ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 29 Μαρτίου 2014

Το βρώμικο γάλα



Κίμων Ανδρέας Καρατζάς από τα ΝΕΑ

Το γάλα είναι από τα πιο σημαντικά διατροφικά προϊόντα που σχετίζεται με πολλά προϊόντα όπως το τυρί και το γιαούρτι, βασικά εξαγώγιμα προϊόντα της χώρας μας. Για να καταλάβουμε τι συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες με το θέμα του γάλακτος πρέπει να ξεκινήσουμε από τα βασικά. Στο γάλα έχουμε δύο βασικές κατηγορίες μικροοργανισμών, τους θερμοευαίσθητους που σκοτώνονται στην παστερίωση και τους θερμοανθεκτικούς (σπορογόνοι) που σκοτώνονται στην αποστείρωση (υψηλότερη θέρμανση). Η πώληση νωπού γάλακτος απαγορεύεται, επομένως το γάλα στην αγορά θα είναι είτε παστεριωμένο (διατηρείται 10-15 ημέρες) είτε αποστειρωμένο (διατηρείται έως εννέα μήνες). 
Σε όλον τον κόσμο υπάρχουν αυτές οι βασικές δύο κατηγορίες γάλακτος και αυτό πρέπει να αναγράφεται στη συσκευασία.

Οπως αναφέρθηκε παραπάνω, το παστεριωμένο γάλα περιέχει ακόμη θερμοανθεκτικούς μικροοργανισμούς οι οποίοι τελικά θα αναπτυχθούν και θα καταστρέψουν το γάλα συνήθως εντός 10-15 ημερών. Το χρονικό αυτό διάστημα όμως επηρεάζεται από το πόσο βρώμικο είναι το γάλα και από τις συνθήκες διατήρησής του. Οσο πιο βρώμικο είναι το γάλα ή όσο εκτίθεται σε υψηλές θερμοκρασίες τόσο μικρότερο είναι αυτό το διάστημα. Γενικότερα, πέντε ημέρες διατηρησιμότητα υποδηλώνουν εξαιρετικά βρώμικο γάλα. Σε καμία χώρα του κόσμου (εκτός Ελλάδας και Ιταλίας) δεν μπαίνουν χρονικά όρια στη διατηρησιμότητα από τον νομοθέτη γιατί είναι υποχρέωση της εταιρείας να ορίσει με επιστημονικά κριτήρια το πόσο διατηρείται το γάλα της.

Στην Ελλάδα αποφασίσαμε να ορίσουμε με νόμο την κατηγορία του «φρέσκου γάλακτος» που λήγει σε λιγότερο από πέντε ημέρες. Αυτό ουσιαστικά αποτρέπει τις εισαγωγές γάλακτος κάτι το οποίο έχει άλλωστε παραδεχθεί και ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης. Σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο ο όρος «φρέσκο» αντικατοπτρίζει την ομοιότητα ενός προϊόντος με το νωπό προϊόν και για το γάλα ο όρος «φρέσκο γάλα» υποδηλώνει μόνο το νωπό γάλα. Αλλωστε πώς μπορούμε να χρησιμοποιούμε τον όρο «φρέσκο» για ένα προϊόν που πρέπει υποχρεωτικά να υποστεί επεξεργασία σε υψηλές θερμοκρασίες; Απόδειξη ότι ο νόμος δεν ορίζει ως «φρέσκο» κανένα άλλο παστεριωμένο προϊόν (π.χ. χυμοί).
Είναι προφανές λοιπόν ότι στην κατηγορία του παστεριωμένου γάλακτος όσο πιο μικρή είναι η διατηρησιμότητά του τόσο πιο βρώμικο είναι το γάλα και τόσο λιγότερο μοιάζει με το νωπό αλλά και ουδεμία σχέση μπορεί να έχει με φρέσκο.

Τα προβλήματα λοιπόν που προκαλεί αυτός ο νόμος που έχουμε είναι προφανή.
 - Ο Ελληνας όχι μόνο πίνει το πιο ακριβό γάλα στην ΕΕ αλλά δυστυχώς και το πιο βρώμικο. Ο ίδιος ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης ανέφερε ότι το γάλα μας είναι τόσο βρώμικο που η αύξηση έστω και μιας ημέρας πάνω από τις πέντε θα προξενούσε προβλήματα Δημόσιας Υγείας (πιθανότητα ανάπτυξης B. cereus λόγω βρώμικης πρώτης ύλης).

- Ο αποκλεισμός παιχτών από την αγορά μειώνει τον ανταγωνισμό, αυξάνει τις τιμές και δημιουργεί ολιγοπώλια που άλλωστε έχουν παρατηρηθεί στην αγορά γάλακτος στο παρελθόν.

- Παραπλανάται ο καταναλωτής που νομίζει ότι το παστεριωμένο γάλα των 10 ημερών είναι μη φρέσκο, χαμηλότερης ποιότητα και περίπου ίδιο με το αποστειρωμένο γάλα το οποίο διατηρείται για 180-300 ημέρες (αυτή η άποψη εμφανίζεται σε πολλά δημοσιεύματα). Πώς μπορεί το γάλα των έξι ημερών να είναι πιο κοντά στο γάλα των 300 ημερών από ό,τι στο γάλα των πέντε ημερών;

- Πριμοδοτείται ο χειρότερος παραγωγός με τη χειρότερη ποιότητα γάλακτος καταστρέφοντας την εξέλιξη, τον εκσυγχρονισμό της παραγωγή μας και την ανταγωνιστικότητα γιατί δεν υπάρχει κίνητρο για κάποιον να παράγει καλής ποιότητας γάλα. Οσο πιο βρώμικο γάλα παράγεις τόσο πιο μικρή διατηρησιμότητα πετυχαίνεις (εντός πέντε ημερών) και το πουλάς σαν «φρέσκο».

- Υποχρεώνει κάποιες από τις παραπάνω γαλακτοβιομηχανίες που παράγουν καλής ποιότητας γάλα (διατηρησιμότητας 10-15 ημέρες) να ψεύδονται παρουσιάζοντας ότι λήγει στις πέντε ημέρες, για να βάλουν το προϊόν στην κατηγορία του «φρέσκου».

Εν κατακλείδι, θεωρώ ότι η καλύτερη λύση θα ήταν η εναρμόνιση με ό,τι ισχύει σχεδόν σε όλον τον κόσμο. Ισως ένα μικρό μεταβατικό διάστημα ενός καθεστώτος προστατευτισμού να ήταν σκόπιμο για να δοθεί η δυνατότητα στους παραγωγούς να αναδιοργανωθούν (αύξηση ποιότητας, ενοποίηση, στροφή προς τυροκόμηση κ.λπ.) αντί να ζητούν τη διαιώνιση ενός καθεστώτος που βασίζεται στην παραπλάνηση και στην άγνοια του καταναλωτή.

O Κίμων Ανδρέας Καρατζάς είναι επίκουρος καθηγητής Μικροβιολογίας Τροφίμων στο Πανεπιστήμιο Ρέντινγκ της Αγγλίας


1 σχόλιο:

  1. Εκεινα τα γαλατα στο περιφημο "Κι ήταν τα στήθια σου άσπρα σαν τα γάλατα και μού λεγες γαργάλατα" ηταν φρεσκα η μπαγιατικα; Με ποσα σπορογονα; Και ομως υπαρχουν στο 21ο αιωνα "backward societies". Οπως ηταν στο 19ο αιωνα, ιδιες και απαραλακτες, φρεσκοτατες, σαν το γαλα τους. It is the freaking milk, stupid.

    ΑπάντησηΔιαγραφή