ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

ταράτσα και απομόνωση

ταράτσα και απομόνωση

Παρατηρητήριο

Τώρα που στα ηθικά έχει εκπτώσεις, το μαγαζί έβαλε στη βιτρίνα αντικληρικαλισμό. Ρε σεις αριστεροί παντός τύπου (αλλά κυρίως της ανανέωσης), μην μου πείτε ότι δεν θα αγοράσετε. Για το χειμώνα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Η Ελλάδα άνοιξε και επίσημα το ντουλάπι με τους σκελετούς και τους περιφέρει με υπερηφάνεια. Χρόνια τώρα η λούφα και η παραλλαγή πλασαρίστηκαν ως «αντιαυταρχική εκπαίδευση» από την Αριστερά κάθε απόχρωσης εγκαταστάθηκαν σε δασκάλους και μαθητές και σήμερα ήρθε η ώρα να δικαιωθεί. Από κοντά βέβαια και οι άλλες πολιτικές δυνάμεις. Το δημόσιο σχολείο οργανώθηκε σταδιακά έτσι ώστε να λειτουργεί αποκλειστικά για τους εργαζόμενους σε αυτό. Οι συνεπείς και εμπνευσμένοι δάσκαλοι που δεν είναι λίγοι, βρέθηκαν ανάμεσα στα διασταυρούμενα πυρά της συνδικαλιστικής καμαρίλας, της ιδεοληψίας του αντιαυταρχισμού και της οκνηρίας που φυσικά ήταν καταιγιστικά και νικηφόρα.

Κάποιοι αισιόδοξοι πιστεύουν ότι αυτά διορθώνονται εύκολα με μια άλλη κυβέρνηση με έναν άλλο υπουργό παιδείας, με έναν άλλο νόμο. Ναι «διορθώνονται». Η βλάβη όμως που έχει υποστεί η σχολική κοινότητα και η κοινωνία είναι ανήκεστος. Η Ελλάδα της έκπτωσης είναι ισχυρή δεν είναι η μισή είναι πολύ παραπάνω. Και κυρίως αυτή η Ελλάδα ακούγεται. Γεμίζει πλατείες, δημιουργεί γεγονότα, κλείνει και σπάει σχολεία, ακυρώνει νομοσχέδια, ανατρέπει πολιτικές, όχι πάντα στα χαρτιά αλλά πάντα στην πράξη. Τριανταπέντε χρόνια στην εκπαίδευση δεν έχω πια ελπίδες. Μόνο θλίψη και οργή. Αλλά θα συνεχίσω να το παλεύω με όσες δυνάμεις μου απέμειναν. Προσωπική υπόθεση. Σαν τη γνώση.

Leo Kastanas Liberal

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Τάσος Αβραντίνης: Μεταπτυχιακά τέλος δια χειρός ΣΥΡΙΖΑ



Σχολιο μαργαρίτας: Καταργεί όμως και τα Θρησκευτικά. Δεν πατσίζουμε;

από το fb. 

Η πανεπιστημιακή κοινότητα δικαίως είναι στο πόδι με το σχέδιο νόμου της αν.υπ.παιδείας για τα μεταπτυχιακά προγράμματα. Εν ολίγοις η κυβέρνηση Τσίπρα καταργεί απροκάλυπτα το αυτοδιοίκητο των ΑΕΙ καθώς η αρμοδιότητα για την έγκριση ίδρυσης μεταπτυχιακών με δίδακτρα μεταβιβάζεται από τα πανεπιστήμια στο υπ. Παιδείας. Κατά το σχέδιο τίθεται πλαφόν στα δίδακτρα το ποσό των 1760 € -ο μ.ο. σήμερα είναι περίπου 3.500 €-. Η κυβέρνηση βρίσκει την ευκαιρία να κάνει πλάκα στα πανεπιστήμια καθώς τη στιγμή που τους αφαιρεί πόρους (περίπου 70 εκ. € είναι τα έσοδα από τα μεταπτυχιακά κατά το υπουργείο α-παιδείας) τα καλεί να χρηματοδοτήσουν τα μεταπτυχιακά από τους δικούς τους προϋπολογισμούς (οι οποίοι μόλις και μετά βίας αρκούν για τις λειτουργικές τους δαπάνες και όταν στην πράξη σήμερα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο δηλαδή οι πόροι των μεταπτυχιακών καλύπτουν λειτουργικές ανάγκες), από χορηγίες (από πού άραγε από την αγορά που έχει γονατίσει από τους φόρους και τις ασφ.εισφορές;) ή άλλους ανύπαρκτους ερευνητικούς πόρους.

Ακόμη τα μέλη ΔΕΠ είναι κατά το σοβιετικό σχέδιο υποχρεωμένα να διδάσκουν δωρεάν σε ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα προκειμένου να λάβουν αστεία αμοιβή για τη διδασκαλία σ΄ένα ακόμη. Επίσης δεν επιτρέπεται σε μέλη ΔΕΠ να λαμβάνουν από διδασκαλία σε μ.π. πάνω από 20% των ετησίων αποδοχών τους. Χωρίς το κίνητρο της αμοιβής της διδασκαλίας δεν πρόκειται να διδάξουν στα μ.π. έμπειροι και καταξιωμένοι επιστήμονες ούτε πρόκειται να έλθουν στην Ελλάδα διεθνώς αναγνωρισμένοι καθηγητές εξωτερικού. 


Σε σχέση και πάλι με το ζήτημα της ποιότητας, ενώ η Κυβέρνηση διακήρυσσε σε όλους τους τόνους το προηγούμενο διάστημα ότι στόχος της ήταν η αναβάθμισή της κάτι σχετικό δεν υπάρχει ούτε ως αναφορά στο σχέδιο νόμου. Η ΑΔΙΠ (Αρχή Διασφάλισης Ποιότητας) δεν έχει ρόλο, απλώς ενημερώνεται. Καμία πρόβλεψη δεν γίνεται για μια σειρά στοιχείων ποιότητας όπως για παράδειγμα ο μέγιστος αριθμός φοιτητών, η υποχρεωτικότητα της συγγραφής διπλωματικών εργασιών ή τα ελάχιστα επίπεδα ακαδημαϊκού έργου και εμπειρίας που πρέπει να διαθέτει το διδακτικό προσωπικό των μεταπτυχιακών προγραμμάτων σπουδών.


Μ΄αυτά και μ΄αυτά διαλύουν οικονομικά τα μεταπτυχιακά προγράμματα στερώντας τους πόρους, αφαιρούν πόρους από τα πανεπιστήμια για τις προπτυχιακές σπουδές τους και αφαιρούν το κίνητρο διδασκαλίας στα μ.π. από έμπειρους και ικανούς πανεπιστημιακούς.
Οι εξωφρενικές αυτές ρυθμίσεις -εάν εφαρμοστούν- θα οδηγήσουν με απόλυτη βεβαιότητα σε συρρίκνωση των μεταπτυχιακών σπουδών στην Ελλάδα, την ίδια στιγμή που όλες οι χώρες αντιμετωπίζουν την τριτοβάθμια εκπαίδευση ως ανταγωνιστικό πλεονέκτημα και ευκαιρία για τη διεθνοποίηση της οικονομίας τους (εξαγωγικός κλάδος εκπαιδευτικών υπηρεσιών).
Μεταπτυχιακά τέλος λοιπόν δια χειρός ΣΥΡΙΖΑ.

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Κωνσταντίνος Ζούλας: Με γιαμαμότο κανείς δεν έσπασε αυγά


Καλά τα λέτε κι εσείς, δίκιο έχουν και οι άλλοι. Ναι μεν αλλά, ίσως μπορεί, τα ξαναλέμε πάλι.
Μου φτιάχνει τη διάθεση η συγκεκριμένη φράση. Την σκαρφίστηκε το 2012 ο Ανδρέας Πετρουλάκης σε ένα σκίτσο του που είχε πρωταγωνιστή τον Φώτη Κουβέλη. Τον εμφάνιζε να την λέει στους κ. Σαμαρά και Βενιζέλο για να καταδείξει πόσο αφοπλιστικά... σαφής ήταν πάντα ο κ. Κουβέλης. «Καλά τα λέτε κι εσείς, δίκιο έχουν κι άλλοι. Ναι μεν αλλά, ίσως μπορεί, τα ξαναλέμε πάλι»...

Πού τον θυμήθηκες τον Κουβέλη, αναρωτιέστε σίγουρα οι περισσότεροι. Θα σας πω. Μου ‘ρθε στο μυαλό όταν άκουσα τον Σπύρο Λυκούδη να διαχωρίζει τη θέση και από τον Στ. Θεοδωράκη, χωρίς κανείς να αντιλαμβάνεται σε τι ακριβώς διαφωνεί μαζί του. «Στα ζητήματα πολιτικής στρατηγικής στο Ποτάμι, έχω αρχίσει να αισθάνομαι ότι έχω διαφορετικές πολιτικές πλεύσεις (sic)», δήλωσε και όποιος κατάλαβε κατάλαβε.

Θα σας πω, λοιπόν, εγώ τι κατάλαβα ή μάλλον τι έχω συνειδητοποιήσει από καιρό. Ο κ. Λυκούδης πορεύεται με αυτό που οι σύντροφοι του κ. Κουβέλη ονόμασαν γλώσσα Γιαμαμότο. Πρόκειται για ένα αστείο που είχε προκύψει στη ΔΗΜΑΡ για να περιγραφούν τα... γιαπωνέζικα του κ. Κουβέλη κάθε φορά (δηλαδή πάντα) που απέφευγε να λάβει σαφή θέση επί οποιουδήποτε θέματος είχε πολιτικό κόστος.

Εξ επαγγέλματος παρακολουθώ στενά τον, κατά τα άλλα, συμπαθή κ. Λυκούδη. Και ομολογώ ότι όχι μόνον βαδίζει άριστα στα βήματα Κουβέλη, αλλά τον έχει ξεπεράσει. Θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί σήμερα ως ο εμβληματικός πολιτικός ειδήμων της απόλυτης αοριστολογίας και εξηγούμαι.

Θυμάται κανείς να έχει ακούσει τον κ. Λυκούδη να μιλάει με σαφήνεια για τις ιδιωτικοποιήσεις; Ξέρει κανείς την άποψή του για το τι πρέπει να γίνει συγκεκριμένα στη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ, τον ΟΛΠ, τον ΟΛΘ; Εχει καταλάβει κανείς τι προτείνει π.χ. για τα «κόκκινα» δάνεια ή τι άποψη έχει για το ασφαλιστικό; Γιαμαμότο είναι η απάντηση. Το μόνο που θυμάται κανείς από τις βαθυστόχαστες «παρεμβάσεις» Λυκούδη είναι η «ανάγκη για ενότητα του χώρου», την οποία σημειωτέον επικαλείται ένας πολιτικός που στη διάρκεια της κρίσης έχει αλλάξει τρία κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, Ποτάμι) και ετοιμάζεται και για τέταρτο (ΠΑΣΟΚ) μήπως επανεκλεγεί.

Ειλικρινά δεν θα ασχολούμουν με την περίπτωση Λυκούδη, αν δεν είχα πλέον την πεποίθηση ότι ο κουβελισμός έχει επικρατήσει σε όλη την αποκαλούμενη Κεντροαριστερά. Κάθε φορά που ακούω τη Φώφη Γεννηματά να ισχυρίζεται ότι την χωρίζει χάος με τον κ. Μητσοτάκη, θέλω να πεταχτώ και να της θέσω το εξής απλό ερώτημα. Μα ποιον πείθεις ότι σε χωρίζει χάος, όταν το μόνο που σου έχει απομείνει ως πολιτική διέξοδος είναι να κάνεις αυτό που έκανες και προ έτους; Δηλαδή να συγκυβερνήσεις με τη Ν.Δ;

Με πνίγουν κι άλλες ερωτήσεις όταν ακούω την κ. Γεννηματά να μιλάει κι εκείνη Γιαμαμότο. Τάσσεται ή όχι υπέρ της κατάργησης της μονιμότητας στο Δημόσιο; Πιστεύει ή όχι ότι οι ανεπαρκείς δημόσιοι υπάλληλοι πρέπει να απολύονται; Υιοθετεί την άμεση ανάγκη μείωσης των φόρων; Και αν ναι, συμφωνεί να κλείσουν δημόσιοι οργανισμοί και ποιοι;

Τι θέλω να πω με δυο λόγια; Οτι όλη αυτή η ιδεολογική ασάφεια που αυτοαποκαλείται «Κεντροαριστερά» θα έπρεπε σύσσωμη πλέον να οδηγηθεί σε έναν ψυχαναλυτή. Διότι μόνον ψυχανάλυσης χρήζει να πιστεύεις σήμερα ότι μπορείς να αντιπολιτεύεσαι εκ δεξιών τον ΣΥΡΙΖΑ, εξ αριστερών τη Ν.Δ. και την ίδια στιγμή να μην αντιλαμβάνεσαι ότι κανείς δεν καταλαβαίνει τι αντιπροτείνεις.

Για να συνειδητοποιήσει κανείς την παράνοια του χώρου, αρκεί μια πρόσφατη δήλωση της κ. Γεννηματά. Μετά τις επόμενες εκλογές, είπε, θα δεχθεί να μετάσχει σε μια κυβέρνηση μόνον αν σε αυτήν συμπράξουν και η Ν.Δ και ο ΣΥΡΙΖΑ. Λες κι αν, ο μη γένοιτο, μας συμβεί να ζήσουμε και την ερμαφρόδιτη αυτή κυβερνητική τούρτα, το μόνο που θα αποζητούμε εναγωνίως είναι να μας σώσει η Φώφη σε ρόλο-κερασάκι.

Δεν άφησα τυχαία έξω από την Κεντροαριστερά το Ποτάμι. Ο κ. Θεοδωράκης καθυστέρησε μεν, αλλά έχει πλέον ευκρινέστατα φιλελεύθερες θέσεις για τα προβλήματα της χώρας, οι οποίες, ας είμαστε ειλικρινείς, λίγο διαφέρουν από αυτές της Δράσης. Εν ολίγοις, ας ξανασκεφτεί τον αυτοαποκλεισμό του από την προεκλογική του σύμπραξη με τη Ν.Δ. Διότι είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι, όσο περνούν οι μήνες και η χώρα διαλύεται από την ανερμάτιστη πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, η Ν.Δ ολοένα και θα προβάλλει ως η μόνη εναλλακτική λύση και στον χώρο της αυτοαποκαλούμενης «Κεντροαριστεράς» θα εξαφανιστούν όχι μόνον οι Γιαμαμότο, αλλά δεν θα μείνει κολυμπηθρόξυλο.
Έντυπη

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Ευθύμης Δημόπουλος: Για τα Θρησκευτικά



Σχόλιο μαργαρίτας: Σπάμε πλάκα με διάφορους ανεξάρτητους ανένταχτους κλπ που ψάχνουν γεφυράκι προς ΣΥΡΙΖΑ και πιάνονται από κάτι Τζαμιά, κάτι δηλώσεις περί θρησκευτικών κλπ. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και άνθρωποι καλών προθέσεων που τσιμπάνε στα παραμυθάκια. 

από το fb

Όταν το υπουργείο Παιδείας και το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο χρηματοδοτήσουν, ετοιμάσουν και ολοκληρώσουν τη συγγραφή του νέου εκπαιδευτικού πακέτου με τα «πολυαναμενόμενα» (ως νέους Μεσσίες) βιβλία της «θρησκειολογίας» ή της ιστορίας των Θρησκειών τέλος πάντων, όταν αυτά μελετηθούν και αξιολογηθούν, όταν οργανωθούν και παρουσιαστούν τα πρώτα σεμινάρια στους θεολόγους και κριθεί η ποιότητά τους, όταν υπάρξει συγκεκριμένη πρόταση για το γνωστικό περιεχόμενο και τη διδακτική προσέγγιση του μαθήματος ( ; ) στις τάξεις της πρωτοβάθμιας (από την Γ΄ Δημοτικού) και της δευτεροβάθμιας (όπου υπάρχει σε όλες τις τάξεις) τότε ίσως μπορέσουμε να κάνουμε μια ουσιαστική συζήτηση για το θέμα.
Όμως το υπουργείο Παιδείας βρίσκεται ακόμη σε άλλο πλανήτη. Στον πλανήτη όπου οι αλλαγές γίνονται στο μιλητό και στο κουβεντιαστό για να καταναλώνονται εντυπώσεις από τα αριστερά ακροβατικά που κάνει δημοσίως ο υπουργός παιδείας. 


Γι΄ αυτό αγαπητοί φίλοι μη βιάζεστε να συνταχθείτε με το μέρος του «αντισκοταδιστή» υπουργού, γιατί μεγαλύτερος σκοταδισμός από την οκνηρία και τον κομφορμισμό στα εκπαιδευτικά πράγματα δεν υπάρχει.
Και κάτι τελευταίο για να μην ξεχνιόμαστε. Στο φανατισμένο αντιευρωπαϊκό μέτωπο που τους έφερε στην κυβέρνηση ο εθνολαϊκισμός του ΣΥΡΙΖΑ με την ελληνορθοδοξία της εκκλησίας πήγαν χέρι- χέρι και μαζί πορεύονται ακόμη.

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

Αγγέλα Καστρινάκη: «Ω, ας μείνουμε σε αυτά που μας ενώνουν»


από το fb

Γερμανοί, Γερμανίδες, καμιά εξηνταριά, ήρθαν να γιορτάσουν τα γενέθλια βερολινέζας φίλης στη Θεσσαλονίκη (ξοδεύοντας τα χρήματά τους στην Ελλάδα, όπως είπε μια ψυχή που είδε τον εορτασμό από την …οικονομική του σκοπιά). Έπιασα συζήτηση με μια δικηγόρο, άγνωστή μου ως τότε, περιγράφοντάς της την κατάσταση διχασμού στην Ελλάδα, όπου δεν μπορούμε να μιλήσουμε πια με τους παλιούς μας φίλους που (ακόμα) συμβαίνει να υποστηρίζουν ΣΥΡΙΖΑ. 

Το ίδιο, μου είπε, ισχύει και στη Γερμανία ανάμεσα σε όσους βλέπουν με σκεπτικισμό το ογκούμενο κύμα μεταναστών και σε όσους δεν θέλουν να δουν το πρόβλημα που δημιουργείται. Ο γιος της, είπε, πάει σε μια τάξη λυκείου κι έχει μόνο τρεις γερμανούς συμμαθητές. Η ίδια αισθάνεται να την υποβλέπουν οι τυλιγμένες μέσα στις μπούργκες τους γυναίκες, σαν να της λένε πως η ίδια είναι άσεμνα ντυμένη∙ τους μιλάει στο σούπερ μάρκετ και δεν της απαντούν, τους χαμογελάει κι αυτές την προσπερνούν. Ανήκε πάντα στη σοσιαλδημοκρατία, δήλωσε, αλλά τώρα πια είναι αδύνατο να συνεννοηθεί με τους παλιούς ομοϊδεάτες της. Η ένταση στις παρέες είναι τόση, που προτιμούν να μη συναντιούνται ή τουλάχιστον να μη συζητούν αυτό το ζήτημα. Άλλοτε υποστήριζε τους μετανάστες – είχε υπάρξει άλλωστε και δικηγόρος πολλών από αυτούς εκ μέρους του κράτους. Τώρα οι αριθμοί είναι τέτοιοι που αισθάνεται πια ξένη στη χώρα της.

Αλήθεια, ρώτησα τη βερολινέζα φίλη, επίσης δικηγόρο και επίσης σοσιαλδημοκράτισσα, είναι τόσο έντονο το χάσμα ανάμεσά σας; Μου το επιβεβαίωσε. Αλλά αντέτεινε σε όσα είπε η φίλη της την ιδιαίτερα απαξιωτική ή και βαριά ρατσιστική συμπεριφορά ορισμένων Γερμανών απέναντι στους ξένους. Μου μίλησε με εικόνες και παραδείγματα. Αυτή η εχθρότητα, είπε, είναι πιο φοβερή και επικίνδυνη από όλα όσα περιγράφει η φίλη μου Σ. Πώς ξέρει, άλλωστε, ότι οι γυναίκες που βλέπει στο σούπερ μάρκετ δεν της χαμογελούν κάτω από τη μπούργκα τους;


Ακραία διχασμένη κοινωνία, εκρηκτικά διχασμένη. Παρά ταύτα οι παλιές φίλες το παλεύουν ακόμα, να μην απομακρυνθούν τελείως. Το ίδιο κι εμείς εδώ… Την επόμενη μέρα συναντήθηκα με παλιά μου καθηγήτρια. Υποστηρίζεις ακόμα τον ΣΥΡΙΖΑ; ρώτησα υπομειδιώντας, όταν είχαμε τελειώσει τα πανεπιστημιακά και φιλολογικά. «Ω, ας μείνουμε σε αυτά που μας ενώνουν», είπε εκείνη. Το σεβάστηκα. Ο χρόνος σε μας θα κάνει τη δουλειά του και είμαι βέβαιη πως με τους τίμιους εξ αυτών θα ξανασμίξουμε, όταν αντέξουν να παραδεχτούν ότι η αριστερά τους εδώ έχει μονάχα το όνομα. Στη Γερμανία δυστυχώς δεν θα είναι το ίδιο εύκολο.

Δημήτρης Καλουδιώτης: Καθαρές κουβέντες


Σχόλιο μαργαρίτας: Σε μια τόσο δύσκολη περίοδο για τη χώρα είναι μάλλον άστοχο να συζητάμε για το οργανωτικό μέλλον της κεντροαριστεράς. Μπορούμε όμως να συζηταμε για το πολιτικό. Και όπως πολύ σωστά γράφει και ο Δ. Καλουδιώτης "να ξεκαθαρίσουν, αν επιδιώκουν την άμεση ή όχι αποπομπή  της κυβέρνησης Τσίπρα." Γιατί η κοινωνία χόρτασε από τις κουβέντες του αέρα και δεν ασχολείται φίλοι μου με την περίπτωσή σας.  
Εν μέσω ζοφερού κλίματος ας τολμήσουμε να μιλήσουμε για το άμεσο  μέλλον. Οι πολίτες που  θεωρούμε ότι πρώτιστο σήμερα για τη χώρα είναι η απομάκρυνση της κυβέρνησης Σύριζα-Ανέλ έχουμε ισχυροποιήσει κάποια από τα προαπαιτούμενα.
Ο  Κ. Μητσοτάκης στη Θεσσαλονίκη  εμπέδωσε την θέση του ως ηγέτης των δυνάμεων που επιδιώκουν την απομάκρυνση της κυβέρνησης.  Ο ελάχιστος στόχος μιας τέτοιας προσπάθειας είναι μια καλλίτερη κυβέρνηση από αυτή που έχουμε σήμερα αλλά η επιδίωξη πρέπει να είναι  η εθνική ανασυγκρότηση.
Ήδη και από  την πρόσφατη συνέντευξή του στο ΣΚΑΪ διασκέδασε τις εντυπώσεις ότι έχει παγιδευτεί στο ζοφερό κλίμα του κομματικού μηχανισμού της Νέας Δημοκρατίας.   Πρέπει άλλωστε να το πάρουμε απόφαση ότι το κομματικό σύστημα σήμερα είναι φορέας καθυστέρησης. Γι αυτό και οι ελπίδες για αλλαγές  συγκεντρώνονται γύρω από κάποιο ηγέτη και λίγο πολύ ανεξάρτητων στελεχών πολιτικών και μη(«τεχνοκρατών»). Και η Ν.Δ. ανήκει σε αυτό τον κανόνα. Μπορεί να επέλθουν κάποιες αλλαγές στο κόμμα αυτό αλλά η κατάσταση δεν θα αλλάξει δραματικά. Ο Κυριάκος δεν θα αποφύγει  βαρόνους και βαρίδια.  Και δείχνει, το ελπίσουμε,  να μην τους υπερτιμά.
Άλλωστε  κατάφερε να εκλεγεί κόντρα στους βαρόνους, ως ηγέτης   ανανέωσης,  αξιοποιώντας το κομματικό καταστατικό εγγράφοντας μη κομματικές δυνάμεις. Στην ίδια αυτή διαδικασία μπόρεσε να αυτονομηθεί από το ισχυρό οικογενειοκρατικό σύστημα από το οποίο και προέρχεται. Και πλέον   προσπαθεί να δημιουργήσει μιας άλλης ποιότητας πολιτικό λόγο. Υπεύθυνο, ήπιο και τεκμηριωμένο στον αντίποδα  του λαϊκιστικού λόγου του Α. Τσίπρα που ήδη βρίσκεται σε αποδρομή. Αυτής της ποιότητας πολιτικό λόγο είδαμε να εκφωνείται, στην Θεσσαλονίκη.
Όσον αφορά το γεγονός ότι η ηγεσία της προσπάθειας ανατροπής του Σύριζα προέρχεται από τον συντηρητικό χώρο αυτό ήταν περίπου προδιαγραμμένο. Μετά την λαίλαπα του ανερμάτιστου αριστερού «προοδευτισμού» είναι φυσικό το «ραβδί», για να μην ξεχάσουμε και το Λένιν, να χρειάζεται να λυγίσει προς την άλλη πλευρά. Άλλωστε  η ίδια η μεταπολίτευση  ήταν  επίσης και μια υπερβολική επέκταση σε διάφορους τομείς (παιδεία, υγεία, ΔΕΚΟ, κλπ) δηλαδή του δημόσιου τομέα, η οποία επέκταση δεν μπορεί πλέον να χρηματοδοτηθεί και υπό τις ευνοϊκότερες συνθήκες. Δεν είναι τυχαίο δηλαδή ότι ο Κυριάκος ρίχνει το βάρος στην επιχειρηματικότητα, στις ξένες επενδύσεις, στον ιδιωτικό τομέα. Από αυτή τη άποψη δεν είναι επίσης τυχαίο ότι  δεν βρίσκεται κάποια προσωπικότητα από τον ευρύ χώρο του Κέντρου να δηλώσει ηγετικό  παρόν και εκ των πραγμάτων να αναδημιουργήσει το χώρο αυτό.
Οι δυνάμεις  του Κέντρου
Στην πολιτική οι αναλύσεις σχετίζονται με τις επιδιώξεις. Δεν είναι ποτέ απολύτως αντικειμενικές. Κι από το λόγο των δύο κομμάτων του Κέντρου απουσιάζει ο καθαρός λόγος  που διαμορφώνει την πολιτική ατζέντα. Αναφέρομαι στο αίτημα να φύγει η κυβέρνηση Σύριζα –Ανέλ. Δεν το έχουν σε προτεραιότητα. Την  απουσία αυτή την δικαιολογούν με διάφορους τρόπους πολλοί από τους οποίους είναι και εύλογοι. Όμως το αποτέλεσμα είναι να δημιουργούν σύγχυση στους πολίτες για τις επιδιώξεις τους ως προς το Σύριζα.
Η δική μου άποψη είναι πως,  και εξ αυτού του λόγου, δεν μπορεί να υπάρξει συμφωνία των δύο πλευρών.
Το ΠΑΣΟΚ διαθέτει ένα πανελλήνιο, έστω αποσαρθρωμένο, μηχανισμό στελεχών και δεν πρόκειται να τον εγκαταλείψει. Διαθέτει μια επιρροή που του επιτρέπει να έχει κοινοβουλευτική παρουσία. Είναι μάταιο να πιστεύει κανείς ότι αυτό μπορεί να αλλάξει. Όλες οι προσπάθειες από τους 58, την ελιά και στη συνέχεια προσέκρουσαν στον κομματικό πατριωτισμό του ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε τους ζητάμε να εγκαταλείψουν την βεβαιότητα για αόριστες επιδιώξεις. Να τονιστεί εδώ ότι οι προγραμματικές συμφωνίες είναι εύκολη υπόθεση όσο δεν θίγονται οι μηχανισμοί και δεν αποφασίζεται η πολιτική γραμμή για την συγκυρία (συμμαχίες, αίτημα για εκλογές).
(Οι ίσες αποστάσεις μόνο με την παραδοχή ότι η σημερινή κυβέρνηση δεν διαφέρει ουσιωδώς από τις άλλες κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, και επομένως ας παραμείνει,  μπορούν στοιχειωδώς να είναι ανεκτές. Και έχουν νόημα μόνο αν στο αίτημα για την πολιτική αλλαγή ηγείσαι. Για παράδειγμα ο Γ. Παπανδρέου έκανε διμέτωπο την δεκαετία του 60 αλλά όχι ακριβώς. Ηγείτο του αγώνα εναντίον της τότε ΕΡΕ  αλλά για κάποια περιχαράκωση και λόγω της εγγύτητας του εμφυλίου έριχνε και κάποια βέλη εναντίον της Αριστεράς η οποία τελικά -φυσικά με τα τότε προβλήματά της-  τον στήριξε. Παρόμοια  κάνει σήμερα και ο Κυριάκος. Επιτίθεται στην κυβέρνηση και κάπου -κάπου διαφοροποιείται ως προς το Κέντρο όταν δεν το προσκαλεί σε συνεργασία).     
Το Ποτάμι δημιουργήθηκε  με κεντρικό, σχεδόν αποκλειστικό, αίτημα την ανανέωση του πολιτικού συστήματος. Το σημαντικό αυτό αίτημα είχε απόλυτη προτεραιότητα όταν το ζήτημα της εξουσίας δεν ήταν στην ημερήσια διάταξη. Με την έννοια ότι για το 2015 η εκλογή του Σύριζα ήταν βεβαία. Στο 2016 όταν υπήρξε ο σχετικός κλυδωνισμός το αίτημα ανανέωσης  δεν αρκούσε κι αυτό καταγράφηκε στο εκλογικό αποτέλεσμα. Και τώρα, ενώ εξακολουθεί να είναι σπουδαίο δεν αρκεί. Μάλιστα θόλωσε περισσότερο με την συμμετοχή στον διάλογο με το ΠΑΣΟΚ τον οποίο ο αρχηγός του ποτέ δεν είχε καθαρά αποδεχθεί. Αν συμπεριληφθεί και το γεγονός ότι είχε δημιουργηθεί (δικαίως ή αδίκως;) η υποψία  ότι ερωτοτροπούσε με τον    Σύριζα  το αίτημα της ανανέωσης έχει πνιγεί. Και δεν είναι πολιτική γραμμή η άποψη ότι το Ποτάμι έχει επεξεργασμένες  θέσεις για πολλά ζητήματα. Η πολιτική είναι στο 90% μάχη για την εξουσία.
Υπό αυτό το πρίσμα τα  δύο κόμματα θα ήταν καλύτερο να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους αλλά να επεξεργαστούν πολιτική γραμμή. Να ξεκαθαρίσουν αν επιδιώκουν την άμεση ή όχι αποπομπή  της κυβέρνησης Τσίπρα.
Αν η απάντησή τους είναι καταφατική  τότε είναι υποχρεωμένα να επιδιώξουν προγραμματική σύγκλιση με τον Κυριάκο διατηρώντας την αυτονομία τους και την ιδιαίτερη το καθένα ταυτότητά του. Στην περίπτωση αυτή και θα επιβιώσουν και θα ενισχύσουν το  κλίμα αποπομπής της σημερινής κυβέρνησης. Θα αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν για την ανόρθωση της χώρας. Και ίσως εκεί βρεθεί και το «μυστικό» της αναδημιουργίας του Κέντρου.
Διαφορετικά η γνώμη μου είναι ότι θα φυτοζωούν, ιδίως το Ποτάμι. Γιατί, όσο κι αν δεν τίθεται με τους λεγόμενους κινηματικούς όρους του πρόσφατου παρελθόντος, το αίτημα της αποπομπής αυτής της κυβέρνησης είναι κυρίαρχο στην κοινωνία. Όποιος αυτό δεν το βλέπει θα εισπράξει το αντίτιμο της λαθεμένης εκτίμησης ή της μη ετοιμότητάς του να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις κρίσιμων καιρών.

Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2016

Γιάννης Αντωνίου: ´Το απροϋπόθετο, φτηνό σχολείο ´´



από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Οι τελευταίες εξαγγελίες της ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας για τις αλλαγές στο Γυμνάσιο συμπληρώνουν την εικόνα της έκπτωσης που χαρακτηρίζει την εκπαιδευτική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε η εκπαίδευση αποτελεί προνομιακό πεδίο εφαρμογής αριστερών ιδεοληψιών και προκαταλήψεων. Η ροπή αυτή, συνδεδεμένη με το συμβόλαιο συνδιοίκησης με τις εκπαιδευτικές συντεχνίες, φτιάχνει τη συνταγή της τέλειας αποδιάρθρωσης του ήδη προβληματικού οικοδομήματος της εκπαίδευσης.

Ο Υπουργός Παιδείας, παίζοντας με το επικοινωνιακό περιτύλιγμα των εξαγγελθεισών αλλαγών, επιχειρεί να σμιλεύσει το προφίλ του ριζοσπάστη μεταρρυθμιστή, κηρύσσοντας την απελευθέρωση του σχολείου και των μαθητών από τα δεσμά των εξετάσεων και το άνοιγμα του δρόμου για τη δημιουργική μάθηση.

Σκέψεις για τον περιορισμό του χρόνου των εξετάσεων και των εξεταζομένων μαθημάτων, μέτρα για τον εξορθολογισμό της διδακτέας ύλης, μαζί με άλλα πολλά, αποτέλεσαν στοιχεία της μεταρρυθμιστικής προσπάθειας του Νέου Σχολείου της Α. Διαμαντοπούλου όμως μέσα σ’ ένα τελείως διαφορετικό πλαίσιο, με βασικά χαρακτηριστικά την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και του σχολείου, την αξιοκρατική επιλογή των στελεχών της εκπαίδευσης, τον εξοβελισμό του συνδικαλισμού από τη διοίκηση, την καθιέρωση απαιτητικών κριτηρίων για την αξιολόγηση των μαθητών, τη συστηματική επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, τα νέα προγράμματα σπουδών, το δίκτυο των Προτύπων Πειραματικών Σχολείων. Ένα πλαίσιο, ομολογουμένως εξαιρετικά φιλόδοξο ως προς τις στοχεύσεις του, με κοινό παρονομαστή την κατίσχυση μιας κουλτούρας εργατικότητας, προσπάθειας, δημιουργικότητας, καινοτομίας, αποτελεσματικότητας, αξιοκρατίας και αριστείας, μεγάλα κομμάτια του οποίου δεν εφαρμόστηκαν ή ακυρώθηκαν στην πορεία. Αξίζει να θυμόμαστε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΟΛΜΕ, μαζί με όλο το θίασο των λαϊκιστών, είχαν κηρύξει τζιχάντ εναντίον της μεταρρύθμισης, στηλιτεύοντας το εγχείρημα ως το συνώνυμο του σχολείου της αγοράς.

Συνδέοντας τις πρόσφατες εξαγγελίες με το παρελθόν του τυφλού καταγγελτισμού αλλά και με την ουσία της κυβερνώσας παθογένειας, ο όψιμος μεταρρυθμισμός του κ. Φίλη αποδομείται. Οι αλλαγές αυτές θα εφαρμοστούν σε ένα σχολικό περιβάλλον γενικευμένης χαλάρωσης, χωρίς μηχανισμούς εποπτείας και αξιολόγησης των εκπαιδευτικών και της εκπαιδευτικής πράξης, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην περαιτέρω ενίσχυση του εξισωτισμού προς τα κάτω και τη διόγκωση της αγραμματοσύνης. Τα νέα μέτρα είναι εργαλεία δημαγωγίας που κολακεύουν την τεμπελιά και τη ραστώνη, κλείνοντας το μάτι σε γονείς μαθητές και εκπαιδευτικούς –νυν και μελλοντικούς ψηφοφόρους- ότι όλα μπορούν να γίνονται εύκολα και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια.

Η εξαίρεση της πλειοψηφίας των διδασκομένων μαθημάτων από την υποχρέωση των γραπτών εξετάσεων οδηγεί το Γυμνάσιο πίσω στη δεκαετία του 70’. Η απουσία αξιόπιστων διαδικασιών αξιολόγησης της επίδοσης των μαθητών κατά τη διάρκεια του έτους, φτιάχνει τον παράδεισο της απροϋπόθετης προαγωγής. Είναι χαρακτηριστικό επίσης ότι ακόμη και για τα τέσσερα γραπτώς εξεταζόμενα μαθήματα (Ελληνική Γλώσσα, Μαθηματικά, Φυσική και Ιστορία) το αναγκαίο όριο προαγωγής των μαθητών είναι ο βαθμός 8. Στην πράξη οι εξαγγελίες υπόσχονται απολυτήριο Γυμνασίου από το μαιευτήριο, μαζί με το πιστοποιητικό γέννησης.

Το ιδεολόγημα εν προκειμένω είναι το απροϋπόθετο σχολείο, τα απομεινάρια της ταραχής της δεκαετίας του 60´, τα φαντάσματα της αντιαυταρχικής εκπαίδευσης και τα μισοσβησμένα συνθήματα εναντίον της εντατικοποίησης των σπουδών, που πλασάρονται ως επίσημη εκπαιδευτική πολιτική. Πίσω από το απροϋπόθετο σχολείο, το οποίο ο κ. Φίλης υπερασπίζεται ανενδοίαστα, προσπαθεί να κρύψει το φτηνό σχολείο των λιγότερων διδακτικών ωρών, των λιγότερων διδακτικών αντικειμένων, των λιγότερων ευκαιριών για την ανάπτυξη της γνώσης και των δεξιοτήτων των μαθητών, βαφτίζοντας την φτήνια, την απαξίωση, την οπισθοδρόμηση και τον ισοπεδωτισμό μεταρρύθμιση.

*Ο Γ. Αντωνίου διδάσκει στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο



Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2016

Ευάγγελος Βενιζέλος: Να ζητήσουν συγγνώμη για τα ψέμματά τους


Ο Ε. Βενιζέλος παρεμβαίνει στο θέμα που ξεκίνησε ο κ. Χουντής ευρωβουλευτής της Λαϊκής Ενότητας, σχετικά με τις διαπραγματεύσεις του 3ου μνημονίου της κυβέρνησης Τσίπρα. Με σκωπτική διάθεση.

Από το fb

"Ο κ. Χουντής, ευρωβουλευτής της «Λαϊκής Ενότητας» του κ. Λαφαζάνη, κατηγορεί τον κ. Τσίπρα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ότι έχει τεράστια ευθύνη γιατί άφησε να λήξει στις 30 Ιουνίου 2015 το δεύτερο μνημόνιο και η ισχύς της συμφωνίας για το χρέος που είχε επιτευχθεί στο Eurogroup του Φεβρουαρίου 2012 στο πλαίσιο του δεύτερου μνημονίου και του «καταραμένου» PSI /OSI. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, λέει ο κ. Χουντής, να χάσει η Ελλάδα 6 δις ευρώ.

Υπενθυμίζω ότι στις 21 Φεβρουαρίου 2012, λίγες ημέρες πριν την πραγματοποίηση του PSI και την εκταμίευση της γιγαντιαίας δόσης των 75 δις ευρώ, συμφωνήθηκε  και η επιστροφή στην Ελλάδα των κερδών του Ευρωσυστήματος ( ΕΚΤ και κεντρικές τράπεζες των κρατών μελών της Ευρωζώνης) από τα χαρτοφυλάκια των ελληνικών ομολόγων (προγράμματα SMP και ANFA). Η ρύθμιση αυτή επιτεύχθηκε ξημερώματα στο Eurogroup για να συμπληρωθεί το μεγάλο ονομαστικό κούρεμα του ελληνικού δημοσίου χρέους με το PSI και να καταστεί ακόμη μεγαλύτερη η συνολική μείωση του χρέους σε παρούσα αξία μέσω της περιόδου χάριτος, των χαμηλών επιτοκίων και της επιμήκυνσης της διαρκείας του δανείου. Το βασικό μας επιχείρημα ήταν ότι με τη προσθήκη και αυτού του μέτρου πλησιάζουμε τους στόχους της μελέτης βιωσιμότητας ( DSA ) εκείνης της φάσης.

Η άκαρπη πάροδος της προθεσμίας της 30.6.2015 και η λήξη του δεύτερου προγράμματος (μνημονίου) ήταν εντεταγμένη στην ανεύθυνη γραμμή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που οδήγησε στην τεχνητή ένταση, στο κλείσιμο των τραπεζών, στα capital controls, στο εξ υφαρπαγής δημοψήφισμα, στο τρίτο μνημόνιο με πολύ χειρότερους όρους.

Αυτό είχε - καταγγέλλει τώρα ο κ. Χουντής μετά από επίσημη απάντηση που του έδωσε ο κ. Μοσκοβισί  - ως συνέπεια να χάσει η Ελλάδα 6 δις ευρώ (η αλήθεια είναι ότι το συνολικό ποσό της απώλειας μπορεί να είναι τελικά πολύ μεγαλύτερο) γιατί στο τρίτο μνημόνιο που συμφώνησε ο κ. Τσίπρας στις 12 Ιουλίου 2015 δεν επαναλήφθηκε η δέσμευση αυτή των κρατών μελών της Ευρωζώνης. Όταν ανοίξει ξανά η διαπραγμάτευση για το χρέος, όπως είχε συμφωνηθεί επίσης το 2012,  μπορεί να μας «προσφέρουν» κάποια σχετική ρύθμιση όχι όμως, φοβούμαι, για τα κέρδη που ήδη έχουν εγγράψει στους προϋπολογισμούς τους τα άλλα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης. Ό,τι συνεπώς χάθηκε, χάθηκε.

Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας να τα λέμε αυτά. Κάποτε δεν άκουγε σχεδόν κανείς . Τώρα σταδιακά διευρύνεται το ακροατήριο της αυταπόδεικτης αλήθειας και της κοινής λογικής. Μας χωρίζει όμως ακόμη δρόμος από αυτό που θα έπρεπε να είναι προφανές και αυτονόητο.
Τι ωραίο όμως είναι το θέαμα πρώην συναγωνιστών στον αντιμνημονιακό αγώνα που τώρα αντιδικούν ο ένας στο όνομα του δεύτερου και ο άλλος στο όνομα του τρίτου μνημονίου!
Σε ένα διάλειμμα της αντιδικίας τους αυτής ίσως βρουν την ευκαιρία να ζητήσουν από κοινού συγνώμη για τα ψέματα τους και κυρίως για τις εγκληματικές τους επιλογές που προκάλεσαν τεράστια αλλά μετρήσιμη  βλάβη."


Ανακοίνωση για το ίδιο θέμα εξέδωσε και το ΠΑΣΟΚ


Μείζον θέμα εγείρεται με την απάντηση του Επιτρόπου Μοσκοβισί σε ερώτηση του Ευρωβουλευτή κ. Χουντή. Η απόφαση του κ. Τσίπρα να υπογράψει 3ο Μνημόνιο αντί να ολοκληρώσει το 2ο βάζοντας τέλος στην ταπεινωτική εποπτεία της χώρας αποδεικνύεται ολέθρια για τα εθνικά μας συμφέροντα και επώδυνη για όλους του πολίτες.
Όπως είναι γνωστό η απόφαση αυτή του κ. Τσίπρα απομάκρυνε την ημερομηνία εξόδου στις αγορές, όπως και τη συμμετοχή μας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης. Έτσι ¨κατάφερε¨ να μας γυρίσει στην ύφεση φορτώνοντας με βάρη 9 δις τους πολίτες.
Σήμερα ο Γάλλος Επίτροπος αποκαλύπτει μια ακόμα συνέπεια της καταστροφικής στρατηγικής Τσίπρα.
Σε απλά Ελληνικά ο κ. Τσίπρας χάρισε στους Ευρωπαίους Τραπεζίτες 6 δις ευρώ που είχαν υποχρέωση να επιτρέψουν στη χώρα μας σύμφωνα με της αποφάσεις του Eurogroup ( Νοέμβριος 2012).
Προσεκτική μάλιστα ανάγνωση της απάντησης του Επιτρόπου οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν ισχύουν ούτε οι δεσμεύσεις των κρατών Μελών για την αναδιάρθρωση του χρέους που είχαν αναληφθεί στο ίδιο Eurogroup.
Μέσα στο κατακαλόκαιρο «ταξίδεψαν» οι μετοχές του Δημοσίου στο νερό και την ενέργεια στο Υπέρ –Ταμείο και σήμερα μαθαίνουμε για δώρα σε Ευρωπαίους Τραπεζίτες.
Τι άλλο έχει συμφωνήσει με τους δανειστές ο κ. Τσίπρας και το κρύβει από τον Ελληνικό Λάο;
Πριν ξεκινήσει να αλλάξει την Ευρώπη έχει υποχρέωση να απολογηθεί στους Έλληνες πολίτες για τις ολέθριες επιλογές του.


Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

Βάσω Κιντή: Μόνο αν πειθαρχήσεις και αφοσιωθείς....


από το fb

Η πολιτική της κυβέρνησης στην εκπαίδευση (με τον περιορισμό την κατάργηση των εξετάσεων, τη μείωση της ύλης και των ωρών διδασκαλίας, κλπ) υπαγορεύεται από τα εξής:
-- από μία δήθεν φιλο-μαθητική, φιλο-φοιτητική στάση και την ιδεολογία της «αντι-αυταρχικής εκπαίδευσης (π.χ., εναντίον της εντατικοποίησης των σπουδών)
-- από την καθαρά ψηφοθηρική επιθυμία τους να προσεταιριστούν τους νέους (και τους προστατευτικούς γονείς τους) υποσχόμενοι δήθεν για το καλό τους χαλαρό σχολείο χωρίς πειθαρχία και πίεση.
-- από την επιθυμία τους να ικανοποιήσουν συντεχνιακές διεκδικήσεις εκπαιδευτικών που, αντίθετα με τους ευσυνείδητους εκπαιδευτικούς, θέλουν λιγότερο φόρτο δουλειάς.
Θα πω μόνο ότι εκπαίδευση χωρίς μόχθο και πειθαρχία δεν υπάρχει. Τόσο στις επιστήμες όσο και στις τέχνες, όχι μόνο τα μικρά βήματα προόδου, αλλά και οι μεγάλες καινοτομίες, επαναστάσεις και ανατροπές προκύπτουν μέσα από τη σκληρή μαθητεία στο παλιό.
Γράφει ο μεγάλος κριτικός της τέχνης Clement Greenberg:
“H ιστορία δείχνει ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση σημαντικής καινοτομίας στην οποία ο καινοτόμος καλλιτέχνης δεν κατείχε … τις συμβάσεις τις οποίες άλλαξε ή εγκατέλειψε. Το οποίο σημαίνει ότι υπέβαλλε την τέχνη του στην πίεση αυτών των συμβάσεων καθώς τις άλλαζε ή τις απέρριπτε. […] Οι νέες συμβάσεις θα αναδύονταν από τις παλιές χάρη στην πάλη του με τις παλιές.”
O φιλόσοφος Stanley Cavell:
“μόνο ένας σκλάβος των συμβάσεων μπορεί να γνωρίζει πώς μπορεί να τις αλλάξει προς το καλύτερο ή να γνωρίζει πώς να τις ξεριζώσει.”
Και ο φιλόσοφος της επιστήμης Thomas. Kuhn:
“H καινοτομία εμφανίζεται, κατά κανόνα, μόνο σ’ αυτόν που, γνωρίζοντας με ακρίβεια τι πρέπει να αναμένει, είναι σε θέση να καταλάβει ότι κάτι πήγε στραβά.”


Μόνο αν πειθαρχήσεις και αφοσιωθείς, αν ασκηθείς μέσα σε ένα πλήθος περιορισμών, μπορείς κάποτε ίσως και να τους υπερβείς και να γίνεις δεξιοτέχνης, πραγματικά καινοτόμος και πρωτότυπος. Η χαλαρότητα στην εκπαίδευση δεν δείχνει ενδιαφέρον για τα παιδιά. Δείχνει αδιαφορία και ψηφοθηρία.

Κώστας Κατσάπης: Ονειρεύομαι το ψιλικατζίδικο


Τους τελευταίους μήνες που δουλεύω στο πρότζεκτ του GR80s ένα όνειρο έρχεται συχνά τις νύχτες και μού ταράζει τον ύπνο. «Βρίσκομαι» στον χώρο όπου στη διάρκεια του Ογδόντα η οικογένειά μου διατηρούσε ψιλικατζίδικο. Ο χώρος είναι ερειπωμένος και εμφανώς εγκαταλελειμμένος. Εγώ ψάχνω κάτω από τον πάγκο, εκεί που βάζαμε τα τσιγάρα και τα παυσίπονα Αλγκόν να δω τι υπάρχει. Κάτι με αναστατώνει έντονα και ξυπνάω με δυσάρεστη αίσθηση. 
Προφανώς η δεκαετία του Ογδόντα υπήρξε η τελευταία, ως τα τώρα τουλάχιστον, «εποχή» με την έννοια της μιας κάποιας συνοχής εμπειριών και συναισθημάτων. Για μένα ωστόσο, το Ογδόντα υπήρξε πράγματι κάτι ξεχωριστό, δεδομένου ότι στη διάρκειά της πέρασα τα παιδικά μου και εφηβικά μου χρόνια. Τον Οκτώβρη του 1990 ξεκινούσα τις σπουδές μου στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, οπότε η δεκαετία του ’80 καλύπτει grosso modo τα τελευταία χρόνια του Δημοτικού και τα έξι χρόνια του Γυμνασίου και του Λυκείου. 
Χρόνια που πέρασα στο ψιλικατζίδικο που λέγαμε, δουλεύοντας, διαβάζοντας και παρατηρώντας, ώρες ατελείωτες, τον κόσμο. Το ψιλικατζίδικο ήταν μεγάλο σχολείο και εκεί γνώρισα έναν κόσμο αυθεντικά λαϊκό, σε μια εποχή που ο Γέρακας  δεν ήταν το σημερινό προάστιο των υψηλών (προ κρίσης) εισοδημάτων, αλλά ένα χωριό που κατοικούνταν από εσωτερικούς μετανάστες, κατά βάση εργάτες, χαμηλόμισθους υπαλλήλους και αυτοαπασχολούμενους. 
Το ψιλικατζίδικο ήταν ανεκτίμητης αξίας πόρτα προς τον κόσμο αυτόν. Οικοδόμοι που έρχονταν για κρύες μπύρες, φορτηγατζήδες που σταματούσαν για να πάρουν τηλέφωνο τον παράνομο δεσμό τους, εργάτες που έρχονταν για καφέ ή τσιγάρα, φτωχοδιάβολοι που «σήκωναν» αυθαίρετα μέσα σ’ ένα βράδυ. Τον κόσμο αυτόν πράγματι δεν τον γνωρίζω ακαδημαϊκά, τον έχω ζήσει ωστόσο, βιώνοντας κάθε του πτυχή και κάθε του εκδοχή. Οι νεαροί νεολαϊκοί τύποι ας πούμε, κάπνιζαν Ρόθμανς, ενώ οι «μοντέρνοι» μόνο Μάρλμπορο. Οι πιο παλιοί, οι πούροι λαϊκοί, δεν ξέφευγαν από το παραδοσιακό: Άσσος σκέτο, Καρέλια, 22. 
Η λίστα παραγγελιών τσιγάρων (αν υπήρχε) θα μπορούσε να στηρίξει διδακτορικό Ανθρωπολογίας. Ανάλογες διαφοροποιήσεις υπήρχαν και σε άλλα πεδία, στην μουσική ας πούμε. Στους άνω των πενήντα ο Άκης Πάνου έκανε ακόμη θραύση, η μακαρίτισσα η γιαγιά μου άκουγε Σωτηρία Μπέλλου και δημοτικά, στους νεότερους τα νέα φυντάνια του «νεολαϊκού τραγουδιού», ο Πανταζής, ο Αντύπας, ο Κοντολάζος είχαν μεγάλη πέραση, ο Στράτος ήταν σεβαστός απ’ όλους. 
Οι επιμελητές της έκθεσης ξύνουν πληγές κι ας μην το περιμένουν. Ίσως γι’ αυτό το όνειρο έρχεται και επανέρχεται τους τελευταίους μήνες. Ίσως γι’ αυτό προκαλεί απρόσμενα ταραχή. Κάποιοι (όσοι χτυπούν πολιτικά και πολιτισμικά τη δεκαετία του ’80) θα έλεγαν ότι η θύμησή της προκαλεί ευλόγως αναστάτωση... Εγώ θα έλεγα ότι πιθανόν να είναι μια κάποια εκδοχή του συνδρόμου Σταντάλ, ξέρετε, πρόκειται για το σύνδρομο που προκαλεί δυσάρεστα συμπτώματα στη θέα μιας ομορφιάς που δεν μπορεί να αφομοιωθεί από το άτομο. Δύσκολο πράγμα η καταβύθιση στο παρελθόν, ακόμη- ακόμη κι αν «τσιγκλάει» ωραίες αναμνήσεις…

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2016

Γιώργος Παγουλάτος: Όσοι μένουν πίσω


από την  Καθημερινή 
Ανήκα στην προτελευταία χρονιά που μπήκε με εξετάσεις στη Σχολή Αναβρύτων. Δύο χρόνια αργότερα, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ του 1981 κατάργησε τα πρότυπα κι οι μαθητές έμπαιναν με κλήρο. Το σχολείο παρήκμασε. Επισήμως παρέμενε πρότυπο, καθώς οι καθηγητές επιλέγονταν. Στην πορεία κι αυτό αποδυναμώθηκε, κι η επιλογή των καθηγητών καθοριζόταν κι από άλλα κριτήρια, όπως το κομματικό.
Η κατάργηση των προτύπων ως πόλων αριστείας στο δημόσιο σχολείο άφησε κυρίαρχα τα ιδιωτικά. Πριν από μερικά χρόνια η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με στήριξη της Ν.Δ. επανέφερε τα πρότυπα και πολύ καλά έκανε. Εμελλε να έρθει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για να τα καταργήσει ξανά. Η πρώτη φορά λάθος, το 1982, είναι απειρία. Η δεύτερη είναι προπέτεια. Για να αντισταθμίσει το κούρεμα της αριστείας στα δημόσια σχολεία, η κυβέρνηση επιβάλλει ένα σωρό ισοπεδωτικούς περιορισμούς που υποβαθμίζουν τα ιδιωτικά. Δύο λάθη δεν κάνουν ένα σωστό.
Δεν θυμάμαι πολλούς πλούσιους συμμαθητές στα Ανάβρυτα. Οι περισσότεροι ανήκαν στα μεσαία και ασθενέστερα εισοδηματικά στρώματα. Το ήθος του σχολείου δεν ευνοούσε την επίδειξη και τον καταναλωτισμό.
Στην τάξη ξεχώριζες αν ήσουν «προβληματισμένος», αν είχες διαβάσει τα πιο «ψαγμένα» βιβλία.
Κοινωνίες χωρίς ελίτ (ή αν προτιμάτε: ηγετικές ομάδες) δεν υπάρχουν. Το θέμα είναι με ποιες διαδικασίες αναδεικνύονται, πώς ελέγχονται δημοκρατικά, σε τι πλαίσιο κανόνων λειτουργούν. Ποιοι ιμάντες ευκαιριών και ανοδικής κινητικότητας επιτρέπουν σε όσους ξεκινούν από χαμηλά να φθάσουν (με αξία, δουλειά, ικανότητες) ψηλότερα. Θα είναι κυρίως κληρονομικές, παρεοκρατικές, κομματικές οι ελίτ; Ή θα είναι αξιοκρατικές;
Μια κοινωνία χωρίς επαρκείς μηχανισμούς ανάδειξης αξιοκρατικών ελίτ το πληρώνει ακριβά στο μέλλον. Πάντα κάποιοι μαθητές και φοιτητές θα ξεχωρίζουν. Το ζήτημα είναι η κρίσιμη μάζα (critical mass): ο επαρκής αριθμός ανθρώπων που μπορούν να τραβήξουν την κοινωνία μπροστά. Εάν οι άξιοι και ικανοί είναι μια μοναχική μειοψηφία, τότε θα αναζητήσουν την τύχη τους μακριά από τη χώρα. Η ύπαρξη αυτής της κρίσιμης μάζας θα διευκολύνει τις συνέργειες μεταξύ πόλων ποιότητας στην εκπαίδευση, την έρευνα, την οικονομία, τη δημόσια ζωή, θα επιτρέψει να οικοδομηθούν θεσμοί με διάρκεια και συνέχεια. Θα κρίνει εάν το μοντέλο επιχειρηματικότητας θα είναι η τεχνολογική καινοτομία κι η έξυπνη νεοφυής επιχείρηση, ή η καφετέρια και το ντιλίβερι. Κι αυτό θα καθορίσει το μελλοντικό επίπεδο ευημερίας της χώρας, εάν οι μισθοί θα είναι 500 ευρώ ή 1.500 ευρώ. Ο υπουργός Παιδείας παρουσίασε μια αξιόλογη πρόταση σπουδών διεθνούς απολυτηρίου (ΙΒ) στο λύκειο, μετατροπή του σε διετούς διάρκειας και του γυμνασίου σε τετρατάξιο. Αριστα. Ομως κάθε αναβάθμιση προϋποθέτει αξιολόγηση. Το υπουργείο Παιδείας ξήλωσε τις διαδικασίες αξιολόγησης προσωπικού και παρέδωσε την εξουσία στα συνδικάτα. Μετά έκανε το ίδιο και στα ιδιωτικά. Το υπουργείο θέλει να στρέψει περισσότερους μαθητές στην τεχνική-επαγγελματική εκπαίδευση, και πολύ σωστά. Η Ελλάδα έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά εισαγωγής σε ΑΕΙ. Η μαζικότητα οδηγεί στην πληθωριστική υποβάθμιση όλων. Το ποσοστό που κατευθύνεται στην τεχνική-επαγγελματική εκπαίδευση δεν ξεπέρασε ποτέ το 30%, όταν χώρες όπως η Γερμανία κι η Βρετανία έχουν 65%. Ομως η πολιτική του κ. Φίλη πετυχαίνει το αντίθετο: καταργώντας τις εξετάσεις στη μέση εκπαίδευση, καταργεί και τα ενδιάμεσα φίλτρα που κατευθύνουν τους χαμηλότερων επιδόσεων μαθητές προς την τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση. Οι τελευταίες πανελλαδικές εξασφάλισαν ΑΕΙ για όλους. Μελλοντικοί μαθητές θα διδάσκονται από απόφοιτους παιδαγωγικής που έχουν εισαχθεί με 8 (στα 20). Αυτό είναι κοροϊδία προς τον φορολογούμενο και τις οικογένειες που νομίζουν ότι τα παιδιά τους θα αποκτήσουν πανεπιστημιακά προσόντα.
Θα έπρεπε να εκπαιδεύουμε φοιτητές από το εξωτερικό αντί να εξάγουμε επιστήμονες πτυχιούχους που σπουδάσαμε με δημόσιο χρήμα, όπως γράφει ο Αποστόλης Δημητρόπουλος. Οταν η μεταρρύθμιση Διαμαντοπούλου (με αρχιτέκτονα τον αείμνηστο Βασίλη Παπάζογλου και στα χνάρια της επιτροπής Βερέμη) προσπάθησε να ενισχύσει τη διεθνοποίηση των ΑΕΙ, αυτός ήταν ο στόχος: να βγάλει τα ΑΕΙ από την εσωστρέφεια και τη μιζέρια των παρατάξεων, να τα υποχρεώσει να αρδεύσουν εμπειρία, να μετρηθούν με τα πρότυπα μιας διεθνοποιημένης κοινότητας όπως είναι η ακαδημαϊκή. Αυτός ήταν ο σκοπός των Συμβουλίων Ιδρύματος, που προσέλκυσαν προσωπικότητες από το Χάρβαρντ, το Πρίνστον, την Οξφόρδη για να συνεισφέρουν την εμπειρία τους. Και τους οποίους η κυβέρνηση, αφού εξευτέλισε, οδήγησε σε μαζική παραίτηση. Και τώρα ακυρώνονται και τα στοιχειώδη, όπως ότι η ιδιότητα του φοιτητή δεν μπορεί να είναι αιώνια, προκειμένου οι παρατάξεις να αντλούν τους τριαντάρηδες φοιτητοπατέρες τους. Ο κ. Φίλης μάς γυρνά πάλι πίσω, στην παθογένεια της ατέρμονης φοίτησης. Επομένως σωστά ο υπουργός Παιδείας διακηρύττει ως στόχο την καλύτερη εκπαίδευση για τους πολλούς, όχι μόνο για τους λίγους. Αποκρύπτει όμως ότι χωρίς άμιλλα και πόλους αριστείας, χωρίς αξιολόγηση, διαφοροποίηση, πολυσχιδία, εξωστρέφεια, διεθνοποίηση, οι λίγοι προνομιούχοι θα συνεχίζουν (ούτως ή άλλως) να προχωρούν. Θα είναι όμως πολύ λιγότεροι και θα κουβαλάνε ακόμα λιγότερους μαζί τους. Η απουσία κρίσιμης μάζας άξιων ανθρώπων θα τους διώχνει μακριά, κι όσοι μένουν πίσω θα βυθίζονται στην κινούμενη άμμο της μετριοκρατίας, της ισοπέδωσης και της παραλυτικής υποβάθμισης.
* Ο κ. Γιώργος Παγουλάτος είναι καθηγητής Ευρωπαϊκής Πολιτικής και Οικονομίας στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και επισκέπτης καθηγητής στο Κολέγιο της Ευρώπης.
Έντυπη