ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Ένα μήνυμα ελπίδας

Ένα μήνυμα ελπίδας

Παρατηρητήριο

ΝΑΙ: για να μείνουμε στην Ευρώπη και για να γλιτώσουμε την απόλυτη χρεωκοπία

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

ΚΑΘΑΡΣΗ...
Την κρίση στις τραπεζες θα ακολουθήσει η κρίση στα τρόφιμα, στα φάρμακα και στην ενέργεια, με αυτήν την σειρά. Η τελική κρίση θα ειναι αυτή του πολιτικού συστήματος συλληβδην, μετά την με πάταγο βέβαιη κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ. Η κατάρρευση του θα ξεπλύνει τις αμαρτίες του πολιτικού συστήματος και θα εξανεμίσει τις μεταπολεμικές μυθωδεις φαντασιώσεις των Ελλήνων για την αριστερά και το αιολο ηθικό της πλεονέκτημα. Η κοινωνια εξουθενωμένη αλλα πιο σοφή και με προσγείωση στην πραγματικότητα θα αναζητήσει λύσεις απο τις εφεδρείες της στην επιστήμη, στον πολιτισμό, στην παραγωγή, στην δημιουργία, στην διασπορά, στους εξίσου διψασμένους μετανάστες της. Η πείνα για επιβίωση θα ανοίξει το μυαλό. Ειμαι βέβαιος!

Αχιλλέας Γραβάνης



Το μεγαλύτερο έγκλημα οικονομικής πολιτικής μεσα στην κρίση ηταν η απόφαση να λήξει το Μνημόνιο στις 30/6 χωρίς νεα συμφωνία. Αυτόματη συνέπεια ηταν το κλείσιμο των τραπεζών. Κανένα λάθος αυτά τα πεντε χρονια δεν συγκρίνεται με το μέγεθος αυτού.
Αρίστος Δοξιάδης

Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015

ΝΑΙ

Είτε με ΝΑΙ είτε με ΟΧΙ η Ελλάδα χρειάζεται μια ισχυρή και λαϊκά νομιμοποιημένη κυβέρνηση σοβαρών και ικανών ανθρώπων για να διαχειριστεί την ανθρωπιστική βοήθεια και μετά να διαπραγματευτεί και να υλοποιήσει τη νέα συμφωνία.

Και μια τέτοια κυβέρνηση μπορεί να προκύψει μόνο μέσα από τη συναίνεση όλου του δημοκρατικού πολιτικού τόξου, φιλοευρωπαϊκού και μη.

Η επόμενη περίοδος θα είναι δύσκολη και λόγω της διαπραγματευτικής αποτυχίας της παρούσας κυβέρνησης, και της  πεντάμηνης οικονομικής κατάρρευσης.  

Με ένα ηχηρό ΝΑΙ οι δρόμοι της συμφωνίας είναι σαφώς πιο βατοί, οι συμμαχίες πιο εύκολες.

Με ένα ηχηρό ΝΑΙ  αποδυναμώνονται οι εραστές της δραχμής και της πτώσης (που είναι πολλοί) και ενισχύεται το ευρωπαϊκό φρόνημα.


Ας ελπίσουμε ότι το διχαστικό κλίμα δεν θα καρπίσει για άλλη μια φορά στο σωρό των ερειπίων.

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2015

ΤΟ ΔΙΠΛΟ ΝΑΙ


του Ευθύμη Δημόπουλου
Όταν το 1979 ο Κων/νος Καραμανλής υπέγραφε τη συνθήκη προσχώρησης της χώρας στην ευρωπαϊκή κοινότητα είχε τη βεβαιότητα ότι με την ιστορική αυτή επιλογή η Ελλάδα εμπεδώνει την εθνική ανεξαρτησία, κατοχυρώνει τις δημοκρατικές της ελευθερίες και επιταχύνει την οικονομική της ανάπτυξη. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν επιβεβαιώθηκε πλήρως. Τα σύνορά μας είναι πιο ασφαλή, η δημοκρατία εδραιώθηκε ενώ το βιοτικό μας επίπεδο βελτιώθηκε σε τέτοιο βαθμό, ώστε ξεπεράσαμε οριστικά τη μεταπολεμική μας υστέρηση.
Από τότε για τους Έλληνες η Ευρώπη δεν είναι μόνο μια ήπειρος. Δεν ανήκουμε μόνο στη «γεωγραφική» Ευρώπη την οποία πολλοί ανιστόρητοι προπαγανδίζουν ανεύθυνα. Για το ελληνικό κράτος και τους έλληνες πολίτες η Ευρώπη είναι κυρίως μια ένωση πολιτική και οικονομική, μια πολιτισμική οντότητα της οποίας είναι ενεργά μέλη. Μας το δίδαξε η εμπειρία μας αλλά και οι αγώνες, οι προσδοκίες των ανατολικοευρωπαίων και βαλκάνιων γειτόνων μας. Δεν είμαστε τόσο αυτοκαταστροφικοί, ούτε τόσο αχάριστοι, για να αρνηθούμε, ψηφίζοντας ΟΧΙ, έναν κόσμο που στις πύλες εισόδου του συσσωρεύονται υποψήφια κράτη και πλήθη απελπισμένων μεταναστών.
Ωστόσο η σχέση με την Ευρώπη δοκιμάστηκε σκληρά όλη αυτή την πενταετία της κρίσης. Συχνά δε και με λάθη ή σκοπιμότητες των εταίρων μας. Όμως γνωρίζουμε καλά όλοι μας, (το εξομολογούμαστε στις καθημερινές μας συζητήσεις, όταν περιγράφουμε γλαφυρά το χαοτικό και άφιλο Ελλαδιστάν), ότι η μεγάλη ευθύνη είναι δική μας.  Ευθύνη κομμάτων, πολιτικών ηγεσιών, προνομίων μεγάλων και διάσπαρτων μικρών. Η πολιτική αποσιώπηση αυτής της ευθύνης δημιούργησε ένα κενό το οποίο καλύφθηκε από το σύγχρονο εθνικό μας μύθο: «για όλα φταίνε οι ξένοι».
Το μύθο αυτό «καβάλησαν» ο πρωθυπουργός, η κυβέρνηση και τα κόμματα που τη στηρίζουν. Στους πέντε μήνες διαπραγμάτευσης αγνόησαν τους κανόνες της ευρωπαϊκής συνεννόησης, όλες τις προτροπές και τις προειδοποιήσεις των εταίρων. Αλλά δεν αρκέστηκαν σε αυτό. Πίστεψαν με ισχυρή δόση εθνικής μεγαλομανίας ότι είναι σε θέση να μπλοκάρουν το ευρωπαϊκό σύστημα και να συνεγείρουν τους λαούς που ζουν στις «γκρίζες ευρωπαϊκές κοινωνίες». Υπακούοντας λοιπόν «στη φωνή της Ιστορίας», που τους καλούσε από το υπερπέραν (η περίφημη «ελληνική ώρα της Ευρώπης»), μετέτρεψαν τη χώρα (μια χώρα καταχρεωμένη και σχεδόν νεκρή παραγωγικά) σε κράτος – σαμποτέρ, απειλώντας τις τύχες της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας οικονομίας. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Ξέμειναν από συμμάχους, τάισαν το στρατόπεδο του ευρωπαϊκού λαϊκισμού, έκαψαν όλο το πολιτισμικό κεφάλαιο του φιλελληνισμού, προκάλεσαν κυβερνήσεις, ενόχλησαν τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς και απομονώθηκαν.
Επειδή όμως ο πρωθυπουργός η κυβέρνησή του στερούνται πολιτικής ταπεινοφροσύνης δεν θέλουν να παραδεχτούν την αποτυχία τους. Έτσι στήνουν με δόλιο τρόπο ένα δημοψήφισμα – κατασκεύασμα και ζητούν από τον ελληνικό λαό να γίνει η ανθρώπινη ασπίδα που θα τους προστατεύσει από τις συνέπειες ενός πολέμου που οι ίδιοι φαντασιώθηκαν και οι ίδιοι κήρυξαν.  Τέτοιο πολιτικό κυνισμό έχουμε να δούμε στη χώρα από τα σκοτεινά χρόνια του εμφυλίου.
Μέσα σε λίγες μέρες από την κήρυξη του δημοψηφίσματος η καθημερινότητά μας ανατράπηκε.  Όλα όσα είχαμε πετύχει με πέντε χρόνια θυσιών εξαχνώθηκαν. Οι πάντες προειδοποιούν ότι η κατάσταση θα εξελιχθεί δραματικά στο αμέσως επόμενο διάστημα και ο πρωθυπουργός κραυγάζει, στους όλο και πιο παραληρηματικούς λόγους του, ότι «είμαστε ήδη νικητές». Μέσα σε αυτό το πρωθυπουργικό παραλήρημα ανακατεύονται επικίνδυνα: η θερμή στήριξη της Χρυσής, οι άναρθρες ακροδεξιές κραυγές για το ρόλο του στρατού, οι επιθέσεις κατά δημοσιογράφων, οι διώξεις κατά γελοιογράφων και οι δεκάρικοι της Ζωής Κωσταντοπούλου για το «μεγαλείο της ελευθερίας και τη χαμέρπεια των καταθέσεων».
Όλα αυτά δείχνουν ότι την Κυριακή δεν αποφασίζουμε για  το ΦΠΑ, το ύψος των επικουρικών και την ηλικία εξόδου στη σύνταξη αλλά για πράγματα ζωτικά για το μέλλον της χώρας.
Αποφασίζουμε για το αν θέλουμε να είμαστε μέλη της Ε.Ε., αν θα έχουμε νόμισμα το ευρώ, αν θα διατηρήσουμε το βιοτικό επίπεδο σαράντα μεταπολιτευτικών χρόνων και αν θα περιφρουρήσουμε τη δημοκρατία.
Γι’ αυτό το ΝΑΙ πρέπει να είναι διπλό: για την Ελλάδα στην Ευρώπη και τη δημοκρατία.

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Καληνύχτα σ' όσους αγρυπνούν


του Δημήτρη Παρίση

Κάθε δευτερόλεπτο, κάθε ώρα, κάθε εικοσιτετράωρο, η χώρα αποσυντίθεται έτι περαιτέρω.
Ιδίως μετά την τραπεζική αργία, ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας εμφανίζει συντριπτικές, μη αναστρέψιμες απώλειες.
Παρά ταύτα.
Παρά ταύτα ο ένοικος του Μαξίμου κι ο γύρω του εσμός ερασιτεχνών εξακολουθούν να νοιάζονται μόνο για τη συνέχιση των πειραμάτων πάνω στη χώρα. Καθώς και για τη μακροημέρευση του αλλοπρόσαλλου μαγαζιού τους.

Αρκετά μετά τις συγκεντρώσεις, στη Σταδίου και στη Πανεπιστημίου. Ελάχιστοι οι περαστικοί και τ' αυτοκίνητα. Η σιγαλιά της νύχτας που έχει αρχίσει στρώνεται στους δρόμους. Η ζέστη κι η υγρασία στο πρόσωπο μου. Ο από μέρες εντός μου κατοικοεδρεύων εφιάλτης με περιτριγυρίζει. Μάταια προσπαθώ να μυρίσω αλλού. Δεν κατορθώνω ν' αποφύγω τη τσίκνα του λουκάνικου που όπως - όπως σερβιρίστηκε απ' τον πλανόδιο στους οπαδούς κάποιου ακόμη γκρουπούσκουλου, με καλόπαιδα των Εξαρχείων. Η τσίκνα, οι επέτειοι, τα μνημόσυνα, η καθημαγμένη, πλην αείποτε ηρωική αριστερά.

Αναρωτιέμαι αν απ' τη Μεταπολίτευση και μετά έχει ξαναπαιχτεί στα ζάρια η χώρα, με τέτοιο ζήλο. Τόσες φορές, κάθε μέρα κι επί σειρά μηνών. 

Αναρωτιέμαι αν οι ψυχικές διαταραχές, ή οι καθυστερήσεις στην ανάπτυξη της προσωπικότητας κομματικών στελεχών είχαν κι άλλοτε επώδυνες εθνικές συνέπειες. 

Αναρωτιέμαι πώς και γίνεται να επιβιώνει ο νεοσταλινισμός τόσες δεκαετίες μετά τον Μπρέζνιεφ και την πτώση του τείχους. Αν η πάλαι ποτέ Ανανεωτική Αριστερά, αρχήθεν κιόλας, δεν ήταν ούτε ανανεωτική, ούτε αριστερά, ή μήπως η μετάλλαξη επισυνέβη καθ' οδόν, ντροπαλά - ντροπαλά. 

Επίσης αν οι μετέπειτα επιμειξίες απλώς επιδείνωσαν τα πράματα, ή ήταν η αποφασιστική τομή σ' αυτή τη μακρόσυρτη διαδικασία μεταλλάξεως. 

Τέλος αν στο ιστορικό τοπίο εν γένει, η επανάσταση, ή η φερόμενη ως επανάσταση φλερτάρει συχνά - πυκνά περισσότερο με τον θάνατο και λιγότερο με τις δυνάμεις της ζωής. Κι αν απλώς, απλούστατα δηλαδή, καθυστερήσαμε να σκεφτούμε τη σοσιαλδημοκρατία και το φιλελευθερισμό.

Αλλά τώρα έχουμε μπροστά μας δημοψήφισμα και προέχει το "ναι". Δηλαδή η μισοφωτισμένη έξοδος διαφυγής από τη φρίκη. Από τη φρίκη που και τα πιο μαύρα σενάρια, ως προς τις μακρόπνοες σκέψεις και βλέψεις της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, είχαν παραβλέψει.


Καληνύχτα σ' όσους αγρυπνούν.

Να κρατήσουμε την Ελλάδα στην Ευρώπη


Μάνος Ματσαγγάνης - Δημήτρης Σκάλκος από τα ΝΕΑ

Η μικρή μας χώρα ιστορικά είχε μεγάλο μερίδιο στις εθνικές καταστροφές. Κάποιες από αυτές υπήρξαν αποτέλεσμα λανθασμένων πολιτικών αποφάσεων και επιζήμιων επιλογών που πρόθυμα ο ελληνικός λαός στήριξε. Επιλογές που υποκινήθηκαν από καταστροφικές ιδεοληψίες και τυχοδιωκτικές ηγεσίες. Σε όλες τις περιστάσεις, κοινός παρονομαστής τους υπήρξε -όπως και τώρα- ο εθνολαϊκισμός.

Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε μία στιγμή κρίσιμων αποφάσεων που θα καθορίσουν την πορεία της χώρας για τα πολλά επόμενα χρόνια. Είναι λοιπόν αναγκαίο να γνωρίζουμε επακριβώς τι θα ακολουθήσει. Η επισήμανση της κρισιμότητας των στιγμών δεν συνιστά κινδυνολογία αλλά αντίθετα, ηθικό καθήκον απέναντι στον αδικαιολόγητο εφησυχασμό και τον επικίνδυνο τυχοδιωκτισμό.

Η οικονομία μας βρίσκεται οριακά πριν από την ολοκληρωτική καταστροφή. Η επιβολή περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων ήταν αναπόδραστη συνέπεια του τερματισμού των διαπραγματεύσεων και η προκήρυξη ενός πολιτικά εγκληματικού και εθνικά επιζήμιου δημοψηφίσματος. Η οριστική παύση ροής της χρηματοδότησης της οικονομίας που θα επιφέρει η ενδεχόμενη επικράτηση του ΟΧΙ αναπόφευκτα θα οδηγήσει στην έξοδο μας από την ευρωζώνη και την επιστροφή σε ένα (δραματικά) υποτιμημένο εθνικό νόμισμα. Στη συνέχεια, η δυσκολία να εξασφαλιστεί εξωτερικός δανεισμός θα καταστήσει αναγκαία μία δραστική δημοσιονομική προσαρμογή (δηλαδή ένα ακόμη οδυνηρότερο «Μνημόνιο»). Ο υψηλός πληθωρισμός θα αποτελειώσει ότι απομείνει από το αναγκαστικό «κούρεμα» των καταθέσεων και τη μείωση των μισθών. Βασικές δημόσιες υποδομές θα καταρρεύσουν. Η πρόσφατη περιπέτεια της Αργεντινής θα φαντάζει αστειότητα μπροστά στην ελληνική τραγωδία καθώς εμείς δεν διαθέτουμε τα εμπορικά πλεονάσματα της αργεντίνικης οικονομίας την περίοδο της κρίσης. Τα πρώτα θύματα θα είναι οι ασθενέστεροι συμπολίτες μας (καθώς ο πληθωρισμός κατατρώει μισθούς και συντάξεις) και ιδιαίτερα όσοι εξαρτώνται από την κρατική αρωγή. Οι οικονομικές ανισότητες θα ενταθούν και η κοινωνική συνοχή θα διαρραγεί. Οι εθνικές απειλές θα πολλαπλασιαστούν, και θα αναγκαστούμε να τις αντιμετωπίσουμε χωρίς τα ευρωπαϊκά στηρίγματα. 

Σε τέτοιες έκτακτες συνθήκες κλονίζεται η σταθερότητα του πολιτικού συστήματος, αναπόφευκτα κυριαρχεί ο λαϊκισμός, ενισχύονται τα πολιτικά άκρα και απειλούνται οι δημοκρατικοί θεσμοί. Τα ατομικά δικαιώματα δοκιμάζονται και οι πολιτικές ελευθερίες περιστέλλονται. Ο κίνδυνος περιθωριοποίησης της χώρας και μετατροπής της σε κράτος-παρία είναι περισσότερο από υπαρκτός.

Είναι γεγονός πως οι πολίτες την τελευταία πενταετία παρακολούθησαν, βουβοί και ανήμποροι, τη συντριβή των προσδοκιών που καλλιέργησε η μεταπολιτευτική περίοδος. Η υπέρβαση όμως των προβλημάτων μας δεν πρόκειται να προέλθει από την επιβράβευση του τριτοκοσμικού επιθετικού λαϊκισμού που απειλεί να βυθίσει τη χώρα μας στα σκοτάδια μιας πολύχρονης παρακμής, βγαλμένης από τις πλέον ζοφερές σελίδες της ελληνικής ιστορίας.

Για μας δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι στο δημοψήφισμα της Κυριακής πρέπει πρώτιστα να κρατήσουμε την Ελλάδα στην Ευρώπη. Για αυτό ψηφίζουμε ΝΑΙ. Και όλα τα άλλα θα τα φτιάξουμε.

*Ο Μάνος Ματσαγγάνης είναι αν. καθηγητής κοινωνικής πολιτικής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ο Δημήτρης Σκάλκος είναι πολιτικός επιστήμονας-διεθνολόγος.

Τρία από τα πολλά ψέμματα της κυβέρνησης


του Μενέλαου Ρεντούμη από το protagon
Παρακολουθούμε όλοι εμβρόντητοι τις τελευταίες ώρες να εξελίσσεται αυτό που κάποιοι είχαν προβλέψει, αλλά ουδείς ήθελε να πιστέψει, μια εθνική τραγωδία, που μπορεί να πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας, με συνολική χρεοκοπία της χώρας και βασικότατο πρόβλημα ανθρωπιστικής κρίσης, για την πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών.
Πώς φτάσαμε όμως μέχρι το περιβόητο δημοψήφισμα που έχει ανακοινωθεί για τις 5 Ιουλίου;
Η βασική επιχειρηματολογία της κυβέρνησης, ήταν ότι οι δανειστές απάντησαν στην τελευταία πρότασή της, η οποία περιείχε μάλιστα συνολικά μέτρα για τη διετία 2015-2016, ύψους 8 δισ. ευρώ, με επαχθείς όρους και τελεσίγραφα.
Αυτό θεωρεί ότι ξεχείλισε το ποτήρι και αποφάσισε ν ’αποχωρήσει από το Eurogroup με την κατάληξη που όλοι γνωρίζουμε, που δεν είναι άλλη από την τραγική συνέπεια των capital controls, δηλαδή τον περιορισμό στην κίνηση κεφαλαίων με ημερήσιο όριο ανάληψης τα 60 ευρώ.
Υπάρχουν όμως μερικοί σημαντικοί παράγοντες που σκόπιμα πιστεύω απέκρυψε η κυβέρνηση όσον αφορά την πρόταση των δανειστών, ώστε να έχει το άλλοθι της ρήξης και της διενέργειας του δημοψηφίσματος:
1. Οι δανειστές ήθελαν να καταστρέψουν συνολικά με τον ΦΠΑ τον τουρισμό: Η κυβέρνηση αντιδρούσε για την επιβολή 23%, που θα ήταν μεγάλο πλήγμα στις αφίξεις νέων τουριστών. Οι θεσμοί όμως είχαν ήδη υποχωρήσει σε αυτό το θέμα και θα επιβαλλόταν συντελεστής 13% τελικά, στην πρόταση που ήταν έτοιμη να υποβληθεί, ενώ λίγο πριν, ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε αποχωρήσει κατηγορώντας τους θεσμούς. Μάλιστα οι συντελεστές ΦΠΑ μπορούν ν’ αναθεωρηθούν προς το καλύτερο στα τέλη του 2016, αν υπάρχει σχετική πρόοδος στα έσοδα, γεγονός που βελτιώνει ακόμη περισσότερο την ανάπτυξη.
2. Οι δανειστές επέμεναν σε σημαντική μείωση κύριων και επικουρικών συντάξεων: Δεν γίνεται λόγος συγκεκριμένα για οριζόντια μείωση συντάξεων αλλά μείωση συνολικά του ασφαλιστικού κόστους, που αφορά κυρίως το σκέλος των δαπανών. Προτείνεται μόνο αύξηση των εισφορών υγείας κατά 2% στις συντάξεις που θ’ αφορούσαν και τις επικουρικές. Μάλιστα γίνεται λόγος γι’ αντικατάσταση του μέτρου με ισοδύναμο που θα συμφωνηθεί με την ελληνική κυβέρνηση, αν αυτό έχει επιπτώσεις στην ανάπτυξη. Επιπρόσθετα κάτι πολύ σημαντικό είναι ότι είχε τεθεί στόχος για την συνένωση ταμείων και την εξοικονόμηση πόρων από το ασφαλιστικό, όχι για την αποπληρωμή του χρέους, αλλά για τη χρηματοδότηση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος.
3. Οι δανειστές έκοψαν απότομα τη ρευστότητα των τραπεζών: Γνώριζε πολύ καλά η κυβέρνηση, ότι ήδη ήταν οριακή η ρευστότητα, καθώς τον τελευταίο καιρό, λόγω της αβεβαιότητας και των διαρροών καταθέσεων, στήριζε σχεδόν καθημερινά η ΕΚΤ μέσω του ELA τις ελληνικές τράπεζες, φτάνοντας τον συνολικό δανεισμό τους κοντά στα 125 δισ. για να εξυπηρετούν απρόσκοπτα τους πελάτες τους και να χρηματοδοτείται η ελληνική οικονομία. Άρα, δεν εξασφάλισε ρευστότητα, αρκετό καιρό πριν τη διενέργεια του δημοψηφίσματος, σε συνεργασία με τους θεσμούς, ώστε να υπάρχει επάρκεια χρήματος, αλλά υπέβαλε αίτημα παράτασης του προγράμματος, αφού ανακοίνωσε το δημοψήφισμα, την τελευταία στιγμή και μάλιστα στο ποσό των 2,5 δισ. ευρώ, το οποίο φυσικά και απορρίφθηκε, βάσει του καταστατικού της ΕΚΤ.
Να σημειώσω εδώ ότι και για τα τρία σημεία που ανέφερα, ουδέποτε αναφέρθηκαν ως τελεσίγραφο, εφόσον οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονταν.
Με βάση τα παραπάνω, είναι επιτακτική ανάγκη, αν επιθυμεί η κυβέρνηση τη διάσωση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, να επιστρέψει άμεσα στις διαπραγματεύσεις με ειλικρίνεια, κλείνοντας τη συμφωνία και ξεκινώντας σοβαρές μεταρρυθμίσεις που μπορούν στην πορεία να ελαφρύνουν δημοσιονομικά τους πολίτες.
Οι υπεκφυγές, τα ψέματα, και η σύγκρουση, χωρίς κανένα σύμμαχο, με ολόκληρη την Ευρώπη, μόνο ήττα και καταστροφικές συνέπειες μπορούν να επιφέρουν, γεγονός που δυστυχώς επιβεβαιώνεται.
Το δημοψήφισμα για ένα δημοσιονομικό ζήτημα με εκατοντάδες τεχνικές πτυχές, μόνο σύγχυση δημιουργεί και επιτείνει το πρόβλημα, επιστρέφοντας την ευθύνη στους πολίτες, όταν η κυβέρνηση έχει ήδη νωπή λαϊκή εντολή.

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

Από το Κragujevac στην Καρδίτσα

του Plamen Tonchev 
Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στο protagon.gr το Νοέμβριο του 2011, σε μια περίοδο που μάς είχε απασχολήσει έντονα το ερώτημα: "Θα παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη ή θα επιστρέψει στη δραχμή"; Μια απάντηση, πρόσκαιρη όμως, δόθηκε έξι μήνες αργότερα, μετά από τις διπλές εκλογές του 2012. Κι αποδείχθηκε πρόσκαιρη, διότι σήμερα αντιμετωπίζουμε το ίδιο ακριβώς δίλημμα, με δύο μόνο διαφορές:
- Το ερώτημα αυτό τίθεται ξανά υπό πολύ χειρότερους όρους απ'ό,τι το 2012
- Στα ονόματα του ΓΑΠ και του Σαμαρά προσθέστε το όνομα του Τσίπρα κι έχουμε πραγματοποιήσει ένα μαγικό ταξίδι πίσω στο χρόνο.

Tο καλοκαίρι του 1993 είδα σε κεντρικό δρόμο του Βελιγραδίου πεταμένο χαρτονόμισμα 500 εκατ. δηναρίων – ναι, μισού δισεκατομμυρίου! – και δεν έσκυβε κανείς να το πάρει. Ήταν ένα άχρηστο χαρτάκι...
Στο φόρτε του πολέμου, η κατάρρευση της οικονομίας οδήγησε στην επιστροφή των επιμέρους δημοκρατιών της πρώην Γιουγκοσλαβίας σε τοπικά νομίσματα που δεν είχαν καμία αξία και ο υπερπληθωρισμός έκανε τη ζωή των κατοίκων πραγματικό εφιάλτη. Θυμάμαι ότι πήγα να δω ένα φιλικό ζευγάρι στο σπίτι τους στο Novi Beograd. Με φιλέψανε, μιλήσαμε, αλλά κάποια στιγμή αντιλήφθηκα ότι ο Ράντε κρυφοκοίταζε το ρολόϊ του. Τον ρώτησα αν έχει δουλειά και προσφέρθηκα να φύγω αμέσως. Βγήκαμε μαζί και στο δρόμο μού είπε, με μεγάλη αμηχανία, ότι πήγαινε στον σιδηροδρομικό σταθμό, γιατί ερχόταν ο πεθερός του από το Κragujevac και θα έφευγε δέκα λεπτά αργότερα με το ίδιο τραίνο. “Και τότε γιατί έρχεται;”, τον ρώτησα. “Για να μάς φέρει δύο κιλά φακές, στο Κragujevac τις βρίσκεις πολύ πιο φθηνά”...
Παρόμοια φαινόμενα έχω δει και σε άλλες χώρες με υπερπληθωρισμό, π.χ. στο Ουζμπεκιστάν. Άλλαζες 50 δολάρια και έπαιρνες πέντε σακούλες με “σουμ”, το άχρηστο τοπικό νόμισμα. Έπινες καφέ και όταν ερχόταν ο λογαριασμός, ρωτούσες τον σερβιτόρο “Πόσες δεσμίδες με χαρτονομίσματα κάνει ο καφές;”

Πολύ φοβάμαι ότι παρόμοιες σκηνές θα δούμε και στην Ελλάδα, αν η χώρα βγει από την Ευρωζώνη και επιστρέψει στη φτωχή πλην τίμια δραχμούλα, η οποία θα υποτιμάται κάθε εβδομάδα, αν όχι κάθε μέρα... Είμαι σίγουρος ότι κανείς δεν θέλει να ζήσουμε την εξαθλίωση που αναπόφευκτα φέρνει ο υπερπληθωρισμός. Δεν είμαι σίγουρος, όμως, ότι γίνεται αντιληπτό το πόσο κοντά βρίσκεται η Ελλάδα σ'αυτό το εφιαλτικό ενδεχόμενο. Για κάποιον περίεργο λόγο κυριαρχούν ακόμη διάφορες – μεταφυσικές (;) - απόψεις ότι αποκλείεται η Ευρώπη να πορευθεί χωρίς την Ελλάδα, ότι μπορούμε να επαναδιαπραγματευθούμε τους όρους δανεισμού ή ότι ο θεός είναι … Έλληνας και θα ξανακάνει το θαύμα του την τελευταία στιγμή... Ειδάλλως δεν εξηγείται το γεγονός ότι μέχρι και σήμερα δεν φαίνεται εφικτή η εθνική συναίνεση για την απόλυτη προτεραιότητα που είναι η παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη. Βλέπουμε τους περισσότερους πολιτικούς ιθύνοντες να επιδίδονται σε τακτικισμούς και η συμπεριφορά τους να καθορίζεται από προσωπικούς και κομματικούς υπολογισμούς, ενώ αυτό που διακυβεύεται αφορά το σύνολο των Ελληνων, ανεξαρτήτως των πολιτικών πεποιθήσεών τους.

Είναι, λοιπόν, ώρα ευθύνης για όλους ανεξαιρέτως, συμπεριλαμβανομένου και του τελευταίου πολίτη, αλλά οι ευθύνες των πολιτικών αρχηγών είναι απείρως μεγαλύτερες. Σε λίγους μήνες από τώρα κανείς δεν θα θυμάται τα περίτεχνα επιχειρήματα του Παπανδρέου ή του Σαμαρά την ώρα που ταξιδεύει στην Καρδίτσα, για να προμηθευθεί … δύο κιλά τραχανά.   

Επιπτώσεις στην έρευνα στα ΑΕΙ


του Δημήτρη Κουρέτα από το Larissa net
Τα πρωτεύοντα κριτήρια στα οποία πρέπει να βασίζεται η ερευνητική στρατηγική ενός ΑΕΙ είναι η δόμηση κατάλληλου μίγματος πολιτικών, σχεδίων και διαδικασιών για τη δημιουργία ή απόκτηση νέας γνώσης, το μετασχηματισμό της σε ικανότητες, και την εκμετάλλευση της γνώσης και των ικανοτήτων με τρόπο που υπηρετεί την ευρύτερη αναπτυξιακή στρατηγική του Ιδρύματος. Σε αυτήν την στρατηγική ανήκουν και οι σχέσεις των πανεπιστημιακών εργαστηρίων με τον επιχειρηματικό κόσμο, σε μια σχέση που να φέρνει έσοδα στο ίδρυμα αλλα και θέσεις εργασίας.
Η βιβλιογραφική ανασκόπηση , προτείνει κριτήρια ανάλυσης και σχεδιασμού σεναρίων για την ερευνητική στρατηγική (Calvert and Patel, 2000; Graham and Diamond, 1997; Lechevalier et al, 2007). Στην κατεύθυνση αυτή κορυφαία προτεραιότητα εχει η εξής ερώτηση:Ποιά κομμάτια της ερευνητικής στρατηγικής (υποδομές, εξοπλισμός, ανθρώπινοι πόροι) έχουν σημαντικές πιθανότητες να χρηματοδοτηθούν εξω-ιδρυματικά με ποσά που μπορούν να οδηγήσουν στη βιωσιμότητα; Αυτό πλέον σε όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου , μα σε όλα , οδηγεί σε νέες δομές , εργαστήρια, τμήματα, σχολές.
Μερικά εργαστήρια των πανεπιστημίων στην Ελλάδα ( γύρω στα 100 από τα 1000 που υπάρχουν) έχουν συμβόλαια με εταιρείες εκτελώντας ερευνητικά έργα τα οποία προσφέρουν στο ίδρυμα πόρους και θέσεις εργασίας. Μερικά πανεπιστήμια έχουν και συγκεκριμένη πολιτική που δένουν τα εργαστήρια με τα αποτελέσματα της έρευνας, έτσι ώστε να τα εκμεταλλεύονται και τα πανεπιστήμια τα αποτελέσματα και να εισπράττουν δικαιώματα ( royalties)
Ένα τέτοιο εργαστήριο είναι και το δικό μου ( www.bio.uth.gr). Δίνει εργασία σε 10 νέους επιστήμονες μέσω πολυετών συμβολαίων μεταξύ των εταιρειών και του Πανεπιστημίου. ΟΙ συνεργάτες μας είναι και πολύ γνωστές εταιρείες του εξωτερικού που για να μας προτιμήσουν φτύσαμε αίμα εγώ και οι συνεργάτες μου εδώ και 15 χρόνια. Από σήμερα, όλα τα συμβόλαια μας είναι στον αέρα γιατί καμμιά εταιρεία δεν εγγυάται ότι θα μας προμηθεύει με τα αντιδραστήρια που θέλουμε στην ώρα τους, γιατί η αστάθεια του τραπεζικού συστήματος δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο. Άρα όλα τα παραδοτέα με τα συμβόλαια μας είναι στον αέρα. Ότι και να συμβεί τη Δευτέρα για να ομαλοποιηθεί το τραπεζικό σύστημα θα πάρει κάποιους μήνες. Δύο , τρείς, δεν ξέρω. Εσείς λοιπόν που δεν ξέρετε την αξία που έχει για ένα περιφερειακό πανεπιστήμιο να το επιλέγουν ως συνεργάτη κορυφαίες εταιρείες του εξωτερικού και της χώρας, προσθέστε τις παράπλευρες απώλειες της αστάθειας που μπαίνουμε και την πιθανότητα , τη σοβαρή πλέον όσα νέα παιδιά είχαν αυτό όπως και άλλα εργαστήρια ως διέξοδο, μπορεί να μην την έχουν πια. Και ότι χτίσαμε με αίμα τόσα χρόνια όταν ήρθαμε από το εξωτερικό για να φτιάξουμε δομές αριστείας και δουλειές εδώ, μπορεί να τις δούμε να μετατραπούν σε δουλειές σε μπάρ και πιτσαρίες για τους βιοχημικούς μας.
Και όσοι έχετε την εντύπωση ότι τα στα πανεπιστήμια κάνουμε κυρίως μάθημα το οποίο μπορεί να αναπληρωθεί από την κατάληψη κ. Πρωθυπουργέ , και έτσι να είμαστε νόμιμοι για να πληρωθούμε, σας καλώ να κάνετε μια επίσκεψη να δείτε τι γίνεται στα Ελληνικά πανεπιστήμια στη Λάρισα, στα Γιάννενα, στο Ηράκλειο, στην Πάτρα. Γιατί μάλλον δεν γνωρίζετε. Δυστυχώς οι αποφάσεις που λάβατε σας κάνει ακατάλληλους να συνεχίσετε στην διακυβέρνηση της χώρας.
*Ο Δημήτρης Κουρέτας είναι καθηγητής Βιοχημείας-Βιοτεχνολογίας Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και  Πρόεδρος Συμβουλίου Καινοτομίας Περιφέρειας Θεσσαλίας.

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

Μπροστά στην άβυσσο


του Θανάση Πολλάτου

Καθώς οι παραλυτικές δυνάμεις της καταστροφής απλώνουν πάνω μας την επιρροή τους, οφείλουμε να αναζητήσουμε τις ικμάδες εκείνες της ζωτικής δύναμης που θα μας κρατήσουν όρθιους. Να στερεώσουμε τις διανοητικές μας δυνάμεις, να προσανατολιστούμε, να σταματήσουμε την υπνοβασία ένα βήμα πριν τον όλεθρο. 

Η ζημιά που έχει συντελεστεί στην οικονομία είναι ήδη μεγάλη και θα χρειαστεί αρκετός χρόνος και πολύς κόπος για να αποκατασταθεί. 
Αυτό που έρχεται όμως είναι αδιανόητο. 

Είναι η πλήρης ανατροπή κάθε κανονικότητας στην κοινωνική ζωή, μια δίνη που επαναφέρει τους σκληρότερους όρους επιβίωσης που μπορούμε να φανταστούμε. Η χώρα απέχει πολύ από το να μπορεί να αυτοσυντηρηθεί. 

Η έξοδος από το κανονιστικό πλαίσιο της ευρωζώνης, η άρση των όρων της συντεταγμένης χρεοκοπίας που ζούμε σε συνδυασμό με θεσμικές και πολιτειακές παραμέτρους θα σημάνει την έναρξη ενός πολέμου όλων εναντίον όλων. 

Το πρόβλημα της σπάνης των εισαγομένων βασικών αγαθών δεν μπορεί παρά να επιλυθεί υπό αυτούς τους όρους με την προσφυγή στο δίκαιο του ισχυροτέρου, στη βία. Αυτοί που θα πληγούν περισσότερο θα είναι οι αδύναμοι: οι γέροντες, τα παιδιά, οι άρρωστοι. Όποιος κυνικά μας δείχνει πως δε νοιάζεται γι’ αυτούς δεν δικαιούται να λέγεται άνθρωπος. 
Η κοινωνική διάλυση θα είναι μακροχρόνια. 

Οι στοιχειώδεις διατροφικές ανάγκες, οι ενεργειακές ανάγκες, οι ανάγκες σε φάρμακα δεν θα μπορούν να ικανοποιηθούν. Οι γεωπολιτικοί κίνδυνοι είναι ήδη ορατοί. 

Η έξοδος από την ευρωζώνη θα κατακρημνίσει τη χώρα σε απύθμενα βάραθρα. Δεν υπάρχει λύση εκτός της άμεσης συμφωνίας με τους δανειστές. Ακόμα και οι χειρότεροι όροι που μπορούμε να φανταστούμε είναι απαραιτήτως καλύτεροι από τον όλεθρο. Ο χρόνος έχει από μέρες εξαντληθεί, η λογική;


Παρέμβαση καθηγητών Οικονομικών Σχολών και Πανεπιστημίων


«Οι υφεσιακές συνέπειες μίας χρεοκοπίας βαρύτερες από επώδυνο συμβιβασμό»

Οι καθηγητές Οικονομικών Σχολών και Πανεπιστημίων της Ελλάδας που υπογράφουμε αυτό το κείμενο παρακολουθούμε με αγωνία τις τελευταίες εξελίξεις στη χώρα μας. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι, σε αυτό το κομβικό σημείο, απαιτούνται τα αυτονόητα που συμπεριλαμβάνουν την εθνική συνεννόηση, τη διατήρηση της θέσης  μας στην Ευρωζώνη και την ΕΕ και την ανάκτηση της αξιοπιστίας μας στη διεθνή κοινότητα. Από την άλλη, το οικονομικό πρόγραμμα σταθεροποίησης, σχεδιασμένο από κοινού με τους εταίρους και δανειστές, πρέπει να χαρακτηρίζεται από όσο το δυνατόν μικρότερες υφεσιακές συνέπειες και περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη, με στόχο την επιστροφή στην ανάπτυξη και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα το ταχύτερο δυνατόν. Η παρατεταμένη πολιτική αβεβαιότητα βυθίζει ξανά την οικονομία σε νέα ύφεση, αύξηση της ανεργίας, χαμηλότερα φορολογικά έσοδα και διεύρυνση του δημοσιονομικού κενού.

Είναι δεδομένο ότι μέχρι την τελευταία στιγμή οι δύο προτάσεις (δανειστών και κυβέρνησης) βρίσκονταν σε τροχιά σύγκλισης, παρά τις επιμέρους διαφορές. Θεωρούμε ότι το πραγματικό διακύβευμα του Δημοψηφίσματος που έχει προκηρυχθεί, ανεξαρτήτως της διατύπωσης του ερωτήματος που έχει τεθεί, είναι ένα: η παραμονή ή όχι, της Ελλάδας στην ευρωζώνη και πιθανότατα και στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση.
 Η χρηματοδότηση της Ελληνικής οικονομίας από τις χώρες της ευρωζώνης έχει διακοπεί, μετά την αποχώρηση της Ελληνικής κυβέρνησης από τις διαπραγματεύσεις, σε μία στιγμή που δεν διαφαίνεται καμία προοπτική εναλλακτικής πηγής χρηματοδότησης. Ήδη βρισκόμαστε στην πρώτη φάση διολίσθησης σε μια πορεία που αν δεν ανακοπεί εγκαίρως, θα οδηγήσει σε αναντίστρεπτη κατάληξη εθνικής χρεοκοπίας και εξόδου από την Ευρωζώνη. Το κλείσιμο τραπεζών και οι περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων (που παρά την οξύτατη κρίση των προηγούμενων ετών είχαν ως τώρα αποφευχθεί) δημιουργούν ένα πρώτο ρήγμα αποκοπής μας από την Ευρωζώνη και την ΕΕ.  
 Κατά την εκτίμησή μας, οι υφεσιακές συνέπειες μίας χρεοκοπίας και εξόδου της χώρας από τη ζώνη του ευρώ θα είναι πολύ βαρύτερες από τις συνέπειες ενός επώδυνου συμβιβασμού. Μια άτακτη απομάκρυνση της χώρας μας από τον πυρήνα της Ευρώπης θα έχει καταστροφικές οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές και γεωπολιτικές συνέπειες.
 Βραχυπρόθεσμες συνέπειες: κλείσιμο τραπεζών, απώλεια των καταθέσεων, έλλειψη βασικών καταναλωτικών προϊόντων και πρώτων υλών, μαρασμό του  τουρισμού, μαύρη αγορά, υπερπληθωρισμό, μαζικές πτωχεύσεις επιχειρήσεων και εκτόξευση της ανεργίας, καταβαράθρωση των πραγματικών μισθών και συντάξεων, βαθιά ύφεση, οξεία προβλήματα στη δημόσια υγεία και στην άμυνα, κοινωνική αναταραχή.
 Μεσοπρόθεσμες συνέπειες: διεθνή απομόνωση της χώρας, αποκλεισμό από τις διεθνείς αγορές, υπανάπτυξη και υπο-επένδυση, διακοπή εισροής κοινοτικών κονδυλίων, υψηλή ανεργία με υψηλό πληθωρισμό, σημαντική μείωση του βιοτικού επιπέδου, αποδυνάμωση βασικών λειτουργιών του κράτους.
 Όλα αυτά δεν πρέπει να συμβούν μετά από 5 χρόνια θυσιών και προσαρμογής, ακριβώς τη στιγμή που η οικονομία είχε αρχίσει να ανακάμπτει, με ευνοϊκές προοπτικές ελάφρυνσης του χρέους. Δεν πρέπει να συμβούν, σε μια περίοδο που η ευρωπαϊκή οικονομία έχει περάσει ξανά για πρώτη φορά στην ανάκαμψη, κι οι άλλες χώρες της περιφέρειας αναπτύσσονται ταχέως μειώνοντας την ανεργία. Δεν πρέπει να συμβούν στην πιο ευνοϊκή συγκυρία της Ευρωζώνης, με την ΕΚΤ να βοηθά την ανάκαμψη με άφθονη ρευστότητα και μηδενικά επιτόκια. Δεν πρέπει να συμβούν σε μια περίοδο που η Ευρωζώνη ετοιμάζεται να προχωρήσει σε βαθύτερη οικονομική ενοποίηση, επ’ ωφελεία των χωρών του Νότου.
 Η έξοδος από την Ευρωζώνη θα οδηγούσε πιθανότατα και σε πορεία εξόδου από την ΕΕ, με επιπτώσεις ανυπολόγιστες και καταστροφικές για την εθνική ασφάλεια και τη δημοκρατική σταθερότητα της χώρας. Για όλους αυτούς τους λόγους, η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στο πυρήνα της ΕΕ που είναι η ευρωζώνη. Για όλους αυτούς τους λόγους, η αυτονόητη απάντησή μας στο πραγματικό ερώτημα του Δημοψηφίσματος είναι: ΝΑΙ.
 Οι υπογραφές:

Τρίτη, 30 Ιουνίου 2015

ΟΧΙ στους πατριδοκάπηλους


του Στάμου Κυρζόπουλου από το Σχολιαστή

Η τραγικότητα και το ιστορικό βάρος των ημερών που ζούμε επιβάλλουν ευκρινείς και κρυστάλλινες τοποθετήσεις από όλους άνευ αστερίσκων και υποσημειώσεων. Ξεκαθαρίζω λοιπόν εξαρχής τη θέση μου: Η απόφαση του Πρωθυπουργού για διενέργεια δημοψηφίσματος με το συγκεκριμένο έωλο ερώτημα, στον συγκεκριμένο χρόνο και υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες και συσχετισμούς δυνάμεων σε ελληνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο αποτελεί ομολογία κραυγαλέας αποτυχίας, τεκμηριώνει αδιανόητη για πολιτικό ηγέτη ευθυνοφοβία και εκθέτει την χώρα και μια βασανισμένη  και καταταλαιπωρημένη κοινωνία σε πρωτοφανείς στην νεότερη ιστορία μας κινδύνους κοινωνικο-οικονομικού χάους και ενδεχόμενων εθνικών περιπετειών.

    Μετά τον εκλογικό του θρίαμβο του Ιανουαρίου, ένας νεότατος σε ηλικία, άφθαρτος, επικοινωνιακά χαρισματικός και πολιτικά ταλαντούχος αριστερός ηγέτης σχημάτισε μια στηριγμένη σε ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία κυβέρνηση φαινομενικά ετερόκλητης συμμαχίας με ένα κόμμα της εθνικολαϊκιστικής συνωμοσιολογικής ακροδεξιάς, μια κυβέρνηση που απολάμβανε ευρύτατης κοινωνικής στήριξης (και πάντως πολύ ευρύτερης των εκλογικών της ποσοστών) και αποδοχής. Με διακηρυγμένο προεκλογικά στόχο (άρα και αντίστοιχη εντολή-αποστολή) να επιτύχει μια ευμενέστερη για τις αναπτυξιακές προοπτικές της χειμαζόμενης ελληνικής οικονομίας (που μόλις είχε αρχίσει δειλά να καταγράφει μια αναιμική, αλλά πάντως, ανάπτυξη) και δικαιότερης κοινωνικά, όσον αφορά την κατανομή των αναπόφευκτων βαρών, συμφωνία με τους Ευρωπαίους εταίρους-δανειστές διασφαλίζοντας σε κάθε περίπτωση την παραμονή της χώρας στο κοινό νόμισμα και το πολιτικό-πολιτισμικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

    Το πράγμα φάνηκε από νωρίς ότι δεν θα πήγαινε καλά. Το στίγμα της υποτιθέμενης "σκληρής διαπραγμάτευσης" έδωσε η καθόλου "δημιουργική" ασάφεια ενός ακατάληπτα αλαζόνα και αλλοπρόσαλλα νάρκισσου καθηγητή παιγνιο-θεωρητικής οικονομίας που με κάθε του εμφάνιση και δήλωση εξανέμιζε τα έτσι και αλλιώς λιγοστά αποθέματα αξιοπιστίας που είχε η κυβέρνηση, αλλά και η χώρα. Με τη λογική της αγοράς χρόνου υπεγράφη τον Φεβρουάριο μια ολιγόμηνη παράταση του προηγουμένου (μνημονιακού) προγράμματος, που ενώ περιελάμβανε ρητές υποχρεώσεις για την ελληνική πλευρά δεν εξασφάλιζε τη χρηματοδότησή της (κάτι σαν μνημόνιο χωρίς λεφτά). Η συμφωνία αυτή δεν ήρθε ποτέ προς κύρωση στο ελληνικό κοινοβούλιο, αλλά ούτε και τηρήθηκε, η καταστροφική για την πραγματική οικονομία αβεβαιότητα συνεχιζόταν, η κυβέρνηση ρητόρευε για τη δήθεν άρνησή της να συναινέσει σε "υφεσιακά μέτρα", ενώ η οικονομία βυθιζόταν στην απόλυτα υφεσιακή παραλυσία και ο αναπόφευκτος λογαριασμός καθημερινά μεγάλωνε. Κάπως έτσι το συζητούμενο χρηματοδοτικό κενό των 1-1,5 δις ευρώ για την επίτευξη του παράλογα υψηλού (εδώ είχε απόλυτο δίκιο η ελληνική κυβέρνηση) πρωτογενούς πλεονάσματος του 3% εξακοντίσθηκε σε μέτρα 8-10 δις ευρώ για την επίτευξη υποτριπλάσιου (<1%) πρωτογενούς πλεονάσματος. Παράλληλα κάθε ημέρα που περνούσε η χώρα έχανε ερείσματα και συμμαχίες, επιδιδόταν σε παιδαριώδους αφέλειας γεωπολιτικές πιρουέτες και οδηγήθηκε ταχύτατα σε πλήρη απομόνωση. Χωρίς κανένα προφανή λόγο στρέψαμε τους πάντες (μέχρι και την ...Κύπρο!) εναντίον μας και στοιχίσαμε όλη την Ευρώπη πίσω από την εξοντωτικά σκληρή και εκδικητικά τιμωρητική γραμμή του Σόιμπλε. Κι ενώ αυτά εξελισσόντουσαν στο πεδίο της "σκληρής διαπραγμάτευσης" στο εσωτερικό της χώρας επικρατούσε μια  ψευτο-αριστερή αντίληψη ισοπέδωσης και οπισθοδρόμησης σε όλα τα πεδία: παιδεία, υγεία, δημόσια διοίκηση, μεταναστευτικό. Παράλληλα εμπεδωνόταν μια τοξικά διχαστική ατμόσφαιρα και ένας ιδιότυπος μετα-κομμουνιστικόςαυταρχισμός που επιδίωκε να ισοπεδώσει, να λοιδωρήσει και να σπιλώσει κάθε φωνή που εξέφραζε την παραμικρή επιφύλαξη, την οποιαδήποτε αμφιβολία, την οιαδήποτε αίρεση για την ορθότητα ή τον ρεαλισμό των κυβερνητικών επιλογών. Είναι πραγματικά ανατριχιαστική η ευκολία με την οποία η "πρώτη φορά αριστερά" χαρακτηρίζει όποιον την κριτικάρει κινδυνολόγο, υπηρέτη σκοτεινών συμφερόντων, προδότη, πεμπτοφαλαγγίτη, δοσίλογο ή γερμανοτσολιά.

    Με τα δεδομένα αυτά, η αποτυχία -ή μήπως τελικά δεν ήταν αποτυχία, αλλά σχέδιο;- στην επίτευξη "αμοιβαία επωφελούς" συμφωνίας ήταν προδιαγεγραμμένη και νομοτελειακή. Ο κ. Τσίπρας υποσχέθηκε λιγότερη και δικαιότερη λιτότητα και ανάπτυξη εντός ευρωζώνης. Αν δεχθούμε ότι αυτός ήταν ο στόχος του, απέτυχε. Απέτυχε οικτρά και οριστικά. Ο Πρωθυπουργός λοιπόν της Ελληνικής Δημοκρατίας που υπέγραψε μια πρόταση αδιανόητης για δημοκρατικό δυτικό κράτος φορο-επιδρομής ύψους 8 δις σε μια ημιθανή οικονομία, τινάζει τη διαπραγμάτευση στον αέρα για να θέσει σε δημοψήφισμα-παρωδία ένα ανυπόγραφο non-paper μιας πρότασης των δανειστών που έχει πλέον αποσυρθεί, ενώ η χώρα θα είναι  -από το βράδυ της 30ης Ιουνίου- σε καθεστώς επίσημης χρεοκοπίας, με κλειστές τράπεζες και περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων. Στην καλύτερη για τα κίνητρα του περίπτωση ο Πρωθυπουργός επιχειρεί να συγκαλύψει-αποσείσει από τους ώμους του το βάρος της ιστορικής του αποτυχίας και να μεταθέσει την ευθύνη των δύσκολων επιλογών, που εξελέγη για να κάνει, σε μια κοινωνία διχασμένη και εμβρόντητη από την καταιγιστική ταχύτητα των πρωτοφανών στη σύγχρονη ιστορία της γεγονότων. Πρόκειται, στην καλύτερη -επαναλαμβάνω- περίπτωση, για μια πράξη κορυφαίας ανευθυνότητας και πολιτικής δειλίας, για μια θλιβερή απόπειρα δραπέτευσης από προσωπικά πολιτικά αδιέξοδα, που εκ των πραγμάτων παίζει την τύχη των επόμενων πολλών γενεών και τη θέση της χώρας στον κόσμο σε μια ζαριά.
Ακούω ήδη τις βάσιμες και καλόπιστες αντιρρήσεις: Είναι η προσφυγή στην αμεσοδημοκρατική έκφραση της γνώμης των πολιτών "μια ζαριά"; Γιατί να φοβηθούμε τη λαϊκή ετυμηγορία;
Πρώτον γιατί το ερώτημα που τίθεται είναι έωλο και παραπλανητικό. Τι θα πει αν συμφωνεί κανείς με μια πρόταση άγριας φορολόγησής του; Φυσικά κανείς δεν συμφωνεί ποτέ. Γιατί ο Πρωθυπουργός δεν έθεσε λοιπόν σε δημοψήφισμα τη δική του υπογεγραμμένη και επίσημη πρόταση; Δεύτερον, γιατί το ερώτημα σε ένα δημοψήφισμα πρέπει -και συνταγματικά προβλέπεται- να είναι σαφές και ευκρινές και η απάντηση που δίδει ο κυρίαρχος λαός να παράγει εξίσου σαφές και ξεκάθαρο αποτέλεσμα. Εξήγησε ο Πρωθυπουργός τι θα κάνει αν το αποτέλεσμα είναι ΝΑΙ; Εξήγησε τι ακριβώς θα συμβεί αν το αποτέλεσμα είναι ΟΧΙ; Θα ενισχυθεί υποτίθεται η διαπραγματευτική θέση της χώρας; Γιατί; Μήπως μέχρι τώρα οι διαπραγματεύσεις δεν ευοδώθηκαν γιατί η κυβέρνηση στερείτο επαρκώς ισχυρής εντολής και νομιμοποίησης; Μπορεί ο πολίτης να είναι βέβαιος τι θα του ξημερώσει ότι κι αν ψηφίσει την Κυριακή; Για να γίνει αντιληπτό, τι σημαίνει η συνταγματικά προβλεπόμενη ευκρίνεια του ερωτήματος που μπορεί να τίθεται σε δημοψήφισμα, ας θυμηθεί κανείς το τελευταίο που διεξήχθη στη χώρα: ΟΧΙ στον βασιλιά σήμανε τέλος η βασιλεία. Τελεία και παύλα.
 Τέλος, η ανόθευτη έκφραση του λαϊκού αισθήματος επιβάλει συνθήκες ψυχραιμίας, νηφαλιότητας, επαρκή χρονικά και πολύπλευρη ενημέρωση. Πιστεύει κανείς σοβαρά ότι συντρέχουν αυτές οι συνθήκες με τους πολίτες έμφοβους και παραζαλισμένους στις ουρές των ΑΤΜ των κλειστών τραπεζών;

   Δυστυχώς όμως, το πιθανότερο είναι ότι πρόκειται για κάτι πολύ χειρότερο από την προσπάθεια ενός άπειρου ηγέτη να ξεφύγει από τις ευθύνες του. Το πιθανότερο είναι ότι επρόκειτο περί προσχεδιασμένης πορείας, περί μίας ενσυνείδητης προσπάθειας να υφαρπαγεί συγκεκαλυμμένα και λάθρα η έγκριση της θυμικά διεγερμένης κοινωνίας για έξοδο της χώρας από την Ευρώπη, μια έγκριση που υπό άλλες συνθήκες και ως ευθύ ερώτημα θα ήταν αδύνατο να δοθεί. Πρόκειται, κατά πάσα βεβαιότητα, για την απόπειρα μιας δράκας ιδεοληπτικών αριστεριστών να σύρουν την Ελλάδα εκτός πλαισίων δυτικού τύπου αστικής δημοκρατίας. Δυστυχέστατα, δεν έχουμε να κάνουμε -πιθανότατα- με πολιτικό τυχοδιωκτισμό, αλλά με μία κολοσσιαίαΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΑΤΗ.

   Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα ένα είναι βέβαιο: ΟΧΙ στην κάλπη την Κυριακή σημαίνει έξοδο της Ελλάδας από την Ευρώπη κατά τρόπο οριστικό και αμετάκλητο. Σημαίνει απομόνωση της χώρας στην νοτιοδυτική άκρη των Βαλκανίων σε ένα περιβάλλον της πλέον επικίνδυνης γεωπολιτικής αστάθειας των τελευταίων πολλών δεκαετιών.
Οι Έλληνες πολίτες παρά τα όσα έχουν υποστεί και υποφέρει τα τελευταία χρόνια δεν πρόκειται να το επιτρέψουν. Δεν θα επιτρέψουν αυτή την ιστορική ταπείνωση της πατρίδας.

Θα πουν ΟΧΙ στους πατριδοκάπηλους που οδηγούν την πατρίδα στον όλεθρο.

Θα πουν ΟΧΙ στην έξοδο της Ελλάδας, που γέννησε το όνομα, τη φιλοσοφία, την ψυχή και την ουσία της Ευρώπης, από την Ευρώπη.

Θα πουν ΟΧΙ σε όσους ηθελημένα ή αθέλητα υπηρετούν τους σχεδιασμούς του Σόιμπλε και των λοιπών γερακιών που εδώ και καιρό στήνουν το σκηνικό της ελληνικής εξόδου.

Θα πουν ΟΧΙ στα εμφυλιοπολεμικά, διχαστικά κηρύγματα μίσους.

Θα πουν ΟΧΙ στον ανορθολογισμό και τη συνωμοσιολαγνεία.

Θα πουν ΟΧΙ στον αυταρχισμό.

Θα πουν ΟΧΙ στον φοβικό απομονωτισμό της αποτυχίας.

Θα πουν ΟΧΙ στην υποθήκευση του μέλλοντος των παιδιών τους.

Ε, ΝΑΙ λοιπόν.