ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015

Όταν ο Σταύρρος έσκισε το Μνημόνιο


του Makis Vordiris

Εκεί που τέλειωνα το διάβασμα ενός βιβλίου πάνω σε ταξίδια στο χρόνο, σκουλικότρυπες κβαντικής διεμπλοκής, παράλληλα σύμπαντα και άλλα σχετικά, έμαθα ότι ανακαλύφθηκε από συνάδελφους φυσικούς η μηχανή του χρόνου. Μόλις κυκλοφόρησε το πρώτο μοντέλο, πήγα αμέσως στο γκατζετάδικο της γειτονιάς και αγόρασα μια σε τιμή ευκαιρίας. Μπήκα μέσα και έβαλα τον αυτόματο πιλότο. Να φύγω για άλλα μέρη και άλλους χρόνους. Δεν μπορούσα άλλο να βλέπω τους καυγάδες μνημονιακών και αντιμνημονιακών στα παράθυρα της τηλεόρασης. Η μηχανή με έβγαλε σε ένα περίπτερο της Πλατείας Συντάγματος κάπου στο μέλλον. Δίπλα ήταν ένα κοπάδι εγκαταλειμμένα σκυλάκια, όλα με εμφανή σημάδια κακοποίησης και βαναυσότητας. Κοίταξα τους τίτλους των κρεμασμένων εφημερίδων.

Μια εφημερίδα έγραφε: «Η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού ολοκληρώνεται - Μας λένε ότι τελειώνει το Μνημόνιο». Και παρακάτω είχε ένα πίνακα με: «Άνοιξαν όλα τα επαγγέλματα, δεν χρειάζονται πια εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για άδειες», «Οι συντάξεις θα βασίζονται μόνο σε εισφορές εργαζομένων και εργοδοτών, όχι σε φόρους τρίτων», «Οι ίδιοι οι επιχειρηματίες θα καθορίζουν τις ώρες λειτουργίας των μαγαζιών τους, όχι τα υπουργεία», «Θα επιτρέπουν σε επιχειρήσεις να απολύουν 10 υπαλλήλους και να κρατάνε ομαδικά άλλους 100, αντί να κλείνουν αναγκαστικά», «Εξακολουθούν να κόβουν δημόσιες δαπάνες, αντί μισθούς και συντάξεις οριζόντια», και άλλα σχετικά. Μια ολόκληρη λίστα «υφεσιακών μνημονιακών μέτρων», όπως τα χαρακτήριζε η εφημερίδα.

Ο τίτλος της διπλανής εφημερίδας ήταν διαφορετικός: «Επιτέλους, έγινε πραγματικότητα!» Και από κάτω: «Ο πρωθυπουργός πήγε χθες στα Προπύλαια, άνοιξε το χαρτοφύλακα του, έβγαλε ένα μάτσο χαρτιά, τα έσκισε και τα πέταξε στον αέρα Ήταν 2 η ώρα το μεσημέρι, με 40 βαθμούς. Το συγκεντρωμένο πλήθος χειροκροτούσε. Ναι, έσκισε το επάρατο Μνημόνιο, με μια κίνηση, και ήταν ντάλα μεσημέρι. Δεν ήταν σχήμα λόγου. Μπόρεσε, ναι, γιατί έκανε όλες τις μεταρρυθμίσεις! Και της Τρόικας, και του ΟΟΣΑ, και επιπλέον 100 δικές του. Η Ελλάδα απέκτησε επιτέλους ανταγωνιστική οικονομία, άρχισε να παράγει. Η ανεργία μειώνεται συνεχώς. Το πελατειακό κράτος της διαφθοράς είναι σε υποχώρηση. Οι δανειστές δέχτηκαν το αίτημα για διαγραφή του μισού χρέους».
Ρώτησα τον περιπτερά ποιος ήταν ο πρωθυπουργός. Με κοίταξε σαν να βγήκα από χρονομηχανή. «Δεν ξέρεις τον Σταύρρο; Από που ήρθες;» Γέλασε όταν του απάντησα «Από το παρελθόν». Μου είπε λίγα πράγματα για τον Σταύρρο. Ναι, έγραφε το όνομα του με δυο ρ, περίεργος τύπος. Φόραγε όχι μια αλλά δυο γραβάτες, και είχε πάντα σηκωμένα τα μανίκια, δουλευταράς. Συστηνόταν ως left liberal. Τα έλεγε πολύ διαφορετικά από τους άλλους. Όπου βρισκόταν και όπου στεκόταν φώναζε ότι το Μνημόνιο ήταν αποτέλεσμα ασωτίας, κραιπάλης και γκλαμουριάς. Για πολύ καιρό τον έπαιρναν στο ψιλό. Μια Κυριακή όμως, πάνω στην απελπισία και τον πανικό τους, τον εκλέξανε πρωθυπουργό με το «Ρε, μπας και έχει δίκιο αυτός τελικά; Λες να μας σώσει; Χανόμαστε!» Έγινε γνωστός όταν πήγε κάποτε στα Προπύλαια και δήλωσε σταράτα «Ναι ρε, είμαι μεταρρυθμιστής Γερμανοτσολιάς! Έχετε κανένα πρόβλημα ρε πατριώτες;». Τότε που οι άλλοι κατουριόντουσαν από τον φόβο τους μην τους πουν δωσίλογους. Ήταν Ηγέτης, μου είπε ο περιπτεράς, «με κεφαλαίο το ήτα».

Μου άναψαν τα λαμπάκια. Μπήκα μέσα στη μηχανή, γύρισα πίσω και την επέστρεψα αμέσως στο μαγαζί που την αγόρασα. Μου είχανε πουλήσει χαλασμένη χρονομηχανή οι απατεώνες! Το Μνημόνιο δεν σκίστηκε ποτέ. Δεν πρόλαβε ο Σταύρρος. Ήξερε τι έπρεπε να κάνει, αλλά δεν είχε πολύ χρόνο. Δρομολόγησε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις της οικονομίας και του κρατικού μηχανισμού. Το πάλεψε, δεν μπόρεσε, δεν ήταν μάγος. Η χώρα χρεωκόπησε επίσημα στα χέρια του, πριν αρχίσουν να αποδίδουν οι μεταρρυθμίσεις. Μάλιστα το Μνημόνιο δεν το έλεγαν πια έτσι. Του άλλαζαν συνέχεια το όνομα, του έδιναν στη λούφα ονόματα παραλλαγής. Ο Σταύρρος το παρέλαβε σαν Προικοσύμφωνο της Ωραίας Ελλάδας. Είχε ονομαστεί έτσι με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου. Ήταν και το μόνο που του παρέδωσαν. Είχαν γίνει Λούηδες της σκληρής Αντιπολίτευσης, του Όχι σε Όλα. Η Τρόικα είχε μετονομαστεί σε Three Cool Cats, μετά από διαγωνισμό της ΕΡΤ στο διαδίκτυο.

Τελικά καταστράφηκαν τα πάντα στην Ωραία Ελλάδα. Συμμορίες λυμαίνονταν τα ερείπια. Δεν υπήρχαν πια περίπτερα, είχαν καεί όλα σε διαδηλώσεις. Μια «θαυμάσια κατάσταση» του σύντροφου Μάο και των θαυμαστών του. Το μόνο που είχε απομείνει ήταν κάτι βάσεις του θανάτου στην Κάρπαθο, ένας αγωγός φυσικού αερίου στην Θράκη, και μπιτσόμπαρα με ντίσκο των 100 ντεσιμπέλ σε υδροβιότοπους NATURA. Το φραπεδάκι εκεί κόστιζε μόνο 2 εκατομμύρια δραχμές. Ως γνωστόν, τα μπιτσόμπαρα εκτός από τους νόμους, δεν τα πιάνουν ούτε και διαδηλώσεις ούτε και εξεγέρσεις. Είναι πολύ ανθεκτικά - κυβερνήσεις πέφτουνε, κυβερνήσεις μένουνε - όπως και οι κατσαρίδες.

Ο Σταύρρος πέρασε από δίκη, σε Λαïκό Δικαστήριο. Τον κατηγόρησαν ότι χρεωκόπησε την χώρα με τις μεταρρυθμίσεις που δρομολόγησε. Η Πρόεδρος του Δικαστηρίου δεν του αναγνώρισε κανένα ελαφρυντικό, γιατί δεν είχε άλλοθι για το βράδυ που έπεσε το μαύρο στην ΕΡΤ. Βρέθηκε ένοχος με συνοπτικές διαδικασίες και εκτελέστηκε σαν Γερμανοτσολιάς μπροστά σε ένα ραδιοτηλεοπτικό σταθμό σε μια παραλία του Σαρωνικού. Φόραγε, όπως πάντα, και τις δύο τις γραβάτες του, μια μπροστά και μια πίσω. Έλεγε συνέχεια «Παιδιά, να σοβαρευτούμε». Και είχε συνδυάσει κάπως τη σοβαρότητα με τη γραβάτα. Γι’ αυτό φόραγε δυο, για να δίνει το καλό παράδειγμα. Απεχθανόταν τα ξεκούμπωτα πουκάμισα και τα ζιβάγκο. Του θύμιζαν άκρατο λαïκισμό, παροχές με δανεικά, και υποσχέσεις αεριτζήδων Μαυρογιαλούρων.

Πριν την ομοβροντία, ο Σταύρρος φώναξε δυνατά «Κάτω ο Λαïκισμός - Ζήτω ο Ορθολογισμός». Οι εκτελεστές του, που φόραγαν φουστανέλες σαν κι αυτές των δολοφόνων του Καποδίστρια, τον λυπήθηκαν. Νόμιζαν ότι τρελάθηκε από το φόβο του και άρχισε να παραληρεί στα Κινέζικα. Λίγα λεπτά αργότερα οι πατριώτες που τον εκτέλεσαν ανατίναξαν τον σταθμό, επειδή, όπως είπαν, ήταν Μνημονιακό κέντρο δωσίλογων και διασποράς ψευδών ειδήσεων. Την δίκη, την εκτέλεση, και την ανατίναξη τις έδειξε λάιβ, για παραδειγματισμό, το Πατριωτικό Κανάλι της Βουλής. Ο Σταύρρος ήταν ο πρώτος και ο μόνος Γερμανοτσολιάς που εκτελέστηκε ποτέ. Το ημερολόγιο έδειχνε 17 Αυγούστου του 2019. Ξημερώματα, ακριβώς 75 χρόνια μετά από το μπλόκο της Κοκκινιάς.
---------------------------------------------------------------
Ο Makis Vordiris ζει και εργάζεται στο Οχάιο. Είδε, μέρα με τη μέρα, για 15 χρόνια, την κατάρρευση της Ελλάδας στα παράθυρα της δορυφορικής τηλεόρασης. Θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, με τη βοήθεια μόνο της κοινής λογικής και της απλής αριθμητικής.
Το άρθρο αυτό το έγραψε για το μπλογκ του για 40 χρόνια φίλου του και συνάδελφου Λεωνίδα Καστανά, το Μη Μαδάς τη Μαργαρίτα, κόσμημα της Ελληνικής Μπλογκόσφαιρας, και προπύργιο του Left Liberalism στην Ελλάδα. (Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του!)
Το σκίτσο είναι από το Fredo and Pid’jin webcomic των Tudor Muscalu και Eugen Erhan.


1 σχόλιο:

  1. https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/2/20/ANIMvasicomunicanti.gif
    Η ερμηνεια του ειναι περιπου η εξης

    1. Στο δοχειο αριστερα σε κανονικες συνθηκες η σταθμη του νερου ειναι ιδια με αυτου δεξια (συγκοινωνουντα δοχεια)
    ομως ο ογκος του δοχειου δεξια ειναι διπλασιος απο το δοχειο αριστερα (απολαβες κρατικοδιατιων ελ. επαγγελματιων, μισθοι ΔΥ, ΔΕΚΟ,… εναντι Υπαλληλου ΙΤ) χωρις τα τυχερα και μαυρα.

    2. Μετα τις περικοπες λ.χ. 50% το δοχειο αριστερα εχει μολις το 1/4 του ογκου του δεξιου δοχειου.
    3. καθε προσπαθεια για την περεταιρω αυξηση της σταθμης προσκρουει στο οτι εχει επιτευχθει δυναμικη ισορροπια τρομου, δηλ. ολο το νερο που πεφτει στο αριστερο δοχειο χανεται απο την τρυπα (για τοκους κια ισως χρεωλυσια) .
    4. Το προβλημα θα επιδεινωθει αν η πλαινη τρυπα «κατεβασει» την σταθμη εκροης με αποτελεσμα το αριστερο δοχειο να τεινει να φτασει στο μισο απο οτι ειναι σημερα, ενω το δεξιο δοχειο θα εχει παλι τον διπλασιο ογκο σε συγκριση με το αριστερο.

    Αρα ειναι εντελως λαθος η εκφραση το χρεος ειναι βαρελι χωρις πατο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή