ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Ποια αξιολόγηση όμως; Μήπως αυτή που θα κάνει μια εξωτερική ανεξάρτητη αρχή, ένας ανάλογος ΑΣΕΠ; Ή καλύτερα, μια ιδιωτική εταιρία σε σύμβαση με το δημόσιο; Με μετρήσιμους ποσοτικούς δείκτες; Μια αξιολόγηση συνεχής της οποίας οι μετρήσεις θα επιφέρουν αποτελέσματα ανεξαρτήτως κυβέρνησης; Ή μήπως αυτή που θα λαμβάνει υπόψη και τη γνώμη των πολιτών και των επιχειρήσεων που συναλλάσσονται με το δημόσιο; Αλλά για να θεσμοθετηθούν όλα αυτά απαιτείται κοινωνική βούληση που δεν υπάρχει. Η κοινωνία δεν καίγεται για τέτοια πράγματα, δεν έχει μάθει να τα ζητά.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015

Το εθνικολαϊκό δίχτυ


του Ευθύμη Δημόπουλου

Η σύνθεση, οι αποφάσεις, οι ανακοινώσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΑΝΕΛ αλλά και οι δηλώσεις στελεχών των κυβερνητικών κομμάτων έχουν διπλή στόχευση.

ΠΡΩΤΟΝ: Επιδιώκουν την οριστική αποδόμηση του μεταρρυθμιστικού αφηγήματος για τη χρεοκοπία. Αμφισβητούν και αποσιωπούν ότι υπάρχουν θεμελιακές εθνικές αιτίες (παραγωγικού, πολιτικού, πολιτισμικού χαρακτήρα) για τη χρεοκοπία. Μέσω των επαναπροσλήψεων στο Δημόσιο, της επαναφοράς της 13ης σύνταξης, της διατήρησης των επικουρικών συντάξεων στα σημερινά επίπεδα, της ακύρωσης των αποκρατικοποιήσεων, της απόλυτης καταδίκης της πολιτικής της λιτότητας προωθείται στο δημόσιο λόγο η ακόλουθη ερμηνεία: «Το πρόβλημα δεν είναι τα ελλείμματα και το μείζον ζητούμενο δεν είναι τα πρωτογενή πλεονάσματα. Το πρόβλημα δεν είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση στο παγκοσμιοποιημένο πλαίσιο. Η ευθύνη για τη χρεοκοπία και την κρίση της κοινωνίας ανήκει στα μνημόνια, ανήκει στους ξένους». Η δικαιολογία αυτή γίνεται δεκτή με ανακούφιση από ένα κοινωνικό σώμα που δεν έχει τα θεσμικά και πολιτικά αντισώματα για να επεξεργαστεί και να διαχειριστεί τις δικές του ευθύνες για το δημοκρατικό – λαϊκιστικό μοντέλο διαφθοράς και αναξιοκρατίας που επικράτησε στη χώρα. Η κυβέρνηση των ΣΥΡΑΝΕΛ θέλει να διώξει οριστικά τον Εξάγγελο της μεταρρύθμισης και μαζί τις εθνικές ενοχές που αυτός τολμά να ομολογεί στην ελληνική δημόσια ζωή. Ταυτόχρονα συσπειρώνει, κοινωνικά και εκλογικά, στο εσωτερικό μέτωπο τους νοσταλγούς του κρατισμού και της πλαστής ευδαιμονίας. Και δυστυχώς αυτοί είναι πάρα πολλοί.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Η συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, οι εθνικές κορώνες του Κοτζιά, η ρωσική ελπίδα, η πολιτική της αξιοποίησης των «ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων», το παραμύθι του συνασπισμού των Νοτίων, οι δηλώσεις στελεχών για δημοψήφισμα σε περίπτωση που οι διαπραγματεύσεις καταλήξουν σε αδιέξοδο υφαίνουν το εναλλακτικό πλαίσιο του γεωπολιτικού προσδιορισμού της χώρας. Εθνική αξιοπρέπεια, υπερηφάνεια, ανεξάρτητη φωνή, σύμμαχοι που αναδύονται μέσα από τις χειρότερες παραδόσεις του ελληνικού αντιδυτικισμού, ανδρεοπαπανδρεϊκή εθνική ρητορική, όλα αυτά μαζί ανεβαίνουν σε ριπές στο δημόσιο λόγο ώστε να προετοιμάσουν την κοινή γνώμη να αποδεχτεί το μοιραίο της ρήξης με την Ε.Ε. Η ελπίδα και η προσπάθεια γενεών αλλά και μιας μακράς δημοκρατικής και φιλοευρωπαϊκής πολιτικής παράδοσης για τον εκδυτικισμό της κοινωνίας μας αμφισβητείται εκ νέου. Η δημοσκοπική προσήλωση της πλειοψηφίας των πολιτών στο ευρώ δεν είναι από μόνη της επαρκής εγγύηση για τη συνέχιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας. Κατηγορούμε τους Βορειοευρωπαίους για οικονομισμό που αποσαθρώνει την ιδέα της πολιτικής Ευρώπης και την ίδια στιγμή πρώτοι απ’ όλους εμείς αρνούμαστε να αποδεχτούμε τις ευρωπαϊκές πολιτισμικές και πολιτικές αξίες για το δημόσιο χώρο. Αυτή η θεμελιακή αντίφαση δεν μπορεί να ισορροπήσει μόνο με την πίστη σε ένα ισχυρό νόμισμα. Υπό προϋποθέσεις ένα άλλο νόμισμα μπορεί να απενοχοποιήσει την ελληνική κοινωνία και να το επιλέξει προκειμένου να τινάξει από πάνω της αυτό που θεωρεί «σταυρό του μαρτυρίου», την ευρωπαϊκή προσαρμογή της χώρας.
Και οι δύο αυτές πολιτικές στρατηγικές πλέκουν το δίχτυ του εθνολαϊκισμού για να πραγματοποιήσουν με τη μεγαλύτερη δυνατή ασφάλεια οι ΣΥΡΑΝΕΛ τη θεαματική τους σχοινοβασία.

1 σχόλιο:

  1. «Επικοινωνιακή διαχείριση»: Στο ίδιο έργο θεατές; (30.1.2015)

    http://aftercrisisblog.blogspot.gr/p/blog-page_15.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή