ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Δεσποτικό: Συσσώρευση ομορφιάς

Δεσποτικό: Συσσώρευση ομορφιάς

Παρατηρητήριο

Πώς να κυβερνηθεί η χώρα από ανθρώπους που είναι υποχρεωμένοι εκ της συμφωνίας να πράξουν τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που πιστεύουν;

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Το 1991 ο Π. Κονδύλης γράφει: «ο δρόμος της ανάπτυξης είναι ο δρόμος της συσσώρευσης, της εντατικής εργασίας και της προσωρινής τουλάχιστον (μερικής) στέρησης, ενώ ο δρόμος της ( βραχυπρόθεσμης μόνον) ευημερίας είναι ο δρόμος του παρασιτισμού και της εκποίησης της χώρας.» (Η Παρακμή του Αστικού Πολιτισμού).

Κυριακή, 2 Αυγούστου 2015

Λεωνίδας Καστανάς: Τι ακριβώς ζητούν ο Σταύρος και ο Βαγγέλης;



Αιχμές κατά του Αλέξη Τσίπρα αφήνει σε συνέντευξή του ο πρόεδρος της ΝΔ Β.Μεϊμαράκης, καλώντας τον «να καταλάβει ότι υποχρεούται να κυβερνήσει».
«Δίνει προς τα έξω την εικόνα ότι τελικά τα εσωκομματικά ζητήματα κυριαρχούν, αντί να προσπαθεί να δώσει λύση στα καυτά προβλήματα του τόπου. Αυτό οδηγεί σε μια αστάθεια, οδηγεί σε αβεβαιότητα, προκαλεί σύγχυση και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό»
αναφέρει σε συνέντευξή του στη Realnews.

Και ο Σταύρος Θεοδωράκης από πρόσφατη επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη : «Αυτή η κυβέρνηση πρέπει να πάει μέχρι να σταθεροποιήσουμε τη χώρα. Μέχρι να νιώσει ο εργαζόμενος, ο άνεργος, ο μικρομεσαίος ότι μπορεί να επενδύσει σ΄ αυτή τη χώρα, ότι μπορεί να προσπαθήσει σε αυτή τη χώρα, ότι δεν πρέπει να την εγκαταλείψει. Εάν σταθεροποιηθεί η χώρα, λοιπόν, μετά είμαστε έτοιμοι και ελπίζω είναι έτοιμος και ο ελληνικός λαός να πάρει τις μεγάλες αποφάσεις για μια άλλη κυβέρνηση.»

Δεν καταλαβαίνω από πού πηγάζει η πεποίθηση της αντιπολίτευσης ότι η κυβέρνηση αυτή μπορεί να κυβερνήσει και να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα της χώρας. Αν μπορούσε κάπως θα το είχε δείξει αυτούς τους 6 μήνες. Οι διαπραγματεύσεις δεν την εμπόδιζαν να πάρει αποφάσεις και να τις υλοποιήσει. Όταν μάλιστα πρόκειται για μια κυβέρνηση που φρόντισε να στελεχώσει όλες τις κρατικές δομές με δικούς της ανθρώπους από το βαθύ  μηχανισμό  των κομμάτων που τη σχηματίζουν. Ίσως γι αυτό και δεν μπορεί.

Επί της ουσίας, το νομοθετικό της έργο όταν δεν είναι καταστροφικό  είναι απλά αδιάφορο σε βαθμό ανέκδοτου. ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ ούτε ξέρουν αλλά ούτε θέλουν να κυβερνήσουν.

Στα θετικά ο νόμος για την Ιθαγένεια που όμως ήταν έτοιμος εδώ και χρόνια. Θετικό και το κλείσιμο της Αμυγδαλέζας, χωρίς όμως αυτό να λύνει το πρόβλημα του Πεδίου του Άρεως για το οποίο υπάρχει μια ψυχραιμία στα όρια της αδιαφορίας. Ίσως γιατί οι πρόσφυγες δεν ψηφίζουν. Στα πλαίσια των συμβολαίων του 12% επανέφερε τους διαθέσιμους της προηγούμενης κυβέρνησης. Σώθηκε το μεροκάματο μερικών χιλιάδων ανθρώπων, αν και το ποιος και πως το πληρώνει δεν έχει ακόμα  διευκρινιστεί.

Στα αρνητικά τώρα. Στην Παιδεία φρόντισε να καταργήσει τα Πρότυπα Πειραματικά Σχολεία αλλά «δυστυχώς» άφησε ημιτελή την καταστροφή της τριτοβάθμιας μιας και ο νόμος Μπαλτά έμεινε από καύσιμα λόγω της συνολικής κατακραυγής. Μοίρασε τα ψίχουλα των 200.000 σε εκατοντάδες χιλιάδες φτωχές οικογένειες και αυτό το βάφτισε «Λήψη άμεσων μέτρων για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης», ενώ κατάργησε το πρόγραμμα του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Στην ΕΡΤ όμως απεδείχθη πιο large αφού την επανέφερε με όλο το στελεχικό δυναμικό της εγκαθιστώντας μια ραδιοτηλεοπτική Πράβδα, για τη δική της προπαγάνδα.   Στη Δικαιοσύνη πέρασε ένα νόμο για να διευκολύνει την αποσυμφόρηση των φυλακών με βασικό στόχο να απελευθερώσει το Σάββα Ξηρό ο οποίος απέφυγε να τον εκμεταλλευτεί. Τον τσίμπησε όμως στον αέρα ο φτερωτός γιατρός και μαζί με αυτόν εκατοντάδες σκληροί ποινικοί που έχουν τον τρόπο να αποδείξουν τον υψηλό βαθμό αναπηρίας τους. Η κατάσταση στις φυλακές πάντως δεν βελτιώθηκε. Στην Οικονομία επειδή ο οικείος υπουργός δεν προλάβαινε να δίνει συνεντεύξεις το μόνο που κατάφερε ήταν να θεσμοθετήσει απλά εισπρακτικά μέτρα όπως τις 100 δόσεις που πρόκειται να καταργηθούν από τους θεσμούς για ευνόητους λόγους. Μετά από 10 χρόνια ποιος ζει και ποιος πεθαίνει. Την ίδια στιγμή από ανάλογες ρυθμίσεις ωφελήθηκαν μεγαλοοφειλέτες με χρέη άνω του 1εκ.   

Δεν το λες ούτε σοβαρό αλλά ούτε ωφέλιμο το έργο της. Συνεπώς δεν ξέρω σε τι ελπίζουν οι Σταύρος και Βαγγέλης. Ίσως νομίζουν ότι έχουν μπροστά τους μια κανονική κυβέρνηση, με ανθρώπους που έχουν εμπειρία έστω και στη διοίκηση επαρχιακού καφενείου, που έχουν μελετήσει επί μακρόν λύσεις, που έχουν επισκεφθεί ξένες χώρες και έχουν γνωρίσει κρατικά μοντέλα, που γνωρίζουν ξένες γλώσσες, που έχουν επιτελεία έμπειρων τεχνοκρατών που είναι ανοικτοί στην καινοτομία, που δεν υπολογίζουν το πολιτικό κόστος.

Από την άλλη παρατηρώ τις εκκλήσεις απαγκίστρωσης της κυβέρνησης από τα εσωκομματικά προβλήματα του ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ πιάνω την αντιπολίτευση αδιάβαστη. Αν κάτι γνωρίζει η Αριστερά είναι να επιλύει τις εσωκομματικές κρίσεις που συνήθως ξεσπούν για μια ερμηνεία κάποιας παραγράφου του Κεφάλαιου του Μάρξ ή τη συμβολή του Αλτουσέρ στις επεξεργασίες των Γάλλων δομιστών. Η ψυχολογική θεωρία του Ιδρυματισμού τα έχει λύσει αυτά εδώ και χρόνια. Μάλιστα σήμερα τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά. Δεν πρόκειται για ερμηνείες γραφών πρόκειται για το μνημόνιο, τη βάση της πρόσφατης Συριζαϊκής αφήγησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπέγραψε μνημόνιο και αυτό είναι τεκτονικός σεισμός στα σωθικά του. Ας τον αφήσουμε να πείσει τους συντρόφους του ότι δεν το υπέγραψε, ότι το κουαρτέτο δεν μπούκαρε ποτέ στα υπουργεία και ότι  η 13η σύνταξη έχει ήδη πάρει το δρόμο για τους λογαριασμούς των δικαιούχων.


Ας σοβαρευτούμε. Η κυβέρνηση αυτή δεν μπορεί. Αν μπορούσε κάτι καλύτερο θα είχε κάνει στη διαπραγμάτευση, ή τουλάχιστον δεν θα τα είχε κάνει όλα, μα όλα, λάθος. Ας το πάρουμε απόφαση ότι αυτός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ με ή χωρίς την Αριστερή Πλατφόρμα. Δεν είναι όλοι σταλινικοί αλλά είναι πολύ παραδοσιακά αριστεροί, κομμουνιστοτραφείς και ιδεόληπτοι. Τους ζητάμε να διασώσουν την αστική δημοκρατία και τον καπιταλισμό μιας ευρωπαϊκής χώρας, ενώ αυτοί αν έχουν διαβάσει κάτι είναι τρόπους καταστροφής τους. Τόσο της δημοκρατίας όσο και του καπιταλισμού.  Τους αρέσει η εξουσία και δεν θα την εγκαταλείψουν άμεσα. Ως τότε, ας δουν τόσο ο Σταύρος όσο και ο Βαγγέλης πως μπορούν να συνεννοηθούν ώστε να διαχειριστούν την επόμενη μέρα. Για τη σημερινή έχει αναλάβει το κουαρτέτο. Ευτυχώς δηλαδή που υπάρχει και αυτό.       

Σάββατο, 1 Αυγούστου 2015

Plamen Tonchev: Το σμπαραλιασμένο όχημα και το καταραμένο homework


του Πλάμεν Τόντσεφ

Το όχημα της “πρώτη φορά Αριστεράς” (με ισχυρές προσμίξεις άκρας Δεξιάς) πήρε φόρα κι έπεσε με εκκωφαντικό κρότο πάνω στον τοίχο της αμείλικτης πραγματικότητας. Οι Γαλάτες του καταληψία Τσίπρα, του αγανακτισμένου όχλου του και των νοσταλγών της αλησμόνητης Σοβιετικής Ενωσης όχι απλά δεν άλλαξαν την Ευρώπη, αλλά την συσπείρωσαν εναντίον τους. Οι ομολογίες που ψελλίζουν τώρα ορισμένα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ περί εσφαλμένης ανάγνωσης του συσχετισμού δυνάμεων ήταν μεν θέμα χρόνου, αλλά έρχονται με τεράστια καθυστέρηση και με την Ελλάδα διασωληνωμένη στην εντατική.

Ένα σημαντικό – και αναπάντητο - ερώτημα είναι γιατί τα αυτονόητα που ήταν ορατά δια γυμνού οφθαλμού δεν γίνονταν αποδεκτά τόσον καιρό; Εδώ και πέντε χρόνια μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας ζούσαν μια μαζική παράκρουση, με αποκορύφωμα τη νίκη που έδωσαν στο ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ τον περασμένο Ιανουάριο. Ενα 40% των ψηφισάντων έδωσε στον τραγέλαφο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ την εντολή να κάνει αυτό ακριβώς: να πάρει φόρα και να πέσει με εκκωφαντικό κρότο στον τοίχο της αμείλικτης πραγματικότητας. Αλλά θιασώτες αυτής της συγκρουσιακής πορείας υπήρχαν και σε άλλα κόμματα, ακόμη και σ'αυτά που αποκαλούνται - ποιητική ή πολιτική αδεία - φιλοευρωπαϊκά. Πώς εξηγείται το γεγονός ότι, ενώ η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών δηλώνει πως επιθυμεί την παραμονή της χώρας στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, την ίδια στιγμή βλέπει την ΕΕ και την Ευρωζώνη ως εχθρούς; Είναι τουλάχιστον αντιφατικό να επιδιώκεις να μείνεις σε μια λέσχη με τη δύναμη των όπλων ή εκβιάζοντάς την, άρα επιβάλλοντάς της τους δικούς σου κανόνες λειτουργίας.

Πολλά χρόνια τώρα καταγράφεται η επαμφοτερίζουσα και ανειλικρινής στάση της ελληνικής κοινωνίας, αλλά και της πολιτικής ελίτ, έναντι της Ευρώπης. Μια στάση που βασιζόταν αποκλειστικά στα οφέλη - οικονομικά, πολιτικά και ψυχολογικά  κι όχι στις υποχρεώσεις που συνεπάγεται η παρουσία της χώρας στην ενωμένη Ευρώπη. Η στάση αυτή απογυμνώθηκε τα τελευταία πέντε χρόνια, καθώς ήρθε ο λογαριασμός: κατέστη σαφές ότι δεν μπορείς να απαιτείς βοήθεια και αλληλεγγύη χωρίς να κάνεις το δικό σου homework. Και φάνηκε πού ήταν το πρόβλημα όλα αυτά τα χρόνια - στο homework, στη δουλειά δηλαδή που έπρεπε να γίνει στην ίδια την Ελλάδα.

Όπου η “δουλειά” δεν είναι τίποτ' άλλο από μεταρρυθμίσεις, τις αέναες εκείνες προσαρμογές και αλλαγές που καθιστά αναγκαίες κάθε καινούρια εποχή. Ωστόσο, η ελληνική κοινωνία δείχνει να έχει μείνει πίσω στο χρόνο, πιθανώς στη δεκαετία '80 και τον αδηφάγο λαϊκισμό του Α. Παπανδρέου ή, στην καλύτερη περίπτωση, γύρω στο 2000 και τις ψευδαισθήσεις για μεγαλεία και ευδαιμονία επί Κ. Σημίτη – αρκεί να θυμηθούμε την υστερία του Χρηματιστηρίου το 1999. Κάπου εκεί σταμάτησε ο χρόνος για την Ελλάδα, με όρους ψυχολογικούς και με προφανείς επιπτώσεις στο οικονομικό μοντέλο, τις κοινωνικές δομές, την πολιτική ζωή του τόπου.

Αλλά, ακόμη κι αν ευσταθεί ο συλλογισμός ότι η χώρα βρίσκεται τουλάχιστον 15 χρόνια πίσω από τις εξελίξεις, το χειρότερο δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι ότι το 2010 η ελληνική κοινωνία αντέδρασε στην κρίση με τρόπο τελείως οπισθοδρομικό, εξαιτίας ενός τοξικού cocktail. Τα συστατικά του ήταν ο παπανδρεϊκός λαϊκισμός που είχε εμποτίσει την κοινωνία, οι υπερβολές του Σημίτη για “ισχυρή Ελλάδα” και οι ψευδαισθήσεις για εφ' όρου ζωής υψηλό βιοτικό επίπεδο στην ΟΝΕ, όπως και η αποστροφή για μεταρρυθμίσεις επί Κ. Καραμανλή. Αυτό το παραισθησιογόνο cocktail οδήγησε τους Έλληνες στη νοσταλγία για μια εποχή που είχε περάσει ανεπιστρεπτί. Εξ ου και η απήχηση παρωχημένων και ιστορικά καταδικασμένων συνταγών που πρότεινε ο ΣΥΡΙΖΑ. Η δε ρηχή σχέση της Ελλάδας με την ΕΕ διερράγη με πολύ μεγάλη ευκολία – εξ ου και η απήχηση του αντιευρωπαϊσμού/απομονωτισμού που αναβλύζουν από τις άναρθρες κραυγές των ΑΝΕΛ, αλλά  και αρκετών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ.

Τώρα που το όχημα ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχει στουκάρει στον τοίχο, τρία είναι τα μεγάλα ζητούμενα, προκειμένου να διατηρήσει η χώρα κάποιες ελπίδες σωτηρίας. Το πρώτο είναι το καταραμένο homework κατά την διαπραγμάτευση για το τρίτο μνημόνιο, δηλαδή η δέσμη των άκρως απαραίτητων μεταρρυθμίσεων που είναι ζωτικής σημασίας για την διασωληνωμένη Ελλάδα και την κατεστραμμένη οικονομία της. Το δεύτερο είναι να αλλάξει το σμπαραλιασμένο όχημα της κυβέρνησης και είναι πολύ πιθανό να έχουμε εξελίξεις τις επόμενες εβδομάδες. Το τρίτο ζητούμενο είναι καθαρά ψυχολογικό: η απόφαση να κοιτάξουμε μπροστά, όχι πίσω. Και να κοιτάξουμε προς την Ευρώπη, όχι προς άλλες κατευθύνσεις. Διότι απλούστατα δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική – τάδε έφη όχι κάποιος κατάπτυστος γερμανοτσολιάς, αλλά ο ίδιος ο οδηγός του σμπαραλιασμένου οχήματος ονόματι Αλέξης Τσίπρας.






Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

Γιώργος Στόγιας: Ηθικό πλεονέκτημα



Κύριο μέλημα της "αρθρογραφίας της ήττας" που αναπτύσσεται τον τελευταίο καιρό από αναστοχαστικούς και εμβριθείς διανοουμένους της αριστεράς (π.χ. Λιάκος, Χριστόπουλος, Δ. Σεβαστάκης, Μπουρνάζος) είναι η υπεράσπιση του ηθικού πλεονεκτήματος. Η αναγνώριση των ευθυνών έχει να κάνει αποκλειστικά με τις εσφαλμένες, όπως αποδείχτηκε, πολιτικές εκτιμήσεις για τις δυνατότητες του κυβερνητικού εγχειρήματος ΣΥΡΙΖΑ να ανατρέψει τους δεδομένους συσχετισμούς ισχύος στην Ευρώπη.

 Οι συγγραφείς απευθύνονται και απολογούνται, με σπαραγμό ψυχής, αποκλειστικά σε όσους πίστεψαν στο όραμα και τώρα κοιτούν απογοητευμένοι και θυμωμένοι την άτακτη συνθηκολόγηση. Η ρητορική τους για το μέλλον δεν διαφέρει ουσιαστικά από αυτή του πρωθυπουργού: Κανένας αγώνας που δόθηκε δεν είναι ολοκληρωτικά χαμένος. Ηττηθήκαμε γιατί ήμασταν αφελείς, απροετοίμαστοι, ιδεολόγοι, επιπόλαιοι. Ναι, αλλά ήμασταν και είμαστε οι καλοί, αυτός είναι ο κρίκος που μας ενώνει, το άστρο που θα μας οδηγεί στη νεομνημονιακή ζωή.

Πουθενά στα κείμενα αυτά δεν υπάρχει μια αναφορά στις οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Πουθενά δεν υπάρχει ένα ενδιαφέρον, μια συγγνώμη για τους δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους που είδαν την επαγγελματική τους κατάσταση να δυσκολεύει από τον Φεβρουάριο και να επιδεινώνεται δραματικά από την προκήρυξη του δημοψηφίσματος έως σήμερα. 

Οι μειώσεις μισθών, οι απολύσεις, η απώλεια εμπορικής εμπιστοσύνης που είχε κερδηθεί με κόπους ετών, οι ακυρώσεις παραγγελιών και κρατήσεων, η αδυναμία εισαγωγής πρώτων υλών, οι στο άμεσο μέλλον ελλείψεις βασικών αγαθών, η αγωνία και η απελπισία για φιλόδοξα σχέδια (επιχειρηματικά, επιστημονικά, καλλιτεχνικά) που εγκαταλείπονται, όλα αυτά βαραίνουν την κυβερνώσα αριστερά, είναι πάνω της. Στον βαθμό που τους αναλογεί, πρέπει να βαραίνουν και εκείνους τους διανοουμένους που με τον δημόσιο λόγο τους έδωσαν, όλο αυτό τον καιρό, μια, υψηλής κουλτούρας, αγωνιστική κάλυψη και υποστήριξη στην αντιμνημονιακή ρητορική και στην πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία. 

Η απόσειση αυτών των ευθυνών, η ομφαλοσκοπική κίνηση του βλέμματος προς το φίλιο ακροατήριο, φανερώνει την αδυναμία τους να ασκήσουν ριζοσπαστική κριτική και αυτοκριτική, και να συμβάλουν έτσι στην υπέρβαση του πολιτικού αδιεξόδου. Σαν θρησκευτικοί αγκιτάτορες ενδιαφέρονται πρώτιστα για την ενότητα του δόγματος, λες και από αυτή εξαρτάται, σε τελική ανάλυση, η σωτηρία. Τα υπόλοιπα είναι για τους κοσμικούς, που, έτσι κι αλλιώς, είναι πλανημένοι και καταδικασμένοι.

Tα κείμενα

Δ. Σεβαστάκη,  Μπουρνάζου, Λιάκου, Χριστόπουλου 

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

Γ. Προκοπάκης: Ποιές είναι οι επιπτώσεις της συμμετοχής του ΔΝΤ;


του Γιώργου Προκοπάκη

 Πρώτα απ' όλα πιο πλήρες και πιο "πλούσιο" πρόγραμμα. Δηλαδή, πιο πολλά δάνεια - απ' αυτά τα τοξικά που δεν θέλουν οι αριστεράντζες και ακροδεξιάντζες της κυβέρνησης. Για να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις εφικτού και επαρκώς χρηματοδοτούμενου προγράμματος που θα "εγγυάται" έξοδο στις αγορές σε τρία χρόνια.
Δεύτερον, τα παραπάνω χρήματα θα έλθουν από την Ευρώπη. Για να μην απαιτείται μια θάλασσα ευρώ, θα λειανθούν γωνίες. Το πιθανότερο είναι - σύμφωνο και με τις πολιτικές και φιλοσοφία ΔΝΤ - οι εκπτώσεις θα γίνουν στις τράπεζες και την εξυγίανσή τους. Πρέπει να αναμένουμε συνταρακτικές αναδιαρθρώσεις στο τραπεζικό σύστημα (αναδιάρθρωση ενεργητικού, περιουσιακά στοιχεία εξωτερικού kiss them good bye, non core business ομοίως). Λίγοι πόροι για εκκαθάριση κόκκινων δανείων, οπότε αν θέλουμε ανάπτυξη, θα κλάψουν μανούλες. Επίσης, πρέπει να αναμένουμε ταχεία ιδιωτικοποίηση. Η άλλη πηγή πόρων για το πρόγραμμα είναι οι αποκρατικοποιήσεις.
Τρίτον, δεν υπάρχει περίπτωση σύντομης κατάληξης των διαπραγματεύσεων για το Μνημόνιο ΔΝΤ. Πρώτα θα καταλήξει το ευρωπαϊκό Μνημόνιο, θα θεσμοθετηθούν μεταρρυθμίσεις (κυρίως στο ασφαλιστικό και τα εργασιακά) και μετά η Ντέλια θα συμφωνήσει! Νάχει μαυρίσει λίγο το κορίτσι.
Τέταρτον, η εποπτεία θα είναι ασφυκτική.
Πέμπτον, θα υπάρξει δέσμευση για χρονοδιάγραμμα ελάφρυνσης του χρέους στο ευρωπαϊκό Μνημόνιο.
Εν ολίγοις, θα είμαστε στον αέρα μέχρι την άνοιξη!


Πράσινο φως από ΔΝΤ για το νέο πρόγραμμα

Από το Capital. gr

Το εκτελεστικό συμβούλιο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου έδωσε το πράσινο φως για τη συμμετοχή του διεθνούς οργανισμού σε ένα τρίτο πρόγραμμα στην Ελλάδα, σε ένα πρώτο αλλά απαραίτητο βήμα από όσα πρέπει να γίνουν για μία νέα συμφωνία έκτακτης χρηματοδότησης προς την χώρα.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας "Καθημερινή", στο ΔΝΤ, η απόφαση ελήφθη χθες το απόγευμα τοπική ώρα, ύστερα από πάνω από δύο ώρες συζήτησης κατά την οποία και οι 24 εκτελεστικοί διευθυντές του συμβουλίου συμφώνησαν στη συνέχιση της δανειοδοτικής συνεισφοράς του ΔΝΤ στην Ελλάδα.
Η συνεδρίαση, σύμφωνα με την εφημερίδα, ήταν απαραίτητη για να τοποθετηθεί το συμβούλιο στο αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης για νέο δανειοδοτικό πρόγραμμα, αλλά και για έναν ακόμη, πιο άμεσο, λόγο: Προκειμένου να μεταβεί σήμερα στην Αθήνα η νέα επικεφαλής της ελληνικής αποστολής του ΔΝΤ, Ντέλια Βελκουλέσκου.

Στόχος της τεχνικής αποστολής του Ταμείου είναι να συλλέξει στοιχεία ώστε να εξακριβώσει την κατάσταση της οικονομίας, και στη συνέχεια να κάνει προτάσεις βάσει των οποίων θα διαμορφωθεί, σε συνεργασία με τις ελληνικές αρχές, το νέο πρόγραμμα. Η εκτίμηση του προσωπικού του είναι ότι τα στοιχεία θα υπολείπονται των στόχων του υπάρχοντος προγράμματος, ωστόσο η επικεφαλής του Κριστίν Λαγκάρντ τόνισε, σύμφωνα με πληροφορίες, ότι το Ταμείο θέλει να βοηθήσει και δεν προσέρχεται στις διαπραγματεύσεις με αρνητική προδιάθεση.
Όπως αναφέρει η "Καθημερινή", μία πολυσέλιδη έκθεση που παρουσίασε ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Τμήματος Πόουλ Τόμσεν στο συμβούλιο σημείωνε την αποτυχία των ελληνικών αρχών να εφαρμόσουν πολλές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, αν και τόσο ο ίδιος όσο και η κυρία Λαγκάρντ παραδέχθηκαν την εντυπωσιακή δημοσιονομική προσαρμογή της χώρας, και μάλιστα σε συνθήκες ύφεσης. Η θετική εντύπωση, ωστόσο, μετριάσθηκε από την επισήμανση της γενικής διευθύντριας του Ταμείου ότι προσπαθούσε επί τρεις ώρες να πείσει τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα την Κυριακή 12 Ιουλίου ότι το Ταμείο είναι χρήσιμο να συμμετέχει στο πρόγραμμα - κάτι που κατάφερε όταν ο κ. Τσίπρας τελικά αντιλήφθηκε ότι αποτελεί αντίβαρο στους Ευρωπαίους και είναι σύμμαχος της χώρας στο ζήτημα της αναδιάρθρωσης του χρέους.
Επισημαίνεται ότι, χθες, ακόμη και οι πιο απρόβλεπτοι ή ανεξάρτητοι εκτελεστικοί διευθυντές όπως ο Ρώσος, ο Βραζιλιάνος και ο Νοτιοαφρικάνος, ήταν μεν θετικοί να προσφέρουν βοήθεια στην Ελλάδα και να μετριασθεί η λιτότητα, ωστόσο τόνισαν ότι και το πρόγραμμα θα πρέπει να είναι αξιόπιστο – ότι δηλαδή το Ταμείο θα διασφαλίζει ότι θα πάρει πίσω τα λεφτά του. Ετσι, στο χθεσινό συμβούλιο παρουσιάσθηκαν τα τέσσερα κριτήρια που πρέπει να πληρούνται για την περαιτέρω χρηματοδότηση της Ελλάδας: 1. βιώσιμο χρέος 2.  βιώσιμο ισοζύγιο πληρωμών 3. προοπτική επιστροφής στην ανάπτυξη και 4. προοπτική εξόδου στις αγορές στο τέλος του προγράμματος.
Σε σχέση με το χρέος, μάλιστα, οι πληροφορίες της εφημερίδας, λένε ότι οι Ευρωπαίοι αποδέχονται πλέον την ανάγκη της αναδιάρθρωσής του, αν και δεν συζητήθηκαν λεπτομέρειες για το πώς θα γίνει αυτό - ούτε άλλωστε για τις ανάγκες χρηματοδότησης του προγράμματος ή τους δημοσιονομικούς στόχους, οι οποίοι θα ορίσουν και το μέγεθος της προσαρμογής των επόμενων ετών.

Ελληνική εξωτερική πολιτική: Η επόμενη καταστροφή;


των Ian Bond και Rem Korteweg   
Αναδημοσίευση από το Capital. gr
Οι οικονομικές συνέπειες μιας εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη, θα ήταν σοβαρές για τους Έλληνες πολίτες και το υπόλοιπο της ΕΕ. Οι επιπτώσεις στην εξωτερική πολιτική θα μπορούσαν να είναι εξίσου κακές. Εκτός από την πολιτική σχετικά με την Ρωσία, ο κυβερνητικός συνασπισμός του ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε μέρος του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι. Εάν μια Ελλάδα ύστερα από την έξοδο, στρεφόταν από μια αριστερή λαϊκιστική, σε μια δεξιά εθνικιστική κυβέρνηση, η εξωτερική της πολιτική θα μπορούσε να αποτελέσει ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα για την Ευρώπη.
Η ΕΕ και η Ελλάδα έχουν τελικά συμφωνήσει σε μια συμφωνία διάσωσης. Αλλά, όπως έχουν γράψει προσφάτως οι Christian Odendahl και John Springford (The Greek Bailout deal resolves nothing, 13 Ιουλίου), τα μειονεκτήματά της είναι τόσο σοβαρά, που είναι πιθανό να αποτύχει τελικά. Προτού οι ηγέτες της ΕΕ συσπειρωθούν για να διώξουν την Ελλάδα από την ευρωζώνη, θα πρέπει να σκεφτούν για την γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας (και όχι μόνο το φλερτ της με την Ρωσία).
Σύμφωνα με τον Θάνο Ντόκο του ΕΛΙΑΜΕΠ, οι τελευταίες ελληνικές κυβερνήσεις αγνόησαν την εξωτερική πολιτική καθώς ήταν συγκλονισμένες από την οικονομική κρίση. Αντιθέτως, αυτή η κυβέρνηση έχει εκ νέου εμπλακεί σε μια σειρά από σημαντικούς τομείς. Όσο η Ελλάδα μένει στην ευρωζώνη, ο Ντόκος θεωρεί ότι ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας είναι ο ο πολιτικός που είναι ο περισσότερο πιθανός να ηγηθεί της Ελλάδας, σε μια συνεχιζόμενη συμμαχία με το δεξιό λαϊκιστικό κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων.
Οι δημοσκοπήσεις εμφανίζουν ότι η στήριξη για τους Ανεξάρτητους Έλληνες και το ακροδεξιό κόμμα Χρυσή Αυγή μαζί, διαμορφώνεται αυτή τη στιγμή κοντά στο 10%. Αλλά εάν η Ελλάδα εγκαταλείψει την ευρωζώνη, οι άνθρωποι μπορεί να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι έχοντας δοκιμάσει τα mainstream κόμματα και τους αριστερούς λαϊκιστές, η τελευταία τους ελπίδα βρίσκεται σε έναν συνασπισμό που να περιλαμβάνει το ακροδεξιό "Χρυσή Αυγή”. Η εξωτερική καθώς και η εσωτερική πολιτική θα επηρεαζόταν. Υπάρχουν επτά θέματα που αξίζει να παρακολουθήσει κανείς. Το πρώτο είναι η μετανάστευση. Στο α΄ εξάμηνο του 2015, περισσότεροι από 70.000 πρόσφυγες έφθασαν στην Ελλάδα. Η χώρα δυσκολεύεται να αντεπεξέλθει. Ο Έλληνας υπουργός Εθνικής Άμυνας και ιδρυτής των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, Πάνος Καμμένος, απείλησε τον Μάρτιο ότι η Ελλάδα θα "πλημμυρίσει την Ευρώπη με μετανάστες” εάν οι εταίροι της στην ΕΕ την οδηγήσουν εκτός ευρώ. Εάν η θέση του ενισχυθεί μετά από ένα Grexit, θα είναι σε καλύτερη θέση να πραγματοποιήσει την απειλή του.
Το δεύτερο ζήτημα είναι η Τουρκία. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει προσεκτικά προσπαθήσει να βελτιώσει τις σχέσεις με την Άγκυρα. Ενώ η ρητορική του Καμμένου ήταν έντονα αντιτουρκική, δεν έχει παρέμβει στη συνολική πολιτική έναντι της Τουρκίας. Αλλά μια διάδοχη κυβέρνηση θα μπορούσε να περιλαμβάνει τόσο τους Ανεξάρτητους Έλληνες όσο και άλλους ακραίους δεξιούς. Αυτοί θα μπορούσαν να δουν την αντιπαράθεση με την Τουρκία ως έναν τρόπο να παγιώσει την λαϊκή υποστήριξή τους.
Το τρίτο ζήτημα, και στενά συνδεδεμένο με το δεύτερο, είναι η Κύπρος. Ο ΣΥΡΙΖΑ απέχει ιδεολογικά από τη σημερινή κεντροδεξιά κυβέρνηση της Κύπρου, αλλά υποστηρίζει μια διευθέτηση του κυπριακού που να περιλαμβάνει την απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων. Ως εγγυήτρια δύναμη, η ελληνική υποστήριξη είναι απαραίτητη για οποιαδήποτε συμφωνία. Εάν επιδεινωθούν οι σχέσεις με την Τουρκία, οι προοπτικές για μια συμφωνία θα υποχωρήσουν.
Το τέταρτο είναι η ενεργειακή ασφάλεια. Η Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει μια σημαντική χώρα διέλευσης για το αέριο που να φθάνει στην Ευρώπη μέσω της Τουρκίας. Ο αγωγός ΤΑΝΑΡ από το Αζερμπαϊτζάν στα ελληνό-τουρκικά σύνορα και το ΤΑΡ από εκεί στην Ιταλία, βρίσκονται ήδη υπό κατασκευή. Ο ΣΥΡΙΖΑ επίσης υποστηρίζει τον υπό σχεδιασμό αγωγό Turkish Stream, από την Ρωσία μέσω της Τουρκίας και της Ελλάδας, στα Βαλκάνια. Ο Turkish Stream θα μπορούσε να αμφισβητήσει την βιωσιμότητα του ΤΑΡ, και θα αύξανε το ήδη μεγάλο μερίδιο της αγοράς της νοτιοανατολικής Ευρώπης που καταλαμβάνει η Gazprom. Μετά από ένα Grexit, η -με κατεστραμμένα ταμεία- ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να διχαστεί μεταξύ της οικονομικής προσέλκυσης των τελών διέλευσης από τον Gazprom, και του πολιτικού φόβου για αύξηση της εξάρτησης από εισαγωγές αερίου μέσω της Τουρκίας.
Η πέμπτη ανησυχία είναι τα Δυτικά Βαλκάνια. Οι ελληνικές τράπεζες είναι ενεργές σε χώρες όπως η Αλβανία και η Σερβία, και αν και το status τους ως ξεχωριστές νομικές οντότητες εκεί θα τις προστατεύσει από την χειρότερη επίδραση των οικονομικών προβλημάτων, η ευάλωτη κατάστασή τους θα μπορούσε και πάλι να προκαλέσει οικονομικά προβλήματα. Πολιτικά, εάν ο ΣΥΡΙΖΑ χάσει την εξουσία, η αργή εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ της Ελλάδας και του Κοσσυφοπεδίου θα μπορούσε να εκτροχιαστεί από μία πιο εθνικιστική, φιλό-ορθόδοξη κυβέρνηση. Μια τέτοια κυβέρνηση θα ήταν ακόμη λιγότερο πιθανό -σε σχέση με την τωρινή- να σημειώσει πρόοδο για το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων, που είναι το βασικό εμπόδιο της τελευταίας να ενταχθεί στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. 
Το έκτο ζήτημα περιλαμβάνει την ενέργεια και την ασφάλεια. Η Ελλάδα έχει παραδοσιακά δαπανήσει ένα υψηλότερο ποσοστό του ΑΕΠ για την άμυνα σε σχέση με οποιονδήποτε άλλο Ευρωπαίο σύμμαχο, κυρίως για να προστατευθεί από την Τουρκία παρά για να συμμετέχει σε αποστολές της ΕΕ ή του ΝΑΤΟ. Είτε θα παραμείνει στην Ελλάδα ή όχι, θα πρέπει να μειώσει τις αμυντικές δαπάνες. Αλλά μια πιο εθνικιστική κυβέρνηση μπορεί να ενδιαφέρεται λιγότερο για τις αμυντικές προτεραιότητες του ΝΑΤΟ, και περισσότερο για να σταθεί απέναντι στην Τουρκία, και να ιεραρχήσει τις προτεραιότητες αναλόγως.
Το έβδομο ζήτημα είναι η σχέση της Ελλάδας με την Ρωσία. Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες έχουν ανθυγιεινές σχέσεις με την Ρωσία του Putin-συμβάλλοντας στις φτωχές σχέσεις της Αθήνας με κεντροευρωπαίους που αισθάνονται ότι απειλούνται από την Μόσχα. Μέχρι στιγμής, παρά τις δημόσιες αντιρρήσεις στις κυρώσεις της ΕΕ, η Ελλάδα έχει εγκρίνει την ανανέωσή τους. Αλλά αυτό μπορεί να αλλάξει εάν η Ελλάδα οδηγηθεί εκτός ευρωζώνης και της δοθεί μια οικονομική ανάσα από την Ρωσία. Το πρόβλημα για τους κεντροευρωπαίους είναι ότι η πιο πιθανή εναλλακτική του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι καλύτερη -τόσο οι Ανεξάρτητοι Έλληνες όσο και η Χρυσή Αυγή, είναι ρωσόφιλοι.
Η ΕΕ ίσως να μην είναι σε θέση να αποτρέψει την Ελλάδα από το να βγει από το ευρώ. Αλλά οι ηγέτες της ευρωζώνης θα πρέπει να σκεφθούν σοβαρά για τις συνέπειες στην εξωτερική πολιτική από μια αδύναμη και αποξενωμένη Ελλάδα. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ίσως να είναι ένας ενοχλητικός διαπραγματευτικός εταίρος, αλλά η εξωτερική του πολιτική ίσως είναι η καλύτερη που μπορεί να υπάρχει αυτή τη στιγμή.
Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: http://www.cer.org.uk/publications/archive/bulletin-article/2015/greek-foreign-policy-next-ruin

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2015

Plamen Tonchev: 1:0 ή 1:7


του Πλάμεν Τόντσεφ από το Capital
Η συμφωνία που υπογράφηκε από τον πρωθυπουργό Αλ. Τσίπρα το πρωί της 13ης Ιουλίου προκάλεσε μεγάλη ανακούφιση, καθώς απομακρύνθηκε, έστω και προσωρινά, ο άμεσος κίνδυνος ενός Grexit με επιπτώσεις καταστρεπτικές για την οικονομία και την κοινωνική συνοχή της χώρας. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός αιτιολόγησε την απόφασή του να υπογράψει τη συμφωνία καταγγέλλοντάς την ως εκβιασμό και με την χαρακτηριστική φράση ότι έξω από την Ευρωζώνη οι συντάξεις ύψους 800 ευρώ θα ισοδυναμούσαν με 800 δραχμές. Τον ακούσαμε να ψελλίζει κάτι για λάθη που έγιναν το τελευταίο εξάμηνο, χωρίς όμως λεπτομέρειες για την αποτυχημένη βαρουφάκειο στρατηγική της διαπραγμάτευσης.
Η κατά κράτος ήττα του Αλ. Τσίπρα επισκιάστηκε από την αριστοτεχνική κυβερνητική προπαγάνδα περί "αναστήματος” της Ελλάδας απέναντι στους εταίρους - αντιπάλους. Η υποτιθέμενη επιχειρηματολογία της κυβέρνησης, "χάσαμε, αλλά δώσαμε έναν όμορφο αγώνα”, θυμίζει τις συνήθεις ατάκες περί ψυχωμένου παιχνιδιού της εθνικής Ελλάδας απέναντι σε πολύ ισχυρότερες ομάδες. Με τις εξίσου συνηθισμένες δηλώσεις μετά τη λήξη - "δώσαμε τον καλύτερο εαυτό μας, παλέψαμε, ιδρώσαμε τις φανέλες, αλλά δυστυχώς”... Θέματα τακτικής, αγωνιστικής δυναμικότητας της ομάδας ή τελικού αποτελέσματος δεν χωρούν σε τέτοιες συναισθηματικές συζητήσεις. Κι ας έχει χάσει η Ελλάδα κάθε ίχνος αξιοπιστίας στα μάτια της διεθνούς κοινότητας. Κι ας χάνονται εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από την ελληνική οικονομία κάθε μέρα που περνάει με τους περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων, οι οποίοι ήταν η νομοτελειακή έκβαση της καταδικασμένης σε αποτυχία διαπραγμάτευσης. Σημασία έχει το έθνος να αισθάνεται υπερήφανο για την ηρωική ήττα. Και την επομένη οι εφημερίδες να βγουν με πηχυαίους τίτλους "Με τα κεφάλια ψηλά αποχαιρέτησαν οι διεθνείς μας τη διοργάνωση”.
Τώρα που ψηφίστηκαν δύο πακέτα επώδυνων μέτρων προκειμένου να κλείσει κουτσά-στραβά το δεύτερο μνημόνιο και ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στα πρόθυρα της διάσπασης, αρχίζει ο επόμενος κύκλος του ψυχοδράματος – η διαπραγμάτευση για το τρίτο επάρατο μνημόνιο. Και, ω του θαύματος, η παράσταση περιλαμβάνει τις ίδιες μελοδραματικές πινελιές που ουδεμία σχέση έχουν με την ουσία της υπόθεσης. Ωσάν να μη μάθαμε τίποτα το τελευταίο εξάμηνο. Ολα δείχνουν ότι για άλλη μια φορά η συζήτηση θα περιστραφεί γύρω από την – κυβερνητικής έμπνευσης – υπερφορολόγηση και ελάχιστοι θα ασχοληθούν με τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις (π.χ. την δαιμονοποιημένη εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ), μπας και πάρει πάνω της η οικονομία. Αντ'αυτού, παρακολουθούμε μια κυβέρνηση που προωθεί με ζήλο... αντιμεταρρυθμίσεις, π.χ. στη δημόσια διοίκηση ή στον τομέα της παιδείας.
Κι όχι μόνο αυτό, αλλά άρχισαν πάλι τα κολπάκια που ομολογουμένως αρέσουν στο φίλαθλο ελληνικό κοινό. Αντί για ουσιαστικές προτάσεις εν όψει της νέας συμφωνίας που αποτελεί κυριολεκτικά την τελευταία ευκαιρία για τη χώρα ως μέλος μιας κοινότητας προηγμένων κρατών, η ελληνική κυβέρνηση προσέρχεται στις διαπραγματεύσεις με την ίδια διάθεση κωλυσιεργίας που έδειχνε πριν από έξι μήνες. Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι το μείζον θέμα αυτές τις μέρες – και να δούμε για πόσον καιρό ακόμη – είναι ο τόπος των συνομιλιών (σε κάποιο resort, κατά τον Αλ. Φλαμπουράρη;) έως το προφίλ των Ελλήνων συνομιλητών που θα καταδεχθούν να συναντήσουν τους αχώνευτους τροϊκανούς. Με άλλα λόγια, για άλλη μια φορά η ομάδα Τσίπρα κατεβαίνει στο γήπεδο αποφασισμένη να παίξει … αντιποδόσφαιρο.
Το καλοκαίρι του 2004, η εθνική Ελλάδας θριάμβευσε στα γήπεδα της Πορτογαλίας – κατά ειρωνεία της ιστορίας, υπό τις οδηγίες ενός Γερμανού προπονητή. Επαιξε ποδόσφαιρο που κανείς δεν χαρακτήρισε ποτέ θεαματικό ή επιθετικό. Ο στόχος ήταν να βάλει ένα γκολάκι – ει δυνατόν και μισό – και στη συνέχεια να κρατήσει τη νίκη με νύχια και με δόντια μέχρι το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή. Η κυβέρνηση Τσίπρα εφαρμόζει παρόμοια τακτική: καμία ουσιαστική πρωτοβουλία, συστηματική χρονοτριβή και δακρύβρεχτες δηλώσεις για εσωτερική κατανάλωση περί αξιοπρέπειας και εθνικής υπερηφάνειας που - τηρουμένων των αναλογιών - θυμίζουν τις θεατρικές πτώσεις του Καραγκούνη για ψύλλου πήδημα προκειμένου να κλέψει λίγα δευτερόλεπτα. Με τρεις σημαντικές διαφορές όμως.
Η πρώτη διαφορά είναι ότι η εθνική του Ρεχάγκελ ακολουθούσε ένα σύστημα, έστω και μη ελκυστικό. Είχε σφιχτή άμυνα και ήξερε πώς να ελέγξει το παιχνίδι. Οι υποτιθέμενες αρετές της ομάδας Τσίπρα εξαντλούνται σε μεμονωμένες ατομικές ενέργειες κυβερνητικών στελεχών και ατελέσφορα τακουνάκια με μοναδικό στόχο να εντυπωσιάσουν το ελληνικό κοινό, ενώ τρώει γιούχα από τους φιλάθλους όλων των αντιπάλων για το αντιαθλητικό στυλ της.
Η δεύτερη διαφορά είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν προηγείται στην αναμέτρηση με τους πιστωτές, για να προσπαθεί να κερδίσει χρόνο. Αντίθετα, δεν αγωνίζεται καν! Παραβιάζει όλους τους κανόνες του ποδοσφαίρου και απαιτεί από τους αντιπάλους να αποδεχθούν τη δική της ερμηνεία των κανονισμών. Με την παταγώδη αποτυχία της "σκληρής διαπραγμάτευσης” επί πέντε μήνες και την πλήρη διεθνή απομόνωση της χώρας έχει μαζέψει τη μπάλα από τα δίχτυα της αρκετές φορές κι έβαλε ένα ανούσιο γκολ, για την τιμή των όπλων, με τη νίκη της στο πρόσφατο δημοψήφισμα. Συνεπώς, αντί για το επικό 1:0 στον τελικό του 2004 επί της Πορτογαλίας, είναι απείρως πιο πιθανό το ταμπλό να γράψει τελικό σκορ 1:7, όπως στον περυσινό ημιτελικό της Βραζιλίας με τη Γερμανία.
Η τρίτη διαφορά είναι ότι, αν η κυβέρνηση δεν αλλάξει συμπεριφορά έστω και τώρα στο και πέντε, δεν θα πρόκειται απλά για μια συντριπτική ήττα μέχρι την επόμενη μεγάλη διοργάνωση – θα πρόκειται πιθανότατα για την αποβολή της Ελλάδας από τις διεθνείς διοργανώσεις του προηγμένου κόσμου για αρκετά χρόνια και μέχρι να αποφασίσει να παίξει μπάλα σύμφωνα με τους κανόνες που τηρούν όλες οι άλλες χώρες. Και στην περίπτωση αυτή τη νύφη δεν θα την πληρώσουν μόνο ο προπονητής και οι παίκτες, αλλά το ελληνικό έθνος στο σύνολό του.
* Ο κ. Πλάμεν Τόντσεφ είναι Διεθνολόγος και Πολιτικός Αναλυτής

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2015

Γιώργος Αντωνίου: Να μπει μπροστά ο Δήμαρχος Αθήνας;



Η εκλογική συνεργασία της Αντιπολίτευσης ή της Κεντροαριστεράς.

του Γιώργου Αντωνίου

 Βρισκόμαστε σχεδόν σε προεκλογική περίοδο!... Μετά τα τελευταία, ραγδαία, οικονομικοπολιτικά γεγονότα, δημοψήφισμα που προκήρυξε η κυβέρνηση, κλείσιμο των τραπεζών, capital controls, στάση εσωτερικών πληρωμών, μεγάλη πτώση του τζίρου, έντονη ύφεση και καταποντισμός της οικονομίας επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, διαφοροποίηση της αριστεράς πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ και ανασχηματισμός, η χώρα πιθανά θα οδηγηθεί από τον πρωθυπουργό, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, το φθινόπωρο, σε βουλευτικές εκλογές. Αυτό θα γίνει μετά την ψήφιση της σκληρής, μνημονιακής οικονομικής συμφωνίας με τους δανειστές μας, ώστε η κυβέρνηση –και η κοινωνία- να μην προλάβουν να εισπράξουν το τίμημα, το κόστος και τις συνέπειες της «έντιμης και αξιοπρεπούς», υφεσιακής (πλην όμως αναγκαίας) συμφωνίας.
Βασικό κίνητρο του πρωθυπουργού για να προκηρύξει εκλογές θα είναι η προσπάθειά του να γλυτώσει από τον πνιγηρό εναγκαλισμό της αριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία –πολύ δυνατή στο κόμμα- τον έχει βραχυκυκλώσει και σχεδόν αιχμαλωτίσει και τον υπονομεύει καθοριστικά στις κρίσιμες ψηφοφορίες στη Βουλή για τα συμφωνηθέντα με τους Εταίρους μέτρα. Ο Τσίπρας είναι μπλοκαρισμένος και βραχυκυκλωμένος από την αριστερή πτέρυγα (Αριστερή πλατφόρμα, συν Κωνσταντοπούλου, συν Βαρουφάκης ανάλογα με τον εκάστοτε προσανατολισμό του). Εάν ο Τσίπρας, επιτέλους, κατανοήσει κατάβαθα πως δεν μπορεί να υπομένει άλλο το ρόλο του βολικού, ανεκτικού, οπορτουνιστή και νωθρού ισορροπιστή, οφείλει να απομονώσει, να περιθωριοποιήσει και να εξοστρακίσει τα κυριότερα, τυχοδιωκτικά κι ακραία αριστερά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Ανώτερα στελέχη που υποσκάπτουν τη θέση της χώρας μέσα στην Ευρωζώνη, την οικονομική σταθερότητα και τον δικό του ρόλο ως πρωθυπουργού (και αφού τον καταψηφίζουν στη Βουλή, δηλώνουν υποκριτικά «στηρίζουμε την κυβέρνηση»!!)

Ο πρωθυπουργός φαίνεται, σύμφωνα με τις σφυγμομετρήσεις, πως διατηρεί το πολιτικό προβάδισμα, το σχετικά φρέσκο -και νεανικό- πολιτικό κεφάλαιο και πολιτικό πλεονέκτημά του, τη σχεδόν προσωπολατρική σχέση που διατηρούν ακόμη μαζί του οι πολλοί οπαδοί του, ιδίως οι νεότεροι. Οπαδοί του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακόμη (μα ως πότε;) οι αριστεροί, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι καταχρεωμένοι στις τράπεζες και την εφορία, οι ταλαιπωρημένοι από την οικονομική κρίση, πολλοί νέοι και οι διάφοροι αναξιοπαθούντες πολίτες. (Δεν θα αναλύσουμε εδώ γιατί τα πολιτικά κεφάλαια του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακόμη ισχυρά, ποιοι μηχανισμοί, ποια οργάνωση, ποια πολιτική προπαγάνδα και ποιες κυρίαρχες, εθνικιστικές, λαϊκιστικές, αριστερές ιδεολογίες και διαδεδομένα ιδεολογήματα τα αναπαράγουν και αναζωογονούν· ούτε πότε εκτιμούμε πως θα φθαρούν).

Μπορούμε επίσης να εκτιμήσουμε πως η μεταρρυθμιστική ορμή του Τσίπρα (εάν ποτέ τη διέθετε) είναι μέτρια. Αν και η –κάπως χλωμή- περίπτωση να απαλλαγεί μετεκλογικά από την αριστερή πτέρυγα του κόμματος, τόσο οργανωτικά όσο και ιδεολογικοπολιτικά, ελέγχοντας τις βουλευτικές λίστες, μπορεί να ενισχύσει τη μεταρρυθμιστική τάση του.

Το βασικό θέμα του άρθρου είναι, όμως, τι πρέπει να κάνει η δημοκρατική, φιλοευρωπαϊκή Αντιπολίτευση, η οποία βλέπει τη μεταρρυθμιστική δύναμη αλλαγής και ρεαλιστικής προσαρμογής του ΣΥΡΙΖΑ στα ευρωπαϊκά δεδομένα, να ασθμαίνει και να χωλαίνει. Βλέπει την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να διστάζει, να προχωρά στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και τα οικονομικά μέτρα με το στανιό, σημειωτόν, παρά τη θέλησή της… Η εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση, των δημοκρατών, φιλοευρωπαίων συμπολιτών μας, μα και των κυβερνήσεων και των συνιστωσών της Ευρώπης και των θεσμών της, έχουν κλονισθεί πολύ. Υπάρχουν δύο εκδοχές, δύο περιπτώσεις αντίδρασής της ευρωπαϊκής, ελληνικής αντιπολίτευσης:

Εάν κρίνει, σύσσωμη, πως η απειλή της λαϊκιστικής, κρατικίστικης κι εθνικιστικής δύναμης αδράνειας και συντήρησης του ΣΥΡΙΖΑ είναι μεγάλη και επικίνδυνη για τη χώρα, για την οικονομία της, την ενδεχόμενη παράλυση του δημοσίου και κυρίως του ιδιωτικού τομέα, για τα ευρωπαϊκά κεκτημένα μας (αυτά σημαίνουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα παραμείνει ποδηγετημένος κι αλυσοδεμένος από την Αριστερά του) τότε θα πρέπει να συνενωθεί. Να ενωθεί σε μια ευρύτερη εκλογική, φιλοευρωπαϊκή-δημοκρατική συνεργασία, που θα περιλαμβάνει τις δυνάμεις που συναντήθηκαν στο θετικότατο κι ευγενές κίνημα και τις λαϊκές κινητοποιήσεις του ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ. Σε αυτή την ευρύτερη συνεργασία θα περιλαμβάνονται πιθανά τα ευρωπαϊκά κοινοβουλευτικά κόμματα Ν.Δ., Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ, αλλά και τα εξωκοινοβουλευτικά ΔΗΜΑΡ, ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ. κ.α., δηλαδή οι συνιστώσες του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα.
Ας μην ξεχνάμε πως αυτές οι βουλευτικές εκλογές θα διεξαχθούν με λίστα και όχι σταυρό. Κατά συνέπεια τα ευρωπαϊκά κόμματα θα πρέπει να καταβάλλουν σεβαστές, μεγάλες προσπάθειες συνεννόησης σχετικά με τον καταρτισμό της λίστας εκλογής των υποψηφίων βουλευτών (αντίστοιχο πρόβλημα θα συναντήσει ο ΣΥΡΙΖΑ), τοποθετώντας και διαμοιράζοντας ορθολογικά στις εκλογικές περιφέρειες, τους υποψηφίους από τα διαφορετικά κόμματα. Η δουλειά αυτή είναι πολύ δύσκολη μα όταν υπάρχει καλή αμοιβαία θέληση, όλα γίνονται, ακόμη και τα δυσκολότερα.
Τότε θα τεθεί επιτακτικά, αναπόφευκτα και το θέμα του ποιο πρόσωπο μπορεί να ηγηθεί αυτής της μεγάλης εκλογικής συνεργασίας. Θα είναι κάποιος «κεντρώος», όπως ο Μπουτάρης; (μάλλον η σωστότερη επιλογή). Κάποιος κεντροδεξιός, προερχόμενος από τη μεγαλύτερη πολιτική δύναμη του συνασπισμού, τη Ν.Δ., όπως π.χ. ο Αβραμόπουλος ή ο Μπακογιάννης ή ο Πατούλης ή άλλος;(*) Κάποιος διακεκριμένος αυτοδιοικητικός παράγοντας όπως οι Μπουτάρης, Καμίνης ή Πατούλης, οι οποίοι έλαβαν ενεργά μέρος στον πρόσφατο αγώνα υπέρ του ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ; Θα είναι κάποιος έμπειρος πολιτικός ή κάποιος «μεταμνημονιακός», νεότερος πολιτικός, που δεν θα έχει δηλαδή εμπλακεί στην ψήφιση των μνημονίων; (Το αστείο είναι πως ο Τσίπρας θα είναι τότε, ουσιαστικά, ήδη «μνημονιακός», για να αναφερθούμε στη σχηματικότητα και φαιδρότητα αυτού του πολιτικού ορισμού και διαχωρισμού, που τόσο ταλαιπώρησε –ηθελημένα, εκ του πονηρού- την κοινωνία μας και την απλοϊκή πολιτική της).
Το ζήτημα επιλογής εκλογικής στρατηγικής πρέπει να τεθεί από τα κόμματα της Αντιπολίτευσης από τώρα, ώστε αν επιλεγεί η σύμπηξη ενός ευρωπαϊκού, δημοκρατικού μετώπου, να μεθοδευθεί έγκαιρα η αντιμετώπιση των προβλημάτων που θα ανακύψουν.
Μπορεί, όμως, για διάφορους, συγκυριακούς πολιτικούς λόγους να μην υιοθετηθεί η κοινή κάθοδος, εάν κριθεί πως, με την κάποια όποια διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ και την προεκλογική –μέσω της κατάρτισης της βουλευτικής λίστας- εξουδετέρωση(;) της Αριστερής πτέρυγας και Πλατφόρμας του, ο οικονομικοπολιτικός κίνδυνος για τη χώρα δεν θα είναι πια πολύ μεγάλος. Σε αυτή την περίπτωση, θα πρέπει να αντιμετωπισθεί πλέον σοβαρά ο καταρχήν συντονισμός και κατόπιν, η προεκλογική συνεργασία των δημοκρατικών, προοδευτικών, ευρωπαϊκών δυνάμεων. Είναι λάθος να παραμείνει για ακόμη περισσότερο διάστημα ανενεργός, έστω ο διάλογος, η ανταλλαγή απόψεων και έπειτα ο συντονισμός, η συνεργασία των δυνάμεων της σοσιαλδημοκρατίας, της κεντροαριστεράς και του Κέντρου, λόγω σχηματικών πολιτικών εκτιμήσεων και τακτικών ή λόγω προσωπικών στρατηγικών ή φιλοδοξιών. Σίγουρα κάποιοι πιστεύουν, δικαίως, πως έχουν μεγαλύτεροι δυναμική και προοπτική από άλλους, πιο ευοίωνο μέλλον. Το βασικό όμως ζήτημα είναι τι θα γίνει με το πολιτικό μέλλον της χώρας. Η κεντροαριστερά, το φιλελεύθερο και προοδευτικό Κέντρο, η σοσιαλδημοκρατία και ο χώρος του δημοκρατικού σοσιαλισμού (όχι του εθνολαϊκιστικού «σοσιαλισμού» που όλοι τον «φάγαμε στη μάπα» χάρη στα κατορθώματά του, κατά το διάστημα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) έχουν να προσφέρουν πολλά στη χώρα μας, με τις ιδέες, τους προβληματισμούς, τον κοινωνικοπολιτικό προσανατολισμό, τον ευρωπαϊσμό και τη φιλολαϊκή ευαισθησία και μέριμνά τους. Ας μην τα υπονομεύσουμε λόγω προβληματικών εκτιμήσεων ή τακτικών και λόγω αντιπαλοτήτων, που ενίοτε είναι προσωπικές.
Βέβαια υπάρχουν και λογικά επιχειρήματα εναντίον της εκλογικής συνεργασίας με λίγο ως πολύ φθαρμένα πρόσωπα ή δυνάμεις που προέρχονται από το «παρελθόν της πολιτικής» (βλέπε ΠΑΣΟΚ), ήτοι δικαιολογημένα επιχειρήματα στελεχών του Ποταμιού. Μήπως όμως η δυναμική του Ποταμιού έχει εκτοξευθεί ή ενισχυθεί πολύ, όπως θα περίμεναν; Όχι (ακόμη). Οι προερχόμενες από το ΠΑΣΟΚ δυνάμεις αντέχουν ακόμη, ιδίως στην τοπική αυτοδιοίκηση και τα σωματεία, ίσως γιατί το κόμμα αυτό είχε γερές ρίζες, που δεν καταστράφηκαν ακόμη (παρά τις …προσπάθειες ηγετών του, όπως του Γ.Παπανδρέου). Δεύτερο επιχείρημα που έχει διατυπωθεί εναντίον της κοινής εκλογικής καθόδου των σοσιαλδημοκρατικών και κεντροαριστερών κομμάτων είναι πως μόνα τους, το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ-Δημοκρατική παράταξη, θα συγκεντρώσουν ως άθροισμα μεγαλύτερο ποσοστό από ό,τι συνεργαζόμενα, γιατί αυτή η συμμαχία θα δυσαρεστήσει και θα διώξει ψηφοφόρους κι από τα δύο κόμματα, εκατέρωθεν.
Εν πάση περιπτώσει, ένας ουσιαστικός διάλογος πρέπει να ξεκινήσει γύρω από το ζήτημα των συνεργασιών. Οι δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας, της κεντροαριστεράς και του Κέντρου παραμένουν διάσπαρτες και πρέπει να γίνει μια αρχή για να συνομιλήσουν, να συνδιαλεχθούν, να συντονισθούν, να συνεργασθούν, και κατόπιν ενδεχομένως –εάν το κρίνουν σκόπιμο- να συμμαχήσουν εκλογικά. Για παράδειγμα, η περίπτωση της σύμπραξης της «Πρωτοβουλίας των 58», με τις πολιτικές, κατευθυντήριες ομιλίες του Γ.Βούλγαρη, του Ν.Αλιβιζάτου, κ.α., ήταν ένα θετικό ξεκίνημα συνεργασίας.
Για τις μεθόδους εκλογικής συνεργασίας ισχύουν τα ζητήματα που εξέθεσα παραπάνω για τη σύναψη του φιλοευρωπαϊκού-δημοκρατικού μετώπου. Τα προβλήματα, με καλή θέληση, μπορούν σ’ αυτή τη δεύτερη περίπτωση να λυθούν ευκολότερα. Διότι στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, της κεντροαριστεράς και του Κέντρου, μπορεί να βρεθεί ευκολότερα ένα σοβαρό, προικισμένο, συγκροτημένο, σημαντικό και σεβαστό πρόσωπο κοινής αποδοχής, και αυτός είναι πιθανότατα ο Δήμαρχος Αθήνας Γιώργος Καμίνης, πρώην πετυχημένος Συνήγορος του πολίτη και ιδιαίτερα πειστικός και μαχητικός ηγέτης της Επιτροπής υπέρ του ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ (μαζί με τον Μπουτάρη) κατά τη διάρκεια της καμπάνιας του δημοψηφίσματος. Στην εκλογική συνεργασία για τις επόμενες βουλευτικές έχουν θέση, κατά τη γνώμη μου, οι φίλοι, οπαδοί και τα στελέχη των κομμάτων του Ποταμιού, του ΠΑΣΟΚ-Δημοκρατική παράταξη, της ΔΗΜΑΡ, του ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ., των ΜΕΤΑρρυθμιστών και λοιπών πολιτικών οργανώσεων και παρατάξεων. Η διάσπαση των δυνάμεων παράγει –πιστεύω- αδυναμία, αναποτελεσματικότητα, βάλτωμα, κομπασμό, μικρομεγαλισμό, αδράνεια, μεγαλοϊδεατισμό και σεχταρισμό. Ας πάρουμε για παράδειγμα πώς ενσωμάτωσε τις συνιστώσες του ο μεγάλος πολιτικός αντίπαλος, ο ΣΥΡΙΖΑ. Τα προαναφερθέντα κόμματα και οργανώσεις θα αποτελέσουν ουσιαστικά τις δημοκρατικές συνιστώσες. Μπορούν βέβαια να βρεθούν αρκετές, διάφορες φόρμουλες ενσωμάτωσης και λειτουργίας τους στον σοσιαλδημοκρατικό, κεντροαριστερό Συνασπισμό, για παράδειγμα δεν χρειάζεται να φαίνονται ιδιαίτερα διάφορα παλαιά πολιτικά στελέχη κ.λπ. Όλοι οι καλοί χωράνε. Το χειρότερο σενάριο είναι μάλλον η πολυδιάσπαση, η απώλεια δυνάμεων και ενέργειας, η πολιτική παθητικότητα, ο εγωισμός, η εγωκεντρική αυτοπροβολή και το πολιτικό τέλμα. Δεν χρειαζόμαστε εγωπαθείς Βαρουφάκηδες της σοσιαλδημοκρατίας και της Κεντροαριστεράς, μα χρήσιμους, υπεύθυνους, συγκροτημένους, σοβαρούς, μορφωμένους, ανοιχτόμυαλους, προοδευτικούς πολιτικούς, σε επαφή με την πολιτικο-οικονομική ευρωπαϊκή κι ελληνική πραγματικότητα.

………………………………………………….
(*) Σε αυτό το σημείο οφείλουμε να θέσουμε το ζήτημα εάν η σημερινή ηγεσία της Ν.Δ., δηλαδή ο μονιμοποιημένος πρόεδρός της Β.Μειμαράκης, μπορεί να αντιπαρατεθεί εκλογικά προς τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, επιτυχώς. Να θυμίσουμε καταρχήν πως στο άλλο πρώην κυβερνητικό κόμμα που ηττήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ στις προηγούμενες εκλογές, ο «εξουσιομανής» κι «εγωπαθής» Ευ.Βενιζέλος φρόντισε να ανακοινώσει έγκαιρα την παραίτησή του και να βάλει μπρος τις επιβεβλημένες διαδικασίες διαδοχής και εκλογής νέου, φρεσκότερου, προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Η Ν.Δ. έχασε πολύ χρόνο λόγω της εμμονής του Α.Σαμαρά, και σήμερα, αντί να έχει πρόεδρο εκλεγμένο από ένα σώμα ή τη βάση του κόμματος, έχει επιστρατεύσει έναν έμπειρο, ψύχραιμο, όχι έντονα επιθετικό, σχετικά συμπαθή, χιουμορίστα και cool πολιτικό, παλαιάς όμως σειράς και κοπής («ο παλιός είναι αλλιώς» είπε, ίσως δικαίως)· πρόεδρο που μάλλον δύσκολα θα θέλξει και θα γοητεύσει τους ψηφοφόρους, θα εκπροσωπήσει το νέο και θα κοντράρει αποτελεσματικά τον νεανικού life style, αμφισβητία του κατεστημένου, ελκυστικό κι άφθαρτο ακόμη(;) Τσίπρα. Κάτω από ομαλές συνθήκες, απέναντι στον Τσίπρα θα έπρεπε να βρίσκεται, επί κεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ένας εκλεγμένος σύμφωνα με τις κομματικές διαδικασίες πρόεδρος της Ν.Δ., κάποιο λιγότερο φθαρμένο, ανώτατο στέλεχός της, που θα συνεισέφερε αποφασιστικά στην ανάκαμψή της. Είναι πάντως θετικό ότι ο Μειμαράκης δήλωσε πως υιοθετεί τον «μεσαίο δρόμο» του «κοινωνικού και μεταρρυθμιστικού κέντρου, της μετριοπάθειας, της λογικής και της σύνθεσης δυνάμεων».


Σάββατο, 25 Ιουλίου 2015

Σπύρος Στεκούλης: Γιατί, άραγε, αυξάνονται διαρκώς οι φόροι στην Ελλάδα;


από τη Μεταρρύθμιση
Διότι, τώρα που τέλειωσαν τα δανεικά, το κράτος πρέπει να ισοσκελίζει τις δαπάνες του. Και αφού δεν θέλει να κόψει άσκοπες ή αντικοινωνικές και άδικες δαπάνες (=σπατάλες, «λίπος» δηλαδή) είναι αναγκασμένο να αυξάνει διαρκώς τους φόρους επί όσων ήδη πληρώνουν – αφού τους υπόλοιπους μόνο στα τηλεπαράθυρα τους κυνηγάει…
Λίγα παραδείγματα, πολύ βιαστικά και πρόχειρα, άδικων δαπανών;
Τα συνταξιοδοτικά ταμεία της ΔΕΗ και του ΟΤΕ επιδοτούνται ετησίως (αθροιστικά) με 1,2 δις ευρώ. Κατά κεφαλήν επιδότηση συνταξιούχου: άνω των 25000 ευρώ ετησίως – ενώ για το ΙΚΑ είναι μόνον 2000 περίπου.
Οι αγροτικές ΕΠΙΔΟΤΗΣΕΙΣ (δεν μιλάμε δηλ. «για τον τίμιο ιδρώτα του αγρότη») προστίθενται στο αγροτικό εισόδημα (είναι μερικά δις ευρώ τον χρόνο, η ΚΑΠ είναι η πιο «ακριβή» πολιτική της ΕΕ και μόνιμη πηγή διαφωνιών με τους βορειοευρωπαίους «ευρωσκεπτικιστές”) και παραμένουν στην ουσία ΑΦΟΡΟΛΟΓΗΤΕΣ – καθώς όλο το αγροτικό εισόδημα αντιμετωπίζεται σαν εισόδημα πενομένων ξωμάχων της υπαίθρου.
Οι σπατάλες στο υπουργείο άμυνας καλα κρατούν: πέρα από το μισό δις του καμμένου για να επισκευάσει αεροσκάφη 40ετίας, τα περίφημα ΚΑΑΥ (Κέντρα Αναψυχής Αξιωματικών Υπαξιωματικών) είναι ακόμη εδώ: «παραθεριστικά χωριά» για τους σκληρούς πολεμιστές των ΕΔ, τα οποία πληρώνονται εξ ολοκλήρου από τον κρατικό προϋπολογισμό, θαρρείς και ζούμε ακόμη στον ανταρτοπόλεμο… Ποια άλλη κατηγορία εργαζομένων κάνει διακοπές με δαπάνη των φορολογούμενων, σε εγκαταστάσεις που υπάρχουν και συντηρούνται ολοχρονίς μόνο για 2 μήνες το χρόνο – και μόνο για συγκεκριμένους «πελάτες»;
Να πούμε για τα (άχρηστα πια) στρατόπεδα-φαντάσματα, που κανείς δεν τολμά να κλείσει/ενοποιήσει γιατί αντιδρούν οι δήμαρχοι (!!!) και οι τοπικές κοινωνίες(!);
Να πούμε για το «επίδομα μετακόμισης» που, εκτός από τους αξιωματικούς των ΕΔ, το δικαιούνται και υπάλληλοι των ΔΕΚΟ και διαφόρων άλλων οργανισμών του δημοσίου – και όπου, βεβαίως, γίνεται πάρτι; Υπάλληλοι που καθώς βγαίνουν στη σύνταξη (στα 45-50, βεβαίως) ανακαλύπτουν ότι προτιμούν να ζήσουν τα ένδοξα γηρατειά τους στη Φλώρινα πχ, αντί για τη Ρόδο όπου μεγαλούργησαν εργαζόμενοι, κάνουν τη σχετική αίτηση, τσεπώνουν το 3χίλιαρο – και σιγά μην υπάρξει κανένας έλεγχος αν πράγματι μετακόμισαν… Άσε που η Φλώρινα έχει κρύο, υγρασία και βαρύ χειμώνα – οπότε μπορεί κάποιος γιατρός, του δημοσίου πάντα, να συστήσει διαβίωση στη Ρόδο…
Να θυμίσουμε ότι τα κονδύλια που καταβάλλονται για συντάξεις «ηλικιωμένων» 45-55 χρόνων είναι μεγαλύτερα (και η κατά κεφαλήν σύνταξη επίσης μεγαλύτερη) από όσα καταβάλλονται για συντάξεις πραγματικά ηλικιωμένων; Οι οποίοι παίρνουν και μικρότερη σύνταξη κατά κεφαλήν;
Να πούμε για την απίστευτη σπατάλη για «καύσιμα και λιπαντικά» (μαζί με τα «οδοιπορικά» και τα «εκτός έδρας» – φυσικά όχι για όλους τους ΔΥ όπως γινόταν προ-μνημονίου) σε όλες τις βαθμίδες της δημόσιας διοίκησης; Δήμους, Περιφέρειες, υπουργεία και ΔΕΚΟ…
Το φαγοπότι των τρωκτικών ανθίσταται – όσο ακόμη κάτι κινείται στην οικονομία και μπορεί να φορολογηθεί.
Φυσικά, αυτό είναι «συνταγή αυτοκτονίας» – και «δεν βγαίνει», όπως σκίζουν τα καλσόν τους οι έλληνες πολιτικοί εδώ και 5 χρόνια.
Αλλά τις σπατάλες δεν τις επιβάλλει καμία ΕΕ, κανένας Σόιμπλε, κανένας Ντάισελμπλουμ ή Μέρκελ: τις ανέχεται και τις υποθάλπει σύμπαν το ελληνικό πολιτικό σύστημα, όλων των βαθμίδων.
 ΟΥΤΕ ΕΝΑ ελληνικό όχημα του κάθε είδους δημοσίου δεν διαθέτει GPS: αρνούνται πεισματικά ΟΛΟΙ οι υπάλληλοι «να ανεβούν σε τέτοια οχήματα» – γιατί παραβιάζουν, λέει, τα προσωπικά τους δεδομένα.
ΟΚ! Αν πίνω τσίπουρο είναι προσωπικό μου δεδομένο – αλλά αν το πίνω σε ώρα εργασίας είναι λίγο διαφορετικό…

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2015

Θεόδωρος Ζαρέτος: Αποχαιρετιστήριο


Λίγες ώρες πριν αρχίσω να γράφω αυτό το κείμενο δημοσιεύτηκε η είδηση ότι η κυβέρνηση αφαίρεσε από το νομοσχέδιο που θα κατατεθεί την Τετάρτη στη Βουλή, τις παραγράφους που αφορούν στις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και στη φορολογία των αγροτών.
Όπως διαβάσαμε, η κυβερνητική δικαιολογία είναι ότι δεν περιλαμβάνονται στα προαπαιτούμενα για να κλείσει η συμφωνία.Δεν είναι προαπαιτούμενο των «ξένων τοκογλύφων».
Φαίνεται ότι δεν είναι ούτε και δικό μας προαπαιτούμενο.
ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΣΤΑ ΠΕΝΗΝΤΑ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ!
ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΦΟΡΟ ΟΙ ΑΓΡΟΤΕΣ ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΜΕΡΊΔΙΟ.
ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ
ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΕΠΕΙΔΗ ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ, ΤΑ ΒΑΓΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΟΥΖΙΝΕΣ ΤΗΣ ΖΗΜΕΝΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΙΝΟΥΜΕ ΔΟΥΛΕΙΕΣ.
ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ ΤΟΥΣ ΕΙΜΑΣΤΕ.
ΑΦΕΝΤΙΚΑ!
Διαβάσαμε ακόμα ότι είναι περισσότεροι από την προηγούμενη φορά οι κυβερνητικοί βουλευτές που απειλούν να καταψηφίσουν το νομοσχέδιο.
Αλλά διαβάσαμε ότι τόσο στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας όσο και στο ΠΑΣΟΚ είναι πολλοί οι βουλευτές που λένε ότι δεν θα το ψηφίσουν.
Η δικαιολογία τους είναι ότι δεν δέχονται να πλήξουν εκείνοι τους αφορολόγητους αγρότες και τους πενηντάρηδες συνταξιούχους , αφού φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ!
Κανείς από τους κυβερνητικούς και τους αντιπολιτευόμενους αυτούς αγύρτες δεν λέει τι θα πάθουν οι αφορολόγητοι αγρότες και οι πρόωροι συνταξιούχοι, αλλά και η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών, αν σε λίγες μέρες σύσσωμη η πολιτική ηγεσία των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης μας πετάξει έξω από την Ευρώπη και από το ευρώ, αφού δεν θα έχουμε τηρήσει τη συμφωνία.
Τη συμφωνία που υπόγραψε ένας πολιτικός αρχιτυχοδιώκτης, ένα άεργο άτομο που από μειράκιο στις σχολικές καταλήψεις ξημέρωσε πρωθυπουργός με τη στρεβλή θέληση ενός πολιτικά ευνουχισμένου λαού που βλέπει απαθής την καταστροφή του να πλησιάζει λάου-λάου. Μία απερίγραπτα «λίγη» προσωπικότητα για να πάρει όχι τη σωστή αλλά έστω οποιαδήποτε απόφαση, ένας πτωχαλαζών υποκριτής που καθύβρισε όλη την Ευρώπη με μεταμπολσεβίκικους αλαλαγμούς, ένας εκπληκτικού θράσους προπέτης που υπερχρεωμένος και αναξιόπιστος ζητά δανεικά υβρίζοντας και απειλώντας!
Όλοι φίλοι των αγροτών και των συνταξιούχων είναι.
Φίλοι του λαού.
Εκλογές έρχονται.
Συμφωνία κυρίων κάνουν οι άνθρωποι μεταξύ τους.
Στην πλάτη μας.
Είναι το μόνο που ξέρουν, το μόνο που θέλουν, το μόνο που μπορούν.
Τζαμπατζήδες της κοινοβουλευτικής μαγκιάς, επιβήτορες της ελπίδας μας για το αύριο, βιρτουόζοι του τσίρκου φιλολαϊκής πλειοδοσίας.
Δεν είναι μόνο οι Λαφαζάνηδες του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και όλος ο στρατός των Λαφαζάνηδων της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ.
Είναι πάρα πολλοί και οι δυνάμεις μας μικρές.
Μικρές γιατί πείθουμε ο ένας τον άλλον.
Δεν μπορούμε να πείσουμε αυτό το λαό με τα επιχειρήματά μας γιατί ο Ελληνικός λαός δεν ακούει επιχειρήματα. Ο Ελληνικός λαός δεν είναι ένα σώμα αλληλέγγυων δημοκρατικών διακριτών πολιτών. Είναι ένας οχλοπολτός που έμαθε ν’ ακούει μόνο το νανούρισμα των δανεικών, της κατανάλωσης και της ευκολίας, το νανούρισμα που άρχισε όταν «ο Κολλάς κι ο Άμαλος ήρθαν στην κυβέρνηση και ο λαός ήρθε στην εξουσία», το νανούρισμα των ΜΟΠ και αργότερα της ΚΑΠ και των ΕΣΠΑ.
Το νανούρισμα του φτηνού επιτόκιου του ευρώ.
Πάρτε χρήμα, τζάμπα είναι, ελάτε να τα φάμε όλοι μαζί, αγοράζοντας όλο και πιο ακριβά, πουλώντας ότι αγοράζουμε ακόμα πιο ακριβά.
«Δεν έχει τέλος αυτό το πανηγύρι
Χειροκροτήστε άλλη μια
Ευχαριστώ»
Έχει υπολογιστεί ότι από την ημερομηνία της πλήρους ένταξής μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι σήμερα η χώρα μας έχει πάρει ΔΩΡΕΑΝ ΒΟΗΘΕΙΑ γύρω στα  120 δις ευρώ και αν συνυπολογιστούν και τα 35 δις περίπου του νέου πακέτου Γιούνκερ ξεπερνούν τα 150 δις ευρώ.
Ένα ολόκληρο ΑΕΠ.
Κανένας άλλος λαός δεν έχει χρηματοδοτηθεί τόσο γενναιόδωρα σε όλον τον κόσμο.
Κανένας άλλος λαός δεν άφησε τόσες πολλές ευκαιρίες να χαθούν.
Κανένας άλλος λαός δεν βοηθήθηκε με τόσα δανεικά από άλλους λαούς ώστε να έχει την ευκαιρία να διορθώσει τα τραγικά λάθη του.
Αλλά και κανένα άλλο πολιτικό σύστημα στο δυτικό κόσμο δεν έχει δείξει τέτοια αδιαφορία, τέτοια αδυναμία, τέτοιον τυχοδιωκτισμό, τέτοια δειλία να πει την αλήθεια, να κρίνει με αληθινό πατριωτισμό τον εαυτό του ώστε να βρει τη δύναμη να αναλάβει με θάρρος τις ευθύνες του να σώσει τη χώρα μας, έστω ένα βήμα πριν από την ανυπολόγιστη καταστροφή.
Πόσο παράλογη ακούγεται στ’ αλήθεια, μέσα σ’ αυτή την εθνολαϊκίστικη υστερία της κυβέρνησης, η έκκληση της κυρίας Κατσέλη να εμπιστευθούν και πάλι οι Έλληνες καταθέτες τις ελληνικές τράπεζες, την ώρα που βλέπουν ότι είναι η ίδια η κυβέρνηση, το ίδιο το αδηφάγο κράτος που τις επιβουλεύεται και τις απειλεί!
Ας βγει σήμερα με θάρρος η κυρία Βαλαβάνη στην κρατική τηλεόραση να πει ότι έκανε τραγικό λάθος όταν έβαλε τον εαυτό της στη θέση της Πασιονάριας του ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ.
Αμ δε!
Έγινε και «κίνημα» το ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ. Κίνημα αυτών ζητούσαν από το κράτος να πληρώσει τους τρελούς μισθούς τους, τα απίστευτα επιδόματά τους, τη χρόνια λούφα τους, τη διαχρονική αεργία τους, τις μίζες, τα μαύρα, τις προνομιακές δουλειές τους με το Δημόσιο, αυτών που έμαθαν να χτίζουν τις συντάξεις τους με τους φόρους των άλλων.
Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη σ’ αυτή τη χώρα.
Δεν έχει σημασία που αυτή η χώρα δεν έχει πια εργάτες αλλά ανέργους.
Πώς να έχει χωρίς εργοστάσια, χωρίς βιοτεχνίες, χωρίς παραγωγή!
Ένα άδειο πουκάμισο είναι το δίκιο του εργάτη.
Να το φορά κάθε πολιτικός αγύρτης παριστάνοντας το λαϊκό αγωνιστή.
Να έχουμε μπερδέψει την ασυδοσία με τη Δημοκρατία και να έχουμε φτάσει στο σημείο να συγκρίνουμε τον Αλέξη Τσίπρα με τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Δεν μπορεί να ειπωθεί τίποτα πια.
Να είστε όλοι σας καλά, να κοιτάξετε να μείνετε κοντά στους ανθρώπους που αγαπάτε και σας αγαπούν για να παίρνετε κουράγιο για το αύριο.
Έχει πολλή ξηρασία αυτό το αύριο Άρη Αλεξάνδρου.
Αλλά δεν υπάρχει νερό πια στις πηγές μας.
Ο τόπος μας είναι κλειστός πια Γιώργο Σεφέρη.
Γειά σας.

Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2015

Άγης Βερούτης: Σταματήστε τα ψέμματα για την φοροδιαφυγή


του Άγη Βερούτη από το Capital gr
Η φοροδιαφυγή σε ανεπτυγμένες οικονομίες όπως η γερμανική και η αμερικανική, αγγίζει το 20%.
Διάφορες μελέτες που έχουν γίνει στην Ελλάδα για την φοροδιαφυγή, την τοποθετούν ανάμεσα σε 24% - 26% της οικονομίας. Αυτό φυσικά αφορά σε μελέτες πριν την κρίση.
Δεδομένου του σημερινού, όμως, τρόπου φορολόγησης, με τεκμήρια και διάφορα άλλα τέτοια κόλπα, ακόμα και ένας τυροπιτάς που δεν κόβει τις μισές αποδείξεις, πληρώνει φόρο και μάλιστα περισσότερο απ' ό,τι για το ίδιο εισόδημα θα πλήρωνε ένας μισθωτός.
Η πραγματική φοροδιαφυγή στην Ελλάδα είναι κατά πάσα πιθανότητα μικρότερη από όσο είναι στη Γερμανία!
Φυσικά δεν είναι μηδενική, όπως δεν είναι μηδενική σε καμία ανεπτυγμένη οικονομία.
Είναι παραπλανητικό να γίνονται υπολογισμοί από πολιτικούς, για το πόσα θα ήσαν τα έσοδα του κράτους αν έπιαναν όλη την φοροδιαφυγή, και κάποιοι την υπολογίζουν με βάση το συνολικό της μέγεθος, έστω 40 δισ. ευρώ ετησίως, λέγοντας πως αν πιαστεί, το κράτος θα έχει έσοδα 15-20 δισ. ευρώ!
Όσοι πολιτικοί λένε ότι θα πιάσουν τη φοροδιαφυγή λένε συνειδητά ψέμματα! 
Μηδενική φοροδιαφυγή έχει μόνο η Βόρεια Κορέα!
Αν θέλουν να μετατρέψουν την οικονομία μας σε ολοκληρωτικού τύπου, τότε το ΑΕΠ θα πέσει κατά 70%-80%, και η φτώχεια από το σημερινό 40% του πληθυσμού θα πάει στο 99% του πληθυσμού!
Ακούω την απίστευτη ηλιθιότητα να.ξεστομίζεται ανερυθρίαστα από διάφορους άσχετους: Ότι τα capital controls έχουν ένα θετικό αποτέλεσμα στην πάταξη της φοροδιαφυγής.
Αν δεν ήταν τόσο ηλίθιο αυτό που λένε, θα γελούσα.
Όμως η μείωση του ημερήσιου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ/365) κατά 80% όσο διαρκούν τα capital controls ξεπερνάει κατά 20 φορές το όποιο όφελος βλέπουν οι γελοίοι!
Είναι σαν να χαίρονται που 300.000 άνθρωποι θα μείνουν άνεργοι επειδή θα εισπράξουν αρκετό χρήμα για να πληρώσουν τα σάντουϊτς των ΔΕΗτζήδων!
Όμως η πραγματική φοροδιαφυγή δεν γίνεται στα τυροπιτάδικα, ούτε στα ιδιωτικά ιατρεία, ούτε στους υδραυλικούς και τους μπλοκάκηδες. Αυτοί οι περισσότεροι πληρώνουν με τεκμήρια και φορο-”εισφορές” αυτασφάλισης παραπάνω από όσο τους αναλογεί, έτσι κι αλλιώς. Η όποια φοροδιαφυγή καταφέρουν να κάνουν, είναι φοροδιαφυγή επιβίωσης, και είναι η ύστατη γραμμή άμυνας απέναντι σε ένα ανήθικο κράτος που επιτίθεται στον ιδιωτικό τομέα για να τον αποτελειώσει πληρώνοντας με τα λεφτά του δεκάδες κηπουρούς ανύπαρκτων κήπων, και γραφιάδες ανύπαρκτων γραφείων, σε ανύπαρκτες υπηρεσίες, και συντάξεις σαραντάρηδων...
Όμως η πραγματική φοροδιαφυγή γίνεται στα εκατοντάδες φορτηγά που έρχονται από Βουλγαρία με εικονικά παραστατικά!
Η πραγματική φοροδιαφυγή γίνεται στα τριγωνικά τιμολόγια των πολυεθνικών που πουλάνε σε διπλή τελική τιμή απ' όσο οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη, και εμφανίζουν 1% κερδοφορία!
Η πραγματική φοροδιαφυγή γίνεται στα βυτία δήθεν εξαγωγής καυσίμων που βγαίνουν άδεια από τα σύνορα, και γυρνάνε άδεια, ενώ το καύσιμο διατίθεται σε ανυποψίαστους καταναλωτές ή ακόμα και πρατηριούχους ως να ήταν φορολογημένο.
Η πραγματική φοροδιαφυγή γίνεται από τους μεγαλοκαρχαρίες, και όχι τη μαρίδα που κυνηγάνε όλοι οι εκάστοτε κυβερνώντες!
Για να πιαστεί η μεγάλη φοροδιαφυγή, απαιτούνται 40 από τα λεγόμενα "Σκάννερ” στους συνοριακούς σταθμούς και λιμάνια, τα οποία κοστίζουν 500 χιλιάρικα το καθένα, και θα αποσβένονταν σε 10 ημέρες από το Ελληνικό Κράτος! Συνολικό κόστος λιγότερο από 25 εκατομμύρια ευρώ! Γελοία πράματα δηλαδή!
Με 40-50 σκάννερ φορτηγών, θα κόβαμε μεμιάς το 1/3 της φοροδιαφυγής, ίσως και παραπάνω, αν δούλευαν σε αυτά κάτω από κάμερες του εσωτερικού ελέγχου, όπως ελέγχονται συνέχεια οι κρουπιέρηδες στα καζίνα, που περνάνε πολλά χρήματα από τα χέρια τους.
Για να πιαστεί η μεγάλη φοροδιαφυγή, απαιτούνται έλεγχοι και αντιστοίχιση των τραπεζικών υπολοίπων των φυσικών και νομικών προσώπων στις φορολογικές δηλώσεις και τα ταμειακά τους υπόλοιπα. Θέλει τρόπο, δεν θέλει κόπο, και κυρίως δεν θέλει κούφια λόγια και απειλές!
Αν κάποιος σας ξαναπεί για πάταξη της φοροδιαφυγής με ελέγχους στις λαϊκές, στις καφετέριες και στα τυροπιτάδικα, να ξέρετε ότι σας κοροϊδεύει συνειδητά, και ότι δεν σκοπεύει να πιάσει τίποτα.
Τέτοιοι πολιτικοί αφήνουν τους καρχαρίες των παγκόσμιων πολυεθνικών και των μεγαλολαθρέμπορων να αλωνίζουν ανενόχλητοι, ενώ κυνηγάνε τα μαριδάκια με την απόχη.
Αυτά τα δήθεν ισοδύναμα που λένε κάθε φορά ότι "και καλά” θα πιάσουν με τη μείωση της φοροδιαφυγής, είναι απλά δηλώσεις συνενοχής στη μεγάλη φοροδιαφυγή των πολυεθνικών και των μεγαλολαθρέμπορων.
Μη μασάτε!
Τέρμα τα ψέμματα!