ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Στο βάθος βλέπω εργάτες να ανασηκώνουν τα μανίκια τους


 του Λεωνίδα Καστανά από τη Μεταρρύθμιση

H έξοδος στις αγορές αποτελεί αναμφισβήτητα μια επιτυχία της τρόικα, του Υπουργείου Οικονομικών, του Γιάννη Στουρνάρα και της κυβέρνησης. Κυρίως αποτελεί επιτυχία των ελλήνων πολιτών, που έκλεισαν τ’ αυτιά τους σε όλους εκείνους που τους καλούσαν να τα διαλύσουν όλα και να μετατρέψουν την πλατεία Συντάγματος σε πλατεία Ταχρίρ. Να σύρουν δηλαδή τη χώρα τους έξω από την Ευρώπη και να τη ρίξουν στην αγκαλιά του τρίτου κόσμου, στη βία και στην ανέχεια, στην απόλυτη πολιτιστική υποβάθμιση. Και για να μην μασάμε τα λόγια μας αυτή η προτροπή διατυπώθηκε ευθαρσώς και με χίλιους τόνους από την Αριστερά. Μια Αριστερά δέσμια της ιδεοληψίας και των παραδόσεών της που θέλουν την Ελλάδα χώρα της Ανατολής και όχι της Ευρώπης, χώρα απομονωμένη και οπισθοδρομική, χώρα των συγκρούσεων και όχι των ειρηνικών έργων.

Οι πολίτες αυτής της χώρας έδειξαν μια αξιοσημείωτη υπομονή. Ανεξάρτητα από τα κόμματα που επέλεγαν στις δημοσκοπήσεις και τη ρητορική του καφενείου, πέρα από την αγανάκτηση, υπέμειναν στωικά τη βίαιη δημοσιονομική προσαρμογή, ανέχτηκαν τα σκληρά οριζόντια μέτρα, τη βαριά φορολογία, την αδικία. Και τα ανέχτηκαν γιατί κατάλαβαν από νωρίς ότι κανείς ξένος δεν έφταιγε για την κατάντια μας, παρά μόνο εμείς. Και πως ένας μόνος τρόπος υπήρχε για να βγούμε πάλι στο φως, αυτός της σκληρής δουλειάς και της ομόνοιας. Γι αυτό και γύρισαν την πλάτη σε όλους εκείνους τους άφρονες που τους καλούσαν κάθε τρεις και λίγο να απεργήσουν, να διαδηλώσουν, να σταματήσουν την παραγωγή, να σπάσουν και να χαλάσουν.

Από σήμερα η Ελλάδα επιστρέφει στην κανονικότητα. Δανείζεται από τις αγορές. Το κόστος εξυπηρέτησης του βραχυχρόνιου χρέους πέφτει, ξένα κεφάλαια περιμένουν να επενδύσουν στη χώρα τόσο στα ομόλογα του δημοσίου όσο και στον ιδιωτικό τομέα, μειώνεται το κόστος δανεισμού, αυξάνεται η ρευστότητα των ελληνικών επιχειρήσεων με παράλληλη μείωση του εσωτερικού δανεισμού. Πάνω απ’ όλα η χώρα αποκαθιστά την αξιοπιστία της. Και είναι ένα θαύμα.

Οι κυβερνητικές δυνάμεις γνωρίζουν ότι αυτό δεν είναι μια ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας. Η ανεργία σαρώνει και θα σαρώνει για καιρό, η παραγωγική βάση είναι ασθενής, οι εξαγωγές είναι πίσω. Οι πολίτες συνεχίζουν να ματώνουν. Γι αυτό έχει ευθύνη να μην επιτρέψει στο πελατειακό κράτος να απορροφήσει το πρωτογενές πλεόνασμα. Να προχωρήσει στις αποκρατικοποιήσεις, να μειώσει το κόστος λειτουργίας του κράτους όχι με τη μείωση μισθών, αλλά με τη εξάλειψη της σπατάλης και της διαφθοράς, να απελευθερώσει τις αγορές με δραστικές μεταρρυθμιστικές παρεμβάσεις υλοποιώντας εδώ και τώρα όλες τις δεσμεύσεις του μνημονίου. Να διευκολύνει την υγιή επιχειρηματικότητα καταστρέφοντας τη γραφειοκρατία με ένα άρθρο και ένα νόμο, να κάνει το ζειν στη χώρα αυτή απλούστερο. Να μας απαλλάξει από τις κομματικές βδέλλες, από τους ακροδεξιούς και τους τιποτένιους, από όλους αυτούς τους λεχρίτες του πολιτικο - οικονομικού  συστήματος που συνεχίζουν τις δουλειές τους σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Γνωρίζουμε καλά ότι αυτή η κυβέρνηση έχει όρια. Το παλιό και το κακό υπάρχει μέσα της. Γι αυτό είναι καθήκον των πολιτών να εξαναγκάσουν ολόκληρο το πολιτικό σύστημα σε μια γενναία στροφή προς τον εξευρωπαϊσμό. Δεν θέλουμε βουλευτικές εκλογές, δεν ανεχόμαστε περιπέτειες που κρύβονται πίσω από την εκλογή του προέδρου της Δημοκρατίας. Δεν θέλουμε το φασισμό να σκοτώνει στους δρόμους. Δεν θέλουμε δυναμίτη στη ζωή μας. Δουλειές θέλουμε. Ψωμί και τριαντάφυλλα. Σχολεία που να δουλεύουν και να παράγουν πλούτο. Βοήθεια για τους αδύναμους. Αξιολόγηση και δικαιοσύνη, όχι πονηρή ισότητα.  Μα πάνω απ’ όλα θέλουμε Ειρήνη. Μετά,  εμείς οι κανονικοί άνθρωποι που κατοικούμε στην πιο όμορφη χώρα του κόσμου ξέρουμε τι θα κάνουμε. Στο βάθος, βλέπω τους εργάτες να ανασηκώνουν τα μανίκια τους. Η άνοιξη αυτή είναι δική μας.             

1 σχόλιο:

  1. Λεω, σημερα εισαι πολυ αισιοδοξος. Θα παρει ΑΛΛΑ 10 χρονια για να ανεβει το ΑΕΠ της χωρας στο επιπεδο πριν τη κριση. Η ανεργια μετα απο τα 10 χρονια θα εξακολουθει να ειναι ΠΑΝΩ απο το 20%. Αναμεσα στους λογους ειναι οτι οι συνθηκες, υποβαθρο και περιβαλλον του επιχειρην δεν θα εχουν αλλαξει ουσιαστικα.

    Εγω δεν βλεπω πολλους Ελληνες με ανασηκωμενα τα μανικια (θεωρουν πια τη χειρονακτικη εργασια ντροπη). Ο μικρος αριθμος τους θα μικραινει ακομη πιο πολυ, διαρκως, λογω υπογεννητικοτητας. Η χωρα, δυστυχως, θα παραμεινει ενα ζομπι αυτοψεκασμενων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή