ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2016

Παναγιώτης Γκλαβίνης; Η Ιστορία εκδικείται, οι μάσκες πέσανε

Από το books' Journal
Ακόμα ηχούν στ’ αυτιά μου οι κεραυνοί που εξαπέλυαν οι τενόροι του Σύριζα όταν ήταν στην αντιπολίτευση για την εκχώρηση της κυριαρχίας που φέρανε τα Μνημόνια. Πολιτικές καριέρες χτίστηκαν πάνω στα ουρανομήκη ψεύδη για παραχωρήσεις κυριαρχικών μας δικαιωμάτων στους δανειστές μας. Μέχρι και με ειδικά δικαστήρια απειλούσαν όσους είχαν υπογράψει τις δανειακές συμβάσεις…
 Εθνικολαϊκιστικά αντιπολιτευτικά πυροτεχνήματα
Κι όμως. Το επικοινωνιακό παραμύθι ήταν εκπληκτικά αποτελεσματικό. Καθ’ ότι απλό και εύληπτο: οι ξένοι τοκογλύφοι που πίνουν το αίμα των λαών, οι τραπεζίτες της ΕΚΤ, οι Γερμανοί (που ξανάρχονται) και τα νεοφιλελεύθερα γεράκια του ΔΝΤ καθυπόταξαν τις διεφθαρμένες κυβερνήσεις μας, με αποτέλεσμα να γράφουνε τώρα αυτοί τους νόμους μας, να υποθηκεύουν τον Παρθενώνα μας, να εξαγοράζουν τα φιλέτα μας και να φτωχοποιούν το λαό μας, με αποτυχημένες συνταγές λιτότητας.
Αρκούσε, λοιπόν, για τους φωστήρες του Σύριζα, να σκίσουμε τα Μνημόνια και να διαγράψουμε το «μεγαλύτερο μέρος» του επονείδιστου χρέους μας, για να ‘ρθουμε πάλι στα ίσια μας. Κι αυτό, στα μάτια των εθνικά υπερήφανων, πασοκοθρεμμένων με τις ίδιες μπλε και πράσινες πολιτικές, ψηφοφόρων, μπορούσε να το κάνει μόνον ο Σύριζα «μ’ ένα άρθρο κι ένα νόμο». Αυτός που όλο το προηγούμενο διάστημα έδερνε, έσπαγε, έκαιγε και λογαριασμό δεν έδινε, που λέει ο λόγος. Αυτός εγγυόταν τον απαραίτητο εθνικό τσαμπουκά που χρειαζόταν μια νέα κυβέρνηση για να κάνει τη δουλειά. Έτσι, σπεύσανε στην ποδιά του για προστασία και τον φέρανε στην εξουσία.
Κι όλο αυτό το πράμα συνοψιζόταν σ’ ένα ανίκητο σύνθημα-αίτημα: ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας! Ουάου…

Κατάλυση της κυριαρχίας η ευρωπαϊκή ενοποίηση;
Τι την έκανε, λοιπόν, την κυριαρχία στην οικονομία όταν την ανέκτησε ο Σύριζα; Κατέστρεψε τη χώρα. Όχι γιατί οι συνάδελφοί μου αριστεριστές πανεπιστημιακοί, που χειρίστηκαν τις τύχες μας το πρώτο εξάμηνο του ’15, και τις χειρίζονται ακόμη, δεν μπορούσαν να καταλάβουν, αλλά γιατί δεν ήθελαν να καταλάβουν, διότι σνόμπαραν ό,τι συνιστούσε κατ’ αυτούς mainstreamνομική σκέψη, ότι με συνταγματικές διατάξεις είχαμε ήδη εκχωρήσει πολύ πριν υπογράψουμε το πρώτο Μνημόνιο –επειδή ακριβώς ήμασταν κυρίαρχοι– το πιο εμβληματικό εργαλείο άσκησης της οικονομικής κυριαρχίας μιας χώρας: το νόμισμα.
Πολύ δε πριν κι απ’ αυτό, είχαμε εκχωρήσει στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, στους οποίους αποφασίσαμε το ίδιο κυρίαρχα να συμμετάσχουμε από το ’81 και μετά, μια άλλη πτυχή της οικονομικής μας κυριαρχίας: τη ρύθμιση της αγοράς μας. Κι αφού ενώσαμε τις αγορές μας το 1992, αποφασίσαμε στη συνέχεια να συγκλίνουμε και τις οικονομίες μας.
Γιατί το κάναμε αυτό; Μα γιατί συμμετείχαμε στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, η οποία δεν υλοποιείται παρά μόνον εφόσον ορισμένες εθνικές εξουσίες παύουν να ασκούνται στις πρωτεύουσες των κρατών της ΕΕ και μεταφέρονται στα κεντρικά της όργανα, στα οποία κι εμείς συμμετέχουμε. Εδώ, βέβαια, ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΔΝΤ και Μνημονιακές Κυβερνήσεις καταγγέλλονταν πακέτο. Αν βρισκόταν κάποιος να τους διώξει όλους αυτούς, τότε όλα πάλι θα 'ταν όπως πριν στη χώρα.
 Βγάλανε το τζίνι απ' το μπουκάλι
Με τούτα και με κείνα, βγάλανε τον κόσμο στις πλατείες και του δημιούργησαν προσδοκίες που δεν μπόρεσαν να επαληθεύσουν στη συνέχεια, όταν ρίξανε μια εκλεγμένη για τέσσερα χρόνια κυβέρνηση πριν την ώρα της. Τώρα επικαλούνται οι ίδιοι την τετραετία και μιλάνε για εκτροπή. Τάξανε λαγούς με πετραχήλια στους συνταξιούχους, τους υπαλλήλους, τους γιατρούς, τους φαρμακοποιούς, τους δικηγόρους, τους αγρότες, τους πάντες. Πλην όμως τώρα, όλοι αυτοί περιμένουν το τάμα τους. Και τώρα, όλοι αυτοί βγαίνουν ξανά στους δρόμους και το ζητάνε απ’ αυτούς ακριβώς που τους το υποσχέθηκαν.
Ο λαός μάς ξαναψήφισε τον Σεπτέμβρη, λένε τώρα οι Συριζαίοι, άρα λοιπόν γνώριζε τι θα κάναμε. Γιατί δεν πάτε στα μπλόκα να του το πείτε αυτό, σύντροφοι; «Δεν γνώριζες τι ψήφιζες, λαέ;» Για πάτε να τον ρωτήσετε να δούμε τι γνώριζε και τι δεν γνώριζε κι αν έχει σημασία αν γνώριζε ή όχι… Κι αν αύριο σε ξαναψηφίσει, μεθαύριο τα ίδια θα κάνει με όλα όσα του 'ταξες.
Το τζίνι, σύντροφοι, το βγάλατε σεις από το μπουκάλι και τώρα παραπονείστε γιατί μετά τις εκλογές δεν ξαναμπαίνει μέσα. Μ’ αυτή την απορία θα μείνετε… Σε τέτοιο βαθμό έχετε χάσει την επαφή με την πραγματικότητα που σεις δημιουργήσατε!
Όταν βάζεις ένα σκυλί να γαυγίζει κι αυτό λυσσομανάει και θέλει να φάει τον απέναντι, δεν μπορείς μετά να του λες ξαφνικά, κάτσε κάτω! Ή εκείνον θα φάει ή εσένα! Τώρα, λοιπόν, τρώει εσένα.

Εκχώρηση οικονομικής κυριαρχίας από τον Σύριζα
Όταν τον Ιούλιο πέρυσι κατέστη σαφές ότι ο κ. Τσίπρας θα πήγαινε να κλείσει με τους ευρωπαίους εταίρους μας, ο κ. Λεβέντης είχε πει μια πολύ μεγάλη κουβέντα: μην τον αφήνετε να πάει να διαπραγματευτεί τώρα αυτός με τους Ευρωπαίους, έχει ηττηθεί στις διαπραγματεύσεις και θα τα δώσει όλα, φτιάξτε μια οικουμενική κυβέρνηση να πάει αυτή να διαπραγματευτεί.
Μεγαλύτερη αλήθεια δεν μπορούσε να ειπωθεί. Ο κ. Τσίπρας πράγματι τα έδωσε όλα. Μεταξύ αυτών κι ένα Ταμείο Δημόσιας Περιουσίας, το οποίο δεν θα είναι σαν το ΤΑΙΠΕΔ. Το πρόγραμμα των αποκρατικοποιήσεων έχει προβλεφθεί ξεχωριστά από το νέο υπερταμείο. Το τελευταίο θα έχει περιουσιακά στοιχεία, τα οποία στην πραγματικότητα θα χρησιμεύσουν ως collateral για τα ξένα δάνεια. Ο έλεγχος του υπερταμείου από τους δανειστές μας, σε συνδυασμό με την υποχρεωτική δέσμευση περιουσιακών στοιχείων του Ελληνικού Δημοσίου σε αυτό για τριάντα χρόνια, όσο δηλαδή και η διάρκεια των δανείων, το καθιστούν στην πραγματικότητα collateral κι όχι έναν απλό μηχανισμό ιδιωτικοποιήσεων, όπως είναι σήμερα το ΤΑΙΠΕΔ.
Ποτέ πριν δεν κληθήκαμε να κάνουμε τόσο ταπεινωτικές παραχωρήσεις στους δανειστές μας. Ήταν τότε που ο Σύριζα βρισκόταν στα κάγκελα και κραύγαζε για την υποτιθέμενη εκχώρηση κυριαρχικών μας δικαιωμάτων στη Μέρκελ. Η Ιστορία, όμως, τον εκδικήθηκε. Ο κ. Τσίπρας τα έδωσε όλα στο δικό του Μπρεστ Λιτόφσκ.
 Εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας από τους ΑΝΕΛ
Σήμερα, ήρθε η ώρα του κυβερνητικού του εταίρου, του κ. Καμμένου, να εκχωρήσει πραγματικά κυριαρχικά δικαιώματα στην κυρία Μέρκελ. Διότι, αν στην οικονομία, ούτε ο ίδιος ο κ. Ομπάμα δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι κυρίαρχος, για την προστασία των συνόρων μας κανείς δεν μπορεί να μας επιβάλει –χωρίς τη θέλησή μας– να αποδεχθούμε την παρέμβαση ξένης στρατιωτικής δύναμης, ακόμη και συμμαχικής, όταν οι δικές μας ένοπλες δυνάμεις, που είναι επιφορτισμένες μ’ αυτό ακριβώς το έργο, είναι σε θέση να το φέρουν εις πέρας.
Από πού κι ώς πού εκχωρήσαμε στο ΝΑΤΟ οποιονδήποτε ρόλο στον τομέα αυτό; Σε ποια νομική βάση το κάναμε; Τι λέει το Σύνταγμά μας; Το επιτρέπει, άραγε; Εξαντλήθηκαν μήπως οι δυνατότητες των ελληνικών ένοπλων δυνάμεων να προστατεύσουν αποτελεσματικά την επικράτειά μας; Διότι, οι ένοπλες δυνάμεις προστατεύουν τα σύνορα από προσβολή, δεν τα φυλάνε από απλή παράνομη διέλευση. Αυτή τη δουλειά την κάνει το Λιμενικό, αλλά και η Αστυνομία στο εσωτερικό της χώρας, όπου επίσης φυλάσσονται τα σύνορα. Πλην όμως, όταν ανοίγεις την Αμυγδαλέζα και βλέπει από τηλεοράσεως όλος ο κόσμος τα λεωφορεία σου να αποβιβάζουν τους εκεί φυλασσόμενους μετανάστες στην Ομόνοια, δεν βοηθάς ακριβώς στην φύλαξη των συνόρων σου.
Όσοι δεν το καταλάβατε ακόμη, στο ΝΑΤΟ συμφωνήσαμε με την Τουρκία να μεταβεί άμεσα στο Αιγαίο η συμμαχική δύναμη Standing MaritimeG roup 2, η οποία και θα επιχειρήσει υπό γερμανική διοίκηση. Γιατί φέραμε το ΝΑΤΟ να κάνει κάτι στα χωρικά μας ύδατα, για το οποίο οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας έχουν και την ευθύνη και την επάρκεια; Διότι, αυτά περί μη εισόδου τουρκικών πλοίων στα ελληνικά ύδατα και ελληνικών πλοίων στα τουρκικά, είναι αστεία και να λέγονται ακόμη, τη στιγμή που, επιχειρησιακά, όλα τα πλοία, ανεξαρτήτου εθνικότητος, τα οποία θα επιχειρούν υπό την Νατοϊκή διοίκηση, θα υπακούν στις εντολές της συγκεκριμένης διοίκησης, η οποία θα επιχειρεί σε ενιαίο χώρο, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τις νατοϊκές ασκήσεις.
Οι κ. Υπουργοί Άμυνας και Εξωτερικών, κατ’ εξοχήν προστάτες της προσβληθείσας υποτίθεται κυριαρχίας μας από την Μέρκελ όταν ήταν στην αντιπολίτευση, φέρνουν τώρα την ίδια την κυρία Μέρκελ με κράνος και μπαλάσκες να περιπολεί στα ύδατά μας.
Ας ευχηθούμε οι νατοϊκές δυνάμεις να περιοριστούν στο ρόλο για τον οποίο θα καταφθάσουν στο Αιγαίο και να μην βρίσκονται εδώ προληπτικά για λόγους ασφαλείας για το ενδεχόμενο αποσταθεροποίησης που τυχόν προκαλέσει στην περιοχή το de facto ή de jure κλείσιμο των ελληνικών συνόρων προς Βορράν, ή ακόμη μια ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από την ίδια την Ε.Ε., οπότε και η χώρα μας θα υποβιβασθεί σε μια ειδική σχέση με αυτήν, ανάλογη αυτής που έχει τώρα η Τουρκία.
Ας έχουν γνώσιν οι φύλακες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου