μη μαδας τη μαργαριτα

το υ Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη Ο μόνος δυνατός ρεμβασμός είναι ν’ αφήνω τις αναμνήσεις μου να κοιμούνται. Περπατάω στην πόλη. Περπατάω πολύ. Στους δρόμους, τα σοκάκια, τις λεωφόρους, τις πλατείες. Περπατάω και παρατηρώ γύρω. Βλέπω με καλειδοσκοπική όραση σχεδόν τα πάντα. Και τα όμορφα και τα άσχημα. Θέλω να βλέπω. Δεν μ’ αρέσει να αποστρέφω το βλέμμα. Τελευταία, προσπαθώ να εντοπίσω βλέμματα. Τα χαμόγελα τα ξέχασα προ πολλού. Οι άνθρωποι δεν χαμογελούν πια στο δρόμο. Προσπαθώ να εντοπίσω βλέμματα. Και πάλι δύσκολο είναι. Οι περισσότεροι κυκλοφορούν με σκυμμένο το κεφάλι. Σαν κάτι βαρύ κι ασήκωτο να κουβαλούν στους ώμους τους. Πότε κάνω πως κοιτάζω μια βιτρίνα, πότε περπατώ ευθεία για να διασταυρωθεί το δικό μου βλέμμα μ’ εκείνο ενός περαστικού. Δύσκολο. Οι άνθρωποι περπατούν με σκυμμένο το κεφάλι. Το κέντρο της Αθήνας μοιάζει με εγκαταλελειμμένη πόλη. Μαγαζιά κλειστά. Ολόκληροι δρόμοι ερημώνουν. Κι από εκεί περνούν όμως άνθρωποι. Πάντα βιαστικοί. Πάντα με σκυμμένο το κεφάλι....

του Σταύρου Αβδούλου από την Αυγή Πιθανολογώ ότι θα δυσαρεστήσω πολλούς αναγνώστες της εφημερίδας μας σε αυτά που γράφω σε τούτο το άρθρο μου. Όμως στην πολύχρονη αγωνιστική διαδρομή μου πάντοτε έλεγα ξεκάθαρα και χωρίς υπαινιγμούς αυτό που πίστευα, έστω και αν πίκραινα και συναγωνιστές που εκτιμούσα. Από αυτή την πάγια αρχή δεν πρόκειται να παρεκκλίνω. Έχω τη γνώμη ότι θα είμαι -λόγω ηλικίας- ο μοναδικός αναγνώστης της "Αυγής" που την αγοράζω ανελλιπώς από το πρώτο φύλλο της έκδοσής της μέχρι σήμερα. Η "Αυγή" για κάθε οπαδό της Ανανεωτικής Αριστεράς ήταν από την έκδοσή της το οξυγόνο που αναζωογονούσε τον οργανισμό μας. (...) Τον Φώτη τον Κουβέλη τον θεωρώ τον σύγχρονο Ηλία Ηλιού της Αριστεράς. Και επ' ευκαιρία αναφέρω ότι αυτός ο μεγάλος πολιτικός με τιμούσε με τη φιλία του. Είχαμε γνωριστεί στα χρόνια που μετά τη Μακρόνησο βρεθήκαμε εξόριστοι για μερικά χρόνια στον Άη - Στράτη. Μας είχε συγκεντρώσει όλους τους δικηγόρους και μας έκανε νομικό ...

του Νίκου Μπίστη  από το protagon Σε λίγα εικοσιτετράωρα ο πρωθυπουργός θα έχει την κρίσιμη συνάντηση με την Γερμανίδα καγκελάριο. Επί δυο έτη πολλά άσχημα και κυρίως απλουστευτικά αποδίδει η ελληνική κοινή γνώμη στους Γερμανούς και άλλα τόσα μας ανταποδίδει η γερμανική. Το ποιος ξεκίνησε πρώτος χάνεται μέσα στην δίνη της κρίσης και δεν έχει και μεγάλη σημασία. Με ελάχιστες εξαιρέσεις σοβαρότητας τα περισσότερα δημοσιεύματα και πάσης φύσεως σχόλια ή αναπαράγουν βλακώδη στερεότυπα ή ανατρέχουν με απαράδεκτες γενικεύσεις στην Ιστορία. Πονηροί πολιτικοί και των δυο χωρών μιζαρουν χωρίς ενδοιασμούς στην ενοχοποίηση του άλλου, στην εθνικιστική προπαγάνδα και το μικροκομματικό εκλογικό όφελος αγνοώντας επιδεικτικά όχι μόνο το κοινό ευρωπαϊκό όφελος αλλά και το ίδιο το «στενό» εθνικό συμφέρον. Γιατί ακόμα και η πανίσχυρη Γερμανία θα ζημιωθεί από μια διάσπαση της ευρωζώνης ενώ αν αρχίσει το ξήλωμα τού πουλόβερ με την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ οι συνέπειες του πιθανού ντόμινο θ...

του Λεωνίδα Καστανά Εντάξει, η εφεδρεία είναι αντισυνταγματική, αντιπαραγωγική, κακή και άραχνη. 740.000 άνεργοι δεν παίρνουν ούτε ταμείο ανεργίας. Μέσα σε αυτούς είναι και ζευγάρια που έχουν παιδιά. Αυτό είναι συνταγματικό; Αν το σύνταγμα δεν λέει ότι, όλοι είμαστε ΙΣΟΙ απέναντι στο νόμο, τι άλλο μπορεί να λέει; Και το λέει. Μήπως είναι παραγωγικό; Ακούει ο εργαζόμενος των 500 Ευρώ (στον ιδιωτικό τομέα), ότι δυστυχώς θα μειωθεί η σύνταξη των 1500 Ευρώ (του δημόσιου τομέα). Πως νιώθει; Πως νιώθει όταν αυτός δουλεύει 10-12 ώρες και παράγει, ενώ υπάρχουν άλλοι που απλά κωλοβαράνε και αμείβονται πολύ καλύτερα; Σκοτώνονται στην κυβέρνηση να αποφύγουν την εφεδρεία και καλά κάνουν. Κόκκινες, πράσινες και μπλε γραμμές τραβιούνται, σβήνονται, μπαίνουν παραπέρα, γίνεται διαπραγμάτευση, δίνεται μάχη. Και καλώς γίνεται, αν υπάρχει τρόπος να την αποφύγουμε, πρέπει να βρεθεί. Για τους άλλους όμως, τους εκτός δεν βλέπω να δίνεται καμιά μάχη , δεν βλέπω γραμμές, ούτε...

Η συνδικαλιστική παρασιτική νομενκλατούρα αναμένεται να πρωταγωνιστήσει στα πολιτικά μας πράγματα, τις δύσκολες μέρες που έρχονται. Είναι «υποχρεωμένη» να δώσει τον υπέρ πάντων αγώνα της. Προνόμια, επιδόματα, εξουσίες κινδυνεύουν να χαθούν για πάντα. Αν η πραγματική διοικητική μεταρρύθμιση προχωρήσει, αναγκαστικά θα στραφεί εναντίον της και η σύγκρουση θα είναι ιδιαίτερα βίαιη. Ήδη έχουμε ένα γεγονός, που το θεωρώ ιδιαίτερης ιδεολογικής σημασίας. Τη δίωξη του Πάσχου Μανδραβέλη από την ΕΣΗΕΑ. Είναι η πρώτη φορά, μετά τη μεταπολίτευση, που  συνδικαλιστικό όργανο διώκει μέλος του για ιδεολογικούς λόγους, επειδή σύμφωνα με τον πρόεδρο του Τρίμη είναι φορέας της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας. Αλλά και επειδή διαφώνησε με την απεργία που κήρυξε το σωματείο του. Δηλαδή ο ίδιος ο πρόεδρος των δημοσιογράφων εισηγείται τη λογοκρισία εις βάρος των συναδέλφων του. Φαντάζομαι ότι είναι παγκόσμια πρωτοτυπία, όπως γράφει και ο Κανέλης. Σε αυτό το περιβάλλον, η συνδικαλιστική παρασιτική ν...

από το site Σοφοκλέους 10 Η Ελλάδα βρίσκεται μακριά από την επίτευξη των στόχων του δεύτερου μνημονίου αλλά την ίδια στιγμή η ανυπομονησία των Ευρωπαίων φουντώνει καθώς φοβούνται ότι πιθανή έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα πυροδοτούσε νέα πίεση των αγορών στην Ισπανία. Αυτός είναι ο λόγος που το τελευταίο διάστημα έχουν φουντώσει τα σενάρια για νέο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους. Διεθνείς αναλυτές, οικονομολόγοι αλλά ακόμα και το ΔΝΤ δηλώνουν ευθαρσώς ότι η αδυναμία της ελληνικής πλευράς να ανταπεξέλθει, κρίνει αναγκαία μια νέα, γενναία παρέμβαση στην ελληνική δημοσιονομική πραγματικότητα. Φαίνεται πως οι ευρωπαίοι είναι αποφασισμένοι να εξαντλήσουν κάθε δυνατή προσπάθεια, ώστε να μην κατηγορηθούν αργότερα ότι άφησαν μια χώρα-μέλος στην τύχη της, οι χαράσσοντες την πολιτική στην Ευρωζώνη κινούνται πλέον προς αυτό που χαρακτηρίζεται ως η τελευταία ευκαιρία της Ελλάδας. Το λεγόμενο πρόγραμμα OSI – official sector involvement. Είχε ξαναπέσει στο τραπέζι Πρόκειται, ουσια...

Η φωτο είναι δημιουργία του Π. Παπαθεοδωρόπουλου Ο καλός μας φίλος Γεράσιμος Γεωργάτος επαναφέρει το θέμα της δικαιοσύνης των μέτρων και των αναγκαίων και άμεσων μεταρρυθμίσεων.  του Γεράσιμου Γεωργάτου από τη Μεταρρύθμιση Το αίσθημα ευθύνης για τη διάσωση της χώρας με παραμονή στην Ευρώπη και το ευρώ, αποφυγή της χρεοκοπίας και της επαναβαλκανιοποίησης, αποτέλεσε το μείζον κριτήριο για το σχηματισμό της τρικομματικής κυβέρνησης. Αυτός παραμένει και ο κύριος στόχος της. Ταυτόχρονα, εγκαινιάζει μια νέα περίοδο πολιτικής κουλτούρας συνεργασιών για τη χώρα μας, καθιερωμένη ήδη σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Δυστυχώς, το συνεργατικό κυβερνητικό εγχείρημα πραγματοποιείται σε συνθήκες ύφεσης και συρρίκνωσης, σε καθοδική φάση του οικονομικού κύκλου. Η κυβέρνηση δεν έχει στη διάθεσή της ευκολία πόρων, όπως τις δεκαετίες 80 – 90, όπου τα πράγματα ήταν πολύ πιο εύκολα. Όμως η αφροσύνη, οι πελατειακές σχέσεις, η γενικευμένη διαφθορά, η προσωπική και συντεχνιακή διαπλοκή που ανέχτηκα...