ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

Αλλάζουν στάση έναντι της Ελλάδας. Κατάλαβαν ότι τους δουλεύουμε



του Κώστα Στούπα από το capital.gr

Η στάση της Τρόικα δείχνει πως το κλίμα έναντι της Ελλάδας στο εξωτερικό έχει αλλάξει.

Το κλίμα στο εξωτερικό είναι πιθανό να αλλάξει περισσότερο όταν θα αρχίσουν τα δημοσιεύματα πως η Ελλάδα έχει φορτώσει τους Ευρωπαίους με άνω των 250 δισ. χρεών χωρίς να έχει εφαρμόσει σχεδόν καμιά από τις μεταρρυθμίσεις.

Τόσο η ελληνική κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση, αλλά και το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου της χώρας, βρίσκονται σε μια εγκεφαλική νιρβάνα και ασχολούνται μόνο με το πως θα διατηρήσουν ή θα κατακτήσουν την εξουσία. Πως θα μοιράσουν πρόωρες συντάξεις και περισσότερες δόσεις στα χρέη που δεν πρόκειται να πληρωθούν ποτέ στο σύνολό τους.

Το θέμα της αποπομπής της Ελλάδας από το ευρώ ενδέχεται να τεθεί με αυστηρότερους όρους την επόμενη φορά, έστω και αν αυτό δημιουργήσει κραδασμούς στην Ευρωζώνη.
 
Σήμερα, μετά την ενδυνάμωση των ευρωσκεπτικιστών σε πολλές χώρες της Ευρωζώνης υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη της παραδειγματικής τιμωρίας ενός μέλους για να συνετιστούν οι υπόλοιποι.

Καθόλου τυχαία δεν πρέπει να θεωρείται η επάνοδος στη δημοσιότητα των θεμάτων του βιβλίου του πρώην υπουργού οικονομικών των ΗΠΑ Τίμοθι Γκαϊτνερ για τις προθέσεις τιμωρίας και αποπομπής της Ελλάδας χθες από τους FT.

Σύμφωνα με τον υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ την περίοδο 2010-12 οι Ευρωπαίοι ήθελαν να τιμωρήσουν την Ελλάδα γιατί τους είπε ψέματα.

Κατά τον ίδιο, η ιδέα του Σόιμπλε ήταν ότι με την Ελλάδα έξω, η Γερμανία θα μπορούσε να διαθέσει την οικονομική στήριξη που χρειαζόταν η Ευρωζώνη, διότι ο γερμανικός λαός δεν θα εκλάμβανε τη βοήθεια προς την Ευρώπη ως ξελάσπωμα των Ελλήνων. Επιπλέον, μία ελληνική έξοδος θα τρόμαζε αρκετά την Ευρώπη για να προχωρήσει σε ένα ισχυρότερο τείχος προστασίας...

Τελικά με τις παρεμβάσεις Αμερικάνων και Κινέζων η Ελλάδα έμεινε μέσα.

Στις δημοκρατίες οι πολιτικοί δίνουν μεγάλη σημασία στις διακυμάνσεις των διαθέσεων της κοινής γνώμης. Από το 2010 μέχρι σήμερα περί τα 250 δισ. ευρώ του ελληνικού χρέους πέρασαν από τράπεζες στις πλάτες των ευρωπαίων φορολογουμένων.

Βασική προϋπόθεση για να συμβεί αυτό ήταν η Ελλάδα να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις που έκαναν τη δημόσια διοίκηση, αποδοτικότερη μέσω αξιολογήσεων και τη σύνδεση αμοιβών και αποδόσεων. Αλλά μικρότερη και περισσότερη ευέλικτη μέσω απολύσεων.

Επίσης υπήρχαν μεταρρυθμίσεις βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας της ιδιωτικής οικονομίας για την προσέλκυση επενδύσεων.

Το εγχώριο πολιτικό σύστημα που κυβέρνησε ή αντιπολιτεύθηκε ελάχιστα από αυτά πραγματοποίησε ή άφησε να πραγματοποιηθούν.

Οι τελευταίες δηλώσεις του κ. Προβόπουλου σε συνέντευξη είναι χαρακτηριστικές: «Ξέρω ότι στην πρώτη Κυβέρνηση όταν η Τρόικα είχε προτείνει κάποια πράγματα η αντίδραση ήταν δεν μπορούμε να κόψουμε αμοιβές στο Δημόσιο, να απολύσουμε δημοσίους υπαλλήλους, άρα η εύκολη λύση θα ήταν να βάλουμε και άλλους φόρους αλλά όταν βάζεις φόρους, φόρους, φόρους, αυτό σημαίνει ότι η υπόθεση ανάπτυξη απομακρύνεται περισσότερο".

Ο τρόπος που επιμένει η Τρόικα στην εν εξελίξει διαπραγμάτευση δείχνει αλλαγή στάσης έναντι της Ελλάδας. Στην κυβέρνηση θεωρούν πως η απειλή της ανόδου στην εξουσία του συνονθυλεύματος του ΣΥΡΙΖΑ είναι αρκετή για να εξασφαλίσουν την υποστήριξη των Ευρωπαίων...

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν φαίνεται να τρομάζει πλέον την Ευρώπη, είτε γιατί κάποιοι θεωρούν πως έχει αλλάξει, είτε γιατί κάποιοι θεωρούν πως αποτελεί μια ευκαιρία να ξεκαθαρίσει το ζήτημα, αν αξίζει να συνεχίσει να υπάρχει το ευρώ και ποιοι αξίζει να παραμείνουν εντός αυτού.

Η πολιτική ηγεσία της χώρας δεν έχει εξηγήσει επαρκώς τι σημαίνει έξοδος από το ευρώ για μια χώρα σαν την Ελλάδα (μια χώρα χωρίς παραγωγική υποδομή και σκληρούς συναλλαγματοφόρους φυσικούς πόρους). Τι σημαίνει να πληρώνονται οι συντάξεις και οι μισθοί του δημοσίου (αλλά και του μεγαλύτερου μέρους του ιδιωτικού) σε υποτιμημένες δραχμές και οι συναλλαγές των βασικών ειδών  να γίνονται σε ευρώ ή δολάρια.

Ακόμη και με επιστροφή στη δραχμή αυτά που προέβλεπε το μνημόνιο θα χρειαστεί να τα εφαρμόσουμε επί δυο ή πέντε φορές μέχρι το νόμισμα αποκτήσει κάποια σταθερότητα και αξιοπιστία.

Η σκληρή στάση της τρόικα δείχνει αλλαγή πλεύσης. Η αλλαγή στάσης θα ενισχυθεί όταν αντί των επαίνων αρχίσουν τα αρνητικά δημοσιεύματα στο εξωτερικό. Δυστυχώς για άλλη μια φορά το πολιτικό προσωπικό της χώρας αναδεικνύεται κατώτερο των περιστάσεων και τυρβάζει περί άλλων...
 
Πηγή:www.capital.gr

1 σχόλιο:

  1. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΑΣ. ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΕ ΜΕ ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΟΗΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.
    ΚΡΙΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή