ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

mama Africa

mama Africa

Παρατηρητήριο

Έχουμε δουλειές σύντροφοι. Η συλλογική ανάπτυξη δεν μπορεί παρά να είναι συνέπεια της ατομικής προόδου. Είμαστε ακόμα ελεύθεροι πολίτες σε μια ελεύθερη, δημοκρατική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πίσω μας η πλούσια ιστορία και γραμματεία. Δίπλα μας τα χιλιάδες δικά μας παιδιά που προοδεύουν στο εξωτερικό. Μπροστά μας η πρόκληση της απαλλαγής από το κοινωνικό άγος. Και έχουμε δύναμη, ατόφια ανθρώπινη έλλογη δύναμη. Μπορούμε να λέμε, να γράφουμε και να κάνουμε το σωστό. Είμαστε άτομα δεν είμαστε μάζα δεν είμαστε πολτός.

Και το 2018 που μπαίνει θα ξορκίζουμε το θάνατο και θα γελάμε με τους τιποτένιους. Καλή χρονιά.


ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Τουλάχιστον η μεταπολεμική μας ιστορία είναι μια αδιάκοπη πάλη ανάμεσα στην αριστεία και τη μετριοκρατία. Ανάμεσα στον εκλεκτισμό και την ισοπέδωση. Ανάμεσα στη δημοκρατία και τον ολοκληρωτισμό. Χωρίς όμως διακριτά ισχυρά στρατόπεδα και ιδεολογικά ρεύματα. Γι’ αυτό και είμαστε πάντοτε έρμαια του λαϊκισμού ο οποίος πλασάρεται ως το απόγειο της δημοκρατίας αλλά οδηγεί στον εκφασισμό της κοινωνίας. Γι’ αυτό και από την αποδοχή της χούντας των συνταγματαρχών μεταπηδήσαμε ταχύτατα στον έρωτα του σοσιαλισμού με τα λεφτά των άλλων. Γι’ αυτό ακροβατούμε συνεχώς ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, στην παράδοση και τη νεωτερικότητα. Γι’ αυτό θέλουμε τα σπίτια μας και τα χωριά μας καθαρά και περιποιημένα και την πόλη, τον αστικό χώρο, βρώμικο και κατεστραμμένο.

Παρασκευή, 9 Μαΐου 2014

Οι αγάμητες

της Χριστίνας Ταχιάου από το protagon
Σε ενοχλεί ο λόγος κι η δημόσια παρουσία μιας γυναίκας; Α, είναι πολύ εύκολο να το αντιμετωπίσεις! Κάνεις ένα σχόλιο για την εμφάνισή της –είτε τη βγάζεις άσχημη κι απωθητική είτε την αποκαλείς «τούμπανο» αλλά καλύτερα να μην ανοίγει το στόμα της παρά μόνο για σεξουαλικές πράξεις- ή, ακόμα καλύτερα, τη λες αγάμητη.
Τι πιο απλό;
Μάλιστα, οι γυναίκες έχουν γίνει χειρότερες από τους άντρες στην κατάχρηση των πιο χυδαίων λέξεων και εκφράσεων, προκειμένου να δείξουν την απέχθειά τους απέναντι σε μια άλλη γυναίκα.
Αλλά δεν είναι μόνο ο δημόσιος λόγος, τα social media, τα blog, τα site και τα σχόλια από κάθε πιθανό και απίθανο κουασιμόδο που νομίζει ότι είναι ένα μίγμα Αλαίν Ντελόν στα νιάτα του και Σον Κόνερι κι από κάθε τυχαία που πιστεύει ότι μοιάζει στη Ζιζέλ. Είναι και στις ιδιωτικές συζητήσεις, στην καθημερινότητα, όταν ακούς με περισσή ευκολία κάθε πικραμένο και κάθε νευρωτική να αποφαίνεται για μια γυναίκα ότι «της χρειάζεται ένας άντρας για να “ξελαμπικάρει”».
Αλλά έχει κι άλλο. Έχει και τους ειδικούς. Πρόσφατα, φίλη μου γύρω στα 50, χωρισμένη με μεγάλο παιδί, μορφωμένη και πολύ ευκατάστατη άκουσε από τον ψυχίατρό της τη μαγική φράση «Πρέπει να βρείτε έναν άντρα». «Σώπα ρε!», της είπα. «Ελπίζω να σου έδωσε τηλέφωνα από φίλους του για να διαλέξεις ή να σου είπε πού να πας και να τον βρεις.» Κι άλλες φορές έχω ακούσει για ψυχιάτρους ή ψυχολόγους που δίνουν τη συμβουλή «Να βρείτε έναν άντρα». Μια άλλη φίλη μου, μάλιστα, ρώτησε την ψυχολόγο της πού να συχνάζει προκειμένου να βρει έναν άντρα συμβατό με τα προσόντα της κι εκείνη της ανέφερε ένα δυο μπαρ – εστιατόρια όπου θα μπορούσε, πιθανώς, να γνωρίσει κάποιον.
Απ’ τη μια γελάω, απ’ την άλλη θυμώνω με αυτή την ανεύθυνη προσέγγιση του «αν δε βγαίνεις, πώς θα γνωρίσεις άντρες;» Δηλαδή να ντύνεσαι, να στολίζεσαι και να πηγαίνεις να κάθεσαι με μια δυο φίλες σου σε μπαρ κοιτάζοντας γύρω ντεμέκ αδιάφορα, μπας και εντοπίσεις κάποιον που θα σε προσέξει και θα είναι Εκείνος. Και, ταυτόχρονα, να ξέρεις ότι όλες οι γύρω γυναικοπαρέες έχουν τον ίδιο σκοπό.
Όχι, δεν υπάρχει τίποτα πιο pathetic και υποτιμητικό που να μπορώ να φανταστώ.
Υπάρχει και η «προχώ» αντίληψη του «βρες έναν πιτσιρικά να τη βρίσκεις μαζί του». Ή έναν παντρεμένο.
Κι αν απορρίπτεις τις παραπάνω «λύσεις» –νυχτερινό καμάκι, πιτσιρικά ή παντρεμένο- και περιμένεις να γνωρίσεις κάποιον που να σου κάνει κλικ και να θέλεις να φτάσεις στο κρεβάτι μαζί του, θεωρείσαι περίεργη, γεροντοκόρη κι αγάμητη. Τόσο απλά, τόσο αβασάνιστα, τόσο εύκολα.
Δεν μπορώ να προσδιορίσω πότε ακριβώς η σεξουαλική ζωή μιας γυναίκας θεωρήθηκε κάτι τόσο φτηνιάρικο και ποταπό ώστε να ικανοποιείται με ευκαιριακές γνωριμίες και αναλώσιμους άντρες. Ή πότε ακριβώς η αισθηματική ζωή της υποτιμήθηκε τόσο πολύ, ώστε να κυριαρχεί η αντίληψη ότι αρκεί να βρεθεί ένας οποιοσδήποτε άντρας και το σεξ έρχεται αυτόματα, χωρίς περιττές λεπτομέρειες όπως η οικειότητα, η εμπιστοσύνη, ο έρωτας ή η αγάπη.
Θα ήθελα πολύ, πάντως, να είχα στοιχεία περί της σεξουαλικής ζωής όσων βγάζουν συμπεράσματα ως προς την «αγαμία» και την «κακογαμία» των άλλων. Ιδίως των γυναικών που κρίνουν άλλες γυναίκες.
H Xριστίνα Ταχιάου είναι δημοσιογράφος και υποψήφια Ευρωβουλευτής με το Ποτάμι.
πηγη protagon.gr

1 σχόλιο:

  1. Φοβάμαι πως εδώ υπάρχει πραγματικό πρόβλημα, είτε γυναικείο είτε αντρικό. Μα, όπως ευχαριστιέσαι μια ωραία ταινία ή μια παλαιϊκιά ταβέρνα με συντροφιά, έτσι ευχαριστιέσαι κι ένα ωραίο κρεββάτι (ή τραπέζι, ή πολυθρόνα, ή αμμουδια, ή ή ...). Αλλιώς ;
    Μπάμπης

    ΑπάντησηΔιαγραφή