο (-6,5% το Δεκέμβριο του 2013 και -8,7% το Δεκέμβριο του 2012).

• Την ανακοπή στο 27,5% της ανόδου της ανεργίας τον Δεκέμβριο του 2013 (από 27,6% τον Νοέμβριο) και μάλιστα εκτός τουριστικής περιόδου.

Όλα τα παραπάνω παραπέμπουν είτε σε βελτίωση του οικονομικού περιβάλλοντος, είτε σε ανακοπή της επιβράδυνσης της οικονομικής δραστηριότητας. Ταυτόχρονα, τα τελευταία δημοσκοπικά στοιχεία δείχνουν ότι η είσοδος νέων φιλοευρωπαϊκών μετριοπαθών κομμάτων/κινήσεων μειώνουν αισθητά το ενδεχόμενο να έχουμε αλλαγή πολιτικού σκηνικού στις ευρωεκλογές, στην αντιευρωπαϊκή κατεύθυνση.

Εκτιμώ ότι η κόντρα μεταξύ κυβέρνησης και τρόικα θα ενταθεί περαιτέρω, αλλά τελικά δεν θα προκαλέσει εμπλοκή στις εκταμιεύσεις.

Κατά τη γνώμη μου, αυτή η κόντρα αφορά την ανάδειξη του διακυβεύματος των ευρωεκλογών.

Αφορά την επικοινωνιακή διαχείριση των διαπραγματεύσεων τόσο στην Ελλάδα, όσο και στις ευρωπαϊκές χώρες.

Αφορά τον καθορισμό του πλαισίου στο οποίο θα κινείται η ελληνική πλευρά κατά τη μετά τρόικα εποχή.

Αφορά την διαχείριση των χρηματοδοτικών αναγκών της ελληνικής πλευράς και κυρίως την έξοδο για δανεισμό από τις αγορές.

Αφορά τη διαπραγμάτευση για τη συμφωνία ελάφρυνσης του χρέους

Αφορά τους πόνους της γέννας... δηλαδή την επαναλειτουργία του ελληνικού κράτους στο ίδιο πλαίσιο που λειτουργούν οι άλλες χώρες της ευρωζώνης.
Ο κ. Β. Καραγιάννης είναι οικονομολόγος, πρώην ανώτατο διευθυντικό στέλεχος διεθνών χρηματοπιστωτικών οργανισμών στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου