ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Άνεμος αλλαγής ή απόλυτη σήψη;


του Ανδρέα Μ. Καραγιάννη

Γκρίζα σύννεφα περιδιαβαίνουν τη χώρα. Κατά κάποιους, άνεμοι αλλαγής, κατά άλλους προάγγελοι συμφοράς και απόλυτης σήψης. Ένα πολιτικό προσωπικό  στις επάλξεις. Για την τελευταία μάχη. Για ένα διαφορετικό αγώνα. Fair play δεν υφίσταται . Ένθεν κακείθεν αλληλοσπαραγμός, κατηγορίες και άνευ στοιχειώδους επιπέδου αντιδικία. Κύριοι ο ερχομός του επίφοβου "καινούριου" είναι αναπόφευκτος. Η πολιτική του παλιού εξαϋλωσε όλα τα άτρωτα του σημεία, σφυρηλάτησε ευμετάβλητες συνειδήσεις. Οργισμένο λαό. Ρεαλιστικά και ωμά. Καλοδεχούμενη η αλλαγή. Υπάρχουν όμως ορισμένα ρεαλιστικά de facto στοιχεία που θα ήταν καταστροφικό να αγνοήσουμε.
1ον: Μας δάνεισαν χώρες και όχι πρόσωπα, ήτοι σημαίνει ότι οποιαδήποτε ελάφρυνση, κούρεμα, διαγραφή την αποφασίζει (και την παίρνει επάνω του), ο Ιταλός, ο Γερμανός, ο Σουηδός, ο Γάλλος πολίτης.
2ον: Όσο μεγάλη και αν έχει παραστεί η ανάγκη (στο ευτελές παιχνίδι των εντυπώσεων) να συμβεί το τραγελαφικό "έξοδος από το μνημόνιο" ας θυμηθούμε ότι σε αυτή τη περίπτωση θα βγούμε στις αγορές, όπου οι ξένοι οίκοι ενδέχεται να μας εντάξουν ξανά στην κατηγορία trash (μη πιστοληπτικά δυνατό) Σημ: Την πρόωρη εκσπερμάτωση χαίρεται (για λίγο) μόνο ο εν λόγω πρόωρος. Οι υπόλοιποι την κατακρίνουν και στο τέλος εκείνος νιώθει χειρότερα και από το να μην είχε κατεβάσει το παντελόνι.
3ον: Ας σταθεί μια κυβέρνηση στο ύψος των περιστάσεων όσο και αν απειλείται, ας επιδείξει πυγμή διότι παρεμπιπτόντως τα spreads σκαρφάλωσαν σε επίπεδα Παπανδρέου.
4ον: Συνεννόηση απαραίτητη. Εκτός των κομματικών χαρακωμάτων απαιτείται διαβούλευση (μονάχα το ΠΟΤΑΜΙ είναι υπέρμαχος).
5ον: Ας τεθεί επιτέλους προ τον ευθυνών του ο "λαός" κατά την αριστερά και οι «πολίτες» κατά τους φιλελεύθερους. Ας μη φοβόμαστε την ετυμηγορία ενός δημοψηφίσματος ενός βαθιά έχοντος ριζωμένο το δημοκρατικό αίσθημα λαού, παρόλη την πνευματική σήψη που επέφεραν στο μυαλό του η παροχολογία, το πελατειακό σύστημα, η βολή , ο ωχαδερφισμός και η ούτως ειπείν βλαχοεπίδειξη. Ας σταματήσει αυτός ο μοιραίος λαός να εξαπολύει παντού ευθύνες πλην των επιλογών του. Το πολιτικό σύστημα είναι ο καθρέπτης μας. Ο διπλανός μας, ο γείτονας, εμείς. Με το σθένος το όραμα την αδυναμία το σύμπλεγμα που όλους μας διακατέχει. Υπαίτιοι για το κατάντημα είμεθα μονάχα εμείς. Διότι ζούσαμε με δανεικά υπεράνω δυνατοτήτων, διότι εισήλθαμε στη νομισματική ένωση άνευ επαρκών κριτηρίων και διότι οι υπηρετούντες των συμφερόντων μας πολιτικοί, εξαιτίας φόβου και ψηφοθηρίας υπέκυψαν σε πελατειακές απαιτήσεις των πολιτών παρόλο που κάποιοι ήθελαν και μπορούσαν να προσφέρουν. Ας είμεθα ρεαλιστές. Έξοδος ομαλή από το τούνελ δεν υφίσταται άνευ μνημονίου. Δεν χρειάζεται βεβαίως συνεχή τρομοκρατία του λαού και κατάπτωση του εθνικού του φρονήματος δια των ισχυρισμών ότι χωρίς την Ευρώπη η Τουρκία θα μας τη πέσει και αλλά τραγελαφικά. Είμαστε δυνατό ανεξάρτητο έθνος χωρίς φόβους. Με μόνο έντονο το αίσθημα της ευθυνοφοβίας και του γεγονότος ότι δεν επιθυμούμε να αφήσουμε τη βολή μας γι αυτό και δραματοποιούμε τα πράγματα. Δώστε ξεκάθαρες απαντήσεις στο λαό. Οξύνετε την κρίση του και θέστε τον προ των ευθυνών του. Η πρωτογενής παραγωγή και η περιθωριοποίηση τύπου Β. Κορέας έχει πολλά αρνητικά αλλά τουλάχιστον μας βάζει σε ένα σκεπτικό προσωπικής καλλιέργειας της γης και εκμετάλλευση των πόρων μας και όχι στην εύκολη λύση πρόσληψης αλλοδαπών οι οποίοι ειδικεύονται σε αυτούς τους τομείς περισσότερο από εμάς. Ας αποφανθούμε πότε μας βολεύει το μεταναστευτικό και πότε όχι. Ας βρούμε μια πεπατημένη στη σκέψη μας.  Ο Ελληνικός λαός δεν χρειάζεται πολιτικούς και τεχνοκράτες να τον ποδηγετούν. Χρειάζεται πρώτα από όλα πνευματικούς ανθρώπους να καλλιεργήσουν την κουλτούρα του. Να επαναπροσδιορίσει τα ιδεώδη και τις αρχές του. Μόνο αυτά τα βήματα μας φτάνουν από τη δημοκρατία στην πολιτεία. Η ελπίδα ότι ο άρτος και τα θεάματα θα απορροφήσουν την οργή εξανεμίστηκε. Η οργή υπάρχει διατρανώθηκε και απειλεί. Ελέγξτε τη τώρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου