ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Γεια χαρα Δημήτρη Κουμάνταρε

Παρατηρητήριο

Ο Δημήτρης Κουμάνταρος, ένας γνήσιος οραματιστής και ανιδιοτελής αγωνιστής έφυγε από κοντά μας. Η τελευταία του ανάρτηση, στις 5 Μαρτίου:
ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ
Ονειρεύομαι ένα ξεσηκωμό. Ενάντια στην αδιαφάνεια, στη διαφθορά, στην κομματοκρατία, στην αναξιοκρατία. Ενάντια στη διχαστική λογική, στο φανατισμό, στην προχειρότητα και στην τσαπατσουλιά. Ενάντια στη μετάθεση ευθυνών, την ατομοκρατία, την έλλειψη συνεργατικού-ομαδικού πνεύματος.
Ένα ξεσηκωμό συμμετοχής, έρευνας, διαλόγου, για το πως μπορούμε καλύτερα να βοηθήσουμε τους πρόσφυγες και τους ντόπιους που βρίσκονται σε ανθρωπιστική κρίση. Για το πως θα σχεδιάσουμε σε κάθε δημόσιο τομέα, από το Σύνταγμα μέχρι την Παιδεία κι από τη Δικαιοσύνη μέχρι τη Φοροδιαφυγή, ένα πλάνο της καλύτερης δυνατής απόδοσης που υπηρετεί τον πολίτη.
Για να γίνει κάθε χώρος υποδοχής προσφύγων, κάθε σχολείο, κάθε νοσοκομείο, κάθε δικαστήριο, κάθε δημόσια υπηρεσία, τώρα με τις υπάρχουσες δυνατότητες πρότυπο λειτουργίας. Μιλάμε για τη σταδιακή συνειδητή επιλογή ενός άλλου, νέου, συνθετικού πολιτισμού. Δεν απαγορεύεται.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2015

Εκφασισμός: το ανώτατο στάδιθο του εθνολαϊκισμού


του Γεράσιμου Γεωργάτου από την Athens Voice
O σχεδιασμός και η μεθόδευση της διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ οδηγεί σε εξαιρετικά επικίνδυνες ατραπούς. Η ανάμειξη και οι πρωτοβουλίες που θα αναλάβει το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας σε θέματα ιστορίας, που ανήκουν στο Υπουργείο Παιδείας, και σε ενέργειες που ανήκουν στο Υπουργείο Εξωτερικών παραπέμπουν στην αλήστου μνήμης περίοδο της χούντας. Φυλλάδια θα διανεμηθούν και εκδηλώσεις θα διοργανωθούν ανά τη χώρα, για να μάθουν και να συνειδητοποιήσουν βαθύτερα μαθητές και πολίτες της θυσίες του ελληνικού έθνους απέναντι στις ναζιστικές θηριωδίες και πόσο δίκαιο είναι το αίτημα για τις γερμανικές αποζημιώσεις. Και όλα αυτά με τη σύμφωνη γνώμη και τη συμμετοχή στο σχεδιασμό εκπροσώπων της ΑΔΕΔΥ και της ΟΛΜΕ, γνωστών και των δύο στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, σε σύσκεψη στο ΥΠΕΘΑ.
Ο εθνικισμός των ΑΝΕΛ σε συνδυασμό με το λαϊκισμό των οπαδών του Τσάβες και του Μαδούρο του ριζοσπαστικού ΣΥΡΙΖΑ όλο και περισσότερο αποδεικνύεται επικίνδυνο σκοταδιστικό μείγμα. Το κράτος ως ιδεολογικός μηχανισμός και ως μηχανισμός χειραγώγησης των συνειδήσεων, με ιδεολογική χρήση της ιστορίας, είναι χαρακτηριστικό των ολοκληρωτικών καθεστώτων. Σε τι θα χρησιμεύσει η συστηματική καλλιέργεια της αντιγερμανικής υστερίας; Μήπως ως συλλογικό άλλοθι στο ενδεχόμενο εξόδου για ετεροχρέωση στους κακούς και υπονομευτές ξένους;
Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί για την προώθηση των ελληνικών διεκδικήσεων υπάρχουν. Αυτή τη στιγμή το μόνο που δεν χρειάζεται η χώρα είναι η επιδείνωση της έντασης στη σχέση με τους Ευρωπαίους εταίρους της, από τη μια, και η ενίσχυση του εθνολαϊκισμού στο εσωτερικό της, από την άλλη. Τα πραγματικά προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται με την καταφυγή στον εθνικιστικό φανατισμό. Έτσι ανοίγει ο δρόμος για τον κοινωνικό εκφασισμό και τις σκοτεινές δυνάμεις που καραδοκούν. Με τη θεωρία του «αριστεροχουντισμού» τότε, στη μεταπολίτευση, γελάγαμε, τώρα μπορεί να κλάψουμε και ελπίζω να μη χρειαστεί να αναθεωρήσουμε σύντομα το περιεχόμενο της έννοιας του δημοκρατικού τόξου. Είναι δυνατό να έχει χαθεί κάθε ευαισθησία στα μέλη και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως ο έλλογος ΣΥΡΙΖΑ είναι φαντασιακό προϊόν επιθυμίας χωρίς σχέση με την πραγματικότητα;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου