ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Με την Ευρώπη

Παρατηρητήριο

Όλα, όμως, κάποτε τελειώνουν. Όπως τελείωσε και η Σοβιετική Ενωση κάποτε – παρά τις μεγαλειώδεις παρελάσεις και παρά τις απανωτές νίκες επί του επάρατου καπιταλισμού. Και παρά τα υπέρλαμπρα εκείνα επιτεύγματα, μοναδικοί κληρονόμοι των οποίων έχουν μείνει σήμερα οι σύντροφοι Τσίπρας-Καμμένος της Ελλάδας, Μαδούρο της Βενεζουέλας και Kim Jong-un της Βόρειας Κορέας.


Πατριωτισμός σήμερα είναι η προάσπιση των δημοκρατικών θεσμών και ο αγώνας για παραμονή της χώρας στην ευρωπαϊκή ένωση.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εμείς οι δάσκαλοι θα συνεχίσουμε μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να μαθαίνουμε στα παιδιά μας γράμματα. Ο καθένας και η καθεμιά με το δικό του τρόπο και με εφόδιο τις όποιες γνώσεις και ικανότητες διαθέτει. Δεν το κάνουμε πάντα με επιτυχία και δεν θα το κάνουμε όλοι. Δεν περιμένουμε και πολλά από την όποια εξουσία, που συνήθως δεν ξέρει ούτε πού πατά ούτε πού βρίσκεται στον τομέα της Παιδείας. Ξέρουμε ότι κάθε καλή προσπάθεια εκσυγχρονισμού θα πολεμηθεί από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας, που θέλουν τη νεολαία ημιμαθή άρα και διαχειρίσιμη. Αλλά θα το παλέψουμε. Θα κρατήσουμε το σχολείο ανοιχτό και, αν και λαβωμένο, ζωντανό. Εσείς φυσικά θα συνεχίσετε να περιφέρετε την πεθαμένη ολοκληρωτική σας ιδεολογία. Ευτυχώς έχει περάσει πλέον η μπογιά της. Ούτε καν μυρίζει.

Αthens Voice

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016

Λυκούργος Λιαρόπουλος: Ήταν κάποτε η ... υγεία


από το ΕΘΝΟΣ
Το 1981, στα προεκλογικά μπαλκόνια, το ΕΣΥ ξεσήκωνε πλήθη και έφερνε ψήφους στο ΠΑΣΟΚ. Το 1991 η ΝΔ προσπάθησε να αλλάξει αρκετά στην Ελλάδα, αλλά το ΕΣΥ δεν το... πείραξε. Το 2001, πάλι το ΠΑΣΟΚ, με τον Αλ. Παπαδόπουλο, προσπάθησε να το βελτιώσει, αλλά έφυγε ο... υπουργός. Και στις τρεις 10ετίες το ΕΣΥ παρέμεινε ανέγγιχτο, φέουδο κομματικών συνδικαλιστών, πράσινων, γαλάζιων και τώρα ροζ, που έκαναν καριέρες και περιουσίες στις πλάτες του ΕΣΥ και του κόσμου που υποτίθεται πως θα υπηρετούσαν. Τώρα το ΕΣΥ κατέρρευσε, ω της ειρωνείας, στα χέρια εκείνων που το γέννησαν και όσων, μετά, το συντήρησαν ανέγγιχτο. Ωσπου... σάπισε, μαζί με το κράτος που το συντηρούσε.
Στα έξι χρόνια της κρίσης το ΕΣΥ έδειξε παράλογη και γι' αυτό, αυτοκτονική, αντοχή. Με συνεχή μείωση χρηματοδότησης επέμεινε να διατηρεί όλα τα στοιχεία ταυτότητάς του. Απόλυτα νοσοκομειοκεντρικό, ιατροκεντρικό, στηριγμένο σε ένσημα εργασίας που δεν υπήρχε πια, με την ίδια λειτουργική δομή που εξυπηρετούσε μόνο όσους είχαν «μπει μέσα», αλλά όχι τους αρρώστους. Δεν εξελίχθηκε γιατί η δομή του «συνέφερε». Καθώς τα χρήματα στέρευαν και χρειάστηκε αλλαγές, όπως όλοι οι οργανισμοί σε κρίση, οι πολιτικοί και άλλοι ταγοί ήταν... στρουθοκάμηλοι. Ετσι, το σύστημα γκρεμίστηκε και τα θύματα είναι εκατομμύρια. Εργαζόμενοι και πολίτες, υγιείς και άρρωστοι νέοι και γέροι.
Και τώρα; Αμεση και πλήρης θεραπεία δεν υπάρχει, μόνο «πρώτες βοήθειες». Συνένωση και αναδιοργάνωση δυνάμεων στο Δημόσιο, οργάνωση της πρωτοβάθμιας με ένταξη όσων το επιθυμούν, αλλά μόνο με συμβάσεις, χωρίς μισθούς, με ηλεκτρονική διαχείριση χρεώσεων και συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα.
Οσα χρήματα υπάρχουν πρέπει να συντηρήσουν όσες δομές αντέχουν, όμως, με άλλη λογική. Δεν έχει νόημα να υποκρίνεσαι πως έχεις δύο νοσοκομεία με ελλιπές προσωπικό αντί για ένα που λειτουργεί με ασφάλεια. Δεν νοούνται «εφημερίες» και οι άθλιες σκηνές που ζούμε όταν οι πολίτες δεν ξέρουν πώς να εξασφαλίσουν «κρεβάτι» αν δεν πάνε στα «επείγοντα». Μεσοπρόθεσμα, στόχοι είναι να αλλάξει ο τρόπος εισαγωγής στο νοσοκομείο με σύνδεση νοσοκομειακής και πρωτοβάθμιας, η κατάργηση της «εφημερίας», ενίσχυση της επείγουσας φροντίδας με Κέντρα (μόνο) Επείγουσας Φροντίδας 24ωρης λειτουργίας και εισαγωγή μόνο προγραμματισμένων περιστατικών μέσω Πρωτοβάθμιας Φροντίδας. Τέλος, τα χρήματα που διατίθενται δεν φτάνουν, ιδίως αν όσα υπάρχουν, όπως οι ασφαλιστικές εισφορές υγείας, χρησιμοποιούνται για... συντάξεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου