ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2015

Εκφασισμός: το ανώτατο στάδιθο του εθνολαϊκισμού


του Γεράσιμου Γεωργάτου από την Athens Voice
O σχεδιασμός και η μεθόδευση της διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ οδηγεί σε εξαιρετικά επικίνδυνες ατραπούς. Η ανάμειξη και οι πρωτοβουλίες που θα αναλάβει το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας σε θέματα ιστορίας, που ανήκουν στο Υπουργείο Παιδείας, και σε ενέργειες που ανήκουν στο Υπουργείο Εξωτερικών παραπέμπουν στην αλήστου μνήμης περίοδο της χούντας. Φυλλάδια θα διανεμηθούν και εκδηλώσεις θα διοργανωθούν ανά τη χώρα, για να μάθουν και να συνειδητοποιήσουν βαθύτερα μαθητές και πολίτες της θυσίες του ελληνικού έθνους απέναντι στις ναζιστικές θηριωδίες και πόσο δίκαιο είναι το αίτημα για τις γερμανικές αποζημιώσεις. Και όλα αυτά με τη σύμφωνη γνώμη και τη συμμετοχή στο σχεδιασμό εκπροσώπων της ΑΔΕΔΥ και της ΟΛΜΕ, γνωστών και των δύο στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, σε σύσκεψη στο ΥΠΕΘΑ.
Ο εθνικισμός των ΑΝΕΛ σε συνδυασμό με το λαϊκισμό των οπαδών του Τσάβες και του Μαδούρο του ριζοσπαστικού ΣΥΡΙΖΑ όλο και περισσότερο αποδεικνύεται επικίνδυνο σκοταδιστικό μείγμα. Το κράτος ως ιδεολογικός μηχανισμός και ως μηχανισμός χειραγώγησης των συνειδήσεων, με ιδεολογική χρήση της ιστορίας, είναι χαρακτηριστικό των ολοκληρωτικών καθεστώτων. Σε τι θα χρησιμεύσει η συστηματική καλλιέργεια της αντιγερμανικής υστερίας; Μήπως ως συλλογικό άλλοθι στο ενδεχόμενο εξόδου για ετεροχρέωση στους κακούς και υπονομευτές ξένους;
Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί για την προώθηση των ελληνικών διεκδικήσεων υπάρχουν. Αυτή τη στιγμή το μόνο που δεν χρειάζεται η χώρα είναι η επιδείνωση της έντασης στη σχέση με τους Ευρωπαίους εταίρους της, από τη μια, και η ενίσχυση του εθνολαϊκισμού στο εσωτερικό της, από την άλλη. Τα πραγματικά προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται με την καταφυγή στον εθνικιστικό φανατισμό. Έτσι ανοίγει ο δρόμος για τον κοινωνικό εκφασισμό και τις σκοτεινές δυνάμεις που καραδοκούν. Με τη θεωρία του «αριστεροχουντισμού» τότε, στη μεταπολίτευση, γελάγαμε, τώρα μπορεί να κλάψουμε και ελπίζω να μη χρειαστεί να αναθεωρήσουμε σύντομα το περιεχόμενο της έννοιας του δημοκρατικού τόξου. Είναι δυνατό να έχει χαθεί κάθε ευαισθησία στα μέλη και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως ο έλλογος ΣΥΡΙΖΑ είναι φαντασιακό προϊόν επιθυμίας χωρίς σχέση με την πραγματικότητα;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου