ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2016

Αλόνα Τατάροβα: Τι τρέχει με τη Δανία και τους πρόσφυγες


Η αλήθεια είναι ότι πασχίζουμε με κάθε τρόπο να κατηγορήσουμε του βόρειους συμμάχους μας για αναλγησία και ρατσισμό για να τονίσουμε τον εγχώριο πλην όμως δυσεύρετο αλτρουισμό. Επειδή αγνοώ το θέμα, αναζητώ πληροφορίες. Leo 

από το Millennials

Μετά λύπης μου παρατηρώ, πως ως επί το πλείστον το προσωπικό μου κίνητρο για τη συγγραφή ενός άρθρου στη σελίδα, αποτελεί η αποκατάσταση μιας παρεξήγησης ή μη κατανόησης της πραγματικής διάστασης ενός θέματος. 
Βρίσκω τον εαυτό μου λοιπόν αντιμέτωπο με δεκάδες ειδήσεις, δημοσιεύσεις και κυρίως αναδημοσιεύσεις μιας απόλυτης παρεξήγησης της πολιτικής της Δανίας απέναντι στους πρόσφυγες τις τελευταίες ημέρες. Και φυσικά της αντίστοιχης υπόνοιας που κρύβουν αυτές οι κριτικές – ότι ποτέ δεν κοιτάμε την καμπούρα μας, που είμαστε και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, αλλά στεκόμαστε ως οι αυστηρότεροι κριτές των άλλων. Ίσως να είναι αυτή, η προσπάθειά μας να κρύψουμε την τραγική μας ανεπάρκεια πίσω από τα όσα κάνουν ή δεν κάνουν οι Άλλοι. Κάπως έτσι άλλωστε δομούμε το ποιοί είμαστε Εμείς.
Το παρασκήνιο της ιστορίας ξεκινά, από την ψήφιση νόμων από το Κοινοβούλιο της Δανίας, νόμων οι οποίοι σχετίζονται με το μεταναστευτικό και τις παροχές του δημόσιου συστήματος υγείας και εκπαίδευσης. Οι δημοσιεύσεις κάνουν λόγο για αποφάσεις που μείωσαν τα επιδόματα κατά 10%, περιόρισαν το δικαίωμα στην οικογενειακή επανένωση και για κατάσχεση των τιμαλφών των προσφύγων. Δεν έλλειψαν και οι διεθνείς επικρίσεις μεγάλων οργανισμών, όπως της Ύπατης Αρμοστείας, με κατηγορίες προς τη Δανία για παραβίαση της Ευρωπαϊκής Συνθήκης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τις Συμβάσεις των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα των παιδιών και των προσφύγων. Ενώ ακολούθησαν οι γνωστές υπερβολές, σύγκρισης και σύγκλισης των αποφάσεων της δανικής κυβέρνησης με το Γ’ Ράιχ και την αντιμετώπιση των Εβραίων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η Δανία, από κοινού με τη Σουηδία, είναι οι δυο χώρες που σκλήρυναν τη στάση τους απέναντι στο προσφυγικό ζήτημα, το οποίο πήρε τις μεγαλύτερες διαστάσεις του κατά το 2015. Γνώμη μου είναι, πως ακριβώς επειδή φημίζονται ως τα πλέον δομημένα κράτη, γνωρίζουν πολύ καλά ποιες είναι οι δυνατότητες των συστημάτων τους και η ανταπόκριση απέναντι στο θέμα είναι ανάλογη. Άλλωστε, όταν μιλάμε για επίλυση ενός ζητήματος, εννοούμε την χειροπιαστή παροχή υπηρεσιών και όχι απλώς το άνοιγμα συνόρων και έπειτα αδιαφορία για το που πηγαίνουν και τι κάνουν οι άνθρωποι αυτοί. Στο σημείο αυτό, δεν θα προβώ στον αναμενόμενο παραλληλισμό με γνωστές δηλώσεις πρώην Υπουργού.
Ας βάλουμε τα πράγματα σε μια τάξη.
Οι ίδιοι οι Δανοί, δήλωσαν σύντομα πως το ψηφισμένο νομοσχέδιο, αποτέλεσε το πιο παρεξηγημένο νομοσχέδιο στην ιστορία της Δανίας. Το οποίο υποστηρίχθηκε τόσο από το αντι-μεταναστευτικό Λαϊκό Κόμμα της Δανίας, όσο και από τη Σοσιαλδημοκρατική Αντιπολίτευση.
Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα, στο CNN, της απολογίας του Jakob Ellemann Jensen, του κεντρο-δεξιού Φιλελεύθερου κόμματος όπου τόνισε και ο ίδιος το μέγεθος της παρεξήγησης.
Η δημοσιογράφος, τονίζει πως δεν είναι δυνατόν να αποσπώνται και να δημεύονται τα προσωπικά αντικείμενα αξίας, των πιο απεγνωσμένων ανθρώπων. Ενώ ο Jensen απαντά: «Η Δανία ανήκει στις χώρες που έχουν δεχτεί τους περισσότερους πρόσφυγες. Αποτελεί άλλωστε τον 8ο ευρωπαϊκό προορισμό γι’αυτούς.» Πράγματι μόνο το 2015 η Δανία δέχτηκε παραπάνω από 21 χιλιάδες πρόσφυγες, ενώ ξόδεψε το 2ο μεγαλύτερο ποσοστό επί του ΑΕΠ για ανθρωπιστική βοήθεια προσφύγων. «Διαθέτει ένα από τα πιο γενναιόδωρα συστήματα κοινωνικών παροχών, το οποίο ισχύει τόσο για Δανούς όσο και για τους πρόσφυγες».
Η πραγματικότητα είναι πως η Δανία προσφέρει στους πολίτες της ένα από τα πιο προηγμένα δημόσια συστήματα υγείας και εκπαίδευσης, από το νηπιαγωγείο ως το πανεπιστήμιο.Προβλέπονται προγράμματα ενσωμάτωσης και εκμάθησης της γλώσσας. Με ό,τι φυσικά μπορεί να συνεπάγονται αυτές οι παροχές, ξεκινώντας από τα σημαντικότατα επιδόματα ανεργίας μέχρι και προβλέψεις συνταξιοδότησης. Όλα παρεχόμενα από την πολιτεία χωρίς καμιά οικονομική συμμετοχή για τους ενδιαφερόμενους.
Είτε είσαι Δανός, είτε πρόσφυγας, εφόσον διαθέτεις τα μέσα να καλύψεις μόνος κάποια από τα έξοδά σου τότε δεν μπορείς να ενταχθείς σε όλες τις παροχές του συστήματος, όπως για παράδειγμα τα επιδόματα στέγασης και τροφής. Ο μόνος όρος για να μπορεί κανείς να απολαύσει τις παροχές αυτές είναι να μετρηθεί από το κράτος το μέγεθος των αναγκών και να διαπιστωθεί εάν διαθέτεις τα χρήματα για στέγαση και φαγητό. Διαφορετικά, για να σε καλύψει το κράτος, θα πρέπει να παραιτηθείς της προσωπικής σου περιουσίας εάν αυτή ξεπερνά τις 10.000 κορώνες (DKK), με εξαίρεση φυσικά τα αντικείμενα συναισθηματικής αξίας (βέρες κλπ).Κανένας Δανός δεν λαμβάνει παροχές εάν η περιουσία του ξεπερνά τις 10.000 DKK. Στο σημείο αυτό ακριβώς αναρωτιέται κανείς, ποιο είναι το απάνθρωπο χαρακτηριστικό του νόμου, εκείνο άραγε που εξισώνει τους πρόσφυγες με τους πολίτες της χώρας;
H συνέχεια εδώ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου