ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016

Φίλε αγρότη το ξέρω έμαθες αλλιώς αλλά τα πράγματα έχουν αλλάξει.



του Λεωνίδα Καστανά

O ελληνικός εξαιρετισμός είναι ένα πρωτεύον πολιτικό επιχείρημα που καθόρισε την στάση πολλών κομμάτων και αρθρογράφων όλη την προηγούμενη ταραγμένη περίοδο. Σήμερα φαίνεται να υποχωρεί. Ωστόσο δεν παύει να χρησιμοποιείται ως επιχείρημα ομάδων που θίγονται από την εφαρμογή των συμφωνημένων με τους εταίρους δανειστές. Μια τέτοια κοινωνική ομάδα είναι και οι αγρότες. Χαϊδεμένα παιδιά του πολιτικού συστήματος όχι βέβαια για την παραγωγική τους αξία αλλά τη ψηφοθηρική. Καθότι το σύστημα δεν εφάρμοσε ποτέ πολιτικές ώστε να αποτελέσουν πηγή πλούτου ολόκληρης της χώρας. Αντιθέτως φρόντιζε πάντοτε να τους εξυπηρετεί με εξαιρέσεις για να λεηλατεί τις ψήφους τους. Αλλά και οι ίδιοι παρ όλες τις προνομιακές συνθήκες δεν φρόντισαν να εκσυγχρονιστούν και να αναπτυχθούν. Όταν γίνονταν απόπειρες εξορθολογισμού της «αγροτικής πολιτικής» ο νόμος του τρακτέρ ανέστειλε κάθε πρωτοβουλία. Και η ζωή συνεχίζονταν μέχρι να έρθει το 3ο μνημόνιο.

Η Ελλάδα σήμερα στενάζει από τους φόρους. Φόροι που επιβάλλονται για να συντηρηθεί το κράτος. Το κοινωνικό αλλά και το αντικοινωνικό. Για να λειτουργήσουν αξιοπρεπώς οι υπηρεσίες του (Παιδεία, Υγεία, Ασφαλιστικό, κλπ) αλλά και να διασωθούν προνόμια ομάδων  συμφερόντων που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με την πολιτική εξουσία. Οι πρόσφατες εκλογές ανέθεσαν το τιμόνι της χώρας και μάλιστα δυο φορές, σε ένα κόμμα με ιδεολογία αφόρητου και σπάταλου κρατισμού, σημαιοφόρο του ελληνικού εξαιρετισμού. Ο αγροτικός κόσμος είπε «παρών» στην ανάδειξή του ελπίζοντας ότι δεν θα ξεχάσει τις υποσχέσεις διατήρησης και των  δικών του προνομίων. Δυστυχώς εξαπατήθηκε αλλά δεν είναι και ο μόνος. Τα λεφτά είναι λίγα, οι υποχρεώσεις πολλές και οι αγρότες πρέπει να πληρώσουν και αυτοί. Άλλοι από το έχει τους, άλλοι από το υστέρημά τους. Όπως ολόκληρη η κοινωνία.

Είτε εργάζεσαι στη φάμπρικα, είτε στο δρόμο, είτε στο χωράφι  πρέπει να φορολογείσαι με τον ίδιο συντελεστή και να καταβάλεις τις ίδιες ασφαλιστικές εισφορές. Η ισονομία είναι η βασικότερη αρχή μιας ευνομούμενης κοινωνίας. Δεν μπορείς να ζητάς ποσοστό φορολόγησης 13% όταν οι άλλοι εργαζόμενοι φορολογούνται με 42%, ούτε χαμηλότερο ΦΠΑ, ούτε κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και του τέλους επιτηδεύματος, ούτε αφορολόγητο πετρέλαιο. Ούτε να απαιτείς να πληρώνουν οι άλλοι μέσω των έμμεσων φόρων τη δική σου σύνταξη. Ούτε βέβαια να ζητάς κούρεμα των δανείων σου και ειδικές ρυθμίσεις που δεν απολαμβάνουν άλλοι επιχειρηματίες ή επιτηδευματίες.

Γιατί ως αγρότης δεν είσαι κάτι το εξαιρετικό, είσαι ένας επιχειρηματίας και μάλιστα επιδοτούμενος από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Χιλιάδες άλλοι συμπολίτες σου είδαν τις περιουσίες και τα μαγαζιά τους να καταστρέφονται και μάλιστα χωρίς καμιά κρατική βοήθεια. Εθνικές οδούς δεν έκλεισαν. Μπορείς να συνεταιριστείς, να αλλάξεις τις καλλιέργειές σου, να βρεις νέες αγορές, να κάνεις οικονομίες κλίμακας, να βελτιώσεις τα προϊόντα σου, να αναζητήσεις τέλος πάντων το δικό σου τρόπο επιβίωσης, όπως κάνει ο κάθε κάτοικος αυτής της χώρας. Η κοινωνία είναι στα πολύ δύσκολα και δεν μπορεί πλέον να σε προστατεύει, βρέξει χιονίσει. Το ξέρω έμαθες αλλιώς αλλά τα πράγματα έχουν αλλάξει.


Είναι σημαντικό ότι μέχρι στιγμής δεν είδαμε πολιτικούς να βγάζουν δεκάρικους από το μαρσπιέ τρακτέρ. Φαίνεται ότι το κάζο του ΣΥΡΙΖΑ τους έχει συνετίσει. Καλόν είναι όποια κόμματα υποστηρίζουν το δίκαιο των αγροτικών αιτημάτων να γίνουν  πολύ - πολύ συγκεκριμένα. Και πάντοτε σε σχέση με τη συνολική εικόνα της χώρας. Αν υπάρχουν αδικίες στο φορολογικό και το Ασφαλιστικό και σίγουρα υπάρχουν, αυτές αφορούν όλους τους εργαζόμενους και είναι απότοκο της 6μηνης απίθανης «διαπραγμάτευσης» που έφεραν τη χώρα στο χείλος του γκρεμού, αλλά και της πολιτικής της κυβέρνησης.  Το κλείσιμο των δρόμων και η διάλυση του παραγωγικού ιστού της χώρας είναι παράλογη, βάρβαρη  και εξουσιαστική λογική και έχει όλη την κοινωνία απέναντι. Αντιθέτως, τροφοδοτεί τους μύθους περί τεμπέληδων, φοροφυγάδων και αποκλειστικά επιδοτούμενων που φυσικά δεν αφορούν το σύνολο. Πολλοί εργάζονται σκληρά υπό δύσκολες συνθήκες και πρέπει να στηριχτούν.

5 σχόλια:

  1. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί κι εγώ δεν μπορώ ν αγοράσω αυτά τα τεράστια αγροτικά αξίας δεκάδων χιλιάδων ευρώ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. οπως φαίνεται απ'το ἐπώνυμό σου, μάλλον κατάγεσαι από ἀγροτική οικογένεια,ΔΕΝ Μ'ΑΡΕΣΕΙ ο τρόπος πού σκέφτεσαι γιά τούς ἀγρότες.ὀλοι μαζύ πρέπει νά ἐλευθερωθούμε από αὐτή τη φρικτή κατάσταση πού βιώνουμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο προπάπος μου ήταν από την Ευρυτανία. Τιμώ την αγροτική τάξη γιατί είναι παραγωγική. Αλλά οι κανόνες πρέπει να τηρούνται από όλους. Τους έμαθαν αλλιώς οι πελατειακές κυβερνήσεις. ΚΑι εδώ χρειαζόμαστε άλλη πολιτική που υπάρχει αλλά δεν εφαρμόζεται. Επεσαν πολλά λεφτά 100δις τα τελευταία 10-15 χρόνια στους αγρότες έπρεπε να είναι αλλιώς η κατάσταση, αλλά δεν είναι. Ας ελπίσουμε σε ορθολογικές αλλαγές. Όλη η Ελλάδα ματώνει για αν συντηρείται ένα αντιπαραγωγικό κράτος.

      Διαγραφή
  3. Θέλουμε μια νέα παραγωγική βάση .Σαφώς .Οι μικροί του σήμερα ενισχύονται να γίνουν οι μεγάλοι του αύριο ,παντού ισχύουν αυτά εκτος απο την Ελλάδα, όπου κυριαρχούν οι συντεχνίες !
    Πως φορολογούνται οι αγρότες στην Ε.Ε . Διαβάστε εδω :

    Κύπρος: οι αγρότες τηρούν βιβλία εσόδων-εξόδων όπως όλοι οι επαγγελματίες, με αφορολόγητο όριο τα 19.500 ευρώ.

    Τα εισοδήματα από 19.501 έως 28.000 ευρώ φορολογούνται με συντελεστή 20%,
    από τα 28.001 μέχρι τα 36.300 με 25%,
    από τα 36.301 μέχρι τα 60.000 ευρώ με 30%
    και από κει και πάνω με 35%.
    Στα έσοδα συμπεριλαμβάνονται οι ενισχύσεις της ΚΑΠ.
    http://www.agrotypos.gr/index.asp?mod=articles&id=96360

    ΑπάντησηΔιαγραφή