ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015

Το εθνικολαϊκό δίχτυ


του Ευθύμη Δημόπουλου

Η σύνθεση, οι αποφάσεις, οι ανακοινώσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΑΝΕΛ αλλά και οι δηλώσεις στελεχών των κυβερνητικών κομμάτων έχουν διπλή στόχευση.

ΠΡΩΤΟΝ: Επιδιώκουν την οριστική αποδόμηση του μεταρρυθμιστικού αφηγήματος για τη χρεοκοπία. Αμφισβητούν και αποσιωπούν ότι υπάρχουν θεμελιακές εθνικές αιτίες (παραγωγικού, πολιτικού, πολιτισμικού χαρακτήρα) για τη χρεοκοπία. Μέσω των επαναπροσλήψεων στο Δημόσιο, της επαναφοράς της 13ης σύνταξης, της διατήρησης των επικουρικών συντάξεων στα σημερινά επίπεδα, της ακύρωσης των αποκρατικοποιήσεων, της απόλυτης καταδίκης της πολιτικής της λιτότητας προωθείται στο δημόσιο λόγο η ακόλουθη ερμηνεία: «Το πρόβλημα δεν είναι τα ελλείμματα και το μείζον ζητούμενο δεν είναι τα πρωτογενή πλεονάσματα. Το πρόβλημα δεν είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση στο παγκοσμιοποιημένο πλαίσιο. Η ευθύνη για τη χρεοκοπία και την κρίση της κοινωνίας ανήκει στα μνημόνια, ανήκει στους ξένους». Η δικαιολογία αυτή γίνεται δεκτή με ανακούφιση από ένα κοινωνικό σώμα που δεν έχει τα θεσμικά και πολιτικά αντισώματα για να επεξεργαστεί και να διαχειριστεί τις δικές του ευθύνες για το δημοκρατικό – λαϊκιστικό μοντέλο διαφθοράς και αναξιοκρατίας που επικράτησε στη χώρα. Η κυβέρνηση των ΣΥΡΑΝΕΛ θέλει να διώξει οριστικά τον Εξάγγελο της μεταρρύθμισης και μαζί τις εθνικές ενοχές που αυτός τολμά να ομολογεί στην ελληνική δημόσια ζωή. Ταυτόχρονα συσπειρώνει, κοινωνικά και εκλογικά, στο εσωτερικό μέτωπο τους νοσταλγούς του κρατισμού και της πλαστής ευδαιμονίας. Και δυστυχώς αυτοί είναι πάρα πολλοί.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Η συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, οι εθνικές κορώνες του Κοτζιά, η ρωσική ελπίδα, η πολιτική της αξιοποίησης των «ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων», το παραμύθι του συνασπισμού των Νοτίων, οι δηλώσεις στελεχών για δημοψήφισμα σε περίπτωση που οι διαπραγματεύσεις καταλήξουν σε αδιέξοδο υφαίνουν το εναλλακτικό πλαίσιο του γεωπολιτικού προσδιορισμού της χώρας. Εθνική αξιοπρέπεια, υπερηφάνεια, ανεξάρτητη φωνή, σύμμαχοι που αναδύονται μέσα από τις χειρότερες παραδόσεις του ελληνικού αντιδυτικισμού, ανδρεοπαπανδρεϊκή εθνική ρητορική, όλα αυτά μαζί ανεβαίνουν σε ριπές στο δημόσιο λόγο ώστε να προετοιμάσουν την κοινή γνώμη να αποδεχτεί το μοιραίο της ρήξης με την Ε.Ε. Η ελπίδα και η προσπάθεια γενεών αλλά και μιας μακράς δημοκρατικής και φιλοευρωπαϊκής πολιτικής παράδοσης για τον εκδυτικισμό της κοινωνίας μας αμφισβητείται εκ νέου. Η δημοσκοπική προσήλωση της πλειοψηφίας των πολιτών στο ευρώ δεν είναι από μόνη της επαρκής εγγύηση για τη συνέχιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας. Κατηγορούμε τους Βορειοευρωπαίους για οικονομισμό που αποσαθρώνει την ιδέα της πολιτικής Ευρώπης και την ίδια στιγμή πρώτοι απ’ όλους εμείς αρνούμαστε να αποδεχτούμε τις ευρωπαϊκές πολιτισμικές και πολιτικές αξίες για το δημόσιο χώρο. Αυτή η θεμελιακή αντίφαση δεν μπορεί να ισορροπήσει μόνο με την πίστη σε ένα ισχυρό νόμισμα. Υπό προϋποθέσεις ένα άλλο νόμισμα μπορεί να απενοχοποιήσει την ελληνική κοινωνία και να το επιλέξει προκειμένου να τινάξει από πάνω της αυτό που θεωρεί «σταυρό του μαρτυρίου», την ευρωπαϊκή προσαρμογή της χώρας.
Και οι δύο αυτές πολιτικές στρατηγικές πλέκουν το δίχτυ του εθνολαϊκισμού για να πραγματοποιήσουν με τη μεγαλύτερη δυνατή ασφάλεια οι ΣΥΡΑΝΕΛ τη θεαματική τους σχοινοβασία.

1 σχόλιο:

  1. «Επικοινωνιακή διαχείριση»: Στο ίδιο έργο θεατές; (30.1.2015)

    http://aftercrisisblog.blogspot.gr/p/blog-page_15.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή