ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Thelonious monk - Allen ginsberg

Thelonious monk - Allen ginsberg
Δυο γίγαντες στην εποχή των γιγάντων.

Παρατηρητήριο

Όσοι βιάζεστε να του δώσετε εύσημα συμβολής στην αποδόμηση του αντιαμερικανισμού λάβετε υπόψη σας ότι:
1. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πλέον αντιαμερικανισμός. Υπάρχει όμως έντονος αντιευρωπαϊσμός σαφώς πιο ισχυρός και επικίνδυνος. Ο αντιαμερικανισμός αναπτύχθηκε μεταπολεμικά ως φιλοσοβιετισμός και έσβησε μαζί με το τέλος της σοβιετίας. Το ΠΑΣΟΚ συνέβαλε τα μέγιστα στη γιγάντωσή του κατά την περίοδο της πρώιμης μεταπολίτευσης και τα κινήματα των αδεσμεύτων. Μέχρι που η δανεική ευδαιμονία τα σκούπισε όλα.
2. Δεν τόχει σε τίποτε όταν επιστρέψει να γυρίσει το χαρτί και να ξαναγίνει αντιαμερικανός ή αντιτραμπ ή οτιδήποτε άλλο. Διαβάζει άριστα το ακροατήριό του, ξέρει σε ποιους απευθύνεται, τους κλείνει το μάτι και πλασάρει ότι τα βρήκε με τον τέως δαίμονα για να την πει στους σημερινούς δαίμονες της ΕΕ. Το αύριο είναι άλλη μέρα.
3. Η Αριστερά μπορεί να συγχωρήσει όλες τις ιδεολογικές ή πολιτικές αποκλίσεις, ανίερες συμμαχίες κλπ , προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία. Θα τις βγάλει όμως σαν μαχαίρια μετά την ήττα, για να δικάσει τους χτεσινούς ηγέτες. Έχουμε δρόμο ακόμα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Για το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων τους η Επιτυχία είναι το κλείσιμο της ΒSH Hellas, (πρώην Πίτσος),. Ουδόλως τους απασχολεί η επίσκεψη στις ΗΠΑ. Όταν η αξιωματική αντιπολίτευση καταλάβει τι ακριβώς παίζεται μέσα στα ελληνικά λαϊκά στρώματα ελπίζω να είμαστε ζωντανοί. Ως τότε αφήστε τους ήσυχους να σας φτιάχνουν την ατζέντα.

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Leo Kastanas: Οι ασυγχώρητοι



Εκείνο το «απέριφραστα» στην καταδίκη της δολοφονικής επίθεσης  τι τόθελες μεγάλε; Ενοχικό, πολύ ενοχικό. Σαν νάθελες να μας πεις ότι τώρα δεν είναι όπως παλιά που καταδικάζαμε με περιφράσεις.  Τώρα, εκ της θέσεώς μας, είμαστε υποχρεωμένοι να καταδικάζουμε τα τρομοκρατικά χτυπήματα χωρίς αστερίσκους. Πάνε εκείνα τα παλιά και ωραία, περί προβοκατόρων και κυπατζήδων που ήθελαν να ενοχοποιήσουν τους αγώνες του λαού μας.  Πάνε εκείνα τα «τέτοιες ενέργειες ρίχνουν αντικειμενικά νερό στο μύλο της αντίδρασης». Τώρα είναι αλλιώς. Κάτι είναι και αυτό. Πρόοδος. Αλλά όχι για πολύ ε;

Αυτό το νερό στο κρασί σας παιδιά δεν αρέσει στον κόσμο. Και να το προσέξετε. Γιαυτό και αποφύγατε να σας δουν στον Ευαγγελισμό. Μην τα ισοπεδώσουμε όλα. Γιατί νομίζω ήταν υπουργός (τρόπος του λέγειν) ένας συνέταιρος που έγραφε «Πούστη Προδότη Παπαδήμο» και «Λάθος ανθρώπους σκότωνε η 17 Νοέμβρη». Δεξιός ήταν βέβαια αλλά έτσι όπως γενήκαμε ή μάλλον μας κάνατε, ποιος αριστερός και ποιος δεξιός τώρα. Όλοι μια παρέα είσαστε. Με την ίδια μούρη. Και τους ίδιους στόχους.

Γιατί ο κοσμάκης έχει μια τρέλα με την τρομοκρατία. Την αγαπά. Από παλιά, από την εποχή της 17 Νοέμβρη. «Καλά κάνουν. Κάποιον να φοβούνται» λέγανε στα καφενεία. Να φοβούνται και να μην του κόβουν τη σύνταξη, ή να μην περιορίζουν τους διορισμούς, ή να μην κλέβουν, κλπ. Μας έχει μείνει αυτό από παλιά. Η βία του εμφυλίου είναι ζωντανή, πέρασε από γενιά σε γενιά και τρώει ακόμα τα σωθικά μας. Γιαυτό και κάτι υπουργοί έχουν την φωτογραφία του Θανάση Κλάρα στο γραφείο τους. Γιατί σηματοδοτεί τον ηρωισμό και το μαχαίρι του εμφυλίου. Τότε που το ΚΚΕ  απέτυχε να μας κάνει Σοβιετία. Τι ατυχία ρε γαμώτο.

Και κλαίγαμε στις ταβέρνες μετά το 74, τραγουδώντας αντάρτικα, μαζί με το κολοκυθάκι το τηγανητό και τη νικοτινίαση. Κλαίγαμε που το ΚΚΕ παρέδωσε τα όπλα στη Βάρκιζα και χάσαμε την ευκαιρία για έναν άλλο κόσμο που ήταν οπωσδήποτε εφικτός. Και οι του δόγματος και οι της ανανέωσης. Γιατί αν είχαμε σοσιαλισμό κάτι θα μπορούσε να γίνει και νάχαμε και λίγο δημοκρατία. «Να για κοίτα τη Ρουμανία». Λέγαμε οι ηλίθιοι.

Αλλά και η περίοδος της χούντας νομιμοποίησε τουλάχιστον ηθικά την ένοπλη πάλη κατά των κρατούντων. Άμα δεν ξέρεις δεν είναι δύσκολο να ταυτίσεις άσχετα πράγματα, δηλαδή τη χούντα με τη δημοκρατία. Συνεπώς άμα ο «Παπαδήμος είναι χούντα» κατά πως λέγατε τότε που ήσασταν στα ντουζένια σας, γιατί να μη θέλει κάποιος κόσμος να τον δει ανάσκελα;

Υπάρχει λαός και κολωνάκι που γουστάρει αυτήν την πολιτική βία. Αν κάτι σας εκτίμησε μετά το 2010 είναι που αυτήν τη βία την μπιζάρατε  και όταν ήσασταν υποχρεωμένοι να την καταδικάσετε βάζατε τις περιφράσεις. «Άμα είναι για το καλό του λαού, η πολιτική βία νομιμοποιείται» λέγανε κάτι τυπάκια που δεν είχαν πιάσει όπλο ούτε στο στρατό. Κάτι φλωράντζες ζουζού ντουντού. Για τη σύνταξη του 50άρη πάντα.  Κάνατε καριέρα πάνω στους σχιζό πιστολάδες που είχαν το δικό τους ταμπουρά. Πολιτικά τα εγκλήματα λέγατε στα δικαστήρια κλείνοντας το μάτι στην καφετέρια της Πέρα Βλαχοστέρνας που ήταν γεμάτη τσοχανταρέους που θέλανε να δούνε αίμα. Δίκαιο αίμα, πάντα. Ζωντανά. Βλέπανε βέβαια της γυναίκας τους όταν γύρναγαν μεθυσμένοι στο σπίτι και την πλάκωναν στο ξύλο, αλλά άλλο γούστο το αίμα της εξουσίας.

Η τρομοκρατία κάθε λεπτής απόχρωσης του ελληνικού ολοκληρωτισμού ζει ακόμα και θα ζει  όσο τυγχάνει λαϊκής αποδοχής και βρίσκει πολιτικούς εκπροσώπους να της κλείνουν το μάτι. Μαύρους και κόκκινους. Μπορεί οι ιδέες της να έχουν ηττηθεί μαζί με τον Χίτλερ και το Στάλιν, μπορεί ο Μάο να άνοιξε βιοτεχνία εσωρούχων, μπορεί ο Μελανσόν να χορεύει με τη Λεπέν το βαλς των αποτυχημένων, αλλά σαυτήν εδώ τη γωνιά της Βαλκανικής έχουμε μάθει να αντιδρούμε όταν ζοριζόμαστε. Δεν σκύβουμε το κεφάλι. Χρεώνουμε αμέσως στους κακούς τους ξένους τα δεινά μας, μισούμε τις ΕΛΙΤ, ειδικά αν έχουν πτυχία του Χάρβαρντ, ανεβάζουμε επάνω όποιον μας πει τα πιο αναίσχυντα ψέματα και μπιζάρουμε από μακριά πάντα και στα σίγουρα το μπάχαλο, τους φόνους, τις καταστροφές που κάποιοι κάνουν για εμάς. «Μουνάκια απεργοσπάστες να καείτε». Για να ζούμε εμείς με δικαιώματα. Σύνταξη στα 50.

Ένας ασυγχώρητος κόσμος, ένα κακόμοιρος κόσμος, ένας ανέραστος κόσμος. Ένας κόσμος δούλων. Δεν είναι όλη η Ελλάδα. Αλλά είναι πολύ από την Ελλάδα. Όταν δεν έχει ντόπιο αίμα να περάσει τη βραδιά του κοιτάζει ακόμα και μέσα από την κλειδαρότρυπα της ισλαμικής παράνοιας μιας και αυτοί αδικημένοι είναι από τις παγκόσμιες ΕΛΙΤ και έχουν μια δικαιολογία να τινάζουν παιδιά στον αέρα. Γιατί αξίζουμε μια ζωή με δικαιώματα που μας τα στέρησαν οι κακοί, οι Άλλοι. Σύνταξη στα 20 γαμώτο.

Τελικά ίσως να μας έχει κάνει κακό εκείνη η αποτυχία του ΚΚΕ να μας κάνει Σοβιετία.  


3 σχόλια:

  1. Εξαιρετικό, όπως πάντα. Μερικά σχόλια:
    "Αποφύγατε να σας δουν στον Ευαγγελισμό": Αλήθεια οι κυβερνητικοί έχουν χαρακτηρίσει "τρομοκρατικό" το χτύπημα στον Παπαδήμο, ή είναι κάτι σαν "τροχαίο";
    "Χρεώνουμε αμέσως στους κακούς τους ξένους τα δεινά μας": Επειδή ταυτίζουμε την ευθύνη με την ενοχή, την οποία δεν μπορούμε να αντέξουμε.
    "Μισούμε τις ΕΛΙΤ": Τα καρποφόρα δέντρα πετροβολούμε.
    "Σύνταξη στα 20 γαμώτο": Άκουσα κάτι καλύτερο: "Σύνταξη στα 11, δουλειά στα 65"!
    "Τελικά ίσως να μας έχει κάνει κακό εκείνη η αποτυχία του ΚΚΕ να μας κάνει Σοβιετία." Νομίζω ότι είμαστε τυχεροί που παραμείναμε στο Δυτικό κόσμο το 1944-1949 και το 2015. Κατά τον Βαρουφάκη σε μια ψηφοφορία στο Μαξίμου το βράδυ του δημοψηφίσματος με αποτέλεσμα 4-2, η Ελλάδα έμεινε στο Δυτικό πολιτισμένο κόσμο. Διαφορετικά θα είχαμε γίνει ήδη Βενεζουέλα ή Συρία. Όσο και να έχουν μειωθεί τα εισοδήματά μας, είμαστε και θα είμαστε για πολλά χρόνια πολύ καλύτερα από τη Βουλγαρία. Βέβαια εμείς πάντα θέλουμε έναν κομμουνισμό με λεφτά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δυστυχώς, ζούμε ένα ατέλειωτο εμφύλιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή