ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Βροχούλα

Βροχούλα

Παρατηρητήριο

Στην πρώιμη μεταπολίτευση τραγουδούσαμε αντάρτικα στις ταβέρνες και κατηγορούσαμε το ΚΚΕ ως προδοτικό για τη Βάρκιζα και την εν γένει αποτυχία του να μας κάνει Σοβιετία. Οι της ανανέωσης και του δόγματος βεβαίως. Σήμερα κάποιοι αριστεροί καλλιτέχνες δηλώνουν προδομένοι από το ΣΥΡΙΖΑ για τη δεξιά στροφή του, γιατί δεν έφυγε από την ΕΕ, γιατί δεν τίναξε τη χώρα στον αέρα. Γιατί ξέρουν ότι με τον αριστερισμό κανείς καλλιτέχνης δεν πείνασε. Ακόμα και δεξιός.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Μπορεί ο Κυριάκος να κάνει κάτι ανάλογο; Όχι το ίδιο βέβαια, απλά ανάλογο. Μπορεί να κάνει άνοιγμα στον όποιο αφρό της κεντρώας ή και ακομμάτιστης διανόησης και να την καλέσει να πάρουν μαζί την τύχη της τρύπιας βάρκας - χώρας στα χέρια τους; Να φωνάξει και τους απόδημους να βάλουν ένα χεράκι; Να βρει και να δώσει γήπεδο σε νεολαία; Αφήνοντας τα σκληρά κολάρα του γερασμένου κόμματος στον πάγκο; Μετά από την αριστεροδέξια καταιγίδα που μας κούρασε; \Leo Kastanas Athens Voice

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

Είναι η τελευταία μας ελπίδα, περιμένουμε ναρθούν.


του Λεωνίδα Καστανά

Μια καυτή πατάτα. Μια χώρα πατάτα. Αδύνατον να την φορτωθείς αλλά και αδύνατον να την εγκαταλείψεις. Γιατί σε περιέχει. Και την πασάρεις και στην πασάρουνε και την πιάνεις και την ξαναπετάς και δώστου πάλι από την αρχή παιχνίδι να γίνεται. Με την πατάτα. Με τη χώρα.

Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας το ψευδοπρόβλημα των ημερών. Ξαφνικά ο ανύπαρκτος από πολιτική άποψη πρόεδρος γίνεται σκληρό επίδικο και απειλεί την κατάρρευση της χώρας. Γιατί ο Αλέξης θέλει εδώ και τώρα να γίνει πρωθυπουργός έστω και αν πρέπει να πάρει την καυτή πατάτα και να καταπιεί τα όσα λέει εδώ και 5 χρόνια. Να κυκλοφορεί με το βραχιολάκι του all inclusive στο χέρι μπας και έρθουν επενδυτές να δουλέψουν τα ξενοδοχεία μας και τουρίστες ν’ αφήσουν τον οβολό τους.

Ο Αντώνης, στο τσουκάλι του οποίου έβρασε η πατάτα, βιάστηκε να τη βγάλει με τα χέρια γιατί δεν προλάβαινε να πιάσει ούτε την κουτάλα και τσουρουφλίστηκε. Ποια συμφωνία και με ποιους. Ποιες αγορές, που τον κοιτούν με βλέμμα παγωμένο. Πώς να κάψει τους τελευταίους πελάτες που του απέμειναν προκειμένου να κάνει μεταρρυθμίσεις και να γίνει αποδεκτός έστω και με το ζόρι από τους δανειστές. Πετάει την πατάτα στον επερχόμενο Αλέξη, φυσάει τα χέρια του να φύγει η καυτράδα  και είναι σίγουρος πως η πατρίς θα τον ξανακαλέσει στα «όπλα». Αν υπάρχει πατρίδα, έστω και σοσιαλιστική. Γιατί με τι μούτρα θα γυρίσει αν έχει κουρέψει όλες τις συντεχνίες και τους ευγενείς εκ των δημοσίων υπαλλήλων. Αν έχει πουλήσει δημόσιες επιχειρήσεις στους λαβύρινθους των οποίων τύποι και τύπισσες ψήνουν κάθε μέρα το παντεσπάνι τους. Ενώ επί ερείπιων άνετα μπορεί να το παίξει σωτήρας τη μεθεπόμενη μέρα. Νομίζει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, τόσα χρόνια μέσα στο καμίνι των πιο αντιθετικών απόψεων, νομίζει ότι και ως εξουσία μπορεί να κυκλοφορεί την πατάτα ανάμεσα στις συνιστώσες, στο στυλ όλοι οι καλοί χωράνε και να υπόσχεται τα πάντα στους πάντες από συμφωνία με τους δανειστές μέχρι έξοδο από την ΕΕ, κρατικά εργοστάσια και ξενοδοχεία μέχρι δανεικά από τη Νότιο Αφρική που ανάθεμα και αν ξέρει που πέφτει η Ελλάδα. Δεν είναι παλαβοί οι σύντροφοι. Κάθε άλλο. Απλά μέσα στο αντιμνημονιακό τους αδιέξοδο είναι υποχρεωμένοι να θολώνουν τα νερά μπας και εξαπατήσουν τους αδαείς και τους ψηφίσουν, με τη γνωστή ατάκα « και τι έγινε, τι άλλο μπορούμε να πάθουμε». Απλά να μην έχεις βενζίνα για να πας στο εξοχικό σου στη Λούτσα να ποτίσεις τα μαρούλια που φύτεψες, ηλίθιε. Κανείς δεν είναι σίγουρος στο ΣΥΡΙΖΑ ποια φράξια θα έχει το πάνω χέρι στην κοινοβουλευτική ομάδα ώστε να επιβάλει και την πορεία. Η αστική δημοκρατία ή η σοσιαλιστική εξαδέλφη της περιμένουν το γαμπρό κάποιον - όπουλο με βάση τι θα ψηφίσουν οι απανταχού πασόκοι που διαμορφώνουν πολιτική άποψη από τον Παπαδάκη και τον Κουρή.

Και μέσα στην αναμπουμπούλα θέλει και ο Γιώργος να κάνει κόμμα και να κατέβει στις εκλογές πράγμα που σημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα μπει στη βουλή και στερεί από τον Αλέξη το μόνο αξιόπιστο σύμμαχο στον αγώνα διατήρησης του υπάρχοντος. Γιατί αν μπει αυτοί οι δύο θα μας κυβερνήσουν με ότι αυτό συνεπάγεται.

Μέσα στους πυκνούς ατμούς της αχνιστής χώρας - πατάτας δυο ομάδες, δυο μεγάλες παρέες, δύο κινήματα , πέστε τα όπως θέλετε και μερικοί φίλοι που κυκλοφορούν στα πέριξ έχουν πραγματική έγνοια για τη χώρα τους και προσπαθούν να δουν καθαρά στον ορίζοντα μπας και αποφύγουμε τη ξέρα. Γιατί; Γιατί απλά έχουν παιδιά και τα’ αγαπάνε. Το ΠΟΤΑΜΙ του Σταύρου Θεοδωράκη, οι ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΤΕΣ του Σπύρου Λυκούδη και όσοι απέμειναν από τους «58» στην κυκλοφορία, μαζί με μερικούς ανεξάρτητους πλέον βουλευτές  αναζητούν, βρίσκουν, διατυπώνουν και παρεμβαίνουν. Είναι η μόνη μας ελπίδα για την επόμενη μέρα. Όχι γιατί είναι σπουδαίοι, ή παντογνώστες. Όχι γιατί είναι οι πολιτικάντηδες που μπορούν να συνεγείρουν τα πλήθη και να κρύψουν τα προβλήματα. Απλά γιατί είναι καθαροί και έχουν τη διάθεση να κάνουν το σωστό. Και το σωστό είναι ν’ αλλάξει κάποτε αυτός ο τόπος, να σπάσει το πολιτικό απόστημα, να χυθεί έξω το έμπυο, να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε σαν ευρωπαϊκή χώρα που μάλλον θέλουμε να είμαστε. Και αυτοί το ξέρουν.   Γιατί συσπειρώνουν γύρω τους ότι απέμεινε ζωντανό από τους «ποιητές» αυτού του τόπου, αυτούς που μάθανε μια ζωή να ποιούν και να ποιούν καλώς και όχι να παπαρολογούν. Γιατί τουλάχιστον έχουν μάτια και βλέπουν την ξέρα.


Ελπίζω να αρθούν όλοι οι φίλοι και σύντροφοι στο ύψος των περιστάσεων. Να τα βρουν και να προχωρήσουν. Να φτιάξουν τη συνισταμένη δύναμη που θα βάλει τη σφραγίδα της στις εξελίξεις. Να κρατήσουν τη χώρα όρθια  δημοκρατική και ευρωπαϊκή, να στρίψουν το τιμόνι. Γιατί όλα πια είναι στον αέρα. Είναι η τελευταία μας ελπίδα. Περιμένουμε ναρθούν.         

3 σχόλια:

  1. Και οι αλλοι αγαπανε τα παιδια τους. Οτι κανουν, το κανουν και αυτοι για τα παιδια τους. Απλα δεν εμαθαν να σκεφτονται, το (οποιο) κομμα σκεφτοταν και σκεφτεται γι' αυτους. Ετσι μαθανε, οπως και το να δεχονται ανεπαγγελτους και αργοσχολους για ηγετες, οι οποιοι τωρα παιζουν ποκερ με τη ζωη τους. Το παιχνιδι ειναι ζωντανο στο γυαλι. Στον τελευταιο γυρο εχει βαλει ο Σοιμπλε τα ρεστα του και περιμενει. Η τυχη αυτων που νομιζουνε οτι μπαινουνε σε μπλοφες ειναι γνωστη. Η γκαντεμνια ομως, οπως πολυ σωστα υποδεικνυει ο Λεω, ειναι οτι αυτοι που πανε πασο νομιζουν οτι μπορει να ρεφαρουν αργοτερα σε αλλα τραπεζια με δραχμες. Εχουν σπουδασει λενε και θεωρια παιχνιων. Δεν βλεπουν οι κοπανοι οτι το καζινο εχει πιασει φωτια. Και οι πυροσβεστες;; Αστα χεστα, ειναι εθελοντες ερασιτεχνες!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ξέρω σύντροφε, δεν ξέρω πια τίποτα. Μονάχα την ιδιοτέλεια ξέρω αυτή που καθοδηγεί τους περισσότερους πολιτικούς. Είναι τέτοια που καλύπτει ακόμα και την αγάπη των παιδιών τους αν βέβαια σχεδιάζουν να ζήσουν στον τόπο αυτό. Η Ελλάδα δεν σώζεται φίλε. Καταστρέφεται και ξαναφτιάχνεται. Αλλά πάλι με τα ίδια υλικά και τους ίδιους τρόπους. Δεν αλλάζουν οι νοοτροπίες έτσι εύκολα.

      Διαγραφή
    2. Ετσι ειναι, Λεο. Εχω κι εγω την αυξανόμενη αίσθηση οτι ως κοινωνία βρισκόμαστε σε ομαδική παράκρουση!

      Και μια απορία: που ηταν κρυμμένος όλος αυτος ο αριστερισμός και η αντισυστημικοτητα; Τη στιγμή ακριβως που μονο οι ορθολογισμός, η συγκρότηση, η συστηματικότητα και ο πραγματισμος μπορούν να μας σώσουν εμεις επιστρατευουμε τα πλέον πρωτόγονα μεσα θεώρησης της καταστασης!

      Διαγραφή