ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Η Οχτωβριανή επανάσταση

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Το μεγαλύτερο εμπόδιο για επενδύσεις στην Ελλάδα είναι η πολιτική ρευστότητα. Το πολιτικό σύστημα φροντίζει γι αυτό.

Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

Ανεξέλεγκτη είσοδος στα Iδρύματα


της Άννας Διαμαντοπούλου από την Athens Voice
Δεν νομίζω ότι υπάρχει σοβαρό πανεπιστημιακό ίδρυμα από την Κίνα μέχρι την Αμερική και από τη Σουηδία μέχρι την Κύπρο που όσοι εισέρχονται στον πανεπιστημιακό χώρο δεν είναι υποχρεωμένοι να δείξουν το πανεπιστημιακό πάσο, ή να αφήσουν την ταυτότητά τους... και δεν εννοώ την κομματική.
Αυτό φυσικά γίνεται για να προστατευτεί το πανεπιστήμιο και οι καθημερινές του λειτουργίες που είναι: Η διδασκαλία και η έρευνα και η εξέλιξη της ακαδημαϊκής σκέψης μέσα από την καθημερινή συναναστροφή των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας.
Κάτι που έχει τεράστια προβλήματα στο ελληνικό πανεπιστήμιο όπου η μή διεξαγωγή μαθημάτων δεν θεωρείται κάτι ιδιαίτερο και η διαμόρφωση σχέσεων στο πανεπιστήμιο σε μεγάλο βαθμό καθορίστηκε όχι από την ακαδημαϊκή κοινότητα αλλά από την κομματική προτίμηση.
Όσον αφορά τα προβλήματα στις υποδομές υπολογίζεται ότι οι φθορές στο ΕΚΠΑ φτάσανε μέχρι και 25.000 ευρώ την ημέρα από κάθε είδους καταστροφές και κλοπές.
Τη στιγμή που η χώρα - μέσα σε μια βαθειά κρίση - χρειάζεται συνολική αλλαγή υποδείγματος από το πολιτικό σύστημα μέχρι τα πανεπιστήμια, παρακολουθούμε και πάλι βουτιές στο μακρινό και πρόσφατο κακό παρελθόν μας.
Τι συμβαίνει λοιπόν τις τελευταίες μέρες;
Σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ - (την κοινοβουλευτική του εκπροσώπηση και τη συνδικαλιστική του έκφραση), στα πανεπιστήμια μπορεί να μπαίνει όποιος θέλει, όποτε θέλει και να κάνει ό,τι θέλει (από το να βάφει τους τοίχους μέχρι να καταστρέφει υπολογιστές και να προπηλακίζει καθηγητές) τα παραπάνω δεν ισχύουν όταν οι ομάδες που ο ίδιος καθοδηγεί, αποφασίζουν να βάλουν λουκέτα ή να μην επιτρέψουν την είσοδο καθηγητών και φοιτητών έως την ικανοποίηση των όποιων αιτημάτων τους.
Η «ελεύθερη» δηλαδή, είσοδος εξαρτάται από τις αποφάσεις εξωπανεπιστημιακών οργάνων.
Η ευθύνη όσων συνεχίζουν να χρησιμοποιούν το Πανεπιστήμιο για επαναστατική γυμναστική στις οθόνες είναι τεράστια.
Σε κάθε περίπτωση όμως, μόνο στα απολυταρχικά καθεστώτα το πώς θα λειτουργήσει το πανεπιστήμιο και το πώς θα ανοίγουν και θα κλείνουν οι πόρτες του ή τι είδους φύλαξη θα έχει, το αποφασίζει η κυβέρνηση ή τα κόμματα.
Η πολιτεία είναι υπεύθυνη για την εφαρμογή του νόμου ο οποίος δίνει την ευθύνη λειτουργίας του πανεπιστημίου στις πρυτανικές αρχάς και στη Σύγκλητο.
Αυτοί είναι υπεύθυνοι για το επίπεδο σπουδών και για την εύρυθμη λειτουργία του πανεπιστημίου, άρα αυτοί έχουν και την ευθύνη του να ορίσουν τους κανόνες που διέπουν την καθημερινή λειτουργία, αλλά και την συμπεριφορά των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας.
Αυτά που γίνονται τις τελευταίες μέρες φέρνουν και πάλι στην επιφάνεια το θέμα της λειτουργίας της Δημοκρατίας και των θεσμών.
Γι΄αυτό οφείλουν όλοι να τοποθετηθούν από τον Υπουργό Παιδείας μέχρι τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με τρόπο καθαρό.

Ποιοι δεν θέλουν το αυτοδιοίκητο των Πανεπιστημίων;



'Ερχονται να μας κυβερνήσουν. Αλλά μέχρι τότε διευκολύνουν  τις καταλήψεις και την καταστροφή των πανεπιστημίων μας. Γιατί αν κάτι μίσησαν και μισούν βαθιά είναι η γνώση και η πρόοδος. (leo Kastanas)

του Γιώργου Μαυρωτά από το protagon

Με αφορμή το χθεσινό πρωτοφανές γεγονός όπου -με βάση τα λεγόμενα του Πρύτανη Θ. Φορτσάκη- τρεις βουλευτές βοήθησαν στο να παραβιαστεί η απόφαση του Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών και να εισβάλουν στον χώρο, αναρωτιόμουν πώς εννοούν κάποιοι την αυτοτέλεια και το αυτοδιοίκητο των Πανεπιστημίων. Και δεν εννοώ μόνο μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας αλλά και μέλη της ελληνικής Βουλής. Το χθεσινό επεισόδιο δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Το έδαφος είχε προετοιμαστεί από τους «Πανεπιστημιακούς Δάσκαλους», την παράταξη που πρόσκειται σε ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ και αντιστέκεται σθεναρά στην εφαρμογή του νέου νόμου στα ΑΕΙ, όπως φαίνεται στην ανακοίνωσή της από τις 17/10.
Έτσι, λοιπόν, κάποιοι έχουν προφανώς καταλήξει στα ακόλουθα συμπεράσματα σχετικά με το αυτοδιοίκητο των Πανεπιστημίων:
•Το αυτοδιοίκητο είναι καλό όταν οι αποφάσεις της διοίκησης συμφωνούν με τα δικά μας «πιστεύω».
•Το αυτοδιοίκητο είναι σωστό όταν συναποφασίζουμε ακόμα κι αν δεν συμμετέχουμε στα θεσμοθετημένα όργανα. Τα θεσμοθετημένα όργανα που διοικούν (π.χ. Σύγκλητος) δεν μπορούν μόνα τους να αποφασίζουν και χρειάζονται «παρέα» και καθοδήγηση για τις αποφάσεις τους.
•Τα εκλεγμένα όργανα (συμβούλια ιδρύματος και πρυτάνεις) είναι εγκάθετοι όταν παίρνουν αποφάσεις που δεν μας αρέσουν.
•Οι εκλογές που δεν έβγαλαν τα αποτελέσματα που θέλουμε είναι μια «νόθα διαδικασία».
Το όλο πρόβλημα ξεκινάει από τη συνδιοίκηση που επιχειρούν να επιβάλλουν οι δυναμικές μειοψηφίες στα Πανεπιστήμια. Που δεν αρκούνται απλώς στο να εκφράζουν τη γνώμη τους -κάτι που είναι θεμιτό- αλλά θέλουν να την επιβάλλουν στα όργανα διοίκησης. Για τον λόγο αυτό προσπαθούν να εμποδίσουν την ομαλή λειτουργία των θεσμοθετημένων οργάνων με τη νόμιμη σύνθεσή τους ώστε είτε να μην λαμβάνονται αποφάσεις, είτε να λαμβάνονται μόνο αυτές που τους αρέσουν. Το δυσάρεστο είναι ότι τώρα μπαίνουν και εκπρόσωποι του ελληνικού κοινοβουλίου σε αυτό το παιχνίδι. Όποιος όμως σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες…
ΥΓ.: Η πλάκα είναι ότι αυτοί που διαμαρτύρονται για την απόφαση του Πρύτανη του ΕΚΠΑ να κλείσει κάποιους χώρους του Πανεπιστημίου («Τι κάνουν; Προσπαθούν να κλειδώσουν απ’ έξω τους φοιτητές; Από πού; Από το σπίτι τους;»), τα είχαν ξεχάσει όλα αυτά τα επιχειρήματα όταν πριν ακριβώς ένα χρόνο είχαν κλείσει με λουκέτο την πρόσβαση σε όλους τους χώρους του Πολυτεχνείου και του Πανεπιστημίου. Άλλο όμως το αυταρχικό λουκέτο κι άλλο το αγωνιστικό…

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Η ανανέωση ακόμη το μεγάλο ζητούμενο!



του Αχιλλέα Γραβάνη

Η χώρα οδεύει επικίνδυνα προς τα πίσω! Η Κυβέρνηαη λαϊκίζει προεκλογικά και αυτοαναιρείται, μιμούμενη τον αντιμνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ: οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις στις καλένδες, η επιλογή προσώπων κάκιστη, κομματική και παρελθοντική, η κοινωνικά άδικη, πελατειακή παροχολογία πάλι παρούσα. Η Αξιωματική Αντιπολίτευση βλέπει τον λαϊκισμό, την ακατάσχετη παροχολογία, την πρόταση εύκολων, ανώδυνων, απλοϊκών, ιστορικά παρωχημένων λύσεων να φουσκώνουν τα εκλογικά πανιά της και υπερακοντίζει σε όλες αυτές τις δοκιμασμένα επικίνδυνες πολιτικες. Ο μεσαίος χώρος του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ συνεχίζει να πελαγοδρομεί με τα ίδια πρόσωπα, τις ίδιες εγωκεντρικές νοοτροπίες που έχουν ενοχλήσει τους πολίτες τα τελευταία χρόνια. Οι υποτιθέμενες εναλλακτικές λύσεις ηγεσίας τους προέρχονται απά τα ίδια φθαρμένα πρόσωπα, τα οποία είτε αυτοπροτείνονται είτε μεθοδεύεται η ηγετική τους παρουσία από τους γνωστούς παρατρεχάμενους τους, που έχουν απο καιρό χάσει την επαφή με την νέα πραγματικότητα. Η διαφαινόμενη εκλογική συντριβή τους τους αφήνει αδιάφορους στον βαθμό που θα περισώσει τον κομματικό μικρόκοσμο τους και την προσωπική πολιτική επιβίωση τους: κουρεμός το κόμμα τους και η χώρα...

Μέσα σε αυτή την επικίνδυνη πολιτική καταχνιά προβάλει φερέλπιδα το Ποτάμι που φιλοδοξεί να ανανεώσει ουσιαστικά το θνήσκον παλαιό πολιτικό σύστημα. Δηλούμενος στόχος του δεν είναι η διευκόλυνση της επιβίωσης του παλιού αλλά το ουσιαστικά νέο που αναζητά η κοινωνία! Σε πολιτικές θέσεις και σε πρόσωπα.

Η λύση με προοπτική που διαφαίνεται είναι η κινητοποίηση, η συμπύκνωση στο Ποτάμι των παραγωγικών κοινωνικών, οικονομικών, επιστημονικών, πολιτιστικών δυνάμεων του τόπου εντός και εκτός της χώρας που ʼανασαίνουνʼ εκτός των κουρασμένων παλαιών κομμάτων. Ο τόπος χρειάζεται φρέσκα νέα κόμματα, η δημοκρατία έχει ανάγκη από ποιοτικά δημοκρατικά κόμματα δίχως τους παρελθοντικούς μεσσιανισμούς. Δεν έχει ανάγκη από a la mode πολιτικά νεφελώματα που θολώνουν ακόμη περισσότερο το πολιτικό τοπίο. Το Ποτάμι οφείλει να δημιουργήσει ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό πολιτικό φορέα που θα χρωματίζεται έντονα απο νέους σε ηλικία και στη πολιτική πολίτες της προσφοράς για τη πατρίδα. Απο πετυχημένους, με γνώση, χορτάτους, κοινωνικά ευαίσθητους πολίτες, Έτσι θα κάνει την διαφορά, θα ενσαρκώσει τις ελπίδες, να βγει μπροστά σαν ουσιαστική πολιτική προοπτική και όχι σαν συμπλήρωμα του θνήσκοντος πολιτικού συστήματος. Η παρουσία του παίρνει ιστορικές διαστάσεις στις διαμορφούμενες εξαιρετικα επικίνδυνες πολιτικές συνθήκες.
Ο Αχιλλέας Γραβάνης είναι Καθηγητής Παν/μιου Κρήτης

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2014

Μια χρήσιμη κρίση


Από το blog Hypothesis

Η εβδομάδα που πέρασε έληξε με μια πολύ χρήσιμη κρίση. Μπήκαν τα θεμέλια της εθνικής συναίνεσης.Η συναίνεση πως η όποια διέξοδος , ανεξαρτήτως προσήμου θα είναι χρονοβόρα και τεχνικά περίπλοκη.Επομένως απαιτείται μια κλασσική ανάθεση προς μια κυβέρνηση αξίων τεχνοκρατών της οικονομίας.Το ιδεολογικό άρρητο αδιμφισβήτητο περίγραμμα της επερχόμενης σύγκρουσης ορίζεται από την άνευ όρων αποδοχή των δεικτών της οικονομικής αφαίρεσης ως προαπαιτούμενο της όποιας λύσης.

Η κομματική συντριπτική ήττα του Σαμαρικού τεχνάσματος για την πρόωρη σταδιακή έξοδο από το ΔΝΤ, συνοδεύεται με την φουριόζικη προσπάθεια της Συριζαικής αριστεράς  να αποσείσει οποιαδήποτε ευθύνη για την άνοδο των spreads.Ο διαγκωνισμός για την ευθύνη για τα spreads, αυτό το ίδιο το επίδικο ως θεμελιακό ερώτημα αποτελεί την κεντρική ιδέα που επικράτησε και όχι η ευθύνη. Αυτό που μένει στο δημόσιο λόγο δεν είναι η τεχνική ανεπάρκεια του Χαρδούβελη αλλά ο τρόμος των spreads.Η αυθόρμητη αντίδραση της αντιπολίτευσης στην αντίκρουση της ευθύνης ουσιαστικά υποθηκεύει  το πρόγραμμα της.

Άραγε τι θα κάνει ο Συριζα αν επί δικής του διακυβέρνησης τα spreads ανέβουν; Μα προφανώς η υπόρρητη συνθήκη είναι ότι το μνημόνιο θα λήξει, το χρέος θα διαγραφεί με αριστερή διακύβερνηση , ενώ τα spreads θα μειώνονται και το χρηματιστήριο θα ανεβαίνει.Η Συριζαική αντιπολίτευση παίζοντας safe στο διήμερο του χρηματιστηριακού crash, άσκησε τον κατάλληλο παιδαγωγικό ρόλο προς τα θύματα της κρίσης:Τα μεγάλα spreads είναι κακό , οι αγορές δεν παίζουν.

Οι φορείς της  αγχολυτικής ευρείας Συριζαικής αφήγησης  πανικοβλήθηκαν  με τα spreads περισσότερο και από τον Χαρδούβελη.

Όπως και με το δημοψήφισμα Γαπ χάθηκε μια πυκνή στιγμιαία συγκυρία για μια πραγματικά ριζική και όχι ρητορική αλλαγή.Μια αναπάντεχη fast track επίσκεψη του Τσίπρα στον Παπούλια όπου θα προσέφερε συναίνεση στην εκλογή προέδρου με αντάλλαγμα άμεσες ρυθμίσεις του πλαισίου της Θεσσαλονίκης, και εκλογές σε συμφωνημένο χρόνο πριν το 16,θα αποσυμπίεζε τις αγορές, αυτές που φοβίζουν και αυτόν,θα έδινε πραγματική ανακούφιση στα θύματα, θα έβαζε την Ελληνική οικονομία σε ένα άλλο πλαίσιο.

Ο Συριζα μοιάζει με τον Σαμαρά παρά με τον Γαπ.Ο απομονωμένος Σαμαρας του Ευρωπαικού Λαικού κόμματος το 10-12 ,θα συνυπογράψει την κυβέρνηση Παπαδήμου και ομολογήσει την ανθρώπινη πλευρά του που επιτρέπει σφάλματα.Οσονούπω αναμένεται η συγκυβέρνηση Θεοδωράκη Τσίπρα και οι ιστορικές κοινές συνεντεύξεις Τsipras Renzi όπου θα επιβεβαιωθεί και πάλι η ανθρώπινη φύση με πιο εκλεπτισμένους τρόπους βέβαια.

Οι χειρισμοί Χαρδούβελη αποδείχτηκαν τακτικά ολέθριοι αλλά συστημικά επιτυχείς.Τροφοδότησαν με ένα πυκνό σοκ μια σοκαρισμένη κοινωνία .Η ονομαστική ριζική εναλλακτική αριστερά αποδέκτηκε το σοκ και επένδυσε σε αυτό αποσείωντας οποιαδήποτε ευθύνη.Μα το σοκ δεν είναι χρηματιστηριακό συμβάν είναι ιδεολογία.Ούτε ένας αφηγητής του Συριζαικού story δεν προσπάθησε να αποδομήσει το σοκ των spreads, και να αποδεχθεί μια μερική ευθύνη, βάζοντας υποθήκη για εύλογες αντιδράσεις των αγορών στην λεγόμενη αντιμνημονιακή φαση.Ο τρόμος φυλάει τα έρημα.

Η κρίση των spreads , είναι ελπιδοφόρα και τραγική.Αποκάλυψε την αστική ρηχότητα σε ιδέες , τον πανικό της ριζοσπαστικής αριστεράς εμπρός στις αγορές και δίνει χώρο να αναδυθούν οι πιο αναστοχαστικές οπτικές.Είναι όμως και τραγική καθώς αναδεικνύει πιθανόν το σχήμα της επομένης περιόδου που μοιάζει με πολλαπλά W σε παράταξη.

Η ατυχής-ανεπαρκής  Δημάρ έχει εξαχνωθεί κάτω από το βάρος ενός θηριώδους εγχειρήματος.Μη παίζοντας safe ,πήρε ένα τίμιο ρίσκο που είχε ιστορικό παρά τακτικό βάθος.Η κομματική της εξαύλωση δεν αντιπροσωπεύει μια λάθος πολιτική σε ένα δεδομένο αρχιτεκτόνημα διλλημάτων.πχ μνημόνιο - αντιμνημόνιο, λαικισμός -ρεαλισμός Η αποτυχία της εκφράζει την καταλυτική  αδυναμία της να πείσει πως η κρίση είναι πολλαπλά παρατιθέμενα W όπου απαιτούνται ενδιάμεσες συμβιβαστικές πολιτικές.Ωστόσο η επόμενη φάση δεν μπορεί να δραπετεύσει από τραγικά διλλήματα τύπου Δημάρ.


Με το γνωστό παράδοξο τρόπο της Ιστορίας η εξαύλωση της Δημαρ, θα ενισχύσει τον δημαρισμό  ως αναπόδραστο στοιχείο της συγκυρίας.Απλώς για να διατηρηθεί η ελληνική πολιτική τελετουργία ο δημαρισμός θα μετουσιωθεί σε φοβισμένους αριστερούς ριζοσπάστες που αποσείουν την ευθύνη των spreads και σε ευπρεπή σακίδια.

Ο διεθνής ζόφος και το μήνυμα των αγορών


του Κώστα Καλλίτση από την Καθημερινή
Οι προβλέψεις είναι εξαιρετικά δύσκολες, ιδιαίτερα αν αφορούν το μέλλον -όπως έλεγε με χιούμορ ο Niels Bohr- αλλά το βέβαιο είναι ότι ο αποπληθωρισμός στην Ευρώπη, η μείωση τιμών σε διεθνή εμπορεύματα και η μείωση των τιμών του πετρελαίου, ψαλιδίζουν τις προσδοκίες για παγκόσμια ανάπτυξη και προκαλούν άγχος στις αγορές. Που, όπως επιβεβαιώνεται, εύκολα γίνεται πανικός στην αγέλη. Ακόμα και στις ΗΠΑ, τα κεφάλαια βγαίνουν από τις μετοχές (πρακτικά, μόνο όσες σχετίζονται με την επιδημία του ιού Εμπολα ανεβαίνουν...) αναζητώντας ασφαλές καταφύγιο για να κρυφτούν, τα κρατικά ομόλογα – των οποίων, αν και λήγει το πρόγραμμα επαναγοράς της FED, οι αποδόσεις πέφτουν αντί να ανεβαίνουν.

Ο πυρήνας της ζοφερής διεθνούς κατάστασης βρίσκεται στην Ευρώπη. Μετά τα αρνητικά στοιχεία για τη βιομηχανική παραγωγή και τις εξαγωγές της Γερμανίας, την Τετάρτη ανακοινώθηκε μείωση της βιομηχανικής παραγωγής της Ευρωζώνης 1,8% τον Αύγουστο και, την Πέμπτη, απροσδόκητη μείωση των εξαγωγών της κατά 3%. Παράλληλα, ο αποπληθωρισμός προχωρά. Τον Σεπτέμβριο, η γενική άνοδος τιμών στην Ευρωζώνη ήταν μόνο 0,3% ενώ όλες οι προβλέψεις συγκλίνουν σε περαιτέρω μείωση, με συνέπειες που έχουν εξηγηθεί ήδη στη 10ετία του 1920: Οταν όλοι προσδοκούν πτώση τιμών, αναστέλλουν κάθε δραστηριότητα και περιμένουν την πτώση. Η στασιμότητα εμπεδώνεται.

Η κατάσταση επιβαρύνεται από τρεις αιτίες: (α) Η Γερμανία, αντί να αντλήσει διδάγματα, εμμένει με αδιαλλαξία στην πολιτική της απόλυτης πειθαρχίας και της λιτότητας. (β) Η ΕΚΤ, που μπορούσε εύκολα να κάνει ό,τι απαιτείται όταν το πρόβλημα ήταν η έλλειψη φτηνής ρευστότητας, δεν μπορεί να αντιδράσει αποτελεσματικά όταν όλη η Ευρωζώνη είναι παγιδευμένη στον αποπληθωρισμό. Απαιτείται ταυτόχρονη δράση σε τρία επίπεδα: Δημοσιονομικό, ισορροπημένες μεταξύ ευρωπαϊκού Βορά και Νότου διαρθρωτικές αλλαγές, ρευστότητα από την ΕΚΤ. Ωστόσο, (γ) οι 3 ισχυρότερες δυνάμεις, Γερμανία, Γαλλία και Ιταλία, όχι μόνο αδυνατούν να χαράξουν κοινή γραμμή ευρωπαϊκής πλεύσης αλλά ακολουθούν αποκλίνουσες πορείες, χωρίς καν να εμπιστεύονται η μία την άλλη. Οταν η διεθνής και η ευρωπαϊκή κατάσταση είναι τόσο δύσκολη, αυτό που μία μικρή χώρα (που είναι σε ειδικό πρόγραμμα και έχει αδύναμη οικονομία) πρέπει να αποφύγει να κάνει, είναι να φερθεί σαν τον «μάγκα λαγό» στο γνωστό ανέκδοτο με το λιοντάρι.

Γιατί μπήκαμε σε Μνημόνιο; Επειδή οι αγορές αρνήθηκαν να μας δανείσουν και δεν υπήρχε εναλλακτική. Οι αγορές μας έστειλαν το εισιτήριο για το Μνημόνιο, αυτές θα εκδώσουν και το εξιτήριο.

Η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, τις είχαν τεστάρει κι είχαν πάρει το εξιτήριο, ενώ ήταν σε Μνημόνιο. Βγήκαν στις αγορές πολύ πριν βγουν από τα Μνημόνια και είχαν δανειστεί από αυτές όλα τα κεφάλαια που θα χρειάζονταν για τον πρώτο χρόνο από τη λήξη του Μνημονίου τους. Τα υπόλοιπα, οι αποφάσεις του ΔΝΤ και του Eurogroup, ήταν τυπικές διαδικασίες – ασφαλώς, χωρίς σαφή υπονοούμενα από τους εταίρους («παίρνετε μεγάλη και αχρείαστη ευθύνη»...) και, βεβαιότατα, χωρίς νταραβέρια του τύπου «θα χάσουμε τις εκλογές και θα ’χετε να κάνετε με άλλη κυβέρνηση».
Τι έκαναν οι καθ’ ημάς ιθύνοντες;

Πρώτον, έκαναν ότι δεν καταλαβαίνουν. Δανειστήκαμε 3 δισ. για 5ετία με 4,95% (τριπλάσιο από της Πορτογαλίας) σε μια περίοδο άκρατης διεθνούς ευφορίας, μετά ζητήσαμε 3 δισ. και μας έδωσαν μόνο τα μισά, ενώ η δευτερογενής αγορά ομολόγων πάντα έδειχνε ότι δεν αρέσουμε: Ποτέ δεν υπήρξε ουσιαστική ζήτηση για τα ελληνικά ομόλογα. Παρότι το 85% του χρέους μας το κατέχουν δημόσιοι φορείς του εξωτερικού, δηλαδή έχει αποσυρθεί από την αγορά, οι αγορές έβλεπαν κίνδυνο στην Ελλάδα. Η Αθήνα ήθελε να βλέπει λαμπερά success stories. Δεύτερο και χειρότερο, παρά την απροθυμία των αγορών να μας δανείσουν, άρχισαν οι λεονταρισμοί, διαλαλώντας ότι θα βγούμε από το Μνημόνιο και αγωνιστικά θα βρούμε από τις αγορές τα κεφάλαια που χρειαζόμαστε. Αποτέλεσμα ήταν ότι το επιτόκιο του 10ετούς ομολόγου, από 5,47% στις αρχές Σεπτεμβρίου, μετά τις σχετικές διακηρύξεις στη ΔΕΘ άρχισε να σκαρφαλώνει και μάλιστα να ξεπεράσει το 8% προ ημερών. Οι αγορές επανέλαβαν αυτό που τα επίσημα ώτα αρνιόνταν να ακούσουν: Δεν μας εμπιστεύονται.

Οποιος κυβερνά ή πρόκειται να κυβερνήσει θα πρέπει να νιώθει ρίγη στη σκέψη των προβλημάτων που ορθώνονται. Χρειαζόμαστε μια νέα διαπραγμάτευση με τους εταίρους μας. Ωστόσο, στις συνθήκες διεθνούς και ευρωπαϊκού ζόφου, κάθε ενέργεια και κάθε κουβέντα της χώρας μας πρέπει να είναι (αποφασιστική, αλλά...) μετρημένη και ζυγιασμένη. Γιατί κάθε λάθος, μπορεί να επιβαρύνει δυσανάλογα το κόστος που θα κληθεί να πληρώσει ο άνεργος, η επιχείρηση που πασχίζει να ζήσει παρά τα τερατώδη επιτόκια και τους άνισους όρους ανταγωνισμού, όλοι όσοι ήδη λυγίζουν από τη φορολογία που πληρώνουν έναντι όλο και χειρότερης ποιότητας υπηρεσιών. Και συμβαίνει μερικές φορές, η σύνεση να λείπει, όταν περισσότερο παρά ποτέ είναι αναγκαία.
Έντυπη

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014

Η «δικτατορία» του πασοκαριάτου


Του Γιώργου Ν. Οικονόμου (Δρ Φιλοσοφίας)
Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, 8 Οκτωβρίου 2014
Για περισσότερα από τριάντα χρόνια η πολιτική ζωή του τόπου καθορίζεται από τη συμπεριφορά, τη νοοτροπία και την ιδεολογία μίας κομματικής νομενκλατούρας, ενός στελεχικού δυναμικού που προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ, αλλά ως φαινόμενο έχει επεκταθεί και σε άλλους χώρους. Είναι το πασοκαριάτο, που αποτελείται από βουλευτές, ευρωβουλευτές, κρατικούς υπαλλήλους, δικηγόρους, δημοσιογράφους, από τη συνδικαλιστική αριστοκρατία των τραπεζών, των δημοσίων επιχειρήσεων, των ΔΕΚΟ, από διανοουμένους, πανεπιστημιακούς, καλλιτέχνες. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι νεόπλουτοι είτε λόγω φοροδιαφεύγοντος επαγγέλματος είτε λόγω της διαπλοκής τους με το κράτος, την πολιτική και την άσκηση της εξουσίας. Έχουν δε άμεσες ευθύνες για τη χρεοκοπία.
Η ιδεολογία του πασοκαριάτου είναι ένα μίγμα από κοινότοπες και γενικόλογες απόψεις και ένα συνονθύλευμα εννοιών που στην πραγματικότητα δεν σημαίνουν τίποτε, απλώς συγκαλύπτουν τη ρηχότητά του: σοσιαλισμός, αλλαγή, εκσυγχρονισμός, ανάπτυξη, δημοκρατία, προοδευτισμός, λαϊκά και εθνικά συμφέροντα, αντιαμερικανισμός ή αντιευρωπαϊσμός, εθνικισμός, κρατισμός, και τελευταίως αντιμνημονιακός οίστρος. Όλα αυτά ο μύλος του πασοκαριάτου τα αλέθει, τρέφοντας έτσι τόσο τη δική ύπαρξη και άνοδο όσο και τα όνειρα της πολυάριθμης μικρομεσαίας μάζας, που αποτελεί τη βάση του και επιθυμεί να βολευτεί πάση θυσία από το κρατικό ταμείο, άπληστη για επιδοτήσεις και προσόδους, για κατανάλωση, τηλεθέαση και σκυλάδικο.
Το πασοκαριάτο είναι έμπειρο, ξέρει τα κατατόπια των κρατικών μηχανισμών, τις κρυφές διόδους της μικρής, μεσαίας και μεγάλης διαπλοκής, τα παιγνίδια της εξουσίας, τους αρμούς της γραφειοκρατίας, τους τρόπους προπαγάνδας και πλασαρίσματος του εαυτού του και κάθε νεωτερικού σωτηριολογικού προϊόντος. Αποδείχθηκε ισχυρό και ανθεκτικό επί δεκαετίες, έχοντας ως κύριο χαρακτηριστικό του τον χαμαιλεοντισμό. Ικανό να ελίσσεται παντού, κατάφερε να δημιουργήσει καθεστώς και ιδεολογία, την ιδεολογία της προσαρμογής σε όλες τις καταστάσεις. Η ιδεολογία του δεν αποσκοπεί στα συμφέροντα της κοινωνίας, στο κοινό αγαθό, παρά μόνο στο δικό του συμφέρον, πράγμα που συγκαλύπτει με λαϊκισμό, δημαγωγία, πελατειακές σχέσεις και γενικόλογα κενά συνθήματα. Το πασοκαριάτο δεν έχει αρχές ούτε ήθος, παρά μόνο ένστικτο αυτοσυντήρησης, γι αυτό οι διάφορες συνιστώσες του μετά τη χρεοκοπία, εγκαταλείπουν το καταρρέον και αναξιόπιστο ΠΑΣΟΚ, αφού δεν εξυπηρετεί πια τα συμφέροντά τους, και πορεύονται καιροσκοπικά αναλόγως της συγκυρίας. Μπορεί η μία να στηρίζει την ακροδεξιά μνημονιακή κυβέρνηση του Α. Σαμαρά-Β. Βενιζέλου, η άλλη να συσκέπτεται με την Κεντροαριστερά ή τους Ανεξάρτητους, η τρίτη να πλαισιώνει τη ΔΗΜΑΡ, η τέταρτη να συζητά με το Ποτάμι και η έκτη να στελεχώνει τον ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ, δηλαδή, το ΠΑΣΟΚ φθίνει, το πασοκαριάτο ζει και βασιλεύει.
Η «επιτυχία» του πασοκαριάτου γοήτευσε στο παρελθόν και τη ΝΔ, τόσο του Μητσοτάκη και του Καραμανλή Β΄ όσο και του Σαμαρά, που υιοθέτησαν τη νοοτροπία, τη συμπεριφορά και τους τρόπους δημαγωγίας του. Γοήτευσε επίσης και αρκετά στελέχη του ΚΚΕ και του ΣΥΝ που προσχώρησαν σε αυτό σε καιρούς ευωχίας και επίπλαστης ευημερίας. Συνεπώς μπορεί να γίνει λόγος για πλήρη κυριαρχία του, για «δικτατορία» του πασοκαριάτου, είτε με κεντρώα είτε με δεξιά μορφή. Εξ άλλου σε καιρούς χρεοκοπίας, με την κεκτημένη εμπειρία του και τη σημαία τού αντιμνημονιακού ή της ανανέωσης, το πασοκαριάτο ελίσσεται στους άλλους κομματικούς χώρους», ετοιμαζόμενο να αλώσει ξανά τον κρατικό μηχανισμό, με αριστερή μορφή τώρα.
Το εύλογο ερώτημα είναι: έπρεπε να καταστραφεί η χώρα για να καταλάβουν οι αποχωρήσαντες βουλευτές και στελέχη του ότι κάτι δεν πάει καλά με το ΠΑΣΟΚ; Δύο τινά συνέβησαν με αυτούς. Είτε μέχρι το 2010 ή το 2011 δεν είχαν καταλάβει τι γινόταν, οπότε είναι ανόητοι και ανίκανοι. Είτε πάλι είχαν καταλάβει και παρέμειναν, οπότε είναι υποκριτές, κυνικοί και θεσιλάγνοι. Και στις δύο περιπτώσεις είναι επικίνδυνοι και επιβλαβείς.
Συνεπώς, το επόμενο ερώτημα είναι: με ποια ιδιότητα τους υποδέχθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, ως ανίκανους, ως κυνικούς ή ως συνυπεύθυνους για τη χρεοκοπία; Μάλλον και με τις τρεις, δηλαδή ως ψηφοσυλλέκτες. Όμως αυτή η ψηφοθηρική λογική είναι κυνική και συντηρεί το πασοκαριάτο παντός είδους και φυσικά δεν μπορεί να συγκροτήσει σοβαρή πολιτική. Ίσως ο ΣΥΡΙΖΑ να βαυκαλίζεται με την ιδέα πως θα τους αφομοιώσει. Όμως το πασοκαριάτο είναι πεπειραμένο, αδίστακτο και ασυγκρίτως πολυπληθέστερο από την ολιγάριθμη νομενκλατούρα του 4% του πρώην ΣΥΝ, άρα βάσει των πιθανοτήτων και ενός παλαιού «νόμου της διαλεκτικής» η ποσότητα δημιουργεί και την ποιότητα.
Για να απελευθερωθεί η ανθρωπότητα από τη λανθασμένη μαρξιστική ιδέα της «δικτατορίας του προλεταριάτου», πέρασαν 150 έτη. Πότε θα απαλλαγεί η νεοελληνική κοινωνία από την ολέθρια «δικτατορία» του πασοκαριάτου; Εάν δεν απαλλαγεί και συνεχισθεί η «δικτατορία» του, έστω με αριστερή μορφή, δεν θα γίνει και η απαγκίστρωση από την παρακμή και τη χρεοκοπία. Ο μόνος τρόπος για τη επίτευξη της απαλλαγής είναι, με αφύπνιση της κοινωνίας, να γίνουν ριζικές δομικές και θεσμικές αλλαγές για να απαλειφθούν οι «τόποι» από τους οποίους το πασοκαριάτο αντλεί τη νοσηρή του δύναμη, δηλαδή οι ιδεολογίες του εθνικισμού και της αντιπροσώπευσης, η κομματοκρατία, ο προοδευτισμός, ο κρατισμός, το πελατειακό καθεστώς, η διαπλοκή και η απουσία ελέγχου της εξουσίας.

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Άνεμος αλλαγής ή απόλυτη σήψη;


του Ανδρέα Μ. Καραγιάννη

Γκρίζα σύννεφα περιδιαβαίνουν τη χώρα. Κατά κάποιους, άνεμοι αλλαγής, κατά άλλους προάγγελοι συμφοράς και απόλυτης σήψης. Ένα πολιτικό προσωπικό  στις επάλξεις. Για την τελευταία μάχη. Για ένα διαφορετικό αγώνα. Fair play δεν υφίσταται . Ένθεν κακείθεν αλληλοσπαραγμός, κατηγορίες και άνευ στοιχειώδους επιπέδου αντιδικία. Κύριοι ο ερχομός του επίφοβου "καινούριου" είναι αναπόφευκτος. Η πολιτική του παλιού εξαϋλωσε όλα τα άτρωτα του σημεία, σφυρηλάτησε ευμετάβλητες συνειδήσεις. Οργισμένο λαό. Ρεαλιστικά και ωμά. Καλοδεχούμενη η αλλαγή. Υπάρχουν όμως ορισμένα ρεαλιστικά de facto στοιχεία που θα ήταν καταστροφικό να αγνοήσουμε.
1ον: Μας δάνεισαν χώρες και όχι πρόσωπα, ήτοι σημαίνει ότι οποιαδήποτε ελάφρυνση, κούρεμα, διαγραφή την αποφασίζει (και την παίρνει επάνω του), ο Ιταλός, ο Γερμανός, ο Σουηδός, ο Γάλλος πολίτης.
2ον: Όσο μεγάλη και αν έχει παραστεί η ανάγκη (στο ευτελές παιχνίδι των εντυπώσεων) να συμβεί το τραγελαφικό "έξοδος από το μνημόνιο" ας θυμηθούμε ότι σε αυτή τη περίπτωση θα βγούμε στις αγορές, όπου οι ξένοι οίκοι ενδέχεται να μας εντάξουν ξανά στην κατηγορία trash (μη πιστοληπτικά δυνατό) Σημ: Την πρόωρη εκσπερμάτωση χαίρεται (για λίγο) μόνο ο εν λόγω πρόωρος. Οι υπόλοιποι την κατακρίνουν και στο τέλος εκείνος νιώθει χειρότερα και από το να μην είχε κατεβάσει το παντελόνι.
3ον: Ας σταθεί μια κυβέρνηση στο ύψος των περιστάσεων όσο και αν απειλείται, ας επιδείξει πυγμή διότι παρεμπιπτόντως τα spreads σκαρφάλωσαν σε επίπεδα Παπανδρέου.
4ον: Συνεννόηση απαραίτητη. Εκτός των κομματικών χαρακωμάτων απαιτείται διαβούλευση (μονάχα το ΠΟΤΑΜΙ είναι υπέρμαχος).
5ον: Ας τεθεί επιτέλους προ τον ευθυνών του ο "λαός" κατά την αριστερά και οι «πολίτες» κατά τους φιλελεύθερους. Ας μη φοβόμαστε την ετυμηγορία ενός δημοψηφίσματος ενός βαθιά έχοντος ριζωμένο το δημοκρατικό αίσθημα λαού, παρόλη την πνευματική σήψη που επέφεραν στο μυαλό του η παροχολογία, το πελατειακό σύστημα, η βολή , ο ωχαδερφισμός και η ούτως ειπείν βλαχοεπίδειξη. Ας σταματήσει αυτός ο μοιραίος λαός να εξαπολύει παντού ευθύνες πλην των επιλογών του. Το πολιτικό σύστημα είναι ο καθρέπτης μας. Ο διπλανός μας, ο γείτονας, εμείς. Με το σθένος το όραμα την αδυναμία το σύμπλεγμα που όλους μας διακατέχει. Υπαίτιοι για το κατάντημα είμεθα μονάχα εμείς. Διότι ζούσαμε με δανεικά υπεράνω δυνατοτήτων, διότι εισήλθαμε στη νομισματική ένωση άνευ επαρκών κριτηρίων και διότι οι υπηρετούντες των συμφερόντων μας πολιτικοί, εξαιτίας φόβου και ψηφοθηρίας υπέκυψαν σε πελατειακές απαιτήσεις των πολιτών παρόλο που κάποιοι ήθελαν και μπορούσαν να προσφέρουν. Ας είμεθα ρεαλιστές. Έξοδος ομαλή από το τούνελ δεν υφίσταται άνευ μνημονίου. Δεν χρειάζεται βεβαίως συνεχή τρομοκρατία του λαού και κατάπτωση του εθνικού του φρονήματος δια των ισχυρισμών ότι χωρίς την Ευρώπη η Τουρκία θα μας τη πέσει και αλλά τραγελαφικά. Είμαστε δυνατό ανεξάρτητο έθνος χωρίς φόβους. Με μόνο έντονο το αίσθημα της ευθυνοφοβίας και του γεγονότος ότι δεν επιθυμούμε να αφήσουμε τη βολή μας γι αυτό και δραματοποιούμε τα πράγματα. Δώστε ξεκάθαρες απαντήσεις στο λαό. Οξύνετε την κρίση του και θέστε τον προ των ευθυνών του. Η πρωτογενής παραγωγή και η περιθωριοποίηση τύπου Β. Κορέας έχει πολλά αρνητικά αλλά τουλάχιστον μας βάζει σε ένα σκεπτικό προσωπικής καλλιέργειας της γης και εκμετάλλευση των πόρων μας και όχι στην εύκολη λύση πρόσληψης αλλοδαπών οι οποίοι ειδικεύονται σε αυτούς τους τομείς περισσότερο από εμάς. Ας αποφανθούμε πότε μας βολεύει το μεταναστευτικό και πότε όχι. Ας βρούμε μια πεπατημένη στη σκέψη μας.  Ο Ελληνικός λαός δεν χρειάζεται πολιτικούς και τεχνοκράτες να τον ποδηγετούν. Χρειάζεται πρώτα από όλα πνευματικούς ανθρώπους να καλλιεργήσουν την κουλτούρα του. Να επαναπροσδιορίσει τα ιδεώδη και τις αρχές του. Μόνο αυτά τα βήματα μας φτάνουν από τη δημοκρατία στην πολιτεία. Η ελπίδα ότι ο άρτος και τα θεάματα θα απορροφήσουν την οργή εξανεμίστηκε. Η οργή υπάρχει διατρανώθηκε και απειλεί. Ελέγξτε τη τώρα.