ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

Άλμα… προς τα πίσω

του Μιχάλη Κυριακίδη από τη Μεταρρύθμιση
Υπάρχει φαίνεται ενταγμένη στο DNA της ελληνικής κοινωνίας η επανάληψη του μύθου του Σισύφου. Να ξαναρχίζεις, δηλαδή από την αρχή, μόλις φτάσεις στην κορυφή.
Μετά από  πέντε χρόνια σκληρής λιτότητας, με πολλά λάθη -εγκληματικά λάθη- και παλινωδίες, άρχισε να φαίνεται φως στην άκρη του τούνελ.
Οι δείκτες της ανάπτυξης και της αύξησης της απασχόλησης, άρχισαν να γίνονται πιο αισιόδοξοι. Παρά τη δική μας επιπολαιότητα για τέλος του τρισκατάρατου μνημονίου (Σαμαράς, Βενιζέλος), οι δανειστές – εταίροι μας άρχισαν να μιλούν με σοβαρότητα για ένα μεταμνημονιακό στάδιο  με την πιστοληπτική γραμμή στήριξης και πράγματι απέμεινε ένα ακόμη μικρό βήμα για να βγούμε με μεγαλύτερη σιγουριά στις αγορές.
Όλα όμως ανατράπηκαν. Ο λαός που προτιμούσε να ακούει λόγια που χάιδευαν τα αυτιά και να αρνείται να δει τη σκληρή πραγματικότητα – (έτσι είναι η ζωή, όταν φτωχεύεις… ), επέλεξε μία κυβέρνηση που  καβάλα στο άλογο του λαϊκισμού που τόσο καλά είχε εκπαιδευτεί στα πολλά χρόνια  της «αριστερής» του διαδρομής, έταξε τα πάντα…
Και έπειτα ήρθε η προσγείωση στην πραγματικότητα…
Ας κάνουμε, λοιπόν μία πρώτη αποτίμηση. Τι πέτυχε η «αριστερή» μας κυβέρνηση μετά τον τόσο θόρυβο διεθνώς και τη «σκληρή» διαπραγμάτευση; Καταγράφονται όλα στο τελευταίο μέιλ Βαρουφάκη (θυμάστε πόσο απεχθανόταν στο παρελθόν τα μέιλ ως μέσο διαπραγμάτευσης ο πρωθυπουργός μας!):
  • «Πέτυχε» την αναστολή εξόδου από το μνημόνιο για τουλάχιστον 4 μήνες. Αυτό που ουσιαστικά πέτυχε η κυβέρνησή μας, είναι ένα τάιμ άουτ για να σκεφτούμε και να διαπραγματευτούμε τι θα κάνουμε μετά τους τέσσερις μήνες ανακωχής.
  • «Πάγωσε» όλες ή τουλάχιστον τις σημαντικότερες εξαγγελίες για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης – το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Ακόμη και ο ΕΝΦΙΑ που προκάλεσε τόση οργή, δίκαιη στις περισσότερες περιπτώσεις, η οποία έστειλε χιλιάδες ψηφοφόρους, ακόμη και νεοδημοκράτες, στην αγκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ- αποσύρθηκε σιωπηλά και μπαίνει στις καλένδες, τουλάχιστον γι” αυτό το διάστημα της ανακωχής.
  • Έφερε και πάλι τη χώρα στο χείλος της χρεωκοπίας. Όλοι γνωρίζουν τι θα συνέβαινε με τις τράπεζες και τα ΑΤΜ εάν δεν είχε υπάρξει συμφωνία την περασμένη Παρασκευή.
  • Πέτυχε να φύγουν πολλά δις στο εξωτερικό, λόγω της αβεβαιότητας και της αστάθειας. Και είναι άγνωστο εάν και πόσα από αυτά θα επιστρέψουν. Χρήματα που θα μπορούσαν να είχαν ριχτεί στην αγορά
  • «Πάγωσε» τους επενδυτές που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην ανάπτυξη και φυσικά στην καταπολέμηση της ανεργίας. «Πάγωσε» την αγορά.
Τελικά, το μικρό αυτό διάστημα διακυβέρνησης από την «αριστερή» μας κυβέρνηση, γίναμε ακόμα πιο φτωχοί και λιγότερο αξιοπρεπείς με την πληθώρα αρνητικών δημοσιευμάτων και αναφορών στα διεθνή ΜΜΕ, ενώ απομακρυνθήκαμε ακόμη περισσότερο από το φως στην άκρη του τούνελ.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός πως ούτε στις προγραμματικές δηλώσεις του πρωθυπουργού, ούτε από τους υπουργούς ακούσαμε κάτι συγκεκριμένο για την ανάπτυξη, που είναι το μέγα ζητούμενο, καθώς είναι το πιο σημαντικό εργαλείο για έξοδο από την οικονομική κρίση.
«Είναι αναγκαίος ο περιορισμός του δημοσίου χρέους, αλλά δεν γίνεται να έχουμε μείωση του δημόσιου χρέους χωρίς ανάπτυξη και απασχόληση», όπως επεσήμαναν οι ηγέτες των ευρωπαϊκών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων που συναντήθηκαν πριν από λίγες ημέρες στη Μαδρίτη.
Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, παγιδευμένη στον άκρατο λαϊκισμό της που την έφερε στην εξουσία, έχει να αντιπαρατεθεί τώρα με τον ίδιο της τον εαυτό, με τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και τον λαό που τους πίστεψε… Μόνο που ο λογαριασμός θα έρθει σε όλους τους πολίτες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου