ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

ομαδάρα

ομαδάρα

Παρατηρητήριο

Η Ελλάδα όχι μόνο αρνήθηκε να εκσυγχρονίσει όλες τις εκπαιδευτικές της βαθμίδες, αλλά αγωνίστηκε σκληρά για να καταστρέψει και τον υπάρχοντα εκπαιδευτικό ιστό. Ανακάλυψε αργά τη λεγόμενη αντιαυταρχική εκπαίδευση και την εφάρμοσε τόσο λάθος ώστε να εξυπηρετεί τη βασική λαϊκίστικη εθνική αφήγηση, αλλά και τους εμπλεκόμενους με αυτή. Το λεγόμενο «δημοκρατικό σχολείο» ήταν και είναι εθνοκεντρικό, αντιδυτικό και ταυτόχρονα χαλαρό και ανεξέλεγκτο. Παράγει ολοένα και περισσότερους ημιμαθείς πολίτες με χαμηλή συνείδηση ατομικής ευθύνης. Με ελάχιστη πολιτειακή Παιδεία, καμία γνώση δημόσιων οικονομικών, καμία συναίσθηση του ευρωπαϊκού κεκτημένου και ογκώδη άγνοια της πρόσφατης παγκόσμιας Ιστορίας. Αντιθέτως, η νεολαία μαθαίνει ότι αποτελεί μέρος ενός ανάδελφου έθνους, βαλλόμενου από παντού και δη από τους κακούς καπιταλιστές και νεοφιλελεύθερους της Δύσης που σήμερα τυγχάνει να είναι και τοκογλύφοι - δανειστές. Η αγάπη μας για τον Πούτιν και τη Ρωσία του είναι ενδεικτική.

Athens Voice

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Όσα Brexit και να γίνουν, όσες Λεπέν ή Μελανσόν, Πέπε Γκρίλο και Αλέξηδες κι αν παρελάσουν από τη σκηνή, το Τείχος έχει πέσει και η Κίνα όπου νάναι θα κάνει εκλογές. Ο δρόμος της Ελευθερίας είναι ανοικτός, έστω και αν ακόμα κυκλοφορούν Ζόμπυ του προηγούμενου αιώνα. Power to the free people

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Ήρθε η ώρα για την ΩΡΑ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ






Νομίζω ότι πρόκειται για το πλέον υγιές κλάσμα της κεντροαριστεράς. Μακάρι να προχωρήσει. Αναμένω να τοποθετηθεί στο βασικό επίδικο. Θεωρεί ή όχι το ΣΥΡΙΖΑ ως μέρος της λύσης; Συμβουλή: Φίλοι μην μπλέκετε με άλλους που θέλουν άλλα. Για να καταλάβουν ότι οι μαϊντανοί τέλειωσαν.

Δελτίο Τύπου
Πέμπτη 27 Απριλίου 2017

Συνεδριάζει η 100μελής Αρχική Εθνική Συντονιστική Επιτροπή της "Ώρας Αποφάσεων"

  • Πολιτικό πλαίσιο και οδικός χάρτης για το Νέο Ενωμένο Προοδευτικό Φορέα
  • Σάββατο, 29/4/2017

H «Ώρα Αποφάσεων» προχωρά στον δρόμο της μετεξέλιξής της σ’ έναν σύγχρονο πολιτικό οργανισμό. Στόχος να αποφασιστούν το πολιτικό πλαίσιο και ο οδικός χάρτης για τον νέο ενωμένο προοδευτικό φορέα. Ορόσημο σ’ αυτήν την πορεία αποτελεί η πρώτη προγραμματισμένη συνεδρίαση της Αρχικής Εθνικής Συντονιστικής Επιτροπής (ΑΕΣΕ), η οποία θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 29 Απριλίου 2017 στο ξενοδοχείο Royal Olympic, στο κέντρο της Αθήνας.

Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης και με αφετηρία την Πολιτική Διακήρυξη της «Ώρας Αποφάσεων» θα γίνουν πολιτικές εισηγήσεις από την Άννα Διαμαντοπούλου, τον Γιώργο Φλωρίδη και τον Γιάννη Ραγκούση. Επιπλέον, οι Γιάννης Δατσέρης και Μιλτιάδης Νεκτάριος θα αναφερθούν σε ζητήματα σχετικά με την επεξεργασία των προγραμματικών θέσεων. Εισηγήσεις για θέματα οργάνωσης, εξεύρεσης πόρων και επικοινωνίας θα πραγματοποιηθούν από άλλα μέλη της Επιτροπής που έχουν αναλάβει τον συντονισμό των επί μέρους δραστηριοτήτων.

Η ΑΕΣΕ θα αποτελέσει τη «σπονδυλική στήλη» της «Ώρας Αποφάσεων» για το επόμενο χρονικό διάστημα και η σύνθεσή της αποτυπώνει ανάγλυφα την προσπάθεια να εκφραστεί δυναμικά και αντιπροσωπευτικά η προοδευτική, παραγωγική Ελλάδα. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 65% των μελών της Επιτροπής είναι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα. ελεύθεροι επαγγελματίες, και επιχειρηματίες. Παράλληλα, βέβαια, σημαντική είναι η εκπροσώπηση των εργαζομένων στη δημόσια διοίκηση και στην εκπαίδευση, ενώ διακριτή είναι η παρουσία αγροτών και συνταξιούχων. Αντιστοίχως, αντιπροσωπευτική είναι και η γεωγραφική προέλευση των μελών.

Η «Ώρα Αποφάσεων» κινείται με την αίσθηση του επείγοντος, σ’ ένα κλίμα πολιτικής απαξίωσης και οικονομικής επιδείνωσης που κυριαρχεί στη χώρα. Με προσήλωση και πίστη στις αρχές της Πολιτικής της Διακήρυξης (http://oraapofaseon.gr/poioi-eimaste-kai-ti-theloyme/) επιταχύνει τον οργανωτικό της βηματισμό, με στόχο να συνδημιουργήσει μια ενιαία πολιτική έκφραση των προοδευτικών, παραγωγικών δυνάμεων της χώρας – των δυνάμεων που θέλουν και μπορούν να πρωταγωνιστήσουν στην προσπάθεια της πατρίδας μας για το επόμενο Κύμα Προόδου.


Αποστέλλεται κατάλογος των μελών της ΑΕΣΕ τα βιογραφικά σημειώματα των οποίων βρίσκονται στο link: http://oraapofaseon.gr/arxikh-ethinki-syntonistiki-grammateia/. Επίσης και ο κατάλογος της Συντονιστικής Γραμματείας Εξωτερικού, http://oraapofaseon.gr/syntonistiki-grammateia-eksoterikou/

Θάνος Καψάλης: 4 πρώτες αλλαγές στην Εκπαίδευση



απο το fb

Σε μια τις αναρτήσεις του ο φίλος Leo Kastanas επισημαίνει πολύ σωστά ότι η ύστατη αιτία για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα είναι η εκπαίδευση που παρέχει στους πολίτες της. 

Αποφάσισα λοιπόν, όπως κάποια στιγμή έχει κάνει καθένας από τα 10 εκατομμύρια συνελλήνων, να αναρωτηθώ, ποιες θα ήταν οι 4 πρώτες αλλαγές στην εκπαίδευση που θα εισήγαγα, αν τύχη κακή, με έφερνε για μιαν ημέρα πολιτικό προϊστάμενο στο μέγαρο του Μαξίμου ή έστω στον … περιστερώνα του Αμαρουσίου.

Πρώτον: Θα επανέφερα το παλαιό μάθημα της Λογικής. Ναι, ναι της τυπικής (όπως απαξιωτικά λέγαμε οι έχοντες αποκτήσει μαρξιστική παιδεία) που μάθαινε τους μαθητές ποια είναι τα λογικά σφάλματα, όπως οι αντιφάσεις, οι γενικεύσεις, οι φαύλοι κύκλοι, τα ψευδοδιλήμματα, οι ακυριολεξίες κ.ά. και πώς να τα αποφεύγουν. Με τις γνώσεις που παρέχει το μάθημα οι ομιλίες αρκετών πολιτικών να είστε βέβαιοι πως μπορεί να γοήτευαν, μόνον όμως ως διασκεδαστικά αναγνώσματα ή αφηγήσεις.

Δεύτερον: Σε μια κοινωνία που άπαντες έχουν “άποψη” και σπανίως δεδομένα που να την τεκμηριώνουν, θα αξιοποιούσα το δυναμικό και την ιστορία των θετικών επιστημών προκειμένου το προβάδισμα να πάρουν τα γεγονότα, που απαιτούν διανοητικό κόπο, για τη συλλογή και επεξεργασία τους και δευτερευόντως οι απόψεις, που μπορούν να εκφέρονται αβάσιμα και με ελαφρότητα. Ίσως έτσι, η επόμενη γενιά πολιτών να ήταν περισσότερο θωρακισμένη έναντι της δημαγωγίας και περισσότερο ικανή να λαμβάνει ορθολογικές αποφάσεις σε κρίσιμα, πολιτικά ή άλλα διλήμματα.

Τρίτον: Θα ενίσχυα εκπαιδευτικές δραστηριότητες που καλλιεργούν την ομαδικότητα και τη συνεργασία, χωρίς όμως να αποθαρρύνουν τη φιλοδοξία για το προσωπικό επίτευγμα ή την αριστεία. Μπορεί αυτό να ήταν το αποτελεσματικό φάρμακο, για τη θεραπεία του ατομικισμού και-πόσο αντιφατικό στην ελληνική κοινωνία- την καχυποψία απέναντι στην εξαιρετική επίδοση.

Τέταρτον: Αντί των κακογραμμένων και βαρετών βιβλίων Πολιτικής Παιδείας θα επανέφερα, για τους μαθητές όλων των κατευθύνσεων τη διδασκαλία του Επιταφίου, την Απολογία του Σωκράτη και το διάλογο Κρίτων του Πλάτωνα. Τα οφέλη από τη διδασκαλία του πρώτου, που είναι το καταγωγικό κείμενο του δυτικού πολιτικού πολιτισμού είναι προφανή για να τα αναφέρω. Από τη διδασκαλία των δύο άλλων, θα ανέμενα κάποτε η γενικευμένη ανυπακοή (αυτή που φοροκλέβει, παραβιάζει τον κόκκινο σηματοδότη, ανεβάζει τις μπάρες στα διόδια, καταλαμβάνει δημόσιους χώρους κ.ά.) να έδινε τη θέση της στο γενικευμένο σεβασμό του Συντάγματος και των νόμων της Δημοκρατικής Πολιτείας.

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Γιώργος Προκοπάκης: Η συνταγή της καθήλωσης



Από το fb
Ας κάνουμε τα λογιστικά του μνημονίου.
1. Έχουν εκταμιευθεί €31.7 δις και είναι και €4.6 δις σε ετοιμότητα για τις τράπεζες (είχαν διατεθεί €10 δις για τις ανακεφαλαιοποιήσεις και χρησιμοποιήθηκαν €5.4 δις). Ας κάνουμε τα "σε ετοιμότητα" συνολικά €6.6 δις, μαζί με αυτά που επέστρεψε το ΤΧΣ στον Ρεγκλινγκ από την Εθνική Τράπεζα.
2. Οι απομένουσες ανάγκες χρεολυσίων μέχρι 20/8/2018 που λήγει το μνημόνιο είναι €11.1 δις.
3. Με τις υπάρχουσες προβλέψεις του συμπληρωματικού μνημονίου του Μαΐου 2016, υπάρχει στη διετία 2017-18 μια ανάγκη για τόκους της τάξεως του 1.5% του ΑΕΠ, περίπου €2.5 δις - οι υπόλοιποι τόκοι καλύπτονται από το προβλεπόμενο πρωτογενές πλεόνασμα.
4. Η συμμετοχή του ΔΝΤ προβλεπόταν στα €16 δις, οπότε για τους Ευρωπαίους το "μέχρι €86 δις" του Ιουλίου 2015 είναι "μέχρι €70 δις".
5. Από το μνημόνιο Τσίπρα "περισσεύουν" [70-31.7-11.2-6.6-2.5]= €18 δις. Υπάρχει και ένα μαξιλάρι περίπου €7δις για τις τράπεζες (τα €6.6 δις συν τόκοι του ΤΧΣ).

Ποιές είναι οι ανάγκες της οικονομίας; Ας τις δούμε:
1. Πιστοποιημένες ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις του δημοσίου €5.2 δις. Αν τις πλήρωνε θα έσπρωχνε ισόποση ρευστότητα στην οικονομία σε ιδιαίτερα πιεσμένους αποδέκτες.
2. Άγνωστο ύψος μη πιστοποιημένων ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων του δημοσίου - ήταν €3.5 δις τον Ιούλιο 2016. Ας υποθέσουμε πως είναι μόνο €2 δις. Ισχύουν τα ίδια για τη ρευστότητα με το 1.
3. Repos ύψους €11.5 δις. Είναι ο "υποχρεωτικός δανεισμός" των φορέων του ευρύτερου δημοσίου προς την κυβέρνηση. [στοιχεία 31/12/2016] Τα repos ήταν μηδέν (0) τον Μάρτιο 2014 και άρχισαν την άνοιξη 2014 λόγω των εκκρεμοτήτων με τις αξιολογήσεις (8.6 ο Σαμαράς, 3.5 ο Τσίπρας, ελαφρά μείωση το τέλος 2016). Αν αποπλήρωνε τα repos το δημόσιο, τα πρώτα 2-3 δις θα έκαναν πάταγο ως ρευστότητα - θα είχαν γάζες και σεντόνια τα νοσοκομεία, θέρμανση τα πανεπιστήμια, κλπ.
4. Έντοκα γραμμάτια του δημοσίου ύψους €15 δις. Πρόκειται για ρευστότητα που έχει αντληθεί από τις τράπεζες οι οποίες δεν μπορούν να ασκήσουν τραπεζική.
5. Η τρόικα θεωρεί πως το μαξιλάρι για τις τράπεζες πρέπει να είναι €10 δις - τα €7 δις υπάρχουν, μένουν άλλα €3 δις.
6. Σύνολο €36.7 δις.

Είναι προφανές πως οποιαδήποτε στροφή πόρων στα 1 έως 4 των υποχρεώσεων θα ήταν μάννα εξ ουρανού για την οικονομία, το ΑΕΠ, την ανάπτυξη.
Τι πιο λογικό λοιπόν, κάθε ευρώ που περισσεύει από το μνημόνιο να πάει στις υποχρεώσεις; Αμ δε! Στις διαπραγματεύσεις συζητείται η αποπληρωμή των δανείων του ΔΝΤ, συνολικού ύψους €14 δις. Μαζί με το τραπεζικό μαξιλάρι δεν περισσεύει πρακτικώς τίποτε από το μνημόνιο. Βέβαια, θα υπάρχει ελάφρυνση κάπου €350 εκατ το χρόνο σε τόκους. Η αναμενόμενη "επιστροφή" από το σοκ ρευστότητας από τις υποχρεώσεις είναι πολλαπλάσα της εξοικονόμησης τόκων.
Αντί λοιπόν, κυβέρνηση και θεσμοί να κάνουν τα πάντα για να μπει το ΔΝΤ στο πρόγραμμα, έστω και με τα €6 δις που συζητείται (τελικά €5 δις γιατί θα πρέπει να αναπληρωθεί ο λογαριασμός ΔΝΤ στην ΤτΕ), οδηγούμαστε σε λύση που κρατάει το κάρο της οικονομίας κολλημένο στις λάσπες του βάλτου της στασιμοχρεοκοπίας. Ακόμη χειρότερα, η λύση που προωθείται είναι στον αέρα εάν η Ελλάδα δεν έχει αποκτήσει πλήρη πρόσβαση στις αγορές μέχρι την άνοιξη 2018. Οι υποχρεώσεις σε χρεολύσια μετά τον Αύγουστο 2018 και μέχρι το τέλος 2019 είναι €13.5 δις. Αν δεν έχουμε βγει στις αγορές και δεν υπάρχει μνημόνιο με λεφτά, τι διάολο θα κάνουμε ως χώρα;

Το χειρότερο απ' όλα είναι πως εκτός από τους αντικαπιταλιστές, αντινεοφιλελεύθερους, αντιΔΝΤ της εθνοσωτηρίου, η "αποδέσμευση" από το ΔΝΤ πλασσάρεται ως στόρυ και από κύκλους της παρ' ημίν σοσιαλδημοκρατίας. Εισιτήριο πρώτης θέσης στον Τιτανικό!

Η ευρωπαϊστική αντιπολίτευση όχι μόνο δεν πρέπει να κάνει κράτει στο αίτημα για εκλογές άμεσα, αλλά πρέπει να εντείνει τις πιέσεις. Με το βλέμμα στην επόμενη ημέρα οφείλει να διεκδικήσει τη διαπραγμάτευση. Είναι προφανές από τα σκέτα λογιστικά παραπάνω πως, ακόμη και με τους κορσέδες των μνημονίων υπάρχει άπλετος χώρος για διαφορετική πολιτική. Είναι επιτακτική ανάγκη η διαχείριση της κρίσης να περάσει στην ευθύνη φορέα της άλλης πολιτικής.

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Παναγής Παναγιωτόπουλος: Κουτσομπολιό της ανηδονικής μιζέριας,





από το fb

Ναρκισσισμός τσέπης, κουτσομπολιό της ανηδονικής μιζέριας, αναρτησιοεξάρτηση, likισμός, ψευδείς εμπειρίες φιλανθρωπίας, γνώμες να πέφτουν σαν το χαλάζι, μικροπρέπειες και αγωνίες αναγνώρισης από το "κοινό μας", "αγαπουλίνια" και σοβαροφανείς χαιρετισμοί...

Αυτές είναι ορισμένες παγιωμένες απολήξεις της φεισμπουκικής καθημερινής τριβής- υπάρχουν και οι φωτεινές και εμπνευσμένες ώρες του δεν είναι όμως της παρούσης. Πολλά τα θραύσματα κατακερματισμένων εαυτών, ομοιωμάτων μιας ατομικής ισχύος που έχει χαθεί, άπειρο το υλικό για την εποχή των ρευστών συναισθημάτων και των αποσαρθρωμένων νοοτροπιακών κανόνων. 



Είναι συνήθως δύσκολο να εξαχθούν συμπεράσματα γενικής ισχύος για την κοινωνία απ' αυτό το πλήθος πληροφοριών. Σχεδόν αδύνατον. Και η ιδέα του σύνθετου εαυτού, των πολλαπλών έσω-ταυτοτήτων, που αβίαστα προκύπτει, παραμένει γνωστικά φτωχή. 

Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που το θυμικό εκφράζεται χωρίς όρια, χωρίς φίλτρο κοινωνικού ελέγχου και κανόνες. Εκεί μπορείς,, διαισθητικά και πάλι αλλά με αρκετή ασφάλεια,, να αναγνωρίσεις παγιωμένες τάσεις, έξεις που διεγείρονται αντανακλαστικά από ένα συγκεκριμένο stimulus. 



Ο σκανδαλισμός ενός τμήματος του ελληνικού φεισμπούκ (μάλλον υψηλής μόρφωσης και εισοδημάτων, άνω-μεσοστρωματικό) για τον ερωτικό δεσμό, μιας μεγάλης κυρίας σε έναν νέο άνδρα είναι αποκαλυπτικός. Έρχεται να επιβεβαιώσει την άγρια ανισότητα και την σκληρή καταπίεση (εκείνη που είναι πλήρως ενσωματωμένη από τους καταπιεσμένους) που διέπει τις γυναίκες, το σώμα τους και την επιθυμία τους στην Ελλάδα και η οποία συνοψίζεται εύκολα ως εξής: 



η γυναίκα εγκαταλείπει την σεξουαλικότητά της και το σύμπαν της απόλαυσης μετά το γάμο και την τεκνοποίηση.
Σίγουρα μετά από κάποια ηλικία. 



Τα πράγματα είναι ενίοτε πολύ απλά και οι πανικόβλητες κραυγές ιδιαίτερα εύγλωττες.

Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Δημητρης Σωτηρόπουλος: Προβληματισμός για το μέλλον


από το fb
Μια συντομη πρώτη ανάλυση μια πρώτη βάση για κουβεντα

Οι πρώτες σκέψεις, πάντως, από την πρόχειρη ανάλυση των ποιοτικών χαρακτηριστικών της χθεσινής ψήφου στη Γαλλία, ωθούν σε έντονο προβληματισμό για το μέλλον, καθώς και για την προσεχή θητεία Μακρόν, εφόσον όλα πάνε κατ' ευχήν.
Ο Μακρόν κέρδισε μόνο στις ηλικίες άνω των 60 (και οριακά στους 30άρηδες) καθώς και στα εισοδήματα (μηνιαία) άνω των 2000 και κυρίως άνω των 3000 ευρώ. Σε οποιαδήποτε άλλη ηλικιακή ή εισοδηματική κατηγορία κέρδισε η Λεπέν ή το δίδυμο Λεπέν-Μελανσόν.
Η νομιμοποιητική βάση του Μακρόν συνεπώς είναι εκ των πραγμάτων πολύ περιορισμένη, και πάντως εστιασμένη στους πιο προνομιούχους και πιο φοβισμένους (ηλικιωμένους) και με μικρότερο ορίζοντα μέλλοντος.
Πώς θα μπορέσει η θητεία του να ενσωματώσει τα χαμηλότερα μεσαία στρώματα, τις δυναμικές ηλικιακές κατηγορίες που ψηφίζουν αντισυστημικά, που νιώθουν παρίες και απροστάτευτοι, και όλα αυτά με τους δημοσιονομικούς περιορισμούς που είναι δεδομένοι, ως προς το κοινωνικό κράτος (που διατηρεί πάντως ακόμη δυνατότητες μεταρρύθμισης και εξορθολογισμού στα επιδόματα);
Στο πρόγραμμά του επιχείρησε να συνθέσει αυτές τις αντιφάσεις αλλά έχω το φόβο ότι δεν περιορίζονται όλα αυτά στην α ή τη β επιδοματική πολιτική ή σε επιμέρους δημόσιες πολιτικές που βελτιώνουν εκείνο ή το άλλο.

Το πρόβλημα είναι αυτοί (οι μισοι περίπου, όπως φάνηκε) που όπως λέει η ντ' Αλλόν, έπαψαν να αγαπούν τη δημοκρατία, έπαψαν να εμπιστεύονται τις λειτουργίες ενσωμάτωσης, και κυρίως έπαψαν να επενδύουν στον ανοικτό της χαρακτήρα, σε έναν κόσμο όμως που είναι αδύνατον να λειτουργήσει πλέον κλειστά και τοπικά. Πέρα από τα επιμέρους γαλλικά διακυβεύματα, την ανανέωση του πνεύματος του ρεπουμπλικανισμού της Πέμπτης Δημοκρατίας ή την ευρυχωρία της λαϊσιτέ σε έναν κόσμο διαρκών μεταναστευτικών ροών αλλά και ρευστών ταυτοτήτων, το ερώτημα είναι πως η θητεία Μακρόν θα επαναφέρει αυτή την χαμένη εμπιστοσύνη στη Δημοκρατία ως έναν κόσμο που παρά τις απογοητεύσεις που γεννά, είναι αξιοβίωτος.

Υποτιμούμε αυτό το άρρητο "λαϊκό αίτημα", γι' αυτό και την πατάμε διαρκώς εμείς οι φιλελεύθεροι (και θα την πατάμε όλο και πιο συχνά...): η φιλελεύθερη δημοκρατία είναι εγγενώς τόπος της απογοήτευσης. Από τη φύση της, όχι τώρα μόνο. Δηλαδή πως μπορούμε να περιμένουμε ότι η γνωστή επωδός του Τσώρτσιλ (ότι η δημοκρατία είναι απλώς το καλύτερο από τα χειρότερα πολιτεύματα) θα αρκούσε ποτέ για να κινητοποιήσει θετικά και με παθιασμένες ταυτίσεις τους πολίτες, και μάλιστα σε εποχή συρρικνωμένης πίττας προς αναδιανομή; Κάτι ούφο διανοουμένους που ζουν με τις ιδέες τους μπορεί μόνο να κινητοποιήσει.

Άρα το ερώτημα δεν θα απαντηθεί εύκολα ούτε από τον Μακρόν, πόσω μάλλον που εγώ καταλαβαίνω (χωρίς να τη συμμερίζομαι) την κριτική που του γίνεται από το αντισύστημα: "είσαι ελίτ, μπέιμπι, και μόνο η ελίτ μπορεί να έχει μια μιλφάρα με ερμές τσάντα, και να πηγαίνει το βράδι της εκλογής του να δειπνήσει οικογενειακά σε χαίστικο μπαρ-ρέστοραντ με τζαμαρίες για να μας γράφουν και οι κάμερες". Θέλω να πω, το στυλ Ομπάμα και Τριντώ δούλεψε καλά στον κόσμο του αμερικανικού ονείρου (και πάλι μόνο όταν έρρεε το χρήμα), αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι δουλεύει σε κοινωνίες του Παλαιού Καθεστώτος όπως οι ευρωπαϊκές. Ταυτίζεται ίσως ο 30άρης από καλή οικογένεια που μένει βία μέχρι το 20ο διαμέρισμα των Παρισίων, και που κάνει τις δικές του προβολές για το πως θέλει να είναι, αλλά για τους υπόλοιπους τι σηματοδοτεί;
Το ζήτημα είναι ότι δυστυχώς ή ευτυχώς τα ζητήματα αυτά δεν θα λυθούν σήμερα σε εθνικό επίπεδο, έστω και αν για την ώρα γλυτώσαμε μάλλον τα χειρότερα. Αλλά πρέπει να παραδεχτούμε για να μην τρέφουμε αυταπάτες ότι δεν είμαστε στην ιστορική στιγμή της ανασυγκρότησης της Δημοκρατίας, αλλά σε μια στιγμή σκληρής άμυνας, με σοβαρές πιθανότητες αποτυχίας. Είμαστε στο καλοκαίρι του 1941, όπου μόλις έχει ξεκινήσει η γερμανική επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, και τα πάντσερς κατευθύνονται χωρίς αντίσταση σχεδόν ολοταχώς για τη Μόσχα. Και όλη η κατεχόμενη Ευρώπη ακούει παράνομα BBC και σταυρώνει κάθιδρη τα δάκτυλά της με αγωνία.

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Φρόσω Μερκούρη: Ελλάς-Γαλλία μοιάζουν σα δυο σταγόνες νερό


από το facebook

Η αλήθεια είναι οτι τους αγαπάω πάρα πολύ.
Εφτασα στη χωρα τους 18 χρονών ασχετη και ανυποψίαστη. Με υποδεχτηκαν με αγάπη και σεβασμό, ανοιξαν τις πόρτες σε οτι ακριβως δικαιουνταν και οι γαλλοι φοιτητες, με μορφωσαν, με παιδεψαν. 
Η άφιξή μου στη Γαλλια ήταν μια αποκαλυψη του πραγματικού κόσμου. 
Καβαλησα μια μάντρα και βρεθηκα στη ζωή.. 
Τριαντα χρονια αργοτερα υποδεχτηκαν την κορη μου με τον ιδιο ακριβώς τρόπο στην πιο ελιτιστικη κάποτε σχολή του Παρισιου. 
Που αποφασισε να δέχεται ξενους φοιτητές σε ποσοστό 40% επί του συνόλου !! Και ομως η αγάπη μου δεν εχει ιχνος υστεροβουλίας... 
Πηγαζει, υποψιάζομαι, στο γεγονός οτι οι λαοί μας μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό. Αν και προς το καλύτερο οι γαλλοι, διαθέτουν σε μεγάλο βαθμό μια περιφρονητική αντίληψη για την εξουσία και τους θεσμούς. 
Εχουν πολλές φορές μια ταση για ακτιβιστικες δράσεις, μια ψυχολογία μικρού παιδιού που τα βλέπει όλα ή ασπρα ή μαυρα ποτέ γκρίζα. 
Οι τρεχουσες mainstream αποψεις ειναι τόσο μετατοπισμενες αριστερά, που οι ιδιες οι κυβερνήσεις αντιπολιτευονται τον εαυτό τους. Μονο οι υποψηφιότητες για το χρίσμα στο Σοσιαλιστικό Κομμα ειναι ενδεικτικά της κατάστασης. Αντί για μεταρρυθμίσεις ασχολούνται με βερμπαλιστικές ακροβασίες, χαρακτηριστικό της –κοινης μας- οκνηρίας. 
Στην ουσία το politically correct προκαλλει ασφυξία στην πραγματική πολιτική και στην εφαρμογή του Νομου με πιο χτυπητο παραδειγμα την ανυπαρξια της εφαρμογής του στο πολύπαθο γαλλικο banlieue. 
Η προεκλογική καμπανια για την Προεδρία δεν διεφυγε του κανόνα... Εκατονταδες χιλιάδες σωστές και λάθος διαπιστώσεις και ουτε μια γενναία αλλα σοβαρή πρόταση για λύση. Μια μεγαλογραφία της ελληνικής σκηνής με περισσότερη φινετσα βεβαίως, με την παραδοσιακή intellectuelle πατίνα που όμως δεν αντεχει στο παραμικρό ξύσιμο της επιφάνειας... 
Η γνωστη μας αρνηση να αναγνωρίσουμε ότι ο κόσμος αλλαζει ραγδαία και πρέπει να αλλάξουμε και μεις... 
Παρ’ολα αυτά εξακολουθώ να πιστευω, οχι όμως ακραδαντα, πως οι αγαπημενοι μου φίλοι δε θα κανουν την ιδια πατατα με αυτή που έκαναν οι Ελληνες πριν απο δύο και κατι χρόνια. Γιατί μπορεί να μοιάζουμε, όμως την κρίσιμη στιγμή πιστεύω πως διαθέτουν τα αναγκαία αντανακλαστικά . 
Εμείς παλι ΟΧΙ...

Βάσω Κιντή: Βάλε και λίγο συναίσθημα


Από το facebook

Όσοι μιλώντας για πολιτική αντιπαραβάλλουν το συναίσθημα με τον ορθό λόγο και προτρέπουν όσους μιλούν δημόσια, ιδίως τους πιο ορθολογιστές, να χρησιμοποιούν το συναίσθημα για να επικοινωνήσουν με τους πολλούς, είναι σαν τους λένε, εξαπάτησε και συ λίγο για να σε ακούσουν. Βάλε και λίγο συναίσθημα, δείξε ότι υποφέρεις, μίλα τους για όνειρα, μην τους μιλάς μόνο για αριθμούς. Και θα είναι εξαπάτηση όχι γιατί δεν θα είσαι ειλικρινής. Ακόμη κι αν τα κάνεις όλα αυτά ειλικρινά, δηλαδή αν όντως συμπάσχεις και συναισθάνεσαι ειλικρινά, ακόμη κι αν ανήκεις «στους θιγμένους από την αγριότητα του νεοφιλελευθερισμού», πάλι καλείσαι με αυτές τις προτροπές να εξαπατήσεις διότι καλείσαι να απευθυνθείς στο θυμικό του άλλου –στο συναίσθημα- ώστε στην ουσία να τον παρασύρεις, όχι να τον πείσεις. Εκτός εάν πιστεύουμε ότι όποιος ανήκει ψυχικά «στους θιγμένους από την αγριότητα του νεοφιλελευθερισμού» επικοινωνεί χωρίς να εξαπατά. Με μαγικό τρόπο. Δηλαδή πιστεύουμε ότι ακούει κανείς και δεν παρασύρεται μόνο όποιον είναι ίδιος με αυτόν --θέση που εγείρει πολλά ζητήματα και πιστεύω δεν ισχύει.
Ο Καλύβας και ο Παγουλάτος είναι καθηγητές. Και τυχαίνει η έρευνά τους να αφορά τη δημόσια πολιτική. Έχουν λοιπόν έναν επιπλέον λόγο να μιλούν δημόσια. Όπως νομίζουν αυτοί. Άλλοι καθηγητές ή διανοούμενοι το κάνουν καλά, άλλοι όχι, άλλοι γράφουν καλά, άλλοι καλύτερα, άλλοι είναι καλοί επικοινωνιακά, άλλοι όχι. Προφανώς όλους τους ενδιαφέρει να επικοινωνούν και να ακούγονται. Αλλά δεν είναι πολιτικοί. Αυτά που ζητάει η Αγγελική Σπανού είναι δουλειά των πολιτικών, δεν είναι δουλειά των καθηγητών. Εκτός εάν θέλουν οι καθηγητές να γίνουν πολιτικοί. Αλλά και τότε δεν θα πάρουν τις ρούγες να βγάζουν λόγους με συναίσθημα. Θα ήταν ψώνια. Τον λόγο τους και τις παρεμβάσεις τους (και τις ακαδημαϊκές μελέτες τους που δεν παρουσιάζονται στη δημόσια σφαίρα), ακόμη και τους ίδιους αν θέλουν, θα πρέπει να τις ψάξουν και να τις πάρουν τα κόμματα που ενδιαφέρονται. Αυτό που ζητάει η Αγγελική Σπανού είναι δουλειά των κομμάτων με τους πολιτικούς τους που πρέπει να αξιοποιούν τον λόγο και το έργο των διανοουμένων. Ο Βαρουφάκης δεν έπειθε γιατί συναισθανόταν και συνέπασχε. Έπειθε γιατί εξαπατούσε και γιατί αυτά που έλεγε τα έβαζε στη μηχανή ένα κόμμα που είχε οργανώσεις και εμφανιζόταν παντού, σε κάθε εκδήλωση της ζωής.
Αυτό που θέλουμε είναι σοβαρά κόμματα. Συμβουλές του τύπου συναίσθημα κλπ για καλύτερη επικοινωνία είναι ίσως χρήσιμα tips των επικοινωνιολόγων (δεν ξέρω) αλλά δεν είναι πολιτική. Υπάρχει βέβαια το γενικότερο θεωρητικό θέμα της χρήσης συναισθήματος/λόγου στην επικοινωνία αλλά και εκεί δεν πρέπει να βλέπουμε τα δύο σε αντιπαράθεση ή με λογική δόσεων.
Το κείμενο της Αγγελ. Σπανού στην Αthens Voice

Μεταξύ μας
Πήγε πολύ καλά η συζήτηση στον ΙΑΝΟ ανάμεσα στον Στάθη Καλύβα και τον Γιώργο Παγουλάτο. Αφορμή ήταν τα βιβλία τους («Πού είμαστε-πού πάμε», «Το νησί που φεύγει») και αιτία η διαρκής αναζήτηση τρόπου άρσης του ελληνικού αδιεξόδου. Το κοινό ήταν έτοιμο να σκεφτεί μαζί τους και να συμφωνήσει σχεδόν σε όλα – για το πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς μπορούμε να βγούμε από το τέλμα, ποιοι είναι οι κίνδυνοι στο ευρωπαϊκό και στο εθνικό επίπεδο. Οξυδερκείς αναλύσεις, δημιουργικές προτάσεις, συγκροτημένη επιχειρηματολογία, διεισδυτικότητα, ψυχραιμία, σοβαρότητα, υπευθυνότητα.
Πάρα πολύ ωραία αλλά τι νόημα έχει όλο αυτό; Άνθρωποι που συμφωνούν στα βασικά, που ακολουθούν τις αρχές του πολιτικού ορθολογισμού, του συνεπούς μεταρρυθμισμού και του ευρωπαϊκού εκσυγχρονισμού, ανταλλάσσουν απόψεις μεταξύ τους και απολαμβάνουν την ευχάριστη οικειότητα που δημιουργεί ο κοινός τρόπος θέασης του κόσμου – του εαυτού και του άλλου.
Το μεγάλο θέμα είναι αν οι Παγουλάτοι και οι Καλύβες μπορούν να επικοινωνήσουν με τους απέναντι, με αυτούς που τους θεωρούν συστημικούς, ελιτιστές και ταυτισμένους με τους «πάνω» και τους λίγους. Αν έχουν τα μέσα να μεταδώσουν το μήνυμά τους και αν αυτό το μήνυμα μπορεί να γίνει κατανοητό και πειστικό στην άλλη όχθη. Γιατί αν αυτό δεν συμβεί, τότε δεν έχει και μεγάλη αξία όλο το υπόλοιπο. Καλλιεργημένοι άνθρωποι να αναπτύσσουν την επιχειρηματολογία τους απευθυνόμενοι σε ένα ακροατήριο με το οποίο ελάχιστα τους χωρίζουν – πνευματικά, ψυχικά, ίσως και οικονομικά. Γιατί υπάρχει και το ενδεχόμενο να κρύβονται στοιχεία ταξικότητας σε αυτού του είδους τους διαχωρισμούς. Δεν πήγαν φτωχοί και αποκλεισμένοι στον ΙΑΝΟ για να παρακολουθήσουν τη συζήτηση. Μπορεί να μην την ήξεραν, να έχουν άλλους μπελάδες και οπωσδήποτε δεν ενδιαφέρονται, αφού μάλλον θα αμφισβητούσαν (άδικα) ακόμη και τις προθέσεις των ακαδημαϊκών-συγγραφέων.
Το φαινόμενο δεν είναι ελληνικό, κάθε άλλο. Στις ΗΠΑ το ακριβότερο επικοινωνιακό επιτελείο του κόσμου, αυτό της Χίλαρυ Κλίντον δεν κατάλαβε τι συνέβαινε στις μεσοδυτικές πολιτείες, ανέλυσε λάθος την πραγματικότητα των social media ελευθερώνοντας το δρόμο για την πολιτισμική οπισθοδρόμηση που συνιστά η νίκη Τραμπ. Νωρίτερα, το πανίσχυρο σύστημα των Δημοκρατικών και των συμφερόντων που τους υποστηρίζουν απέδειξαν την αδυναμία τους να αντιληφθούν ότι μια εκπρόσωπος του 1% θα έχανε τις εκλογές. Τα παραδείγματα είναι πολλά. Κοιμηθήκαμε με Bremain και ξυπνήσαμε με Brexit, ενώ στην Γαλλία ο Μελανσόν αναδείχθηκε νικητής των debate αρθρώνοντας γοητευτικό ριζοσπαστικό λόγο, όχι λιγότερο αντιευρωπαϊκό από εκείνον της ακροδεξιάς Λεπέν.
Κοινωνική πλειοψηφία δεν διαμορφώνεται χωρίς έκκληση στο συλλογικό φαντασιακό. Ο ορθός λόγος, όσο σωστά πράγματα και αν υποστηρίζονται, δεν αρκεί αν δεν κινητοποιηθεί το θυμικό. Κανένας νέος δεν θα αποδεχτεί ότι αναπόφευκτα είναι άνεργος ή εργάζεται με αναξιοπρεπή μισθό αφού οι γονείς του δεν φρόντισαν για την υγεία του ασφαλιστικού συστήματος, ανέχθηκαν τον πελατειασμό, τη φοροδιαφυγή και την παρασιτική λειτουργία της οικονομίας. Εκτός από τους αριθμούς υπάρχει και το όνειρο.
Γίνεται όλο και πιο φανερό ότι οι κοινωνίες διχοτομούνται με έναν τρόπο όλο και πιο σκληρό. Εμείς και οι άλλοι, όχι μόνο επειδή αυτό επιτάσσει ο διχαστικός λόγος των λαϊκιστών αλλά και επειδή οι αντιλαϊκιστές χάνουν την επαφή με ο,τιδήποτε λαϊκό, τελικά με το κοινωνικό.
Τα πιο σωστά πράγματα, όταν λέγονται από ψηλά, από την άνεση μιας πολυτελούς καρέκλας απλά δεν φτάνουν μέχρι τους «κάτω». Ένα θέμα είναι αν αυτό ενδιαφέρει και ποιους. Θέλουν οι Παγουλάτοι και οι Καλύβες να μιλήσουν στους απέναντι, να επικοινωνήσουν με ανορθολογικούς, συνωμοσιολόγους, ευρωφοβικούς, ρατσιστές, εθνικιστές, θρησκόληπτους ή και δραχμικούς; Τους αφορά η επικοινωνία με τους κατά δήλωση ή επί της ουσίας αντισυστημικούς-εξωσυστημικούς; Ακόμη και αν πράγματι θέλουν τη βελτίωση της κατάστασης προς όφελος των πολλών (και σε αρκετές περιπτώσεις αυτό είναι που θέλουν), για να τους επηρεάσουν και να τους απομακρύνουν από δημαγωγούς και εκμεταλλευτές της συλλογικής απελπισίας θα πρέπει να τους πείσουν ότι ταξιδεύουν στο ίδιο βαγόνι μαζί τους, όχι στην πρώτη θέση, κάπου μακριά.
Το σημαντικό είναι το συναισθηματικό-ψυχικό πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορεί να συμβεί μια τέτοια ανταλλαγή. Αν δεν σε πολυνοιάζει τι γίνεται εκεί κάτω, αποκλείεται να μπορέσεις να ακουστείς. Αν δεν πονάς για την κοινωνική αδικία και τις οικονομικές ανισότητες, δεν γίνεται να πείσεις ότι έχεις τη «λύση» ακόμη και αν η θεωρία σου είναι συγκροτημένη. Αν δεν ανήκεις –ψυχικά- στους θιγμένους από την αγριότητα του νεοφιλελευθερισμού, αν δεν εξοργίζεσαι με την αύξηση του πλούτου των πλουσίων και της φτώχειας των φτωχών, δεν θα περάσεις τη γέφυρα που συνδέει τους διαφορετικούς κόσμους που ορίζουν την πραγματικότητά μας. Κατά κάποιον τρόπο αυτή είναι διαφορά Αριστεράς-Δεξιάς, όσο αφελές και αν ακούγεται αυτό σε μια εποχή τεράτων.

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

Άσε πια το γιαμαμότο για την κεντροαριστερά


του Λεωνίδα Καστανά

Μετά από 7 χρόνια με δραματικά αδιέξοδα, κρίση και φτώχεια, διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, capital controls και πολιτισμική παρακμή είναι τουλάχιστον απαράδεκτο να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Και να κρύβονται οι θολωμένοι πολίτες κάτι πάει κι έρχεται. Αλλά και οι έμπειροι πολιτικοί ταγοί; Ο λόγος για τον κεντρώο χώρο και τη σοσιαλδημοκρατία που αναζητούν την ενότητα αλλά δεν τη βρίσκουν. Και καθώς ψάχνουν φτιάχνουν και νέα σχήματα, πάντα στο δρόμο προς την ενότητα.  

Τα πράγματα κάποια στιγμή θα ξεκαθαρίσουν. Τα μικρά κόμματα -παρίες που γέννησε η κρίση, κόμματα προσωποπαγή που απορρόφησαν ένα μέρος της αγανάκτησης, φθίνουν μιας και αδυνατούν να καταθέσουν μια ολοκληρωμένη εικόνα για τις λύσεις που έχει ανάγκη ο τόπος στη μετά ΣΥΡΙΖΑ εποχή. Και κυρίως να την υπηρετήσουν. Ακόμα και αν έχουν επεξεργασμένες προτάσεις για πολλά θέματα αδυνατούν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη μεγάλου τμήματος των πολιτών. Είναι σαφές ότι ο τόπος χρειάζεται σταθερές και στιβαρές κυβερνήσεις από κόμματα που έχουν πανελλαδική δικτύωση, στελέχη και κυρίως ρίζες στην κοινωνία. Μπορεί αυτό να παραπέμπει στην απεχθή και ζημιογόνα κομματοκρατία, αλλά είναι στο χέρι των κομμάτων και των πολιτών να απαιτήσουν τον εκσυγχρονισμό του πολιτικού συστήματος, τη διαφάνεια και την αξιοκρατία. Και τέλος πάντων όλα αυτά θέλουν το χρόνο τους, ενώ εμείς καιγόμαστε.

Το να αναζητούμε τεχνητές συγκολλήσεις είναι αδιέξοδο και βλαβερό. Γιατί σύντομα θα αναδυθούν οι διαφορές και θα προκληθούν καταστροφές. Το παράδειγμα της διάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ είναι πρόσφατο. Η ομάδα που είχε στο μυαλό της την επιστροφή στη δραχμή αποχώρησε και καλά έκανε. Από την άλλη Σαμαράς και Βενιζέλος κυβέρνησαν αποτελεσματικά μιας και συμφωνούσαν στα βασικά, ενώ ο Κουβέλης που έρχονταν από άλλη αφετηρία και ιδεολογία δεν άντεξε και αποχώρησε, προκαλώντας εν πολλοίς μια μεγάλη καταστροφή για τη χώρα.

Αυτοί που δηλώνουν σοσιαλδημοκράτες και  αισθάνονται σοσιαλιστές μπορούν να ευελπιστούν σε μια σύντηξη με την Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, ή σε μια συνεργασία ή έστω σε μιαν απορρόφηση μέρους του εκλογικού ακροατηρίου του. Ας επαναπροσδιορίσουν τη θέση τους στον πολιτικό χάρτη και ας καταθέσουν την πολιτική τους πρόταση. Μπορεί να έχουν κυβερνήσει στο παρελθόν και να είναι γνωστή η ιστορία τους. Αλλά αυτό δε σημαίνει τίποτα. Έχουν δικαίωμα να αλλάξουν, αρκεί να το καταθέσουν ευθαρσώς. Μπορούν αποκλείσουν συνεργασίες ή να αφήσουν ανοικτά παράθυρα. Αλλά να το ξέρουμε.

Όσοι πάλι δηλώνουν κεντρώοι και αισθάνονται φιλελεύθεροι ή left liberal  ας μας το πουν και ας εμφανίσουν τις διαφορές τους από τη σοσιαλδημοκρατία ή την κεντροδεξιά. Ας μας πουν αν βλέπουν συνεργασία με τη ΝΔ μιας και αυτή προαλείφεται ως η επόμενη κυβερνώσα παράταξη. Δεν θα πάθουν τίποτα να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους. Αντιθέτως ένας κόσμος θα εκτιμήσει την καθαρότητα και θα αισθανθεί περισσότερο σίγουρος για τις επιλογές του. Πολλοί θα έβλεπαν με καλό μάτι μια συνεργασία της ΝΔ με ένα αριστερότερο ως προς αυτήν πολιτικό χώρο, με σύγχρονες ιδέες και φρέσκα πρόσωπα. Μια τέτοια σύμπλευση θα ήταν τονωτική για τη χώρα. Και θα είχε πολιτικό αποτέλεσμα.


Το μόνο που δεν μπορεί να κάνει ο μεσαίος χώρος είναι να πατά σε δυο βάρκες. Να παράγει γκρουπούσκουλα που ομνύουν  στην ενότητα ενώ είναι φανερό ότι επιδιώκουν τη διαίρεση. Να εμφανίζει το προσωπικό πρόβλημα του κάθε επίδοξου ηγέτη ως πρόβλημα της ευρύτερης παράταξης και των πολιτών. Να συσκοτίζει τις διαφορές και να κουράζει με την «ενοτολογία» δηλαδή με κουβέντες του αέρα. Γιατί έτσι ο χώρος χάνει ψηφοφόρους που μετακινούνται είτε προς την αυθεντική Αριστερά, είτε προς τη Δεξιά. Γιατί αισθάνονται ότι η αβεβαιότητα κρύβει σκοτεινές επιδιώξεις που συνήθως δεν υπάρχουν.        

Κυριακή, 9 Απριλίου 2017

Λυκούργος Λιαρόπουλος: Το ΕΣΥ στο Εδώλιο



Δημοσιεύθηκε σήμερα στην Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Του Τύπου, στο τμήμα "ελεύθερο πνεύμα2

Το 1981, η υπόσχεση «κέρδισε» Εκλογές, το ίδιο και το 1985. Το ΠΑΣΟΚ «πόνταρε» στο Κοινωνικό Κράτος με προμετωπίδα το ΕΣΥ. Η Δεξιά ακολούθησε παρά τις δειλές αλλαγές το 1990-93. Το Κράτος είχε ένα νέο εργαλείο πολιτικής εξουσίας. Αυτό δεν αλλάζει, ακόμη και μέσα στη μεγαλύτερη συμφορά που μας βρήκε. Ο Κρατισμός χρώμα δεν έχει στην Ελλάδα και η «απόδοση» του στοιχήματος ΕΣΥ ήταν μεγάλη για υπουργούς, συνδικαλιστές και «λειτουργούς του Συστήματος».
Το ΕΣΥ του 1985 φτιάχτηκε με «πρόσχημα» τους πολίτες, αλλά λειτούργησε καλύτερα για τους ανθρώπους του. Στα 30 χρόνια διογκούμενου Χρέους, έγινε αγωγός μικρής και μεγάλης διαφθοράς, πλουτισμού και πολιτικής διαχείρισης της Εξουσίας. Αν «ο δρόμος για την Κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις», των δημιουργών του ΕΣΥ, η «άγνοια» για την Κόλαση που έφτιαξαν ήταν απύθμενη, και ίσως… ύποπτη.
Η αρχική ιδέα ήταν ελκυστική αλλά … ύπουλη. Το Συνταγματικό «δικαίωμα» στην Υγεία, γράφτηκε στο ίδιο βιβλίο με τα δικαιώματα των συνδικαλιστών. Εφημερίες που οι γιατροί «δικαιούνταν αλλά δεν υποχρεούνταν», κατά τον αείμνηστο Γεννηματά. Αμέτρητες φαύλες θεσμικές, εργασιακές και διοικητικές ρυθμίσεις, στα 30 χρόνια, έκαναν το ΕΣΥ ακριβό αλλά όχι φιλικό στον πολίτη. Το 2009 λίγες πλούσιες χώρες ξόδευαν 10% του ΑΕΠ, αλλά είχαν καλύτερη Υγεία.
Όταν «ξυπνήσαμε» το 2010, είδαμε πως το «Σύστημα Υγείας» συνέβαλε κατά 25% στην κρίση χρέους που έφερε την Τρόικα. Και όμως, το ΕΣΥ δεν άλλαξε ούτε τότε, απλώς κατέρρευσε με την Κρίση. Το ΕΣΥ σήμερα μοιάζει ένα «πουκάμισο αδειανό». Το να βρεις «κρεββάτι» στην Ελλάδα τότε ήταν και παραμένει «δύσκολη» ιστορία.
Αν η Τρόικα «μας άξιζε» κάπου ήταν στην Υγεία, αλλά απέτυχε παταγωδώς γιατί δεν ήξεραν τί γίνεται στην Ελλάδα. Πολιτικοί και συνδικαλιστές δεν ενημέρωσαν για την πραγματική λειτουργία του συστήματος. Στη Χώρα με τους περισσότερους γιατρούς και το σκανδαλώδη αριθμό «εισακτέων», η Τρόικα δεν είδε έλλειψη Πρωτοβάθμιας Φροντίδας. Δεν είδε μικρά και υπολειτουργούντα Νοσοκομεία, ούτε το αίσχος της «Εφημερίας» στα «μεγάλα». Ο ίδιος ο Υπουργός που ανέθεσε τη Μελέτη για τις «Συγχωνεύσεις Νοσοκομείων», δεν τόλμησε να την παρουσιάσει.
Το «λίπος» της Υγείας ήταν το 2010 αγαπημένο θέμα και τα φάρμακα «κρυφό μυστικό», ας είναι καλά οι Υπουργοί μας. Η Τρόικα είδε «πολλά» φαρμακεία, ακριβά φάρμακα και υπερσυνταγογράφηση. Η εγχείρηση πέτυχε. Σε πέντε χρόνια «κόψαμε» €3 δις. Σήμερα καταλήγουμε με τα ίδια φαρμακεία, αλλά ο «ασθενής κινδυνεύει χωρίς φάρμακα που οι Εταιρείες «αποσύρουν». Από την άλλη, νοσοκομεία χωρίς αρρώστους είναι πάντα η «χαρά» του πολιτευτή και του συνδικαλιστή, αλλά «στραγγαλίζουν» ένα Νοσοκομείο Αιχμής.
Το αποτέλεσμα των «διαπραγματεύσεων» Υπουργείου Υγείας και Τρόικας ήταν να μειωθεί η δαπάνη Υγείας από €22,3 δις το 2010 σε €14,7 δις το 2015. Το 8,38% του ΑΕΠ το 2015 είναι πλέον ανεπαρκές. Δυστυχώς το «νοικοκύρεμα» δεν δημιούργησε νέες απαραίτητες δημόσιες υποδομές όπως στην επείγουσα φροντίδα και νέα οργάνωση και ρόλο στην πρωτοβάθμια. Μοναδικό μέλημα ήταν πάντα τα μικρά ατομικά συμφέροντα που μπορούσε το Κράτος να διασώσει». «Χαμένοι», δυστυχώς, ήταν ο «μικρός» ιδιωτικός τομέα του «φτωχού», η ποιότητα της φροντίδας υγείας και η οικογένεια που επιβαρύνθηκε με ιδιωτική δαπάνη.
Αυτό που, τελικά, «άντεξε» στην Κρίση είναι, ακόμη ο Κρατισμός που την προκάλεσε. Το «ακριβό μας ΕΣΥ», παραμένει δομικά αναλλοίωτο, ακόμη σπάταλο και αναποτελεσματικό. Τώρα πια αντιμετωπίζουμε την επερχόμενη «βόμβα νοσηρότητας», αποτέλεσμα της Κρίσης και της φτώχειας με ένα πάντα «ανάπηρο», αλλά και πολύ «φτωχότερο» Σύστημα Υγείας. Και καμία …Τρόικα δεν μας … σώνει πια.

Cas Mudde: Σκεφτόμαστε λάθος για τον λαϊκισμό. Και μας κοστίζει


Πρέπει πραγματικά να μιλήσουμε για τη λέξη από «Λ». Τη συναντάμε παντού στις μέρες μας. Και τη χρησιμοποιούν όλοι: άνδρες, γυναίκες, ακόμα και παιδιά άκουσα να τη χρησιμοποιούν. Φυσικά και μιλάω για το λαϊκισμό. Δεν υπάρχει περίπτωση να διαβάσεις ένα άρθρο για την πολιτική αυτή την εποχή και να μην περιλαμβάνει τη λέξη. Στην ουσία, οποιαδήποτε εκλογή ή δημοψήφισμα παρουσιάζεται σαν μια μάχη ανάμεσα σε ένα θαρραλέο λαϊκισμό και ένα πολιορκημένο καθεστώς. Δεν υπάρχει χώρος για κάτι άλλο.
Μη με παρεξηγήσετε, ο λαϊκισμός είναι μια χρήσιμη έννοια για να καταλάβουμε τη σύγχρονη πολιτική στην Ευρώπη, αλλά και εκτός αυτής, μόνο όμως υπό δύο αυστηρές προϋποθέσεις. Πρώτον, πρέπει να αποσαφηνιστεί πλήρως και δεύτερον, θα πρέπει να αποτελεί μία από τις πολλές έννοιες για να κατανοήσουμε την πολιτική. Δυστυχώς, αυτό δεν ισχύει τις περισσότερες φορές που μιλάμε για πολιτική και λαϊκισμό σήμερα. Η υπεροχή του φακού του λαϊκισμού το κάνει έτσι ώστε να βλέπουμε ταυτόχρονα υπερβολικό λαϊκισμό και πολύ λίγο μη-λαϊκισμό.
Ο λαϊκισμός χρησιμοποιείται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, κυρίως στερούμενος ξεκάθαρων ορισμών, αντιθέτως με ευρείες αναφορές σε ανεύθυνες ή μη παραδοσιακές πολιτικές, όπως το να υπόσχεσαι τα πάντα σε όλους ή να μιλάς με λαϊκό τρόπο. Κανένα από τα δύο δεν είναι σχετικό με το λαϊκισμό και τα δύο όμως είναι αρκετά διαδεδομένα στις πολιτικές εκστρατείες γενικότερα. Αντιθέτως, ο λαϊκισμός περιγράφεται καλύτερα ως εξής: Μια ιδεολογία που θεωρεί ότι η κοινωνία είναι τελικά χωρισμένη σε δύο ομοιογενή και ανταγωνιστικά γκρουπ – τους «αγνούς ανθρώπους» και τη «διεφθαρμένη ελίτ» – και παρουσιάζει το επιχείρημα ότι η πολιτική πρέπει να είναι μια έκφραση της γενικής βούλησης των ανθρώπων.
Ο λαϊκισμός είναι ταυτόχρονα μονιστικός και ηθικολογικός. Οι λαϊκιστές πιστεύουν ότι όλοι οι άνθρωποι μοιράζονται τα ίδια ενδιαφέροντα και αξίες και ότι η βασική διάκριση ανάμεσα στους ανθρώπους και την ελίτ είναι ο ηθικός κώδικας, για παράδειγμα, οι «αγνοί» σε αντίθεση με τους «διεφθαρμένους». Παρουσιάζουν την πολιτική σαν μια μάχη όλων εναντίον ενός, ενός εναντίον όλων, που κατά ειρωνεία, επαληθεύεται από την αφήγηση των κρατούντων ΜΜΕ ανάμεσα σε ένα θαρραλέο λαϊκισμό εναντίον ενός πολιορκημένου καθεστώτος.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο λαϊκισμός είναι ένα σημαντικό κομμάτι της σύγχρονης πολιτικής. Τα λαϊκιστικά κόμματα εκπροσωπούνται στα περισσότερα ευρωπαϊκά κοινοβούλια και οι λαϊκιστές πρόεδροι και πρωθυπουργοί κυβερνούν σε ευρωπαϊκές και αμερικανικές χώρες. Όμως οι περισσότερες τέτοιες παρατάξεις και πολιτικοί, δεν είναι απλώς λαϊκιστές. Συνδυάζουν το λαϊκισμό με άλλα ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Οι αριστεροί λαϊκιστές συνδυάζουν το λαϊκισμό με κάποια μορφή σοσιαλισμού -σκεφτείτε το ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα ή τον Τσαβισμό στη Βενεζουέλα- ενώ οι δεξιοί λαϊκιστές πρωτίστως συνδυάζουν το λαϊκισμό με απολυταρχισμό και νατιβισμό – σκεφτείτε τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ ή τον Γκερτ Βίλντερς στην Ολλανδία.
Πριν την άνοδο του αριστερού λαϊκισμού, οι δεξιοί λαϊκιστές περισσότερο έφερναν τον τίτλο του «ακροδεξιού» και λιγότερο του «λαϊκιστή», ενώ ο συνδυασμός των δύο, λαϊκιστής ακροδεξιός (ή καλύτερα, ακροδεξιός λαϊκισμός) είναι πιο κατάλληλος. Δεν είναι μόνο ακαδημαϊκό το θέμα παρόλα αυτά. Γιατί τα δυτικά ΜΜΕ έχουν την τάση να αντιλαμβάνονται τη σύγχρονη πρόκληση στη φιλελεύθερη δημοκρατία αποκλειστικά με όρους λαϊκισμού, επικεντρώνονται κυρίως σε αντι-καθεστωτικά συναισθήματα από πολιτικά αουτσάιντερ. Για αυτό και τα συγκροτήματα Τύπου βιάστηκαν να πανηγυρίσουν τη νίκη του συντηρητικού Πρωθυπουργού Μαρκ Ρούτε με τον «καλό λαϊκισμό» εναντίον του «κακού λαϊκισμού» του Γκερτ Βίλντερς.
Αυτό που διέφυγε σε πολλούς παρόλα αυτά, ήταν ότι ο ηγέτης του Λαϊκού Κόμματος για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία, Ρούτε και ο ηγέτης των Χριστιανοδημοκρατών, Ζίμπραντ Μπούμα έκαναν μια ολοένα περισσότερο απολυταρχική και νατιβιστική εκστρατεία. Και τα δύο κόμματα παρουσιάστηκαν σαν υπερασπιστές των «Χριστιανικών» και «Ολλανδικών» αξιών, με πρακτικές όπως το νατραγουδάνε τον εθνικό ύμνο και τη ρατσιστική παράδοση του Μαύρου Πιτ. Ο ηγέτης της κοινοβουλευτικής ομάδας του VVD,Χάλμπε Ζίλστρα είπε ακόμη πως τα πασχαλινά αυγά απειλούνται από το Ισλάμ και τους Μουσουλμάνους, έχοντας την υποστήριξη λαϊκών αριστερών ομοϊδεατών του. Και ο Ρούτε το πήγε ένα βήμα πιο κάτω στοχοποιώντας σαφώς τους μετανάστες και τους πρόσφυγες με την εκστρατεία του υπό τον τίτλο «act normal», υπονοώντας ότι ακόμα και οι απόγονοι των μεταναστών είναι στην καλύτερη περίπτωση Ολλανδοί πολίτες σε δοκιμαστική περίοδο.
Όμως ενώ τα περισσότερα ΜΜΕ είδαν ελάχιστα στις ολλανδικές εκλογές, είδαν πάρα πολλά στο βρετανικό δημοψήφισμα και τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές. Και τα δύο αντιμετωπίζονται συστηματικά σαν λαϊκιστικές νίκες, κάτι που στην καλύτερη περίπτωση είναι υπερβολή και στη χειρότερη περίπτωση, ψέμα. Ενώ το βρετανικό Κόμμα Ανεξαρτησίας (UKIP) έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο στο να «ωθήσει» τους υποστηρικτές του «Leave» στο να περάσουν το όριο του 50%, η ώθηση για το Brexit ήταν πάντα κυρίως ένα εγχείρημα των Συντηρητικών. Για αυτό, πολλοί Βρετανοί δεν ψήφισαν εναντίον μιας «διεφθαρμένης ελίτ», είτε αυτή είναι βρετανική είτε ευρωπαϊκή, αλλά ψήφισαν για να επαναφέρουν την εθνική κυριαρχία, όπως την αντιλαμβάνονται, συμφωνώντας με ένα σημαντικό κομμάτι της ελίτ των Τόρι.
Παρομοίως, παρά το χαμό που έγινε, οι αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2016 ήταν πρώτον και κύριον, άλλη μια εκλογική διαδικασία στην οποία οι Ρεπουμπλικάνοι ψήφισαν τους Ρεπουμπλικάνους και οι Δημοκρατικοί τους Δημοκρατικούς. Ίσως είναι αλήθεια ότι ο λαϊκισμός κινητοποίησε μερικούς οργισμένους λευκούς της εργατικής τάξης στην «αμερικανική ενδοχώρα» να εμφανιστούν, κάτι που θα μπορούσε να είχε αλλάξει το αποτέλεσμα στις πολιτείες αυτές και συνεπώς στις εκλογές συνολικά, όμως αυτή η μερίδα του πληθυσμού ήταν στην καλύτερη μια μικρή μειοψηφία των ψηφοφόρων των Ρεπουμπλικάνων. Η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων που ψήφισαν τον Τραμπ το έκαναν για παραδοσιακούς ρεπουμπλικανικούς λόγους, όπως η έκτρωση, η μετανάστευση, οι φόροι και κυρίως, η μεροληψία υπέρ του κόμματος.
Εν ολίγοις, είναι ώρα να βάλουμε το κάδρο του λαϊκισμού στη σωστή βάση. Ναι, ο λαϊκισμός είναι σημαντικό χαρακτηριστικό της σύγχρονης πολιτικής, όμως δεν είναι λαϊκισμός όλες οι αντι-καθεστωτικές πολιτικές και τα λαϊκιστικά κόμματα δεν έχουν να κάνουν μόνο με λαϊκισμό. Μάλιστα, για να καταλάβουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια πολιτικούς σαν τον Τραμπ και τον Βίλντερς και το πόση πρόκληση αποτελούν για τη φιλελεύθερη δημοκρατία, ο απολυαταρχισμός και ο νατιβισμός είναι τουλάχιστον τόσο σημαντικά όσο κι ο λαϊκισμός, αν όχι περισσότερο. Επιπλέον, ενώ οι εκλεγμένοι πολιτικοί κυρίως υιοθετούν το λαϊκισμό στη ρητορική που χρησιμοποιούν στις εκστρατείες τους, ο απολυταρχισμός και ο νατιβισμός στην πραγματικότητα εφαρμόζονται στις πολιτικές τους, όπως έχουμε δει σε πρόσφατες αντιδράσεις τους στη μεταναστευτική κρίση και την τρομοκρατία, από τη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίαςμέχρι την κατάσταση έκτακτης ανάγκης στη Γαλλία.
Αν θέλουμε ειλικρινά να καταλάβουμε τη σύγχρονη πολιτική και να προστατεύσουμε τη φιλελεύθερη δημοκρατία, είναι ώρα να εστιάσουμε σε όλες τις πλευρές της λαϊκιστικής ακροδεξιάς πρόκλησης, συμπεριλαμβανομένης και αυτής που προέρχεται μέσα από την πολιτική τάξη, όχι μόνο εκτός αυτής. Γιατί υπό το μανδύα της μάχης κατά των «λαϊκιστών», η πολιτική τάξη αργά αλλά σταθερά υποσκάπτει το φιλελεύθερο δημοκρατικό σύστημα.


Το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στη The World Post και μεταφράστηκε στα ελληνικά