ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Σαββατοκύριακο με δανεικά (4): Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξια μέζεα

από την έκθεση των 80's στο Γκάζι

 Και του λέει ο άλλος «Μα καλά έβγαλες τον κομμουνιστή της ανανέωσης Μπαλτά από τον πολιτισμό; Απέβαλες το Φίλη που είχε ανοίξει μέτωπο με το παπαδαριό και είχε επιβάλει να διδάσκεται  ο  Αλκίνοος παρέα με τον Άσιμο πλάι στο Ρωμανό το μελωδό; Τι Αριστερά είμαστε;» Και του απαντάει: « Αυτό είναι το πρόβλημα ρε; Εδώ έβαλα την προϊσταμένη λογιστηρίου του Συνεταιρισμού Ζαγοράς να διευθύνει τα οικονομικά πλάι στον κύριο Levy  που θέλει και δραχμή ή έστω ένα διπλό νόμισμα, και συ διαμαρτύρεσαι;» και ο άλλος ησυχάζει και πάει στο υπουργείο του, ως μετακλητός πάντα. Η δραχμή είναι αίτημα κάθε  δρακογενιάς.

Μια χαρά είναι τα πράγματα. Κάποια στιγμή είχα πιστέψει ότι μετά τον Βύρωνα θα δούμε και κανονικούς δεξιούς πχ. Ευριπίδη, στην κυβέρνηση αλλά διαψεύστηκα. Το νέο μίγμα πολιτικής πάντως επιβεβαιώνει ότι ο παρωχημένος κομμουνισμός και ο αντισυστημισμός μπορούν μια χαρά να συμπορεύονται με διάφορους ακροδεξιούς κλόουν, αρκεί να βγαίνει το μεροκάματο. Υποθέτω και πως ο λαουτζίκος είναι ευχαριστημένος. Μετακινήθηκε από τη δεξιά στο κέντρο και μετά στην αριστερά ακολουθώντας λαοπλάνους και παπατζήδες αλλά δεν ξεχνά ποτέ τις ρίζες του και θέλει κάπου - κάπου να επιστρέφει στο χωριό του. Τώρα αν εκεί βρει τη Ραχήλ, τη Θεοδώρα ή τον Ζουράρι δεν έχει και πολύ σημασία. Αρκεί νάναι κάτι αυθεντικά ελληνικό, κάτι σαν τη φουστανέλα.   

Έχει βέβαια ο κάθε παίκτης μια ανησυχία τι θα γίνει με το ΕΣΡ και φοβάται μη χάσει καμιά γελοία φάτσα από το γυαλί και ποιος θα τον ενημερώνει, ποιος θα τον καθοδηγεί, ποιος θα τον εμψυχώνει όταν θα μετράει τα όσα λείπουν από την επικουρική του. Γιατί θα πρέπει μετά να τρέχει για δορυφορικές και smart ΤV και γουάϊ φάϊ για να συνδέεται στο διαδίκτυο και να απολαμβάνει τους ήρωές του. Μετά πρέπει και η στάνη να βάλει internet αν δεν έχει ήδη δηλαδή. Αυτό το ξέρουν όλοι. Μόνο ο Παπάς δεν το ξέρει ως φαίνεται και νομίζει ότι μπορεί να κάνει τα κανάλια 4. Αλλά γιατί όχι και 3 όπως είπε ο άλλος Νίκος ο υπερθεματιστής, στο Λυκούδη που τον είδε να πέφτει και δεν ήθελε να τον χτυπήσει πεσμένο. Fair Play Σπύρο, έτσι πρέπει, εμείς είμαστε διαφορετικοί.

Η ανεργία σαρώνει, οι εταιρίες φεύγουν, τα λουκέτα των μικρομάγαζων αυξάνονται, επενδυτής δεν έρχεται ούτε για διακοπές, οι δανειστές πιέζουν, η δραχμή είναι πάντοτε επίκαιρη, η παιδεία βρίσκεται στα χαμηλότερα όλων των εποχών και η αγωνία κορυφώνεται. Πως θα βλέπω το Βερύκιο; Μέσω digea ή μέσω internet; Θα νικήσει ο Φίλης ή ο Ιερώνυμος; Θάχουν ή όχι έντεχνο τα θρησκευτικά; Μήπως εμφανιστεί και κανένα κανάλι που θα  είναι σοβαρό λέει ο άλλος και φοβάται. Μήπως είναι λίγο ρατσιστικό να λέμε ότι οι Ρομά είχαν ρημάξει τα βόρεια προάστια όταν είναι γνωστή η καταπίεση και η ληστεία που έχει υποστεί η εν λόγω συμπαθέστατη μειονότητα από τη λούμπεν μεγαλοαστική τάξη;

Γιαυτό ακριβώς το λόγο η χώρα αυτή δεν θα βγει ποτέ από την κρίση ενώ ολόκληρη η Ευρώπη ανακάμπτει και όπου νάναι απογειώνεται και πάλι. Γιατί δεν θέλει. Τα προηγούμενα χρόνια παραπλανήθηκε από κάτι λογιστάκους εκσυγχρονιστές και θέλησε να μπει σε ευρωπαϊκά σαλόνια, να απαρνηθεί  τη δομική βλαχιά της, να γίνει κοσμοπολίτισσα. Δεν της ταιριάζουν όμως τα μεγαλεία. Θέλουν και ξένες γλώσσες και δεν…. Την πάτησε και γιαυτό ξαναγυρνάει στην εθνική της μοναξιά. Γι αυτό και βρήκε την αιωνίως παρωχημένη Αριστερά ώστε να την οδηγήσει στα σίγουρα πίσω στο χωριό της. Με αξιοπρέπεια.

Μπορεί να σαγηνεύτηκε από το χρήμα και τη μεζονέτα αλλά δεν ξέχασε ότι παλιότερα οι δρόμοι είχαν χώμα και παίζαν μπάλα τα παιδιά. Κατά βάθος αυτό θέλει. Το σύνθημα «ελιά και Κώτσο βασιλιά» είναι ακόμα επίκαιρο. Ο «βασιλιάς» μπορεί να αλλάζει αλλά η ουσία της ελιάς μένει. Όταν τελειώνουν τα δανεικά, τα πλούτη θέλουν δουλειά, γνώσεις, επινόηση, προσπάθεια, ρίσκο, συνεργασίες κλπ. Τα γράμματα θέλουν παίδεμα. Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξια σκέλια. Δεν κάνουμε εμείς γι αυτά.
  
Οι περισσότεροι δεν θέλουν ανάπτυξη και μεγαλεία, αν το τίμημα είναι η σοβαρή δουλειά. Είναι τόσο σκληρό... Να πάει να κουρεύεται η Ευρώπη. Προτιμούν το φτωχό πλην όμως έντιμο καφενείο και τους αρκεί ένα πιτόγυρο με διπλή για να κοιμηθούν ήσυχοι. Αυτή είναι η νέα ιδεολογία του έθνους. Αυτό σηματοδοτεί η άνοδος των λαϊκιστών, των αγραμμάτων, των κλόουν και των ολίγιστων. Αγαπάμε τη φτώχεια κυρίως την πνευματική. Την καθυστέρηση. Το σκοταδισμό. Νομίζουμε ότι έτσι κρύβουμε τη φτώχεια την άλλη. Πίσω από το φέγγος της TV. Αντισυστημικά πάντα. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου