ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

Για την Ενότητα




Για την Ενότητα  (Ισχυρή παράταξη σοσιαλδημοκρατών, αριστερών δημοκρατών, κεντρώων φιλελεύθερων, οικολόγων)

Σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές στην νεώτερη ιστορία μας, στο πηδάλιο της χώρας βρίσκεται ο πλέον ακατάλληλος και επικίνδυνος κυβερνητικός συνασπισμός. Η χωρίς αρχές, ετερόκλητη, συμμαχία της “ανόητης Αριστεράς” και της “ψεκασμένης Ακροδεξιάς” με συγκολλητική ουσία την ακόρεστη δίψα για την εξουσία. Αδυνατώντας να κυβερνήσουν επί της ουσίας, επιδιώκουν την οικοδόμηση κομματικού κράτους “ των κολλητών”, προσπαθούν να επιβάλλουν τον κομματικό έλεγχο της δικαιοσύνης και της ενημέρωσης, συνεχίζουν την επιχείριση διχασμού της κοινωνίας σε διεφθαρμένους και ηθικά ανώτερους. Μέσα στον βάλτο της ακυβερνησίας, ο συνδυασμός ανικανότητας και ιδεοληπτικής εμμονής στην πολιτική του “όλα στο κράτος και για το κράτος με τους δικούς μας στην εξουσία” μπορεί να αποδειχθεί θανατηφόρα τοξικός.

Η χώρα αποδυναμώνεται εκπίπτοντας σε παρία της Ευρώπης, η οικονομία αργοπεθαίνει στην παγίδα της στασιμοχρεοκοπίας και η κοινωνία όντας αποκαμωμένη αναζητά στηρίγματα ώστε να βρει το κουράγιο για μια ακόμα προσπάθεια. Ο κίνδυνος όμως να επανέλθουν στο προσκήνιο τα σχέδια των δραχμολάγνων, “αφού όλες οι θυσίες αποδείχθηκαν μάταιες”, δεν μπορεί να αγνοείται. Η κρίσιμη κατάσταση και οι κίνδυνοι που παραμονεύουν, καθιστούν αναγκαία όσο ποτέ την ισχυρή πολιτική παρουσία ισχυρής παράταξης που θα στηρίξει και θα εμπνεύσει την προσπάθεια ανόρθωσης. Την ανάγκη αυτή αντιλαμβάνονται όλο και περισσότεροι πολίτες αλλά, και κυρίως, την χρειάζεται η χώρα. Η συγκρότηση της παράταξης έχει ως προϋπόθεση την Ενότητα, την Ανανέωση και τον σαφή μεταρρυθμιστικό στόχο. 

Ο κατακερματισμός σε πολιτικές μικροϊδιοκτησίες δεν αντιμετωπίζεται με τεχνητές συγκολλήσεις εκλογικής επιβίωσης αλλά με την Ενότητα σε ένα νέο πολιτικό φορέα στον οποίο θα συνταιριάξουν λειτουργικά όλα τα ρεύματα που διατρέχουν τον χώρο. Οι Ευρωπαϊστές Σοσιαλδημοκράτες, οι Αριστεροί δημοκράτες, οι κεντρώοι φιλελεύθεροι, οι δυνάμεις της πολιτικής οικολογίας καθώς και προσωπικότητες της πολιτικής και πνευματικής ζωής του τόπου, είναι τα υλικά που συνθέτουν το πανόραμα του νέου οργανισμού.

Η Ανανέωση στο ηγετικό επίπεδο επιβάλλει τον παραμερισμό προσωπικών φιλοδοξιών και στενών κομματικών πατριωτισμών. Η νέα ηγεσία οφείλει να είναι “ελεύθερη βαρών” από το παρελθόν, οφείλει δηλαδή να είναι στην κυριολεξία νέα και όχι προϊόν ανακύκλωσης. Η διαδικασία εκλογής νέας ηγεσίας και οι προφανείς δυσκολίες που ενέχει το εγχείρημα επιβάλλουν την προσφυγή στην λαϊκή εντολή, στην ετυμηγορία της βάσης. Επιβάλλεται όμως παράλληλα να διασφαλιστούν όλες οι προϋποθέσεις για να εκφραστεί μαζικά και αβίαστα η λαϊκή βούληση κάτι που θα ακυρώσει την “μάχη επιβίωσης των μηχανισμών”. Η ολοκλήρωση της προσπάθειας δεν μπορεί παρά να είναι η τελευταία πράξη, το επιστέγασμα σειράς βημάτων και πρωτοβουλιών που θα ενεργοποιήσουν το σώμα της κοινωνίας που προσβλέπει στην συγκρότηση ισχυρής παράταξης.

Η επιτυχής συκρότηση της παράταξης δεν μπορεί να μην αναζητήσει στέρεη βάση στην εκφορά καθαρού μεταρρυθμιστικού λόγου που θα σηματοδοτεί τις δυναμικές παραγωγικές δυνάμεις τις οποίες επιζητεί να εκφράσει πολιτικά. Ο καθαρός μεταρρυθμιστικός λόγος πρέπει να τοποθετεί με σαφήνεια την παράταξη στο πλευρό των δυνάμεων που επιδιώκουν τον ριζικό μετασχηματισμό του κράτους, της εκπαίδευσης, της οικονομίας και που οφείλουν να κατανικήσουν το τέρας του εθνολαϊκισμού, της κομματοκρατίας, της κρατικοδίαιτης οικονομίας. Οι ενδεχόμενοι σύμμαχοι της παράταξης δεν κατοικούν στα εδάφη της δήθεν ριζοσπαστικής και δήθεν αριστεράς.

Παρακολουθούμε με ιδιαίτερη προσοχή και αγωνία τα όσα γράφονται και όσα γίνονται σχετικά με την συγκρότηση της παράταξης. Παρά τα μικρά βήματα που έγιναν με τις συναντήσεις, τις επικοινωνίες και τις δηλώσεις των επικεφαλής των κομμάτων που ανήκουν στο χώρο παράταξης παραμένει η εντύπωση ότι τα πράγματα δεν αντιμετωπίζονται, σε ηγετικό επίπεδο, με την αποφασιστικότητα και την ταχύτητα που θέλουν οι πολίτες και υπαγορεύουν οι ανάγκες της χώρας. Η συγκρότηση κοινής επιτροπής για την διερεύνηση πολιτικών συμπτώσεων προγραμματικού χαρακτήρα, είναι χρήσιμη αλλά δεν αρκεί.

Όσοι πολίτες αντιλαμβάνονται, όπως εμείς, τον επείγοντα χαρακτήρα για την συγκρότηση ισχυρής, νέας και ενιαίας, παράταξης, αντιλαμβάνονται επίσης ότι η διαδικασία θα επιταχυνθεί, εάν η ευθύνη γι΄αυτό ανατεθεί σε ένα συλλογικό όργανο ευρείας αποδοχής στο οποίο θα συμμετέχουν στελέχη και προσωπικότητες πρώτης γραμμής με την ευρύτητα και το κύρος που αντιστοιχεί στο μέγεθος της προσπάθειας. Αυτή η χειρονομία ενότητας και αποφασιστικότητας, χωρίς αστερίσκους, σε επίπεδο κορυφής, είναι δυνατόν να εμπνεύσει την απαραίτητη αισιοδοξία στην βάση της κοινωνίας και να πυροδοτήσει τις διαδικασίες αυτοοργάνωσης σε τοπικό επίπεδο.

Δυτική Αθήνα

Απρίλης 2016

Το κείμενο υπογράφεται από:

Βεντουράτος Θύμιος, Βεντουράτος Σπύρος, Γιαλός Νίκος, Γκόκας Κώστας, Γκούμας Πέτρος, Δουκέλης Αντώνης, Καλαμπαλίκης Παντελής, Κουρτσούνης Γιώργος, Μαϊκαντή Μαίρη, Μιχαλόπουλος Γιάννης, Μουκουβίνας Βασίλης, Ντζούρας Νίκος, Πατινιωτάκης Σταύρος, Ρήγας Χρήστος, Σέμπος Τάκης, Σιώζος Μιχάλης, Σταμάτης Παναγιώτης, Τζιάς Δημήτρης 
  



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου