ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Παρασκευή, 9 Μαΐου 2014

Χειμερινοί κολυμβητές


της Βένας Γεωργακοπούλου από την Εφημερίδα των Συντακτών
 Οχι, δεν το διάβασα προσεχτικά το νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών για τον αιγιαλό και την παραλία. Δεν πρόλαβα. Και ομολογώ ότι άργησα να πάρω και ανάποδες. Φταίει που έχω βαρεθεί κάθε νομοσχέδιο να αντιμετωπίζεται σε χρόνο dt από σχετικούς και άσχετους σαν ξεπούλημα, φταίει που έχω σιχαθεί να μας βλέπω να σουρνόμαστε πίσω από κάθε συντεχνία που παριστάνει το θύμα.
Αλλά, στην περίπτωση αυτή, ξύπνησε μέσα μου ο Μεσσηνιακός και ζήτησε το δίκιο του. Εγώ δεν είμαι που γεννήθηκα και μεγάλωσα στις ακτές του; Εγώ δεν τις αγνάντευα από το μπαλκόνι μου, τις περπάταγα και χρησιμοποιούσα την άπλα και την ερημιά τους για χρόνια ολόκληρα σαν δεύτερο σπίτι, στέκι, καταφύγιο, χειμώνα-καλοκαίρι;
 Εγώ δεν αναγκάστηκα με το πέρασμα των χρόνων να τις δω να εξαφανίζονται, να κουκουλώνονται, να μεταμφιέζονται, να γίνονται ένας μοδάτος και θορυβώδης αχταρμάς από καφετέριες, μπαρ, ιταλικά ρεστοράν και παιδότοπους; Εγώ δεν έλεγα ψέματα, ναι ψέματα, σε όλους, «α, σαν την πλαζ της Καλαμάτας δεν έχει άλλη, μέσα στην πόλη, παρακαλώ, απλώνεται απέραντη, κατακάθαρη, Γαλάζια Σημαία παίρνουμε κάτω από το σπίτι μου»;
Ε, λοιπόν, εδώ και χρόνια για να κάνεις βόλτα και συγχρόνως να βλέπεις την πλαζ της Καλαμάτας πρέπει να πας τσίμα-τσίμα στην ακρογιαλιά, να βρέξεις τα παπούτσια σου. Αν δεν υπήρχε και το ευλογημένο το λιμάνι μας, που όσο να 'ναι ένα μεγάλο πλακόστρωτο χωρίζει ακόμα τα νερά και τις βαρκούλες του από καμιά κατοσταριά μαγαζιά της μόδας, για να αντικρίσεις ελεύθερη, ανοιχτή θάλασσα στην ιδιαίτερη πατρίδα μου πρέπει να πάρεις τα ποδαράκια σου, το ποδηλατάκι σου ή το αυτοκινητάκι σου και να ξενιτευτείς.
Και κανένας δεν ενοχλείται. Η νεολαία τσαλαπατιέται σε μπαρ με ντάμπα-ντούμπα, οι γονείς ξεφορτώνονται τα παιδιά τους στα συγκρουόμενα (το 'χω κάνει κι εγώ άπειρα καλοκαίρια ακούγοντας Βίσση και Ρουβά από τα μεγάφωνα), οι καταναλωτές πάνε πάνω-κάτω αγοράζοντας μπιχλιμπίδια από τους πάγκους, τρώγοντας βάφλες και παγωτά και σκουντουφλώντας στον διπλανό τους. Και λίγο πιο πέρα, σκοτεινά, μοναχικά, παραπονεμένα σκάνε τα κυματάκια. Κανείς δεν τα κοιτάει. Γιατί θα 'πρεπε να έχει τα μάτια ξέρω 'γώ ποιου υπερήρωα, αυτά που τρυπάνε μπετά, τέντες και κατασκευές, ακόμα και έναν τοίχο από κακοφωνίες, πού τον βάζεις αυτόν.
 Δεν έχω τίποτα με την ανάπτυξη, τις δουλειές, το χρήμα που περνάει από τσέπη σε τσέπη. Ακριβώς το αντίθετο. Ούτε με τις μαρίνες έχω, τις θεωρώ απαραίτητες και μία που έχουμε στην Καλαμάτα όταν την βλέπω τίγκα κάθε καλοκαίρι στα ξένα και ελληνικά ιστιοπλοϊκά την καμαρώνω. Ούτε τις μεγάλες ξενοδοχειακές επενδύσεις εχθρεύομαι, έτσι ξεκινήσαμε με το Costa Navarino, το κοιτάζαμε με μισό μάτι, και τώρα γουστάρουμε και τις δουλειές που έφερε στη Μεσσηνία και να κουτσομπολεύουμε το ζεύγος Μπέκαμ και τη Ράνια της Ιορδανίας που έρχονται να παίξουν γκολφ, κι ας μην αξιωθούμε εμείς να περάσουμε τις πόρτες του.
Ούτε καν με τις ξαπλώστρες δεν έχω αμάχη, που στην εποχή μου δεν τις ξέραμε, μια πετσετούλα, άντε ψάθα είχαμε, και σήμερα, τουλάχιστον εγώ, να 'ναι καλά τα λουμπάγκα μου, έχω κάνει διατριβή πάνω σε όλες τους. Πλαστικές, ξύλινες ή ψάθινες. Με πολλά ή λίγα δοντάκια. Με στρώμα ή σκέτες. Με τραπεζάκι για τα ποτάκια και τασάκι για τα τσιγάρα ή άνευ. Εγκλειστες σε στιλάτα αραβικά παραβάν για τους vip (ναι, το έχω δει κι αυτό το αίσχος) ή εκτεθειμένες σε κοινή θέα για τους πληβείους.
Αλλά την ψυχή μου και τον Μεσσηνιακό κόλπο δεν θα τον πουλήσω εγώ για τις ανέσεις μου. Ο,τι ανέχτηκα ανέχτηκα. Ας στύψουν το μυαλό τους οι πολιτικοί μας να βρουν λύσεις για δουλειές και επενδύσεις. Οχι το πρώτο που κατεβάζει η κούτρα τους. Κάτι που να έχει προοπτική και μέλλον και αντοχή. Γιατί είδαμε με την κρίση πόσο μαράζωσαν, εξαφανίστηκαν τα πάλαι ποτέ τεκμήρια της καταναλωτικής μας ευμάρειας. Μαγαζιά στην παραλία έκλεισαν, αλλά δεν έκαναν καν τον κόπο να μαζέψουν τα συμπράγκαλά τους, τα άφησαν να σαπίζουν. Μια αηδία.
Ελπιζα ότι η κρίση έβαλε μυαλό σ' αυτούς που μας κυβερνάνε και ιδρώνουν και ξεϊδρώνουν για να μας πείσουν. Αλλά ή μας δουλεύουν ή είναι όντως απελπιστικά ανεπαρκείς. Βιαστικοί, ανενημέρωτοι, αγράμματοι, κολλημένοι στα παλιά τους τικ. Είναι έτοιμοι να καταστρέψουν ό,τι μας έχει απομείνει. Να μας κάνουν όλους μας χειμερινούς κολυμβητές. Είναι οι μόνοι που σε λίγα χρόνια θα κάνουν το μπανάκι τους και θα ακούν τον φλοίσβο. Αντε και καμιά κραυγή «μπούζι, μπούζι».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου