ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Μια παράδοξη κληρονομιά και άλλες περιπέτειες


Κακό πράγμα η ιδεολογική ανάγνωση της Ιστορίας. Όχι για την Ιστορία αλλά για όσους την κάνουν. Ο Σ. Καλύβας έγραψε κάποια πράγματα σε μια απόπειρα να ξαναδούμε την περίοδο της χούντας. Άλλα εύστοχα και άλλα άστοχα κατά τη γνώμη μου, αλλά αυτό είναι το άρθρο, γράφεται για να ανοίξει συζητήσεις. Προκάλεσε αγανάκτηση σε αριστερούς και έφερε το "λιθοβολισμό" του συγγραφέα.
Ο  Ε. Δημόπουλος όμως δείχνει ότι τα όσα γράφει ο Καλύβας τα έχουν πει κι άλλοι χωρίς να προκαλέσουν σύστριγγλο. Ο Παναγής Παναγιωτόπουλος βάζει τα πράγματα σε άλλη βάση 
 Οι υστερικές αντιδράσεις οφείλονται στα Εμφύλια πάθη. Οι αριστεροί μεγαλώσαμε με μια ανάγνωση του εμφυλίου, αυτής των αμυνόμενων και τελικώς σφαγιασθέντων κομμουνιστών και αγωνιστών της εθνικής αντίστασης. Ο Καλύβας με το Μαραντζίδη έγραψαν ότι συνέβησαν και άλλα πράγματα. Ότι το ΚΚΕ ήθελε από την αρχή να μας κάνει Σοβιετία και σε όλη τη διάρκεια της κατοχής αλλά και μετά και δούλεψε πάνω σε αυτό. Την αμφισβήτηση αυτού του θεμελιακού αριστερού στερεότυπου δεν του τη συγχωρούν οι ασυγχώρητοι. Εγραψαν δηλαδή επισήμως αυτό για το οποίο κατηγορούσε ο κάθε ασυγχώρητος αριστερός το ΚΚΕ μετά τη λήξη του εμφυλίου. Γιατί απέτυχε να μας κάνει Σοβιετία.
Ακολουθεί το άρθρο και μια εύστοχη αναφορά του Ευθύμη Δημόπουλου και μια παρέμβαση του Παναγή Παναγιωτόπουλου. Καλά παιδιά και οι δυο και φίλοι μου 
Μια παράδοξη κληρονομιά
Στάθης Καλύβας απο την Καθημερινή
Η​​ επέτειος πενήντα χρόνων από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου προσφέρεται ως ευκαιρία για αναστοχασμό. Είτε μας αρέσει είτε όχι, η σημερινή πραγματικότητα είναι σε κάποιο, μάλλον όχι ασήμαντο, βαθμό προϊόν και της δικτατορίας. Ποιες όμως ήταν οι μακροχρόνιες επιπτώσεις της για τη χώρα μας; Σε τι θα διέφερε η Ελλάδα σήμερα εάν δεν είχε γίνει το πραξικόπημα τότε; Τι ακριβώς μας κληροδότησε; Τι κουβαλάμε πάνω μας απ’ αυτό το ιστορικό παρελθόν; Πρόκειται προφανώς για δύσκολα και μάλλον αναπάντητα ερωτήματα, που δεν μπορούμε όμως και δεν πρέπει να αποφεύγουμε. Για να συζητηθούν άλλωστε αυτά και πολλά άλλα, οργανώθηκε αυτό το Σαββατοκύριακο ένα ιστορικό συνέδριο στο Ιδρυμα Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου.
Η 21η Απριλίου κατέχει κομβική θέση στη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία. Υπήρξε το τελευταίο στρατιωτικό κίνημα που πέτυχε να ανατρέψει μια εκλεγμένη κυβέρνηση και να την αντικαταστήσει με μια στρατιωτική «χούντα», όπως επικράτησε να αποκαλείται κατά τη λατινοαμερικανική πρακτική. Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1973 στην Κύπρο υπήρξε και θνησιγενές και άμεσα απότοκο του ελληνικού. Από την άποψη αυτή, μπορούμε να μιλάμε για μια ιστορική καμπή στην Ευρώπη, μετά την οποία το πραξικόπημα ως πολιτική πρακτική μπαίνει στη ναφθαλίνη.
Επιχειρώντας να προσεγγίσω τη «μεγάλη εικόνα» πενήντα χρόνια μετά, θα εντόπιζα δύο μεγάλα παράδοξα. Πρώτο, πως μολονότι προερχόμενοι από τους κόλπους της σκληροπυρηνικής Δεξιάς, οι πραξικοπηματίες συνέβαλαν τελικά στον πλήρη εκδημοκρατισμό της Δεξιάς και διαμέσου αυτής και της χώρας. Δίχως τον Απρίλιο του ’67 δεν θα είχε υπάρξει ο Ιούλιος του ’74. Δεύτερο, αν και επιχείρησαν να κρατήσουν την κοινωνία στάσιμη, να την παγώσουν δηλαδή, συνέβαλαν τελικά με έμμεσο τρόπο στον ραγδαίο αξιακό και πολιτισμικό εκσυγχρονισμό της. Ιδωμένη λοιπόν από την οπτική του παρόντος, η δικτατορία είτε δεν εμπόδισε τον πολιτικό και κοινωνικό εκσυγχρονισμό της χώρας είτε τον υποβοήθησε, χωρίς βέβαια να επιδιώκει κάτι τέτοιο.
Το πραξικόπημα περιγράφεται συχνά ως μια απόπειρα των σκληροπυρηνικών στοιχείων της Δεξιάς να διακόψουν την επίπονη πορεία της μετεμφυλιακής Ελλάδας προς την υιοθέτηση ενός σύγχρονου δημοκρατικού μοντέλου. Υπήρχε όμως εναλλακτική διαδρομή και ποια θα ήταν αυτή; Μια πειστική αντίληψη διαβλέπει στην αδυναμία των πολιτικών ελίτ να λειτουργήσουν συναινετικά στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ’60 το βασικό αίτιο της εκτροπής. Στη λογική αυτή, ο ομαλός εκδημοκρατισμός ήταν ανέφικτος την εποχή εκείνη για μια σειρά λόγων και, επομένως, το πραξικόπημα ήταν αναπόφευκτο, αλλά επίσης συνιστούσε εκ των πραγμάτων τον πιο πιθανό δρόμο προς τη δημοκρατία. Ομως, η διεθνής εμπειρία προσφέρει αρκετά παραδείγματα χωρών που εκδημοκρατίστηκαν σταδιακά, δίχως πραξικοπηματικές εκτροπές. Από την άλλη, ο τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκαν τα πράγματα τελικά οδήγησε στην τραγωδία της Κύπρου, που κατέστησε δυνατή μια ριζική και άμεση λύση του «δημοκρατικού προβλήματος» της χώρας, δημιουργώντας ένα βαθύ και ανυπέρβλητο ρήγμα ανάμεσα στην ακραία και στη μετριοπαθή Δεξιά, χωρίς το οποίο η πορεία προς τον εκδημοκρατισμό θα ήταν πολύ πιο δύσκολη και προβληματική. Χωρίς το σοκ του Ιουλίου ’74 δύσκολα θα είχαμε την καθαρή λύση του πολιτειακού και τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ το 1974, αποφάσεις που παρέμεναν στον χώρο της φαντασίας μόλις δέκα χρόνια πριν.
Ενα από τα πιο ευαίσθητα ζητήματα που σχετίζονται με την ερμηνεία και την αποτίμηση της δικτατορίας είναι το θέμα της λαϊκής αποδοχής της. Δεν υπάρχουν ασφαλείς δείκτες για να μετρηθεί, όμως αρκετοί αντικειμενικοί παρατηρητές της εποχής κάνουν λόγο για μια επιφανειακή μεν αλλά πλατιά αποδοχή. Πράγματι, η δικτατορία ταυτίστηκε με μια εποχή μεγάλης οικονομικής ανόδου και αισιοδοξίας, με την κορύφωση ουσιαστικά του μεταπολεμικού ελληνικού οικονομικού θαύματος. Η χώρα αστικοποιήθηκε, η οικοδομική δραστηριότητα γνώρισε δόξες, το οδικό δίκτυο επεκτάθηκε, ο εξηλεκτρισμός της χώρας ολοκληρώθηκε και πραγματοποιήθηκαν μεγάλης κλίμακας ξένες επενδύσεις. Παρά τις αυταρχικές πρακτικές του καθεστώτος, πολλές τέχνες άνθησαν και η νεολαία προσέγγισε μαζικά τα δυτικά πρότυπα διασκέδασης, κατανάλωσης και ζωής. Η κοινωνία του 1974 μικρή σχέση είχε με αυτή του 1964.
Η διαδικασία κοινωνικού εκσυγχρονισμού είχε, βέβαια, ξεκινήσει πριν από τη δικτατορία, αλλά εκείνη την επιτάχυνε γνωρίζοντας πως η αποδοχή της εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από την οικονομική ανάπτυξη και ενισχύοντας την τάση των ανθρώπων για αναζήτηση της ευτυχίας στην ιδιωτική σφαίρα. Οπως όμως συμβαίνει στις περιπτώσεις αυτές, η νέα μεσαία τάξη που αναδύθηκε την περίοδο εκείνη απαίτησε, όταν ήρθε η στιγμή, τον απογαλακτισμό της από το καθεστώς που την ανέδειξε. Και ίσως για τον λόγο αυτό, όταν τον πέτυχε, να θέλησε να ξεχάσει την εποχή αυτή αποποιούμενη κάθε ευθύνη και συνενοχή.
Η δικτατορία ξεπεράστηκε εύκολα και γρήγορα. Ισως γιατί υπήρξε ένα μικρό διάλειμμα δίχως μεγάλη σημασία. Ισως γιατί μας θυμίζει κάποιες ενοχλητικές πτυχές της Ιστορίας που προτιμάμε να βάζουμε στην άκρη. Ισως πάλι, γιατί χωρίς αυτήν, ο πολιτικός και κοινωνικός εκσυγχρονισμός της χώρας να είχε απαιτήσει πολύ πιο μακρόχρονες και επίπονες διαδικασίες. Η δικτατορία είναι σαν ένα από αυτά τα μεγάλα παλιά έπιπλα που δεσπόζουν σε ένα δωμάτιο τόσο πολύ που δεν τα παρατηρούμε ποτέ.
* Ο κ. Στάθης Ν. Καλύβας είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Yale.

Ευθύμης Δημόπουλος: 
Ορισμένα από τα συμπεράσματα της «Παράδοξης κληρονομιάς» του Σ. Καλύβα έχουν παρουσιαστεί ξανά σε αρθρογραφία και κανείς από τους συγγραφείς των άρθρων δεν κατηγορήθηκε ως «απολογητής της δικτατορίας».
• «Η δικτατορία επέδρασε άμεσα ή έμμεσα στη μεταμόρφωση του ελληνικού πολιτικού χάρτη. Κατ’ αρχάς προκάλεσε ένα βαθύ ρήγμα στη Δεξιά. Βαθμιαία το μεγαλύτερο τμήμα της Δεξιάς, απογοητευμένο και αντίθετο με τη στρατιωτική χούντα, προχώρησε στην αποκοπή του από το ακραίο τμήμα του. Η δικτατορία επέσπευσε τη διαδικασία μεταλλαγής της δεξιάς σ’ ένα δημοκρατικό φιλελεύθερο κόμμα». (Φοίβος Οικονομίδης,Ιστορικά Ελευθεροτυπίας, 19 Απριλίου 2001)
• « Ο Μακαρέζος σε άρθρο του, που έγινε δεκτό στους Financial Times, το Φεβρουάριο του 1969, προέβλεπε ότι το κατά κεφαλήν ΑΕΠ θα έφθανε τα 1.000 δολάρια το έτος 1972. Στην πραγματικότητα, ο στόχος αυτός επιτεύχθηκε μόλις το 1970! Το ΑΕΠ συνέχισε να αυξάνει και τα επόμενα χρόνια, ξεπερνώντας κατά κεφαλήν τα 1.200 δολάρια το 1973, για να υποστεί μικρή κάμψη το 1974. Το πέρασμα από τα 700 στα 1.250 δολάρια μέσα σε έξι χρόνια δεν ήταν ένα απλό στατιστικό φαινόμενο. Στην πραγματικότητα αντικατοπτρίζει μια πορεία που σε άλλες χώρες χρειάστηκε δεκαετίες για να επιτευχθεί. Με αυτή την έννοια, ήταν πράγματι πορεία εντυπωσιακή. Όμως, θα αλλοίωνε κανείς την πραγματικότητα, αν δεν λάμβανε υπόψη τι είχε συμβεί πριν από τη δικτατορία. Το 1953 το κατά κεφαλήν ΑΕΠ ήταν περίπου 300 δολάρια. Το 1965 είχε περάσει τα 600 και όπως φαίνεται στο γράφημα 1, η πορεία του δείκτη στα δύο χρόνια πριν από το πραξικόπημα υπήρξε εξίσου εντυπωσιακή. Συνεπώς, στην περίοδο 1967 – 1974 συνεχίστηκε μια πορεία που είχε ξεκινήσει αρκετά χρόνια πριν, τότε που διαμόρφωναν την οικονομική πολιτική οι κυβερνήσεις του Συναγερμού και της ΕΡΕ». (Ευάγγελος Χεκίμογλου, Ιστορικά Ελευθεροτυπίας, 19 Απριλίου 2001)
• «Από το 1971 βιβλία, εφημερίδες, κινηματογραφικά και θεατρικά έργα με καμουφλαρισμένα μηνύματα δημιουργούν μια νέα πνευματική ζωή». (Γιώργος Αναστασιάδης Ιστορικά Ελευθεροτυπίας, 19 Απριλίου 2001)
• «Στη χούντα ξεκινά η μετάβαση προς μια κοινωνία της κατανάλωσης, με πρότυπα απόλυτα ομογενοποιημένα: τηλεόραση (1968), σουπερμάρκετ (1970), αυτοκίνητο σε μαζική κλίμακα, διαρκή καταναλωτικά αγαθά, διαμέρισμα και εξοχικό……………………..Η χούντα ενθάρρυνε τα μεγαλόπνοα επενδυτικά σχέδια (Καράς, Εσο Πάπας, Καραγιώργης – Πύλος, Λάτσης και Βαρδινγιάννης – Ελευσίνα, Ναυπηγεία κλπ). Παράλληλα προέκρινε τον Πειραιά ως διεθνές εφοπλιστικό κέντρο και καλλιέργησε την ιδέα της ανάδειξης νέων κέντρων εμπορίου στον ευρύτερο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου (Βόλος, Πάτρα, Ηράκλειο) (Γιώργος Σταθάκης Βιβλιοθήκη Ελευθεροτυπίας, 20 Απριλίου 2007)

Παναγής Παναγιωτόπουλος

Μου είναι πολύ δύσκολο να παρακολουθήσω τον σκανδαλισμό που προκαλεί σε ορισμένους το άρθρο του Καλύβα. Θα ήταν πιο ειλικρινείς στην καταγγελία τους αν αυτό το όψιμο αντιχουντικό-αντιαναθεωρητικό ρεφλέξ το είχαν εκδηλώσει όταν άρχισε η μεγάλη επίθεση στη Μεταπολίτευση, από το 2010 και μετά. Αν δεν είχαν ανεχτεί δίπλα τους την ρητορική "Η χούντα δεν τελείωσε το 73", αν δεν είχαν συμπαρασταθεί στους μουντζολαικιστές της Πλατείας, αν είχα ασκήσει κριτική στο κατά βάθος χουντείκο ντελίρο εκείνου που κάθε τόσο και λιγάκι καταδικάζει "τα τελευταία 40 χρόνια". Όμως την ενόχληση και την διαφωνία των άλλων, αυτών που πολιτικά και υπαρξιακά κατανοούν την αξία της Μεταπολιτευτικής περιόδου, την συμμερίζομαι σε μεγάλο βαθμό. Ειδικά όσων, όπως και εγώ, φροντίζουν να μην αφορίζουν και να μην στιγματίζουν ένα πρόσωπο αλλά αντιλαμβάνονται ότι η συζήτηση όπως προσπαθεί να την οργανώσει ο Καλύβας είναι προβληματική και ατελέσφορη. Επειδή τυχαίνει να είμαι εδώ και αρκετά χρόνια μελετητής της προ και της μετα δικατορικής περιόδου, αναγκαστικά σχηματίζεται μέσα μου και μια θεώρηση της Χούντας. 

Το στοίχημα είναι ακριβώς εκεί: αν θα υπάρξουν κάποια στιγμή οι όροι για μια θεώρηση, ερευνητική και παραγωγική της περιόδου, διότι παρά τις ενδιαφέρουσες προσθήκες των ερευνητών για την περίοδο είμαστε σε αρκετά μεγάλο βαθμό εγκλωβισμένοι σε μια ηθική στάση απέναντι στο ιστορικό και κοινωνικό φαινόμενο η οποία στερεί την δυνατότητα να μάθουμε. Με άλλα λόγια επταετία 67-74 παραμένει ένα μαύρο κουτί, στο μέτρο που η μετα-ιστορική δημόσια ιστορία και η πολιτική μνήμη ενοποιούν όλα τα φαινόμενα, τις μυριάδες κοινωνικών κοινωνικών και πολιτισμικών μιας κοινωνίας. Αυτή την αδυναμία σωστά εντοπίζει ο Καλύβας (χωρίς να είναι ούτε ο πρώτος, ούτε ο μόνος), ό τι πχ υπάρχουν δυναμικές που δεν ανακόπτονται από την Χούντα. Μας λέει με άλλα λόγια ότι η Χούντα δεν είναι ένα ολοκληρωτικό καθεστώς αλλά ένα αυταρχικό καθεστώς και ότι ο καπιταλισμός και η κοινωνική μηχανική της ελληνικής του εκδοχής δεν έπαψαν να αναπτύσσονται στο εσωτερικό της και επί των ημερών της. Κάτι τέτοιο όμως είναι στο όριο του αυτονόητου και της ταυτολογίας, πράγμα όχι και τόσο παραγωγικό για την κουβέντα (αντιπαραγωγικό ίσως όταν το παρουσιάζει τόσο εμφατικά και αξιωματικά) αλλά παραλείπει να μιλήσει για τις δυναμικές που ανεκόπησαν εξ αιτίας της Χούντας, και είναι ουκ ολίγες και ιδιαίτερα σημαντικές. 
Σε ό τι αφορά δε τον κοινωνικό εκσυγχρονισμό το πρόβλημα γίνεται μεγαλύτερο στο μέτρο που δεν τον αντιπαραθέτει με την υπερπολιτικοποίηση (πράγμα απολύτως απαραίτητο και εμφανές όταν μελετάει το χάσμα ανάμεσα σε μια οικονομία και κοινωνία που εκσυγχρονίζονται δυναμικά και δημοκρατικά από τη μία στα 60ζ και από την άλλη, την ίδια περίοδο, την πολιτική οξείδωση και τον αταβισμό που κινούνται παράλληλα και που εν τέλει οδηγούν στο πραξικόπημα). Αυτή η υπερπολιτικοποίηση της κοινωνίας, την οποία ορισμένες δυναμικές του 60 έδειχναν να ξεπερνούν, θα την κληροδοτήσει πχ η Χούντα στην Μεταπολίτευση, μαζί με την αντιφασιστική δημοκρατική συναίνεση (που δεν την ονομάζει όμως έτσι) την οποία επικαλείται ως άτυπο ιστορικό ευεργέτημα της Χούντας προς εμάς, σε αυτή την προβληματική τελεολογία του. 
Εν τέλει με το άρθρο του ο Καλύβας, ενώ προσπαθεί να θίξει την μονομπλοκ θεώρηση του μαύρου κουτιού της Χούντας, περισσότερο δυναμιτίζει παρά οργανώνει το αίτημα μιας διαφοροποιημένης και πλουραλιστικής έρευνας για την περίοδο. Νομίζω ότι οι δυο κεντρικές του θέσεις (συνέχειες, ευεργετική τελεολογία) ενώ θα μπορούσαν υπό όρους να είναι το κίνητρο μιας ερευνητικής περιέργειας εμφανίζονται ως αξιωματικές παραδοχές, Επιμένω να θεωρώ ότι είναι πιο ενδιαφέρον να δούμε ποιες συνέχειες με την δεκαετία του 60 χάσαμε ως μεταπολιτευτική δημοκρατία από το να αποκαταστήσουμε κάτι που μάλλον εύκολα αποδεικνύεται, ότι η πολιτική της Χούντας δεν διέλυσε, διότι δεν μπορούσε, την αναπτυξιακή τροχιά και τον εκδυτικισμό. Η ακόμα, πιστεύω ότι είναι πιο σημαντικό να σκεφτούμε ποια είναι η μηχανική που φέρνει την λεγόμενη φάση «φιλελευθεροποίησης» του καθεστώτος και τι παράγει κατόπιν η ίδια, από το να αφήνουμε να εννοηθεί ότι οι κατοπινές θετικές εξελίξεις ενός αρνητικού φαινομένου μπορεί να σχετικοποιήσουν την αρνητικότητα του.

Αλλα άρθρα

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Ευθύμης Δημόπουλος: Επικοινωνιακή και δημοκρατική πολιτική


Με αφορμή τη συμφωνία στο τελευταίο Eurogroup ο πρωθυπουργός εκφώνησε έναν ακόμη πανηγυρικό στον ελληνικό λαό, ο Καμένος μόστραρε διαδικτυακά τις γραβάτες που προτιμά για την περίσταση και ο Πολάκης κραύγασε «πάρτε τα !». Υστερικές επικοινωνιακές αντιδράσεις που δείχνουν ανευθυνότητα αλλά και πανικό. 
Οι πιο έγκυροι αναλυτές χαρακτηρίζουν τη συμφωνία ως «συμφωνία διατυπώσεων», γεμάτη εκκρεμότητες και «ιδρώνουν» να την αποκρυπτογραφήσουν. Φαίνεται ότι πρόκειται για μια προσωρινή διευθέτηση θεσμικών ισορροπιών και μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων στην Ευρώπη. Αν έτσι προσλαμβάνουν τη συμφωνία μυημένοι αναλυτές, καταλαβαίνετε τι συμβαίνει με τους απλούς πολίτες. Για αυτούς οι γρίφοι της συμφωνίας συνεπάγονται αδιαφορία, αποχή από την ενημέρωση, αποστασιοποίηση από την πολιτική και τελικά εκνευρισμό για τους χειρισμούς των πολιτικών. Και όμως η δημοκρατική πολιτική θα έπρεπε να διαχέεται στην κοινωνία με αποκρυσταλλώσεις και εκλαϊκεύσεις που εξασφαλίζουν συμμετοχή, συσπειρώνουν και συνεγείρουν. Όχι με επικοινωνιακά πανηγύρια. 


Όμως η επικοινωνιακή πολιτική προκρίνει το παρόν, ακόμη και στις σύντομες εκδοχές του (εικοσιτετράωρες ή εβδομαδιαίες) εις βάρος της προοπτικής. Δεν χτίζει, υποθηκεύει. Παρατείνει και να παραπέμπει. Είναι αυτό που λέει ο Ζουράρις «ποιος ζει και ποιος πεθαίνει μέχρι τότε». Αυτό που καυχιέται ο κάθε συριζαίος βουλευτής ότι τα σκληρά μέτρα «αφορούν το 2019». Είναι αυτό που κάνει το ελληνικό πολιτικό σύστημα με τα κόκκινα δάνεια και με τον νόμο Κατσέλη. Είναι στην ουσία η βαθιά ρίζα της ελληνικής χρεωκοπίας. Άσε, αργότερα, βλέπουμε. Αντιθέτως η δημοκρατία προνοεί και προετοιμάζεται. Δεν ασωτεύει. 


Η κυβέρνηση βέβαια ισχυρίζεται ότι η διαρκής διαπραγμάτευση δεν την αφήνει να δουλέψει και να παράγει κυβερνητικό έργο. Ας αφήσουν τις αστειότητες. Οι χειρότερες επιδόσεις της κυβέρνησης έχουν να κάνουν με τον τομέα της Παιδείας όπου οι εταίροι καθόλου δεν παρεμβαίνουν. Σε αυτό το «απαλλαγμένο» από την διαπραγμάτευση πεδίο η κυβέρνηση ξεθεμελιώνει ότι έχει απομείνει. Ας μην κρυβόμαστε. Χωρίς τους πιεστικούς και λεπτομερείς ελέγχους των μηχανισμών επιτήρησης είναι απίθανο το ελληνικό πολιτικό σύστημα και ειδικά αυτή η κυβέρνηση να επιχειρούσε ακόμη και τις ελάχιστες διαρθρωτικές αλλαγές.
Άλλωστε παρά τις τσιρίδες του εθνολαϊκισμού σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον αυξανόμενων αλληλεξαρτήσεων, η διέξοδος στις κρίσεις δεν μπορεί να είναι αποκλειστικά εθνική. Έχει ανάγκη συνδρομής και εποπτείας υπερεθνικών πολιτικών και οικονομικών υποκειμένων. Δεν είναι τυχαίο πως και η ίδια η συζήτηση για την ευρωπαϊκή ενοποίηση απόκτησε νέο περιεχόμενο μετά την εκδήλωση της κρίσης.

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Θάνος Καψάλης: Το σχολείο που δεν ανταμείβει τον κόπο των παιδιών


Το νέο θέμα συζήτησης στο f/b είναι η πρόνοια για την εισαγωγή Ρομά στο Πανεπιστήμιο. Από κοντά και οι συζητήσεις για το αν και πώς το Ελληνικό σχολείο, ιστορικά, αναπαρήγαγε και συντήρησε την κοινωνική διαστρωμάτωση, αντί να την αίρει. Επ΄αυτών αξίζει να σημειωθούν μερικά ιστορικά στοιχεία και ένα ... βιωματικό.

Ας ξεκινήσουμε με τα ιστορικά.
*Η Ελλάδα λοιπόν περιλαμβανόταν μεταξύ των πρώτων ευρωπαϊκών κρατών που καθιέρωσαν την υποχρεωτική δημοτική εκπαίδευση (1834)
*Στα μέσα του 19ου αιώνα η Ελλάδα είχε 5.000 μαθητές που φοιτούσαν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, σε σχέση με τους 20.000 μαθητές, της εικοσαπλάσιας σε πληθυσμό Γαλλίας.
* Στα χρόνια της μαζικής μετανάστευσης στις ΗΠΑ (1900-1914), μόνο ένας στους τέσσερις Έλληνες μετανάστες ήταν αναλφάβητος, ενώ αντίθετα ένας στους δύο Ιταλούς.
*Στα τέλη του 19ου αιώνα, η Ελλάδα ήδη είχε ένα από τα υψηλότερα ευρωπαϊκά ποσοστά φοιτητών σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό.

Και το βιωματικό: Μιλώντας τις προάλλες για τις αλλαγές που έχουν γίνει στο Γυμνάσιο (κατάργηση εξετάσεων, ευνοϊκές ρυθμίσεις για την προαγωγή των μαθητών) με ένα παλαιό υψηλόβαθμο στέλεχος της εκπαίδευσης, που αν και προερχόταν από μια ταπεινή αγροτική οικογένεια της Πελοποννήσου, κατόρθωσε να υπερπηδήσει τους όποιους φραγμούς, ώστε να μορφωθεί, να επιμορφωθεί και να διακριθεί, μου είπε:

"Αν εγώ, που προερχόμουν από μια φτωχή οικογένεια αγροτών, φοιτούσα σε ένα σχολείο σαν και αυτό-που δεν ενθαρρύνει και δεν ανταμείβει τον κόπο και την προσπάθεια για τη μόρφωση-τότε είναι αμφίβολο αν δεν εξακολουθούσα να βόσκω, ως τώρα, τα πρόβατα που είχα κληρονομήσει από τον πατέρα μου".

Άννα Ελευθεριάδου-Γκίκα: Επιστολή στον «Μορφωμένο», κατά δική του δήλωση, κύριο Πολάκη

Δεν είμαι δημοσιογράφος του ΔΟΛ, δεν είμαι «τσιράκι» ή ευνοημένη κάποιας εξουσίας και κυρίως δεν είμαι γλείφτρα. Έχω λοιπόν κι εγώ το ηθικό πλεονέκτημα, που τόσο πολύ επικαλείται η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, να μιλώ. Θέλω, με όλο τον σεβασμό προς τον θεσμικό σας ρόλο και την εξαρτημένη -κατά κάποιον τρόπο- σχέση εργασίας μας, να σας ρωτήσω κάτι. Τα γεγονότα στα Μυριοκέφαλα Ρεθύμνου το Πάσχα του 2014 τα θυμάστε;
Διάβασα, κύριε Πολάκη, μια μακροσκελή και αναλυτική σας ανάρτηση στο Διαδίκτυο όπου υποστηρίζετε την πρακτική να ρίχνουμε και καμιά μπαλωθιά σε γάμους και γλέντια, είναι η παράδοσή μας. Λέτε ακόμη ότι δύο γενιές, εσείς κι οι γονείς σας, καταφέρατε να μορφωθείτε. Σε ένα περιβάλλον ορεινού χωριού, σε δύσκολες συνθήκες, φτώχεια, ανέχεια. Και μπράβο σας. Δυστυχώς το να τελειώσει κανείς ένα Πανεπιστήμιο δεν τον κάνει όμως αυτόματα και μορφωμένο.
Θεωρητικά η μόρφωση έπρεπε να σας φέρει πιο κοντά σ’ αυτό που λέμε πολιτισμική εξέλιξη, να σας απαγκιστρώσει από εμμονές και κακές πρακτικές. Να πείτε όχι στις άσκοπες μπαλωθιές... Μόλις τρία χρόνια πέρασαν από τότε που σε Πασχαλινό γλέντι στα Μυριοκέφαλα Ρεθύμνου, ανάμεσα σε συγγενείς και φίλους, σκοτώθηκε ένα νέο παιδί κατά λάθος. Δίπλα είναι τα Μυριοκέφαλα, μέχρι τα Σφακιά έφτασε κύριε Πολάκη ο ήχος από τη μοιραία σφαίρα που λάβωσε θανάσιμα τον Γυπαράκη. Τα αυτιά των μορφωμένων, πρέπει να ’ναι πιο ευαίσθητα σε τέτοιους ήχους κύριε Υπουργέ… Από τις παραδόσεις κρατάμε ό,τι μας εξελίσσει σαν κοινωνία και ρίχνουμε στο πηγάδι της λήθης ό,τι μας καθηλώνει. Το ότι χρησιμοποιούν ευρέως όπλα οι κακοποιοί κι οι παραβατικοί της Κρήτης, όπως επικαλείστε, δεν σας απαλλάσσει από την ευθύνη εσείς, οι κατά δική σας δήλωση «μορφωμένοι» των Σφακίων, να τα απαρνηθείτε.

Με λύπη (γιατί δεν ταιριάζει εδώ το «με εκτίμηση»)
Δρ. Άννα Ελευθεριάδου-Γκίκα
Ιατρός Ε.Σ.Υ
Νοσοκομείου Ρεθύμνου

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Το σπίτι είχε λίγα φώτα και υποβλητικά



Από ένα ωραίο κείμενο του Μένη Κουμανταρέα για τον Χατζιδάκι:


 Με την ευγενική χορηγία του Ευθύμη Δημόπουλου

« Το σπίτι είχε λίγα φώτα και υποβλητικά. Όχι από διάθεση μυστηρίου και πολύ λιγότερο αισθητικής. Τα πράγματα οικονομικά ήταν δύσκολα και η οικογένεια Χατζιδάκι – που άλλοτε είχε γνωρίσει πολυτέλειες στην Ξάνθη – μετά το θάνατο του πατέρα σε αεροπορικό δυστύχημα, τα έφερνε δύσκολα βόλτα. Πίσω από την τζαμένια πόρτα που χώριζε το δωμάτιο υποδοχής από τα υπόλοιπα δωμάτια ζωγραφιζόταν – σαν φιγούρα κάποιου θεάτρου σκιών – μια μικροκαμωμένη ελάχιστα κυρτή κυρία. Κρατούσε με το ένα χέρι το δισκάκι του καφέ και σπρώχνοντας με τον αγκώνα του άλλου, έκανε την είσοδό της. Ήταν η μητέρα του, η κυρία Αλίκη, με τα μενεξεδένια μάτια της που σου έκαναν face control, εγκρίνοντας ή απορρίπτοντάς σε. 

Κι από κοντά εμφανιζόταν μια αφράτη κοπέλα με ωραίο λευκό δέρμα και μαύρα μαλλιά, η γλυκειά Μιράντα, η αδελφή του. Είχε πρόσφατα περάσει μια φυματίωση, κι εγώ κάθε φορά που την έβλεπα τη φανταζόμουνα να γλιστρά μέσα από τις πτέρυγες του Μαγικού Βουνού, τρυφερή φίλη του Χανς Κάστορπ. Αυτά ήταν τα πρόσωπα του σπιτιού, κι οι επισκέπτες έπρεπε το ταχύτερο να μπουν στο νόημα και να λάβουν θέσεις, προτού η ιεροτελεστία αρχίσει. Αυτή περιελάμβανε απαραιτήτως καφέ, τσιγάρο και μεγάλες δόσεις μουσικής. Πιάνο ή πικάπ. Όσο η ακρόαση διαρκούσε, έπρεπε να’χεις τα αυτιά σου δεκατέσσερα, να έχεις γίνει μια λαμπάδα στο μπόι του Χριστού, όπως στον Επιτάφιο. Γκάτσος, Τσαρούχης, Χατζιδάκις ήταν οι τρεις ταξιάρχες που ακολουθούσαν ψέλνοντας στην περιφορά του. Παρόμοια ετοιμότητα και επαγρύπνηση απαιτούσε ο Μάνος από τους φίλους. Τα μάτια του δεν σ’ άφηναν στιγμή. Μέχρι που το στομάχι άρχιζε να διαμαρτύρεται και τα έντερα να σε σουβλίζουν. Μα όταν οι φίλοι έδειχναν σημεία κόπωσης, εκείνος τους ανακαλούσε στην τάξη εφιστώντας την προσοχή σε κάποιο ορχηστρικό πέρασμα ή έναν αρπισμό στο πιάνο».

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Χρήστος Δ. Παπαγεωργίου: Για την τριτοβάθμια παιδεία




Ο φίλος μας καθηγητής Χρήστος Δ. Παπαγεωργίου έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση για το μέλλον της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και μας έκανε την  τιμή να τη στείλει προς δημοσίευση. Η μεταρρύθμιση της Παιδείας μας έχει ανάγκη από τις γνώμες των ειδικών, γιατί μέσα από το διάλογο θα καταλήξουμε στο σωστό και θα το εφαρμόσουμε στην πράξη. Την επόμενη μέρα, φυσικά . Όταν θα έχει περάσει η καταιγίδα της ερημοποίησης. ( Leo)

Με αφορμή την συζήτηση για την τριτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα, ως παλαιός διδάσκαλος, αρχικά φροντιστής, στην συνέχεια καθηγητής στην Ιδιωτική σχολή Ηλεκτρονικών Αναστασιάδη (που μετεξελίχθηκε στο ΤΕΙ Πειραιά) διδάκτωρ του IMPERIAL COLLEGE και αναπλ. καθηγητής στο ΕΜΠ, πιστεύω ότι δικαιούμαι να έχω άποψη για το θέμα αυτό την οποία συνοπτικά μοιράζομαι μαζί σας.

Πιστεύω ότι ο σημαντικότερος πόρος στην εποχή μας, για όλα τα κράτη, είναι οι μορφωμένοι εκπαιδευμένοι και καλλιεργημένοι πολίτες του. Η πρόσφατη θεαματική ανάπτυξη της Κίνας και Ινδίας δεν βασίζεται σε πρώτες ύλες αλλά είναι προϊόν της επιχειρηματικότητας της καινοτομίας των κατοίκων τους, υποβοηθούμενη φυσικά από την φιλελευθεροποίηση των οικονομιών τους. Παρατηρούμε την ίδια περίοδο μια θεαματική αύξηση του αριθμού πανεπιστημίων τους (Δημόσιων και Ιδιωτικών) με ταυτόχρονη την ποιοτική αναβάθμιση τους.

Πιστεύω επίσης ότι η ευφυία και οι ειδικές διανοητικές ικανότητες προκύπτουν όπως όλες οι ικανότητες τυχαία, δηλαδή η καταγωγή των ανθρώπων δεν έχει πρωτεύοντα ρόλο όσο έχει η τύχη. Προφανώς βέβαια η παιδεία παίζει τον σημαντικό ρόλο στην μετατροπή της ευφυίας και των διανοητικών ικανοτήτων σε συγκεκριμένες επαγγελματικές δεξιότητες και ουσιώδη μόρφωση σε όλους τους τομείς της τέχνης της επιστήμης και της τεχνολογίας. Ακόμη και η αυτομόρφωση χρειάζεται την παιδεία ενός σχολείου ή πανεπιστημίου για να γίνει ευχάριστη και αποδοτική.

Με βάση αυτά τα δυο βασικά μου πιστεύω προκύπτει το συμπέρασμα ότι κάθε σοβαρό κράτος, για το δικό του συμφέρον, πρέπει να διευκολύνει την πρόσβαση των παιδιών του ανεξάρτητα από την καταγωγή τους ή το εισόδημα της οικογένειας τους, σε σοβαρά και αξιόπιστα πανεπιστήμια (ΑΕΙ και ΤΕΙ).
Δηλαδή η τριτοβάθμια παιδεία πιστεύω ότι πρέπει να είναι δωρεάν και να παρέχεται από σοβαρά και αξιόπιστα Πανεπιστήμια. Φυσικά αν η τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι απλώς δωρεάν αλλά παρέχεται από υποβαθμισμένα και μη αξιολογημένα πανεπιστήμια ο στόχος της δωρεάν εκπαίδευσης έχει πλήρως αποτύχει.

Για να φέρω ένα παράδειγμα ας υποθέσουμε ότι η Ελλάδα αποφασίζει να δώσει ένα γεύμα δωρεάν σε όλα τα Ελληνόπουλα που σπουδάζουν, αλλά το γεύμα είναι άθλιο, άνοστο και κακομαγειρεμένο, το δωρεάν χάνει την σημασία του. Φυσικά οι κρατικοί μάγειροι, σερβιτόροι καθαριστές, προμηθευτές πρώτων υλών και σκευών είναι ικανοποιημένοι αν έχουν σταθερή δουλειά και αμοιβές λογικές και συχνά με συντεχνιακές κινητοποιήσεις πιέζουν για βελτίωση, αφορά όμως αυτό την παιδεία?

Ένα άλλο πρόβλημα στην Ελλάδα της δωρεάν αποκλειστικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι ότι οι γόνοι της μεσαίας και της κατώτερης τάξης στην Ελλάδα πηγαίνουν αναγκαστικά και σε υποβαθμισμένα τριτοβάθμια ιδρύματα της, ενώ οι γόνοι των εύπορων οικογενειών συχνά πηγαίνουν σε καλά πανεπιστήμια του εξωτερικού η και στα ελάχιστα ιδιωτικά πανεπιστήμια που επιτρέπεται να λειτουργούν στην Ελλάδα, νοθεύοντας τον ανταγωνισμό των ικανοτήτων και περιορίζοντας την αριστεία της χώρας μας.

Παρατηρώ λοιπόν ότι ο διάλογος στην Ελλάδα περιορίζεται σε προτάσεις για οργανωτικές ομοιόμορφες κεντρικά σχεδιασμένες αλλαγές ή στα προνόμια και αμοιβές των καθηγητών στα κρατικά πανεπιστήμια μας (οι μάγειροι που ανέφερα) και τα δικαιώματα των φοιτητών να ελέγχουν τα όργανα διοίκησης στα πανεπιστήμια, ώστε να μένουν αιωνίως σε αυτά, να περνούν με το «Δημοκρατικό» πέντε, και μερικοί να προετοιμάζονται συνδικαλιστικά για την πολιτική τους καριέρα εκφωνώντας ξύλινους λόγους σε αμφιθέατρα.

Φυσικά όλα αυτά δεν μπορούν να δώσουν απαντήσεις για την βελτίωση της πανεπιστημιακής εκπαίδευση ώστε η χώρα μας να πορευτεί σαν ένα άξιο μέλος της Ε.Ε., η οποία έχει σημαντικό ρόλο στο μέτρο της στην κατανόηση και επίλυση των προβλημάτων της εποχής μας και στην οικονομική και κοινωνική πρόοδο της Ελλάδας.

Η δική μου πρόταση έχει λοιπόν δυο στόχους. Αφενός να εξασφαλιστεί η δωρεάν πρόσβαση στα πανεπιστήμια και αφετέρου η ποιοτική αναβάθμιση των πανεπιστημίων και της πανεπιστημιακής παιδείας και συνοπτικά περιγράφεται από τα παρακάτω:
  1. Ελεύθερη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα εφόσον ιδρύονται ως παραρτήματα των 50 πρώτων καλύτερων πανεπιστημίων του κόσμου και παρέχουν ισότιμα διπλώματα με τα ιδρύματα της χώρας προέλευσης τους.
  2. Πλήρης διοικητική αυτοτέλεια των υπαρχόντων δημόσιων πανεπιστημίων με σταθεροποίηση των κρατικών παροχών για μισθούς του προσωπικού τους στα σημερινά επίπεδα. Το πρόγραμμα επενδύσεων των πανεπιστημίων παραμένει υποχρέωση του κράτους η συντήρηση των κτιρίων καλύπτεται από τα έσοδα τους
  3. Πανελλήνιες εξετάσεις, όπου οι επιτυχόντες θα παίρνουν ένα εξαργυρούμενο κουπόνι σπουδών (4+2 ή 5+2 ετών ανάλογα με την κατεύθυνση) και θα μπορούν να γραφτούν σε όποιο πανεπιστήμιο δημόσιο ή ιδιωτικό επιθυμούν εφόσον γίνονται δεκτοί από αυτά
  4. Τα Δημόσια πανεπιστήμια θα έχουν, επιπλέον της κρατικής επιχορήγησης, έσοδα από τα κουπόνια, από ερευνητικά προγράμματα και από μεταπτυχιακά εξειδικευμένα μαθήματα με αμοιβή που ορίζουν τα ίδια
  5. Το υπάρχον προσωπικό των πανεπιστημίων παραμένει με σχέση δημόσιου υπάλληλου ενώ το μελλοντικό προσωπικό είναι υπάλληλοι των πανεπιστημίων με κατάλληλες συμβάσεις οι οποίες θα καλύπτονται από τα επιπλέον έσοδα του πανεπιστημίου
  6. Τα Ιδιωτικά πανεπιστήμια μπορούν φυσικά να ορίζουν αυθαίρετα τα δίδακτρα τους ανεξάρτητα από την τιμή του κουπονιού.
  7. Φοιτητές μετά την λήξη των κουπονιών τους είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν για κάθε μάθημα που εξετάζονται.

Πιστεύω ότι με ένα τέτοιο γενναίο πρόγραμμα, το οποίο ενδεχομένως απαιτεί αρχικά μεγαλύτερη χρηματοδότηση λόγω των κουπονιών, μπορεί να λυθεί οριστικά το πρόβλημα της πανεπιστημιακής παιδείας στην Ελλάδα.
Τα Ιδιωτικά πανεπιστήμια θα λειτουργήσουν υποχρεωτικά ανταγωνιστικά και τα Δημόσια απαλλαγμένα από τον σημερινό ασφυκτικό έλεγχο της εκάστοτε κυβέρνησης θα μπορέσουν σύντομα να γίνουν και αυτά ανταγωνιστικά ή και να κλείσουν, αν δεν έχουν εγγραφές νέων φοιτητών ή έσοδα από ερευνητικά ή μεταπτυχιακά προγράμματα.

Φυσικά οι ευκαιρίες για επιχειρηματικές συνεργασίες, νέες θέσεις εργασίας και πρόσθετα έσοδα στο κράτος από την ίδρυση νέων πανεπιστημίων θα αυξηθούν πέραν της παροχής πραγματικής δωρεάν και αξιόλογης παιδείας για όλους τους νέους στην Ελλάδα.

Καθ. Χρήστος Δ. Παπαγεωργίου


Διδάκτωρ του IMPERIAL COLLEGE

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Πρωτοβουλία Πανεπιστημιακών κατά της «βεβιασμένης νομοθέτησης» Γαβρόγλου


από την Καθημερινή 

Για «βεβιασμένη νομοθέτηση» κάνει λόγο πρωτοβουλία τριάντα πανεπιστημιακών, που υπογράφουν κείμενο με σχόλια και επισημάνσεις για το σχέδιο νόμου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, που προωθεί το υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων.

Οι πανεπιστημιακοί εξέφρασαν την πλήρη αντίθεσή τους στις σχεδιαζόμενες αλλαγές, με την συντονίστρια της πρωτοβουλίας, Βάσω Κιντή, καθηγήτρια του ΕΚΠΑ, να καυτηριάζει το γεγονός οτι δόθηκαν στη δημοσιότητα δυο διαφορετικά σχέδια νόμου. «'Αλλο ήταν για τους πρυτάνεις, άλλο για τη διαβούλευση. Στο δεύτερο σχέδιο αλλάζουν οι διατυπώσεις για το άσυλο και τη συμμετοχή των φοιτητών, με τρόπο ώστε να φαίνεται ότι γίνεται μια αθώα τροποποίηση, ενώ στην πραγματικότητα δίνεται συμβολικά το σήμα στο κομματικό κυρίως ακροατήριο ότι θα επανέλθει το άσυλο και οι φοιτητές στη διοίκηση», είπε χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με τους καθηγητές της πρωτοβουλίας, οι λόγοι της "βεβιασμένης νομοθετησης" συνίστανται στην ικανοποίηση του κομματικού ακροατηρίου, στο να υπάρχει κάποιου είδους νομοθεσία για να διεξαχθούν οι πρυτανικές εκλογές, αλλά και στην ικανοποίηση ομάδων συμφερόντων εντολές των πανεπιστημίων.

"Με το νομοσχέδιο επιτυγχάνεται ενα εξαιρετικά συγκεντρωτικό σύστημα και φαινεται οτι η κυβερνηση δεν θέλει τα πανεπιστήμια να διοικούνται δημοκρατικά", προσθεσε η κ. Κιντή. Εξάλλου, ο καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου, Γιώργος Ιωάννου, ανέφερε για τα όσα προβλέπονται για τα μεταπτυχιακά, ως χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι για να προσληφθεί ένας διακεκριμένος καθηγητής από το εξωτερικό σε ελληνικό ΑΕΙ, πρέπει να εγκριθεί η αμοιβή του από τους υπουργούς Παιδείας και Οικονομικών και να δημοσιευθεί στο ΦΕΚ.  «Για να το σκεφθεί κάποιος αυτό, πρέπει να έχει εμμονές», πρόσθεσε.

«Οι πόροι από τα μεταπτυχιακά είναι πολύτιμοι. Στο ΕΜΠ καλύπτουν σημαντικά πάγια έξοδα», σημείωσε η Μαίρη Μιμίκου, καθηγήτρια του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, ενώ η καθηγήτρια του Γεωπονικού Πανεπιστημίου, Έφη Τσακαλίδου, υποστήριξε ότι το νομοσχέδιο φέρνει «αναδιανομή της φτώχειας στο πανεπιστήμιο, καθώς δεν δίνει την ευκαιρία να παράγουν έργο και κατ'επέκταση πλούτο».

Τέλος, ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών, Σταύρος Τσακιράκης, υπογράμμισε ότι «υπάρχει σοβαρό θεσμικό πρόβλημα με τον συνδικαλισμό στην Ελλάδα. Ειδικά ο φοιτητικός συνδικαλισμός κάνει μεγάλη ζημιά» και πρόσθεσε ότι το νομοσχέδιο φέρνει ξανά στο προσκήνιο τις παρατάξεις.

Οι 30 πανεπιστημιακοί που αποτελούν την ομάδα πρωτοβουλίας είναι οι εξής:
1.      Στέλιος Βιρβιδάκης-ΕΚΠΑ
2.      Βασίλης Βουτσάκης - ΕΚΠΑ
3.      Λουκάς Βλάχος -ΑΠΘ
4.      'Αννυ Δελλαδέτσιμα -ΕΚΠΑ
5.      Παύλος Δελλαδέτσιμας -Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο
6.      Πέτρος Καβάσαλης - Πανεπιστήμιο Αιγαίου
7.      Ορέστης Καλογήρου - ΑΠΘ
8.      Γιώργος Καρράς - ΕΜΠ
9.      Δήμητρα Κατή - ΕΚΠΑ
10.  Σωκράτης Κάτσικας - Πανεπιστήμιο Πειραιά
11.  Κλέα Κατσουγιάννη - ΕΚΠΑ
12.  Βάσω Κιντή - ΕΚΠΑ
13.  Αντιγόνη Λυμπεράκη - Πάντειο Πανεπιστήμιο
14.  Γιώργος Μαυρωτάς - ΕΜΠ
15.  Μαίρη Μιμίκου - ΕΜΠ
16.  Αχιλλέας Μητσός - Πανεπιστήμιο Αιγαίου
17.  Γιώργος Παγουλάτος - ΟΠΑ
18.  Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου - ΕΚΠΑ
19.  Νιόβη Παυλίδου - ΑΠΘ
20.  Μπάμπης Σαββάκης - Πανεπιστήμιο Κρήτης
21.  Κώστας Σοφούλης - Πανεπιστήμιο Αιγαίου
22.  Δημήτρης Α. Σωτηρόπουλος - ΕΚΠΑ
23.  Δημήτρης Π. Σωτηρόπουλος - ΑΤΕΙ Πελοποννήσου
24.  Έφη Τσακαλίδου - Γεωπονικό Πανεπιστήμιο
25.  Πάνος Τσακλόγλου - ΟΠΑ
26.  Σταύρος Τσακυράκης - ΕΚΠΑ
27.  Λουκάς Τσούκαλης - ΕΚΠΑ
28.  Γιάννης Χατζηγώγας - ΑΠΘ
29.  Θεόδωρος Χατζηπαντελής - ΑΠΘ
30.  Κίμων Χατζημπίρος - ΕΜΠ

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

Χαριδημος Τσούκας: LONDON BRIDGE, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΚΑΙ ΤΟ "ΠΑΡΑΛΟΓΟ" ΤΗΣ ΖΩΗΣ


Από τον τοίχο του στο fb

Στην «Ιστορία του Ιβάν Ιλιτς», ο Τολστόι περιγράφει πώς ο κομφορμιστής ομώνυμος ήρωας συνειδητοποιεί το «παράλογο» της ζωής όταν τραυματίζεται θανάσιμα στο σπίτι του, προσπαθώντας να κρεμάσει μια κουρτίνα! Η ζωή του τελειώνει από ένα εντελώς τετριμμένο περιστατικό. Ασήμαντη αιτία, κολοσσιαίο αποτέλεσμα. Absurdity!
Σκέφτηκα την ιστορία αυτή στην αντιστροφή της, καθώς μάζευα τα πράγματά μου χθεσ το μεσημέρι στο ξενοδοχείο, στο Borough Market - το επίκεντρο της πρόσφατης τρομοκρατικής επίθεσης στο Λονδίνο. Ήμουν ακριβώς στο σημείο της επίθεσης μια ώρα νωρίτερα, γύρω στις 9μμ! Τετριμμένο γεγονός, σημαντικό αποτέλεσμα! Για άλλους ανθρώπους, δυστυχώς, το αντίθετο συνέβη - ήταν εκεί σε 'λάθος' στιγμή.
Μετά από ένα πολύωρο μάθημα στους μεταπτυχιακούς φοιτητές του Warwick Business School στο εμβληματικό The Shard, έκανα μια βόλτα, έφαγα ένα σούσι στην περιοχή (πάντα υπέροχη στην πολυχρωμία της, την κινητικότητά της και τη ζωντάνια της, ιδιαίτερα ένα όμορφο καλοκαιρινό βράδι όπως προχθές), συνέχισα τη βόλτα προς το London Bridge αλλά, καθώς ο ουρανός είχε συννεφιάσει αρκετά, υποψιάστηκα ότι θα έβρεχε και στράφηκα πίσω προς το ξενοδοχείο. Μια ώρα αργότερα, τρεις τρομοκράτες άρχισαν να μαχαιρώνουν.
Δεν είχα ιδέα τι συνέβαινε έξω στο δρόμο μέχρι τη στιγμή που 8 νέα παιδιά (γύρω στα 17-19), αγόρια και κορίτσια που δεν γνωρίζονταν όλα μεταξύ τους, χτύπησαν έντονα την πόρτα του δωματίου μου, στον τρίτο όροφο, ζητώντας καταφύγιο από «τρομοκρατική επίθεση», όπως είπαν. Ήταν πανικόβλητα και φοβισμένα. Τους φιλοξένησα για λίγες ώρες, ανταλλάξαμε λίγες κουβέντες, τηλεφωνούσαν διαρκώς στους γονείς τους, και εντυπωσιάστηκαν για κάποιο λόγο με την εθνική μου καταγωγή. Γύρω στις 1 το πρωί, η Μητροπολιτική Αστυνομία διέταξε εκκένωση του ξενοδοχείου. Κοντά στις 01.30, δεκάδες ανθρώπων, συντεταγμένοι σε μια γραμμή, πλαισιωμένοι από την Αστυνομία, αρχίσαμε την πορεία εξόδου από την επικίνδυνη περιοχή, με κατεύθυνση το βόρειο Λονδίνο (βλ. φωτο). Δύο ώρες αργότερα μας βρήκαν άλλο ξενοδοχείο. Ταλαιπωρία σίγουρα, αλλά θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι πολύ χειρότερα.
Λίγες σκέψεις για το θεσμικό-πολιτικό μέρος της υπόθεσης.
1. Υποκλίνομαι βαθιά στον επαγγελματισμό της Μητροπολιτική Αστυνομίας. Λάθη κάνουν (δείξτε μου μια Αστυνομία που δεν κάνει), αλλά φροντίζουν να μαθαίνουν και να γίνονται καλύτεροι. Δεν είναι τυχαίο που είναι ο πιο αξιαγάπητος θεσμός στη χώρα! Εν προκειμένω, όχι μόνο σκότωσαν τους τρομοκράτες σε 8 λεπτά (!) αφότου τους τηλεφώνησαν, αλλά εκκένωσαν υποδειγματικά μια πολύβουη περιοχή. Προθυμότατοι να απαντήσουν σε οποιαδήποτε ερώτηση με χαμόγελο, μιλούσαν με χιούμορ στα μικρά παιδιά των οικογενειών που, φοβισμένα, ήταν γαντζωμένα στους γονείς τους, σου ενέπνεαν ασφάλεια και σεβασμό. Γνώριζα από παλιά (και από σχετικές μελέτες) για τον επαγγελματισμό της Μητροπολιτικής Αστυνομίας. Τώρα τον είδα από κοντά. Το ίδιο ισχύει και για τα emergency services – ασθενοφόρα, νοσοκομεία, πυροσβεστική, κλπ. Ο συντονισμός τους ήταν άψογος. Η αφοσίωση των επαγελματιών στο λειτούργημά τους συγκινητική. Συνιστά case study προς μελέτη.
2. Πρωταγωνιστικό ρόλο στο χειρισμό της υπόθεσης και στη δημόσια λογοδοσία που το συνοδεύει είχε η ίδια η Αστυνομία. Όχι το Υπουργείο Εσωτερικών (που υπάγεται πολιτικά), αλλά οι καθ’ ύλην αρμόδιοι. Και φυσικά τα ΜΜΕ δεν απευθύνθηκαν στην Υπουργό Εσωτερικών για πληροφορίες, εκτιμήσεις κλπ. αλλά στην Αρχηγό της Αστυνομίας. Από μόνο της αυτή η πρακτική αποκαλύπτει κάτι ενδιαφέρον για τη σχέση δημόσιας διοίκησης και πολιτικών. Η ανακοίνωση της Αρχηγού χθες ήταν εξαιρετική – ζυγισμένη, αποφασιστική, με το σωστό ύφος.
3. Η κάλυψη του BBC όπως την ανέμενα: υπεύθυνη, συγκρατημένη, διερευνητική, δίχως φωνασκίες και υπερβολές. Εμπνέει, επιπλέον, ένα αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας για το χειρισμό της υπόθεσης. Αυτή τη δύσκολη στιγμή η κοινότητα επιβεβαιώνει την αυτο-πεποιθησή της και τους κοινους δεσμούς που τη συνέχουν.
4. Η στάση των mainstream πολιτικών γενικά, υπεύθυνη. Ανέστειλαν για χθες την προεκλογική καμπάνια από σεβασμό στα θύματα. Τονίζουν τις κοινές αξίες που συνέχουν το έθνος, συγχαίρουν όλες τις εμπλεκόμενες υπηρεσίες για τις ενέργειές τους, μιλάνε για τις εκλογές που οπωσδήποτε πρέπει να διεξαχθούν κανονικά (την ερχόμενη Πέμπτη). Αισθάνεσαι ότι, τέτοιες ώρες, μια πολιτική κοινότητα συσπειρώνεται γύρω από τις κοινές της αξίες και αισθάνεται υπερήφανη για τον τρόπο αντιμετώπισης ενός φρικτού περιστατικού από τις αρμόδιες Αρχές. Το τραύμα γίνεται αφορμή να τονισθεί ξανά τι ενώνει τους πολιτικούς αντιπάλους. Η εθνική υπερηφάνεια ενισχύει το κύρος της Αστυνομίας, η οποία εισπράττει ακόμη μεγαλύτερη εμπιστοσύνη, την οποία επιστρέφει με ακόμη μεγαλύτερο επαγγελματισμό. Βλέπετε τον ενάρετο κύκλο;
5. Η τρομοκρατία δεν είναι πρόβλημα που επιλύεται αλλά μια φρικτά ανεπιθύμητη κατάσταση την οποία μια ανοιχτή κοινωνία καλείται διαρκώς να διαχειρίζεται όσο πιο αποτελεσματικά μπορεί. Κανείς ποτέ δεν μπορεί να αποτρέψει έναν ιδεοληπτικό παράφρονα να αρχίσει να μαχαιρώνει, ούτε ένα μανιακό βομβιστή αυτοκτονίας να συμπαρασύρει άλλους στο θάνατο. Μια καλά οργανωμένη κοινωνία, όμως, το καθιστά όσο πιο δύσκολο γίνεται, πασχίζοντας συγχρόνως, όσο μπορεί, να μην καταστεί ένα αστυνομικό κράτος. Δύσκολη η ισορροπία αλλά δεν πρέπει να χαθεί. Χρειάζεται εμπιστοσύνη στους θεσμούς (ιδιαίτερα στην Αστυνομία και τις μυστικές υπηρεσίες), οι οποίοι πρέπει να διευκολύνονται και να ωθούνται διαρκώς να γίνονται καλύτεροι.
Και βεβαίως, μια κοινωνία χρειάζεται να μην λησμονεί ότι, πάνω απ΄ όλα, συνιστά κοινωνία – μετοχή σε έναν κοινό λόγο. Ο κοινός λόγος είναι εύθραυστος και απαιτεί διαρκή φροντίδα. Όχι τυφλή αγανάκτηση, όχι πολιτικάντικη ή φανατισμένη συμπεριφορά, ούτε στοχοποίηση θρησκευτικών/πολιτισμικών ομάδων, αλλά στοχαστική εγρήγορση, αποφασιστικότητα, κι έναν διαρκή διά-λογο. Ο δήμαρχος του Λονδίνου εξέφρασε αυτό το πνεύμα με τις δηλώσεις του. Η Πρωθυπουργός λιγότερο. Σε μια θεσμικά ώριμη κοινωνία, τα τραύματα ενώνουν αλλά δεν εξαλείφουν τις πολιτικές οπτικές γωνίες.
Θα επανέλθω.

Αντώνης Πανούτσος: Η τρομοκρατία έχει και εθνικότητα και θρησκεία


από το Liberal

Τη δεκαετία του ’80 και στις αρχές του ’90 η ελληνική αριστερά ανακάλυπτε τα νέα θύματα του καπιταλισμού. Τους χούλιγκαν. Κοινωνιολόγοι του Μετς κατέγραφαν την γλώσσα και τις ιεροτελεστίες τους. Επαναστάτες του Στρέφη, μαγεύονταν από τον δυναμισμό τους. Μαρξιστές της Φιλοθέης προσπαθούσαν να τους εντάξουν σε κοινωνικές δυναμικές. «Τα παιδιά στην κερκίδα που είναι η μόνη μας ελπίδα» που τραγουδούσε ο Πορτοκάλογλου δημιουργούσαν και προβληματισμό. Τι δεν κάναμε σωστά για αυτά τα παιδιά; Πώς θα τα πλησιάσουμε; Πώς θα διοχετεύσουν την οργή τους; Αντί για το απλό ότι ένα, δύο χιλιάδες αντικοινωνικοί χούλιγκαν ταλαιπωρούν την κοινωνία, η αριστερά προσπαθούσε να πείσει ότι κάποια εκατομμύρια πολίτες είχαν ταλαιπωρήσει χίλιους, δύο χιλιάδες κάφρους. Στην ίδια λογική σήμερα αντιμετωπίζεται η ισλαμική τρομοκρατία.

Η συνυπευθυνότητα του δυτικού πολίτη για τα «εγκλήματα» των κυβερνήσεών του δεν είναι κάτι καινούργιο στην λογική της τρομοκρατίας. Το 1894 ο αναρχικός Εμίλ Ανρί έβαζε βόμβα με καρφιά στο Cafe Terminus πιστεύοντας ότι δεν υπάρχει αθώος αστός. To 1968 η Rote Armee Fraktion των Baader Meinhof εμπρηστική βόμβα στο Kaufhaus της Φρανκφούρτης για να καταλάβουν οι γερμανοί πως είναι τα ναπάλμ που ρίχνουν οι αμερικάνοι στο Βιετνάμ. Η ισλαμική τρομοκρατία όμως έχει μία διαφορά. Είναι ultra συντηρητική. Αντίθετα από την κοινωνία χωρίς αρχηγούς των αναρχικών του 1890 και του ελεύθερου έρωτα του ’60, η ισλαμική τρομοκρατία θέλει μια κοινωνία χωρίς ιερόσυλα κόμικ, ροκ συναυλίες, μπαρ που ο κόσμος πίνει. Οι τρομοκράτες χτυπάνε αυτούς που απολαμβάνουν αυτό που στους ίδιους έχει απαγορευτεί. Το γελοίο είναι ότι ένα κομμάτι της ελληνικής αριστεράς προσπαθεί να το δικαιολογήσει. Με την αστική διανόηση μέχρι πρόσφατα να λουφάζει.

Η μήνυση του Παναγιώτη Δημητρά στην Σώτη Τριανταφύλλου για υποκίνηση μίσους ή βίας σύμφωνα με τον αντιρατσιστικό νόμο είχε ένα θετικό αποτέλεσμα. Έδειξε πόσο τρομοκρατημένη ήταν η διανόηση με τον φόβο ότι θα κατηγορηθεί για ισλαμοφοβία από τους ροβεσπιέρους της πολιτικής κορεκτίλας. Μέχρι την μήνυση στην Τριανταφύλλου φράσεις όπως «Η τρομοκρατία δεν έχει χρώμα, δεν έχει θρησκεία ή εθνικότητα» που έγραψε μετά την επίθεση στο Λονδίνο στο twitter ο Δημήτρης Παπαδημούλης θα περνούσαν σαν θέσφατα. Σαν αυτοί που επιτέθηκαν με μαχαίρια στο Μπόρο φωνάζοντας Αλαχ ου άκμπαρ θα μπορούσαν να είναι Ισλανδοί σιντοϊστές.

Δεν ήταν. Η τρομοκρατία είναι ο κατ’ εξοχήν χώρος του αυτοπροσδιορισμού. Η τρομοκρατία του Μπρέικβικ στην Νορβηγία είναι ναζιστική επειδή ο ίδιος δήλωσε ότι είναι ναζιστής. Και αν ακολουθούσαν 50-100 άλλοι θα είχαμε νορβηγική ναζιστική τρομοκρατία. Τώρα έχουμε ένα τραγικό αλλά μεμονωμένο κρούσμα. Αντίθετα στην ισλαμική τρομοκρατία δεν έχουμε ένα, ούτε δεκάδες, αλλά εκατοντάδες κρούσματα. Τα οποία ξεκινάνε από την επίθεση τον Μάρτιο του 2016 στο αεροδρόμιο των Βρυξελών (34 άτομα σκοτώθηκαν και 190 τραυματίστηκαν) και καταλήγουμε στην σφαγή των κοπτών στην Αίγυπτο. Όλες οι επιθέσεις έχουν σχέση με το Ισλάμ και πρέπει να είσαι υποκριτής ή σκλάβος των κλισέ για να μην το αναγνωρίσεις.

Ο Δημήτρης Παπαδημούλης έχει βέβαια το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Χρειάζεται chutzpah να είσαι από το κόμμα που έχει πολεμήσει το «καταδικάζουμε την βία από όπου και εάν προέρχεται» και να λες ότι η τρομοκρατία δεν έχει χρώμα και θρησκεία. Έχει και παραέχει. Τα ρεσό, τα λουλούδια, τα je suis Charlie και τα «δεν θα αφήσουμε να μας αλλάξουν τον τρόπο ζωής μας» είναι καλά σαν εκδηλώσεις ευαισθησίας. Όταν απειλείται όμως ο δυτικός τρόπος ζωής τα χέρια δεν είναι για να πηγαίνουν στα αυτιά για να μην ακουστούν αυτοί που λένε ότι είναι ισλαμιστές και σου κήρυξαν τον πόλεμο. Είναι για να σηκώνουν το γάντι. Και η Δύση μοιάζει να το σηκώνει.

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Leo Kastanas: Οι ασυγχώρητοι



Εκείνο το «απέριφραστα» στην καταδίκη της δολοφονικής επίθεσης  τι τόθελες μεγάλε; Ενοχικό, πολύ ενοχικό. Σαν νάθελες να μας πεις ότι τώρα δεν είναι όπως παλιά που καταδικάζαμε με περιφράσεις.  Τώρα, εκ της θέσεώς μας, είμαστε υποχρεωμένοι να καταδικάζουμε τα τρομοκρατικά χτυπήματα χωρίς αστερίσκους. Πάνε εκείνα τα παλιά και ωραία, περί προβοκατόρων και κυπατζήδων που ήθελαν να ενοχοποιήσουν τους αγώνες του λαού μας.  Πάνε εκείνα τα «τέτοιες ενέργειες ρίχνουν αντικειμενικά νερό στο μύλο της αντίδρασης». Τώρα είναι αλλιώς. Κάτι είναι και αυτό. Πρόοδος. Αλλά όχι για πολύ ε;

Αυτό το νερό στο κρασί σας παιδιά δεν αρέσει στον κόσμο. Και να το προσέξετε. Γιαυτό και αποφύγατε να σας δουν στον Ευαγγελισμό. Μην τα ισοπεδώσουμε όλα. Γιατί νομίζω ήταν υπουργός (τρόπος του λέγειν) ένας συνέταιρος που έγραφε «Πούστη Προδότη Παπαδήμο» και «Λάθος ανθρώπους σκότωνε η 17 Νοέμβρη». Δεξιός ήταν βέβαια αλλά έτσι όπως γενήκαμε ή μάλλον μας κάνατε, ποιος αριστερός και ποιος δεξιός τώρα. Όλοι μια παρέα είσαστε. Με την ίδια μούρη. Και τους ίδιους στόχους.

Γιατί ο κοσμάκης έχει μια τρέλα με την τρομοκρατία. Την αγαπά. Από παλιά, από την εποχή της 17 Νοέμβρη. «Καλά κάνουν. Κάποιον να φοβούνται» λέγανε στα καφενεία. Να φοβούνται και να μην του κόβουν τη σύνταξη, ή να μην περιορίζουν τους διορισμούς, ή να μην κλέβουν, κλπ. Μας έχει μείνει αυτό από παλιά. Η βία του εμφυλίου είναι ζωντανή, πέρασε από γενιά σε γενιά και τρώει ακόμα τα σωθικά μας. Γιαυτό και κάτι υπουργοί έχουν την φωτογραφία του Θανάση Κλάρα στο γραφείο τους. Γιατί σηματοδοτεί τον ηρωισμό και το μαχαίρι του εμφυλίου. Τότε που το ΚΚΕ  απέτυχε να μας κάνει Σοβιετία. Τι ατυχία ρε γαμώτο.

Και κλαίγαμε στις ταβέρνες μετά το 74, τραγουδώντας αντάρτικα, μαζί με το κολοκυθάκι το τηγανητό και τη νικοτινίαση. Κλαίγαμε που το ΚΚΕ παρέδωσε τα όπλα στη Βάρκιζα και χάσαμε την ευκαιρία για έναν άλλο κόσμο που ήταν οπωσδήποτε εφικτός. Και οι του δόγματος και οι της ανανέωσης. Γιατί αν είχαμε σοσιαλισμό κάτι θα μπορούσε να γίνει και νάχαμε και λίγο δημοκρατία. «Να για κοίτα τη Ρουμανία». Λέγαμε οι ηλίθιοι.

Αλλά και η περίοδος της χούντας νομιμοποίησε τουλάχιστον ηθικά την ένοπλη πάλη κατά των κρατούντων. Άμα δεν ξέρεις δεν είναι δύσκολο να ταυτίσεις άσχετα πράγματα, δηλαδή τη χούντα με τη δημοκρατία. Συνεπώς άμα ο «Παπαδήμος είναι χούντα» κατά πως λέγατε τότε που ήσασταν στα ντουζένια σας, γιατί να μη θέλει κάποιος κόσμος να τον δει ανάσκελα;

Υπάρχει λαός και κολωνάκι που γουστάρει αυτήν την πολιτική βία. Αν κάτι σας εκτίμησε μετά το 2010 είναι που αυτήν τη βία την μπιζάρατε  και όταν ήσασταν υποχρεωμένοι να την καταδικάσετε βάζατε τις περιφράσεις. «Άμα είναι για το καλό του λαού, η πολιτική βία νομιμοποιείται» λέγανε κάτι τυπάκια που δεν είχαν πιάσει όπλο ούτε στο στρατό. Κάτι φλωράντζες ζουζού ντουντού. Για τη σύνταξη του 50άρη πάντα.  Κάνατε καριέρα πάνω στους σχιζό πιστολάδες που είχαν το δικό τους ταμπουρά. Πολιτικά τα εγκλήματα λέγατε στα δικαστήρια κλείνοντας το μάτι στην καφετέρια της Πέρα Βλαχοστέρνας που ήταν γεμάτη τσοχανταρέους που θέλανε να δούνε αίμα. Δίκαιο αίμα, πάντα. Ζωντανά. Βλέπανε βέβαια της γυναίκας τους όταν γύρναγαν μεθυσμένοι στο σπίτι και την πλάκωναν στο ξύλο, αλλά άλλο γούστο το αίμα της εξουσίας.

Η τρομοκρατία κάθε λεπτής απόχρωσης του ελληνικού ολοκληρωτισμού ζει ακόμα και θα ζει  όσο τυγχάνει λαϊκής αποδοχής και βρίσκει πολιτικούς εκπροσώπους να της κλείνουν το μάτι. Μαύρους και κόκκινους. Μπορεί οι ιδέες της να έχουν ηττηθεί μαζί με τον Χίτλερ και το Στάλιν, μπορεί ο Μάο να άνοιξε βιοτεχνία εσωρούχων, μπορεί ο Μελανσόν να χορεύει με τη Λεπέν το βαλς των αποτυχημένων, αλλά σαυτήν εδώ τη γωνιά της Βαλκανικής έχουμε μάθει να αντιδρούμε όταν ζοριζόμαστε. Δεν σκύβουμε το κεφάλι. Χρεώνουμε αμέσως στους κακούς τους ξένους τα δεινά μας, μισούμε τις ΕΛΙΤ, ειδικά αν έχουν πτυχία του Χάρβαρντ, ανεβάζουμε επάνω όποιον μας πει τα πιο αναίσχυντα ψέματα και μπιζάρουμε από μακριά πάντα και στα σίγουρα το μπάχαλο, τους φόνους, τις καταστροφές που κάποιοι κάνουν για εμάς. «Μουνάκια απεργοσπάστες να καείτε». Για να ζούμε εμείς με δικαιώματα. Σύνταξη στα 50.

Ένας ασυγχώρητος κόσμος, ένα κακόμοιρος κόσμος, ένας ανέραστος κόσμος. Ένας κόσμος δούλων. Δεν είναι όλη η Ελλάδα. Αλλά είναι πολύ από την Ελλάδα. Όταν δεν έχει ντόπιο αίμα να περάσει τη βραδιά του κοιτάζει ακόμα και μέσα από την κλειδαρότρυπα της ισλαμικής παράνοιας μιας και αυτοί αδικημένοι είναι από τις παγκόσμιες ΕΛΙΤ και έχουν μια δικαιολογία να τινάζουν παιδιά στον αέρα. Γιατί αξίζουμε μια ζωή με δικαιώματα που μας τα στέρησαν οι κακοί, οι Άλλοι. Σύνταξη στα 20 γαμώτο.

Τελικά ίσως να μας έχει κάνει κακό εκείνη η αποτυχία του ΚΚΕ να μας κάνει Σοβιετία.