ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

Κωνσταντίνος Ζούλας: Εστησαν παγίδα... και θα πέσουν μέσα


Σχόλιο "μαργαρίτας": Αναπάντητα ερωτήματα. Απρόβλεπτες εξελίξεις. Πως θα κλείσουν όσοι δεν πήραν άδεια και πως θα αποπληρώσουν τα δάνειά τους οι μέχρι χτες υγιείς επιχειρήσεις; Πως θα βγουν αυτοί που τις πήραν δίνοντας παράλογα υψηλά ποσά; Γιατί η κρατική εξουσία αφήνει τόσους ανθρώπους στο δρόμο; Είναι μόνο μια επίθεση στην ιδιωτική επιχειρηματικότητα; Είναι τα θεάματα που έχει ανάγκη η πλέμπα για να νιώσει ευχάριστα όταν λείπει ο άρτος; Αυτοί που αναγκάστηκαν να πληρώσουν τόσα υψηλά τιμήματα σε ένα οικονομικό περιβάλλον που φθίνει καθημερινά, θα κάνουν φιλοκυβερνητική πολιτική; Κάποια στιγμή θα μάθουμε.  

από την Καθημερινή

Γιατί έδωσαν τόσα χρήματα οι καναλάρχες και οι υποψήφιοι καναλάρχες; Αυτό είναι το μόνο ερώτημα που θα έπρεπε να μας απασχολεί από χθες. Διότι όποιος γνωρίζει έστω και στο ελάχιστο την τηλεοπτική αγορά αντιλαμβάνεται ότι τα ποσά που δόθηκαν για να αποκτηθούν οι τέσσερις άδειες απλούστατα δεν βγαίνουν. Δηλαδή δεν μπορούν να αποσβεσθούν όχι σε ένα ή δύο χρόνια, αλλά ούτε σε είκοσι ή τριάντα.

Επομένως, γιατί έδωσαν αυτά τα μυθώδη ποσά; θα αναρωτηθείτε. Θα προσπαθήσω να δώσω μιαν απάντηση επικαλούμενος την κοινή λογική. Ο ΣΚΑΪ και ο ΑΝΤΕΝΝΑ μπήκαν στη σχιζοφρενή αυτή διαδικασία απλούστατα γιατί οι ιδιοκτήτες τους θέλησαν να διασφαλίσουν τις επενδύσεις τους. Οταν έχεις μια επιχείρηση που λειτουργεί 20 ή 30 χρόνια και έχεις αφιερώσει κόπο και χρήμα για να τη στηρίξεις, θα κάνεις ό,τι περνά από το χέρι σου για να τη διατηρήσεις ζωντανή. Ακόμη και διακινδυνεύοντας πρόσκαιρα ένα εξωπραγματικό ποσό, καθώς γνωρίζεις ότι η διαδικασία που επελέγη όχι μόνον δεν είναι νόμιμη και υγιής, αλλά προσβλέπεις να καταπέσει στη Δικαιοσύνη, είτε στην ελληνική, είτε στην ευρωπαϊκή. Προσβλέπεις δηλαδή να πάρεις τα χρήματά σου πίσω, πιστεύοντας ακράδαντα ότι σου υπεξαιρέθηκαν από μια κυβέρνηση ως λύτρα.

Το ότι ο πλειστηριασμός απεδείχθη σαθρός επιβεβαιώνεται από το ίδιο το αποτέλεσμά του, που εκθέτει πλήρως όσους τον σχεδίασαν κι ας πανηγυρίζουν. Οταν δύο επιχειρηματικοί όμιλοι προσφέρουν από 60 εκατ. ευρώ και δεν παίρνουν άδειες και την ίδια στιγμή δύο άλλοι όμιλοι τις διασφαλίζουν με 43 και 52 εκατομμύρια, τότε η διαδικασία δεν λέγεται διαγωνισμός, αλλά ρουλέτα. Στην οποία δεν κερδίζει καν όποιος βάλει πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη, όπως είπε με απίστευτο κυνισμό ο πρωθυπουργός. Τις κερδίζει όποιος ξέρει καλύτερο πόκερ ή μάλλον όποιος μπορεί να προβλέψει πόσο στημένο είναι, τελικά, όλο το παιχνίδι και έχει την καλύτερη στρατηγική.

Και κάπως έτσι οδηγούμαστε ξανά στο προλογικό ερώτημα, που σε κάθε σύγχρονο κράτος θα όφειλαν να απαντήσουν σήμερα κιόλας όχι μόνον οι κ. Καλογρίτσας και Μαρινάκης, αλλά πρωτίστως η κυβέρνηση που διατείνεται ότι καταπολέμησε τη διαπλοκή. Αλήθεια, γιατί οι συγκεκριμένοι όμιλοι ποντάρισαν αυτά τα μυθώδη ποσά ξέροντας ότι δεν θα αποσβεσθούν ποτέ;

Επειδή ίσως κάποιοι νομίζουν ότι υπερβάλλω, θα σας παραθέσω μερικά δεδομένα. Στα ποσά που έδωσαν οι κ. Μαρινάκης (73,9 εκατ. ευρώ) και Καλογρίτσας (52,6 εκατ. ευρώ) πρέπει να προστεθούν επενδύσεις τουλάχιστον 30 εκατ. ευρώ, που είναι το ελάχιστο κόστος για να αγοραστεί ο αναγκαίος τεχνολογικός εξοπλισμός και να διαμορφωθεί εκ του μηδενός το τηλεοπτικό πρόγραμμα της πρώτης χρονιάς. Και σε αυτά να προστεθούν και άλλα 30 εκατ. ευρώ που εκτιμάται ότι είναι το ετήσιο κόστος λειτουργίας (μισθοδοσία 400 ατόμων κ.λπ.). Τούτο σημαίνει ότι οι νέοι καναλάρχες σε ένα χρόνο από σήμερα θα έχουν «επενδύσει» έκαστος από 100 - 130 εκατ. ευρώ. Το ερώτημα, επομένως, είναι συγκεκριμένο και αμείλικτο. Σε τι προσβλέπουν οι δύο νέοι καναλάρχες, όταν ξέρουν ότι τα κέρδη του πιο επιτυχημένου καναλιού ήταν πέρυσι 1,5 εκατ. ευρώ; Οτι θα κάνουν απόσβεση σε 80 χρόνια; Γιατί πέταξαν τα λεφτά τους; Για να κάνουν το κέφι τους; Μήπως προσβλέπουν να τους επιστραφεί η «επένδυσή» τους με κάποιον άλλο μυστήριο τρόπο;

Σε αυτά οφείλει να απαντήσει όχι μόνο ο κ. Παππάς, αλλά και ο κ. Τσίπρας στη ΔΕΘ, στο επικοινωνιακό πάρτι που ετοιμάζει με τίτλο «τα πήραμε από τους καναλάρχες». Οφείλουν να μας πουν αμφότεροι αν πιστεύουν ότι είναι επιχειρηματικά υγιές το νέο τηλεοπτικό τοπίο-έκτρωμα που με ευθύνη τους δημιούργησαν, όταν όλοι γνωρίζουν ότι τα νέα κανάλια δεν βγαίνουν οικονομικά στον αιώνα τον άπαντα.

Η κυβέρνηση, όμως, οφείλει να απαντήσει και σε σειρά άλλων ακόμη σοβαρότερων ερωτημάτων. Γιατί αφήνει 1.000 ανθρώπους στον δρόμο από τα λουκέτα που επέβαλε στο ΣΤΑΡ και τον ΑΛΦΑ, όταν περίτρανα πια αποδεικνύεται ότι δεν ήταν η διαφημιστική πίτα που περιόρισε τον αριθμό των αδειών σε 4, αλλά να μπουν στο παιχνίδι και ημέτεροι; Και επιπλέον τι θα απογίνουν τα δάνεια των σταθμών που δεν πήραν άδεια, όταν κάλλιστα οι επιχειρηματίες τους θα μπορούν να υποστηρίξουν ότι τα κλείνουν για λόγους πέραν της θέλησής τους;

Ξέρετε ποιο είναι το αστείο, που δεν έχει καταλάβει μάλλον ούτε ο κ. Τσίπρας ούτε ο κ. Παππάς; Οτι ενόσω εκείνοι θα ισχυρίζονται ότι καταπολέμησαν τη διαπλοκή, εντός ελάχιστου χρόνου θα απορούν που όλοι –παλιοί και νέοι καναλάρχες– θα τους πολεμούν για τα λύτρα που τους υπεξαίρεσαν μέσω του καζίνο που έστησαν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου