μη μαδας τη μαργαριτα

του Δημήτρη Σκάλκου από τη Μεταρρύθμιση  «Οι καθαρές και απλές αλήθειες είναι σπάνια καθαρές και ποτέ απλές»  Όσκαρ Ουάιλντ Ο ι εκλογές της 6ης Μαΐου  ήταν εκλογές της άρνησης και της αγανάκτησης. Αποτέλεσαν έκφραση της, περισσότερο ή λιγότερο δικαιολογημένης, οργής των πολιτών απέναντι στο πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης. Οι εκλογές της 17ης Ιουνίου ήταν εκλογές του φόβου υπό τον υπαρκτό κίνδυνο της χρεοκοπίας. Όσοι πολίτες φοβήθηκαν το ενδεχόμενο χρεοκοπίας από τους χειρισμούς μιας πιθανής κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ κινήθηκαν προς τη ΝΔ. Όσοι πάλι υποβάθμισαν την πιθανότητα χρεοκοπίας ή εκτίμησαν ότι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ προσφέρει μία εναλλακτική διέξοδο, του πρόσφεραν την ψήφο τους. Οι επόμενες εκλογές, όποτε και αν γίνουν , θα είναι εκλογές της απογοήτευσης. Απογοήτευση που θα προέλθει από τη συνειδητοποίηση των πολιτών ότι, καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να προσφέρει λύσεις μέσω της υπέρβασης του Μνημονίου. Δυστυχώς στην προεκλογική περίοδο τα πο...

του  Γιώργου Χατζηδημητρίου από την Πολιτική Επιθεώρηση Την επαναφορά του αφορολόγητου ορίου από τα 5.000 ευρώ στα 8.000 ευρώ από το επόμενο έτος συμφώνησαν στη χθεσινή καταληκτική συνεδρίαση οι αντιπροσωπίες των κομμάτων που απαρτίζουν την κυβέρνηση συνεργασίας. Το μέτρο συγκέντρωσε την καθολική αποδοχή των διαπραγματευτών και θα περιληφθεί στις Προγραμματικές Δηλώσεις που θα αναγνώσει στη Βουλή τις προσεχείς ημέρες ο πρωθυπουργός, προκειμένου η κυβέρνηση που ορκίστηκε χθες το βράδυ να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης. Ωστόσο, μένει να αποδειχθεί εάν θα τύχει εγκρίσεως από την τρόικα. Οπως αναγνωρίζεται, πρόκειται για το πρώτο γενναίο βήμα για την ανακούφιση των χαμηλότερων εισοδημάτων, τα οποία δοκιμάστηκαν εντονότερα στα χρόνια της εφαρμογής των προγραμμάτων δημοσιονομικής σταθερότητας, ενώ θα ακολουθήσει η κατάργηση του ενιαίου τέλους ακινήτων που καλούνταν να καταβάλουν οι πολίτες μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ. Θα αντικατασταθεί, από ένα ενιαίο φόρο για την ακίνητη περιουσί...

του Κώστα Χαϊνά  Η 18 η Ιουνίου 2012 ήταν μια άλλη μέρα. Ίσως αποδειχθεί μια σημαντική μέρα για την νεότερη ιστορία της χώρας. Μόνο το γεγονός ότι τρεις πολιτικές δυνάμεις από ένα ευρύτατο πολιτικό φάσμα, ξεπέρασαν σύνδρομα και αναστολές χρόνων και συναντήθηκαν αποδεικνύοντας ότι σε έκτακτες συνθήκες μιας χώρας, μπορούν και πρέπει οι πολιτικές δυνάμεις να συνεννοούνται για το κοινό καλό και για το καλό της χώρας. Γιατί σε έκτακτες συνθήκες υπάρχει κοινό καλό και το καλό μιας χώρας. Γιατί αυτό το κοινό καλό, το καλό της χώρας σε τέτοιες έκτακτες συνθήκες, ξεπερνάει τα κομματικά σύνορα, υπερβαίνει τις ταξικές και κοινωνικές διαφορές σε μεγάλο βαθμό. Δηλαδή, σε συνθήκες μιας κρίσης όπως αυτή που περνά σήμερα η χώρα μας, που η διάσταση της παίρνει εθνικό χαρακτήρα, τότε οι πολιτικές δυνάμεις πρέπει να δείχνουν την μέγιστη ροπή προς εθνική συνεννόηση. Και ποιο είναι σήμερα το κοινό καλό, το καλό της χώρας θα ρωτήσει κάποιος καλοπροαίρετος ;  Άμεσα η αποφυγή της άτ...

όχι καντρίλες συνδικαλισμού και αυτισμού του Θανάση Γεωργακόπουλου από το ΒΗΜΑ ( 21.06.12) Η χώρα σταμάτησε λίγους πόντους πριν το γκρεμό. Η πτώση, στην οποία θα οδηγούσε μια εκλογική πρωτιά του λαϊκίστικου συμφύρματος του ΣΥΡΙΖΑ, αποφεύχθηκε. Δεν απομακρυνθήκαμε, όμως, ακόμα από το χείλος του γκρεμού. Ο σχηματισμός κυβέρνησης των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων -Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ- είναι ένα πρώτο βήμα μείζονος και ιστορικής σημασίας. Πρέπει, όμως, να είναι σταθερό και να ακολουθηθεί κι από πολλά άλλα. Πρωτίστως, η κυβέρνηση πρέπει να στηριχθεί σε μια “προγραμματική συμφωνία βάθους”. Αυτό σημαίνει, κατ’ αρχάς, βάθος χρόνου. Ορίζοντας πρέπει νάναι η τετραετία, όχι η διετία και οι εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και την Αυτοδιοίκηση. Άλλωστε, αν συνέβαινε το δεύτερο, σε λίγους μήνες –κατά τα ελληνικά ειωθότα- θα άρχιζαν οι προεκλογικές αγκωνιές μεταξύ των κυβερνητικών εταίρων, με ότι αυτό θα συνεπαγόταν. Αντίθετα, ο ορίζοντας της τετραετίας δίνει τη δυνατότητα οι εκλογές να γί...

του Λεωνίδα Καστανά Η Δημοκρατική Αριστερά έκανε την υπέρβαση, γύρισε τη βαριά σελίδα της ιστορίας της ελληνικής ανανεωτικής αριστεράς. Δίνει ψήφο εμπιστοσύνης σε μια κυβέρνηση κεντροδεξιάς, μια κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά. Βέβαια με σαφείς δεσμεύσεις, και συγκεκριμένο πρόγραμμα που θα ανακοινωθεί τις προσεχείς ημέρες. Αλλά μια κυβέρνηση κεντροδεξιάς. Τι να κάνουμε, για όλα υπάρχει πάντα η πρώτη φορά. Η αξία αυτής της απόφασης είναι πολλαπλή τόσο σε επίπεδο πολιτικής, όσο και ιδεολογίας. Θα εξαρτηθεί από τη βιωσιμότητα και το πολιτικό αποτέλεσμα αυτής της κυβέρνησης. Αν όλα πάνε καλά και η χώρα περάσει σε φάση ανάκαμψης, θα είναι ένας θρίαμβος της Δημοκρατικής Αριστεράς, θα είναι μια δικαίωση των ιδεών της συναίνεσης και της συνεργασίας για τη σωτηρία αυτού του τόπου. Ειδικά όταν πρόκειται για έναν τόπο όπου οι έννοιες του συμβιβασμού και της διαπραγμάτευσης είναι συνώνυμα της προδοσίας. Δύσκολο εγχείρημα, προκλητικό και αβέβαιο. Μεγάλο το ρίσκο. Το πήραμε...

του Μιχάλη Κυριακίδη από τη Μεταρρύθμιση Αυτές τις ώρες ολοκληρώνονται οι διαδικασίες για το σχηματισμό κυβέρνησης, που για πρώτη φορά, τουλάχιστον στη μεταπολίτευση, θα έχει τα χαρακτηριστικά μια πραγματικής κυβέρνησης συνεργασίας με κοινό πρόγραμμα και ορίζοντα τετραετίας. Είναι η πρώτη φορά που ένα τμήμα της Αριστεράς, η Δημοκρατική Αριστερά, συνεπής στις προεκλογικές της εξαγγελίες, τολμά να κατέβει από την εξέδρα και να μπει στο γήπεδο, αναλαμβάνοντας κυβερνητικές ευθύνες, σε μια ιδιαίτερα -όπως όλοι γνωρίζουμε- κρίσιμη περίοδο για τη χώρα. Διακινδυνεύοντας, μάλιστα, να «λερωθεί και ματώσει» από τυχόν κυβερνητικά λάθη, αδυναμίες και αποτυχίες, που θεωρείται βέβαιο ότι θα υπάρξουν. Η συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ, είναι αυτή που θα κάνει τη διαφορά. Θα δώσει το αριστερό στίγμα σε μια κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει με την ελληνική κεντροδεξιά και μάλιστα του Αντ. Σαμαρά. Η πορεία θα είναι δύσκολη, ιδιαίτερα δύσκολη και όλοι το γνωρίζουμε αυτό. Όπως πολύ εύστοχα σημειώνει ο Σάκης Κου...

Ένα σημείωμα του Μάνου Ματσαγγάνη σχετικό με τις σημερινές εξελίξεις Οι έδρες ΝΔ-ΠΑΣΟΚ επαρκούν για το σχηματισμό κυβερνητικής πλειοψηφίας. Συνεπώς ο πειρασμός για τη Δημοκρατική Αριστερά να μείνει εκτός (π.χ. δίνοντας σε μια πρώτη φάση ψήφο ανοχής, για να την αποσύρει στη συνέχεια όταν αρχίσουν τα δύσκολα) θα είναι μεγάλος. Νομίζω ότι σε αυτόν τον πειρασμό θα πρέπει να αντισταθούμε. Για να μείνουμε στη ζώνη του ευρώ (και στην Ε.Ε.) θα χρειαστούν λεπτοί χειρισμοί, αποφασιστικότητα, σύγκρουση με συμφέροντα και σταθερή προσήλωση στο στόχο. Ούτε ο Σαμαράς ούτε ο Βενιζέλος είναι από μόνοι τους ικανοί για κάτι τέτοιο. Χρειαζόμαστε μια κυβέρνηση που να την στελεχώνουν πολιτικά πρόσωπα ευρύτερης αποδοχής, με αποδεδειγμένη διαχειριστική επάρκεια και προσωπική ακεραιότητα. Σε αυτό ο ρόλος μας μπορεί να είναι καθοριστικός. Θα πρέπει να πάρουμε ενεργά μέρος στη συζήτηση για τα πρόσωπα, ασκώντας βέτο στους καταφανώς ακατάλληλους και προτείνοντας άλλους κατάλληλους ανεξαρτήτως του εάν είναι ...