ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Σαββατοκύριακο με δανεικά (4): Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξια μέζεα

από την έκθεση των 80's στο Γκάζι

 Και του λέει ο άλλος «Μα καλά έβγαλες τον κομμουνιστή της ανανέωσης Μπαλτά από τον πολιτισμό; Απέβαλες το Φίλη που είχε ανοίξει μέτωπο με το παπαδαριό και είχε επιβάλει να διδάσκεται  ο  Αλκίνοος παρέα με τον Άσιμο πλάι στο Ρωμανό το μελωδό; Τι Αριστερά είμαστε;» Και του απαντάει: « Αυτό είναι το πρόβλημα ρε; Εδώ έβαλα την προϊσταμένη λογιστηρίου του Συνεταιρισμού Ζαγοράς να διευθύνει τα οικονομικά πλάι στον κύριο Levy  που θέλει και δραχμή ή έστω ένα διπλό νόμισμα, και συ διαμαρτύρεσαι;» και ο άλλος ησυχάζει και πάει στο υπουργείο του, ως μετακλητός πάντα. Η δραχμή είναι αίτημα κάθε  δρακογενιάς.

Μια χαρά είναι τα πράγματα. Κάποια στιγμή είχα πιστέψει ότι μετά τον Βύρωνα θα δούμε και κανονικούς δεξιούς πχ. Ευριπίδη, στην κυβέρνηση αλλά διαψεύστηκα. Το νέο μίγμα πολιτικής πάντως επιβεβαιώνει ότι ο παρωχημένος κομμουνισμός και ο αντισυστημισμός μπορούν μια χαρά να συμπορεύονται με διάφορους ακροδεξιούς κλόουν, αρκεί να βγαίνει το μεροκάματο. Υποθέτω και πως ο λαουτζίκος είναι ευχαριστημένος. Μετακινήθηκε από τη δεξιά στο κέντρο και μετά στην αριστερά ακολουθώντας λαοπλάνους και παπατζήδες αλλά δεν ξεχνά ποτέ τις ρίζες του και θέλει κάπου - κάπου να επιστρέφει στο χωριό του. Τώρα αν εκεί βρει τη Ραχήλ, τη Θεοδώρα ή τον Ζουράρι δεν έχει και πολύ σημασία. Αρκεί νάναι κάτι αυθεντικά ελληνικό, κάτι σαν τη φουστανέλα.   

Έχει βέβαια ο κάθε παίκτης μια ανησυχία τι θα γίνει με το ΕΣΡ και φοβάται μη χάσει καμιά γελοία φάτσα από το γυαλί και ποιος θα τον ενημερώνει, ποιος θα τον καθοδηγεί, ποιος θα τον εμψυχώνει όταν θα μετράει τα όσα λείπουν από την επικουρική του. Γιατί θα πρέπει μετά να τρέχει για δορυφορικές και smart ΤV και γουάϊ φάϊ για να συνδέεται στο διαδίκτυο και να απολαμβάνει τους ήρωές του. Μετά πρέπει και η στάνη να βάλει internet αν δεν έχει ήδη δηλαδή. Αυτό το ξέρουν όλοι. Μόνο ο Παπάς δεν το ξέρει ως φαίνεται και νομίζει ότι μπορεί να κάνει τα κανάλια 4. Αλλά γιατί όχι και 3 όπως είπε ο άλλος Νίκος ο υπερθεματιστής, στο Λυκούδη που τον είδε να πέφτει και δεν ήθελε να τον χτυπήσει πεσμένο. Fair Play Σπύρο, έτσι πρέπει, εμείς είμαστε διαφορετικοί.

Η ανεργία σαρώνει, οι εταιρίες φεύγουν, τα λουκέτα των μικρομάγαζων αυξάνονται, επενδυτής δεν έρχεται ούτε για διακοπές, οι δανειστές πιέζουν, η δραχμή είναι πάντοτε επίκαιρη, η παιδεία βρίσκεται στα χαμηλότερα όλων των εποχών και η αγωνία κορυφώνεται. Πως θα βλέπω το Βερύκιο; Μέσω digea ή μέσω internet; Θα νικήσει ο Φίλης ή ο Ιερώνυμος; Θάχουν ή όχι έντεχνο τα θρησκευτικά; Μήπως εμφανιστεί και κανένα κανάλι που θα  είναι σοβαρό λέει ο άλλος και φοβάται. Μήπως είναι λίγο ρατσιστικό να λέμε ότι οι Ρομά είχαν ρημάξει τα βόρεια προάστια όταν είναι γνωστή η καταπίεση και η ληστεία που έχει υποστεί η εν λόγω συμπαθέστατη μειονότητα από τη λούμπεν μεγαλοαστική τάξη;

Γιαυτό ακριβώς το λόγο η χώρα αυτή δεν θα βγει ποτέ από την κρίση ενώ ολόκληρη η Ευρώπη ανακάμπτει και όπου νάναι απογειώνεται και πάλι. Γιατί δεν θέλει. Τα προηγούμενα χρόνια παραπλανήθηκε από κάτι λογιστάκους εκσυγχρονιστές και θέλησε να μπει σε ευρωπαϊκά σαλόνια, να απαρνηθεί  τη δομική βλαχιά της, να γίνει κοσμοπολίτισσα. Δεν της ταιριάζουν όμως τα μεγαλεία. Θέλουν και ξένες γλώσσες και δεν…. Την πάτησε και γιαυτό ξαναγυρνάει στην εθνική της μοναξιά. Γι αυτό και βρήκε την αιωνίως παρωχημένη Αριστερά ώστε να την οδηγήσει στα σίγουρα πίσω στο χωριό της. Με αξιοπρέπεια.

Μπορεί να σαγηνεύτηκε από το χρήμα και τη μεζονέτα αλλά δεν ξέχασε ότι παλιότερα οι δρόμοι είχαν χώμα και παίζαν μπάλα τα παιδιά. Κατά βάθος αυτό θέλει. Το σύνθημα «ελιά και Κώτσο βασιλιά» είναι ακόμα επίκαιρο. Ο «βασιλιάς» μπορεί να αλλάζει αλλά η ουσία της ελιάς μένει. Όταν τελειώνουν τα δανεικά, τα πλούτη θέλουν δουλειά, γνώσεις, επινόηση, προσπάθεια, ρίσκο, συνεργασίες κλπ. Τα γράμματα θέλουν παίδεμα. Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξια σκέλια. Δεν κάνουμε εμείς γι αυτά.
  
Οι περισσότεροι δεν θέλουν ανάπτυξη και μεγαλεία, αν το τίμημα είναι η σοβαρή δουλειά. Είναι τόσο σκληρό... Να πάει να κουρεύεται η Ευρώπη. Προτιμούν το φτωχό πλην όμως έντιμο καφενείο και τους αρκεί ένα πιτόγυρο με διπλή για να κοιμηθούν ήσυχοι. Αυτή είναι η νέα ιδεολογία του έθνους. Αυτό σηματοδοτεί η άνοδος των λαϊκιστών, των αγραμμάτων, των κλόουν και των ολίγιστων. Αγαπάμε τη φτώχεια κυρίως την πνευματική. Την καθυστέρηση. Το σκοταδισμό. Νομίζουμε ότι έτσι κρύβουμε τη φτώχεια την άλλη. Πίσω από το φέγγος της TV. Αντισυστημικά πάντα. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου