ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

O Θεριστής Αύγουστος

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Διαβαζω οτι στην χθεσινη ορκομωσια στο Γκαζι ολες οι καμερες ηταν στραμμενες διαρκως στους νεοναζί. Ακομα και τη στιγμη που μπηκε ο δημαρχος στον χωρο δεν γυρισε ουτε μια καμερα προς το μερος του.

Καταλαβατε τωρα γιατι παιρνουν τοσο υψηλα ποσοστα; Επειδη τους εχουν κανει σταρ.

Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Take 5 (30-8-2014)



1. Βγήκαν και την έπεσαν του Δραγασάκη για κάτι ψιλά του οικονομικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ που διέρρευσε. Γιατί δεν μας είπε πως θα καταπολεμήσει τη φοροδιαφυγή, πως θα επιβάλει στους δανειστές - εταίρους το κούρεμα του χρέους, πως δεν βλέπει ότι εξασφαλίζει τη φοροδιαφυγή των ελεύθερων επαγγελματιών με το 12000ευρώ αφορολόγητο, πως με πρόγραμμα απασχόλησης 5 δις θα φτιάξει 300.000 θέσεις εργασίας ( γιατί δε βάζει 20 να τελειώνουμε με την ανεργία) και διάφορα άλλα ρηχά και ακοστολόγητα. Γιατί ο Δραγασάκης είναι λογικός και δεν μπορεί να λέει τέτοια πράγματα ελαφρά την καρδία. Οι «λογικοί» του ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή οι πασόκοι δεν ορίζουν τη γραμμή του. Απλά μπήκαν εκεί για να διασωθούν και εύκολα την κοπανάνε αν δουν ότι δεν σώζονται. Κάποιοι φρόντισαν μαζί με τον Παπαδημούλη να την κάνουν για την Ευρώπη ώστε νάχουν το «λογικό» κεφάλι τους ήσυχο. Τη γραμμή τη φτιάχνουν οι γέννημα θρέμμα ΚΚΕ και οι αριστεριστές δηλαδή η ηγεσία που είχε το κόμμα του 3%. Και αυτοί ένα ποίημα ξέρουν και αυτό λένε, διανθισμένο με κάτι ωραία λαϊκά και κούφιες υποσχέσεις. Δεν είναι θέμα λογικής. Λογικοί είναι όλοι. Μόνο που είναι και αριστεροί, πολύ αριστεροί.  

2.    Το όνειρο του Φώτη φαίνεται ότι θαμπώνει αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Σε τόσο ρευστό περιβάλλον (πώς να βρει ο Σαμαράς τους 180;), το αβαβά και το γιαμαμότο είναι τα καλύτερα συστήματα για να μην εκτεθεί και καλά κάνει. Αν δει ότι παίζει στα σίγουρα θα ξεπροβάλει ως η ενδεδειγμένη λύση για τη σωτηρία της χώρας. Αν πάλι δεν, μπορεί να περιμένει την επόμενη βουλή συμπλέοντας εκλογικά με ΣΥΡΙΖΑ. Και πάλι ωραίος θα είναι. Γι αυτό πρέπει να περιμένει την κατάλληλη στιγμή όπως λένε και οι συνεργάτες του. Το δύσκολο είναι η διάσωση των συμπαικτών και συμπαικτριών του. Κάποιες καπάτσες έκλεισαν ήδη στο ΣΥΡΙΖΑ. Κάποιοι τη ψάχνουν με την κυοφορούμενη πασοκική Δημοκρατική Παράταξη. Αλλοι και άλλες σκέφτονται ΠΟΤΑΜΙ. Το θέμα για τους πολιτικούς είναι πρώτα και κύρια η επανεκλογή ή η εκλογή τους. Η πατρίδα μπορεί να περιμένει. Και να στηθεί δεν τρέχει τίποτα. Γιατί αν πάνε οι εκλογές το 2016 είναι μισθοί  δύο χρόνων στην τσέπη. Αλλά και τόσο μακρυά, ποιος ζει ποιος πεθαίνει, μπορεί ν’ αλλάξουνε τα κόζια και να βρεθούν στην απέξω. Έχουν έγνοιες οι σύντροφοι.

3. Σαρώνει ο Αντώνης τα ακροδεξιά αζήτητα και θωρακίζει την έξω δεξιά πτέρυγα της ομάδας με ότι καλύτερο διαθέτει η αγορά. Και ας ζορίζεται ο φιλελεύθερος και μεταρρυθμιστής Κυριάκος. Και τον τύπο με τα «πουσταριά» θα μαζέψει κάποια στιγμή. Χάνεται τέτοιο διαμάντι;  Ξέρετε πόσα μύρια είναι οι ομοφοβικοί στην Ελλάδα. Πόσοι είπαν από μέσα και απέξω τους «ναγιάσει ο στόμας σου μεγάλε»; Και μεις, στον κόσμο μας, του ζητάμε σύμφωνο συμβίωσης και για τους lgbt. Που ζούμε; Εδώ ήρθε και ο ορθόδοξος κομμουνιστής Κουτσούμπας και είπε να μην τους κυνηγάμε τους διαφορετικούς αλλά όχι και γάμους και υιοθεσίες και τέτοια  αμαρτωλά πράγματα. Δίκιο έχει ο σύντροφος, θα τρίζουν τα κόκαλα του Ιωσήφ.  Πάλι καλά δηλαδή, γιατί στην Β. Κορέα τους εκτελούν ενώ ο Κάστρο στα ντουζένια του τους έκλεινε φυλακή. Αυτός το ρεφορμίζει επικίνδυνα που τους αφήνει να συζούν ελεύθερα. Στο θέμα του συμφώνου απλά ξευτιλίζεται ακόμα μια φορά η πιο οπισθοδρομική χώρα της ΕΕ, η Ελλάς.

4. Παρατηρώ ότι πολλοί  πολιτικοί δεν χάνουν ευκαιρία να γελοιοποιούνται υπό τις ιαχές βέβαια των φίλων τους. Πρόσφατα οι αριστεροί ανακάλυψαν το καραγκιοζιλίκι του πολιτικού όρκου και ύψωσαν γροθιές και άρχισαν να ορκίζονται στο λαό, τα λαϊκά συμφέροντα, στη φουκαριάρα τη μάνα του και δε συμμαζεύεται. Για να υπαινιχθούν ότι οι άλλοι με το θρησκευτικό όρκο θα υπερασπιστούν τα συμφέροντα της ολιγαρχίας και των μονοπωλίων. Όλοι δε οι δημοκράτες μαζί έστησαν ένα «πόλεμο» με τους χρυσαυγίτες με ανταλλαγή συνθημάτων και τσαμπουκάδων, στρέφοντας αφελώς τα φώτα της δημοσιότητας στους φασίστες. Οι ορκωμοσίες διαφόρων δημάρχων και περιφερειαρχών μετατράπηκαν σε φασιστικές διαφημίσεις. Μέχρι και ο νουνεχής Μπουτάρης την πάτησε και εμφανίστηκε με το κίτρινο άστρο των Εβραίων για να την πει και καλά στους φαιοχίτωνες. Μόνο που αγαπητέ κ. Γιάννη αυτό το άστρο, όπως γνωρίζεις, κουβαλάει ένα τεράστιο όγκο φρίκης, για τον οποίο η ιστορία κοκκινίζει από ντροπή. Δε λέει να χρησιμοποιείται για φτηνούς συμβολισμούς σε φτηνές φιέστες απέναντι σε ουραγκοτάγκους. Τέλος πάντων δεν είναι όλα «πολιτική». Υπάρχει πράγμα και πιο μέσα. Η ζωή.  


5. Αναρωτιέμαι ώρες - ώρες γιατί η ευτέλεια και η ευκολία κάνουν ταμείο σ’ αυτήν τη χώρα κάθε στιγμή και με κάθε ευκαιρία. Γιατί η δίψα της ιδιοτέλειας σκεπάζει τα μάτια και το νου των ταγών και δεν τολμούν να πουν και να κάνουν κάτι διαφορετικό από αυτό που ζητά το πόπολο. Γιατί η αλήθεια που και αυτοί πολύ καλά γνωρίζουν είναι τόσο δύσκολο να βγει από το στόμα τους. Δεν είναι κακοί άνθρωποι, δεν είναι όλοι αγράμματοι, σίγουρα δεν είναι αφελείς. Είναι κατά μία έννοια και  αυτοί θύματα του μηχανισμού που λαός και πολιτικό σύστημα διαμόρφωσαν σε αγαστή συνεργασία. Και ο μηχανισμός αυτός είναι το κράτος - εργαλείο. Όλη η Ελλάδα είναι ένα κράτος, ένα  σύστημα κλειστό που ανοίγει μόνο για να δεχθεί τις εισροές του δανεικού χρήματος και μετά κλείνει, μονώνεται και ζει στον απόλυτο αυτισμό του. Στο βασίλειο του σκότους κανείς δεν θέλει να ακούει αλήθειες. Δεν χρειάζονται και είναι και οδυνηρές. Ο διαφωτισμός, η νεωτερικότητα, η τεχνολογική επανάσταση, η παγκοσμιοποίηση στην ουσία δεν υπάρχουν για την πλειοψηφία των Ελλήνων. Υπάρχει μόνο ο δικός τους άνθρωπος που θα τους βολέψει. Που ξέρει καλά τους βρώμικους δρόμους του κράτους, που οδηγούν απλά σε ένα ακόμα αδιέξοδο, που όλοι το αποκαλούν «λύση».  Τελικά αυτό το «πολιτική χωρίς κομματικό παρελθόν» είναι μεγάλη κουβέντα. Δεν ξέρω μόνο αν γίνεται, αλλά και αν η κοινωνία αυτή τη χρειάζεται. .

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Χρειάζεται να σκαλίζουμε την Ιστορία;


της FANIA OZ-SALZBERGER*
H κόρη του Αμος Οζ σε μια απόπειρα να δώσει απαντήσεις που μάλλον δεν υπάρχουν.
Ε​​ίναι εξαιρετικά δύσκολο αυτές τις ημέρες να είναι κάποιος Ισραηλινός πολιτικά μετριοπαθής. Για περισσότερο από δέκα χρόνια γράφω και δίνω διαλέξεις σχετικά με τον διάλογο μεταξύ Ευρώπης -Ισραήλ, συχνά στο πλαίσιο της ισραηλινο-παλαιστινιακής σύγκρουσης. Εχω πλέον αποκτήσει εμπειρία στο να ξεχωρίζω την κριτική εναντίον της ισραηλινής πολιτικής (που συχνά αποδέχομαι), τη συμπάθεια για τα αθώα θύματα της σύγκρουσης (που συμμερίζομαι απόλυτα) και τον άκαμπτο, αδαή, γενικευμένο «αντι-ισραηλινισμό» που εύκολα διολισθαίνει σε πλήρη αντισημιτισμό.

Ο σημερινός πόλεμος στη Γάζα έβγαλε πάλι όλα τα δαιμόνια από το μπουκάλι. Οι φιλειρηνικοί Ισραηλινοί -υπάρχουν πολλοί από μας- βρίσκονται παγιδευμένοι μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης. Οταν ξέσπασαν οι εχθροπραξίες, έγραψα ότι θλίβομαι για όλα τα αθώα θύματα της Γάζας αυτής της σύγκρουσης, ιδιαίτερα για τα παιδιά, χωρίς δικαιολογίες, «αλλά» ή συμμετρίες. Πολλοί αποδέχθηκαν την άποψή μου τοις μετρητοίς. Αλλοι, Αραβες και Ευρωπαίοι, μου είπαν ότι τα δάκρυά μου είναι κροκοδείλια και ότι οι Εβραίοι προβαίνουν σε γενοκτονία εναντίον των Παλαιστινίων.

Εβραίοι, όχι Ισραηλινοί. Τα εκατομμύρια Εβραίοι που ζουν εκτός Ισραήλ είναι εξίσου «αμέτοχοι» στη σύγκρουση με τους άμαχους της Γάζας, όμως σήμερα κατηγορούνται, απειλούνται και δέχονται σωματικές επιθέσεις επειδή είναι Εβραίοι και άρα ένοχοι εξ επαγωγής. Εάν δεν είναι αυτό αντισημιτισμός, τότε τι είναι; Και μιλούν για γενοκτονία. Οχι για έναν κακό, βρόμικο πόλεμο. Οχι για μια αντιπαράθεση ανάμεσα σε έναν κανονικό στρατό που προστατεύει τον άμαχο πληθυσμό του και μιας τρομοκρατικής παραστρατιωτικής οργάνωσης που επιτίθεται μέσα από ένα πυκνοκατοικημένο, φτωχό και απροστάτευτο αστικό κέντρο.

Ο ισραηλινός στρατός σίγουρα χρησιμοποίησε υπέρμετρη βία και σκότωσε εκατοντάδες αθώους στην προσπάθειά του να στοχεύσει εξτρεμιστές και ρουκέτες, αλλά η Χαμάς φρόντισε να τοποθετήσει τους εξτρεμιστές και τις ρουκέτες της ακριβώς ανάμεσα σε αμάχους. Αυτοί οι αβοήθητοι άμαχοι δεν έχουν καταφύγια για βόμβες (η χρηματική βοήθεια για την Γάζα διατέθηκε αλλού και τα δομικά υλικά χρησιμοποιήθηκαν για να χτιστούν σήραγγες) και συχνά αναγκάστηκαν από τη Χαμάς να παραμείνουν εκεί όπου βρίσκονταν, όταν οι ισραηλινός στρατός τους προειδοποιούσε να φύγουν.

Αυτά είναι τα γεγονότα. Σίγουρα πρόκειται για ένα βρόμικο πόλεμο. Ακόμα και οι δικαιολογημένοι πόλεμοι -και πιστεύω ακράδαντα ότι το Ισραήλ είχε casus belli για να απαντήσει στον καταιγισμό ρουκετών που εξαπέλυσε η Χαμάς εναντίον του- μπορούν να γίνουν βρόμικοι πόλεμοι. Το jus ad bellum (δίκαιο για πόλεμο) δεν εγγυάται το jus in bello (δίκαιο στον πόλεμο). Πάντως γενοκτονία δεν είναι.

Αυτό το δίδυμο, «Εβραίοι» και «Γενοκτονία» γίνεται όλο και πιο δημοφιλές σήμερα στη ρητορική μίσους κάποιων Αράβων και Ευρωπαίων, οι οποίοι είναι πρόθυμοι να αναιρέσουν τη μνήμη του Ολοκαυτώματος (που πολλοί λανθασμένα παρερμηνεύουν ως ένα άλλοθι που επινόησαν οι Ισραηλινοί για να επιτίθενται) και να μετατρέψουν τους Εβραίους σε μαζικούς δολοφόνους. Θα ήθελα να πιστεύω ότι κανένας Ελληνας δεν δέχεται αυτή τη δικαιολογία για την υποβάθμιση του πραγματικού Ολοκαυτώματος, αλλά γνωρίζω ότι κάποιοι το κάνουν.

Οπως αναφέρει και ο Αριστοτέλης, το να είναι κανείς μετριοπαθής δεν σημαίνει ότι πρέπει να βρίσκεται ακριβώς στη μέση. Η πραγματικότητα δεν είναι ποτέ συμμετρική. Η Χαμάς είναι πολύ χειρότερη ως κυβέρνηση απ’ οποιαδήποτε ισραηλινή κυβέρνηση. Οι εξτρεμιστές της Χαμάς και της ισλαμικής τζιχάντ στη Γάζα είναι πολύ πιο βάρβαροι στο πεδίο της μάχης από τον ισραηλινό στρατό. Περικυκλώνουν τους μαχητές τους με παιδιά, αποθηκεύουν το οπλοστάσιό τους σε σχολεία και νοσοκομεία, περιλαμβανομένων των εγκαταστάσεων της UNRWA, και απειλούν ή διώχνουν τους δημοσιογράφους που τολμούν να μεταδώσουν αυτές τις πληροφορίες. Στοχεύουν εσκεμμένα ισραηλινά νηπιαγωγεία και νοσοκομεία με ρουκέτες. Εάν είχαν τη δύναμη πυρός της ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας και του Πυροβολικού, η σφαγή των Ισραηλινών που θα ακολουθούσε, θα επισκίαζε οτιδήποτε βλέπουμε στη Γάζα σήμερα. Τόσο το Ισραήλ όσο και η Χαμάς έχουν αποτύχει μέχρι στιγμής παταγωδώς σε δύο από τους δεδηλωμένους στόχους τους. Η Χαμάς απέτυχε στην προσπάθειά της να σκοτώσει παιδιά στο Ισραήλ και το Ισραήλ απέτυχε στην προσπάθειά του να μη σκοτώσει παιδιά στη Γάζα. Και αυτό αποτελεί μέρος της ασυμμετρίας της σημερινής μας κατάστασης.

Αλλά τι γίνεται με τη φυλάκιση των κατοίκων της Γάζας σε αυτή τη δύστυχη, πυκνοκατοικημένη, σφυροκοπημένη λωρίδα γης; Πριν από χρόνια δημοσίευσα ένα άρθρο σε γερμανική εφημερίδα χρησιμοποιώντας την αλληγορία του γείτονα που κάθεται στο μπαλκόνι του με ένα μωρό στα πόδια του, πυροβολώντας ταυτόχρονα μέσα στο υπνοδωμάτιο των παιδιών σας. Θα ανταποδίδατε τα πυρά; Ναι, θα το κάνατε. Ο πατέρας μου ο Αμος Οζ πρόσφατα δανείστηκε την αλληγορία μου (στην οικογένειά μου επιτρέπονται τέτοια δάνεια) για να περιγράψει τον σημερινό κύκλο της βίας. Tο Ισραήλ αποχώρησε από τη Γάζα το 2005 μόνο και μόνο για να δει την ανάληψη της εξουσίας από τη Χαμάς και το νότιο Ισραήλ να δέχεται καταιγισμό ρουκετών. Γιατί να μη γίνουν διαπραγματεύσεις για την ειρήνη; Επειδή η Χαμάς επιθυμεί τη διάλυση του Ισραήλ και όλους τους Εβραίους νεκρούς.

Αλλά γιατί να σκαλίζουμε την Ιστορία; Οι σημερινοί αντισημίτες που παριστάνουν τους «αντι-Ισραηλινούς» δεν ενδιαφέρονται για την Ιστορία. Θέλουν να εξαφανιστεί το Ολοκαύτωμα, οι Εβραίοι να είναι οι ένοχοι και να παραμείνουν ένοχοι. Μάλιστα, αυτός είναι ο «νέος αντισημιτισμός» διότι στοχοποιεί το Ισραήλ ως το αρχέτυπο του μεγάλου, κακού υπερ-Εβραίου. Αλλά πρόκειται επίσης για ένα διαχρονικό αντισημιτισμό, διότι είναι μετα-ιστορικός, καθώς βασίζεται στην ψυχολογία αντί στα γεγονότα.

Φοβάμαι ότι η θρησκεία παίζει συχνά έναν παράλογο ρόλο σε αυτήν την ιστορία. Η ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση ποτέ δεν αφορούσε τον Ιουδαϊσμό και το Ισλάμ, αλλά εδάφη και επικυριαρχία. Σήμερα, φανατικοί ισλαμιστές έχουν οικειοποιηθεί τον παλαιστινιακό αγώνα, ενώ ακραίοι ορθόδοξοι Εβραίοι επιμένουν να εγκαθίστανται σε κάθε τμήμα του βιβλικού Ισραήλ εις βάρος ενός συμβιβασμού.

Αυτός είναι και ο λόγος που μετριοπαθείς άθεοι όπως εγώ χρειαζόμαστε όλη την υποστήριξη που μπορούμε να αντλήσουμε από μετριοπαθείς μουσουλμάνους, χριστιανούς και θρησκευόμενους Εβραίους. Η διαχωριστική γραμμή στη σημερινή μάχη δεν είναι ανάμεσα στις τρεις θρησκείες ούτε μεταξύ των θρησκευόμενων και των μη θρησκευόμενων. Η διαχωριστική γραμμή -τώρα είναι η σειρά μου να δανειστώ μια φράση του πατέρα μου- βρίσκεται μεταξύ των φανατικών και των μετριοπαθών.

Επειδή δεν θέλω να πιστεύω ότι οι περισσότεροι Ευρωπαίοι, ή ακόμα και οι περισσότεροι Αραβες, θέλουν να τροφοδοτούνται με ψέματα και να ποτίζονται με μίσος. Επειδή ως μελετήτρια του Διαφωτισμού και φιλελεύθερη πολιτικά πιστεύω ότι ο ορθολογικός διάλογος, σε συνδυασμό με την ανθρώπινη συμπόνια, τελικά θα κερδίσουν. Επειδή ως ανθρωπίστρια, Ισραηλινή, Εβραία, και σιωνίστρια που πιστεύει στη λύση δύο κρατών, προσδοκώ ότι η ελπίδα θα κερδίσει. Αλλά μόνο εάν βοηθήσουμε η ελπίδα να κερδίσει.
* Ιστορικός και συγγραφέας. Δημοσιεύθηκε στο Christ & Welt και αναδημοσιεύεται στην «Κ» σε ελληνική εκδοχή κατ’ αποκλειστικότητα με την άδεια της συγγραφέως

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

Ο διάλογος και ο μελλοντικός συντονισμός των κομμάτων του κέντρου και της κεντροαριστεράς


 του Θόδωρου Σούμα  

Καταρχάς τίθεται το ζωτικό ερώτημα: είναι επιθυμητός ή απαραίτητος ο διάλογος, η ανταλλαγή απόψεων ή και, αργότερα, ο συντονισμός των οργανωμένων πολιτικών δυνάμεων του κέντρου και της κεντροαριστεράς;    
Πριν απαντήσουμε σ’ αυτή την ερώτηση πρέπει να κατανοήσουμε πόσο αναγκαία είναι η πολιτική ύπαρξη του χώρου ανάμεσα στην κεντροδεξιά ΝΔ και τον αριστερό ΣΥΡΙΖΑ. Εάν το «κενό» διάστημα, ο πολιτικός χώρος ανάμεσα στις δύο, σήμερα, μεγαλύτερες δυνάμεις συρρικνωθεί ακόμη περισσότερο, η ολοένα εντεινόμενη πόλωση και ο φανατισμός θα αυξηθούν, οι ψύχραιμες φωνές θα λιγοστέψουν, οι έξυπνες πολιτικές ιδέες που κυκλοφορούν θα λιγοστέψουν και η πολιτική θα φτωχύνει…

Σε όλες τις σημαντικές ευρωπαϊκές χώρες ο σοσιαλδημοκρατικός, «κεντροαριστερός» χώρος είναι διακριτός και έχει μέχρι σήμερα δώσει καθοριστικές λύσεις σε πολλά κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα αυτών των χωρών, έχει συμβάλλει αποφασιστικά στη δημιουργία του μεταπολεμικού κοινωνικού κράτους πρόνοιας και στην μεταπολεμική, πολύχρονη ειρήνευση των λαών της Ευρώπης… Στην Ελλάδα, που αποτελεί μέρος του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι, όσο κι αν δυσαρεστούνται οι σοβινιστές, τίθενται παραπλήσια ζητήματα με τα ευρωπαϊκά. Η ελληνική κεντροαριστερά, το κέντρο και η σοσιαλδημοκρατία οφείλουν και μπορούν να συμβάλλουν στην επίλυση των αντίστοιχων δικών μας, ιδιαίτερων κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών προβλημάτων με έναν τρόπο που δεν μπορούν να το κάνουν -εκ της ιδεολογίας τους και της συνήθους, στενόμυαλης πρακτικής τους- η συντηρητική (κεντρο)δεξιά και η λαϊκιστική, δημαγωγική, παραδοσιακή (και άρα αρκούντως δογματική) ριζοσπαστική αριστερά. Ο χώρος του κέντρου και της κεντροαριστεράς είναι κατά συνέπεια απολύτως αναγκαίος λειτουργικά, ακόμη και ως πολιτικός χώρος που θα κληθεί να συνεργαστεί και μελλοντικά να συγκυβερνήσει με ένα από τα άλλα δύο κυρίαρχα, σήμερα, κόμματα, μετά τις επόμενες βουλευτικές (1)· αναγκαίος επίσης ως χώρος που θα προωθήσει έμπρακτα την απολύτως απαραίτητη πολιτική κουλτούρα συνεργασιών και συναινέσεων, που δυστυχώς δεν έχει ακόμη εμπεδωθεί στην πολύπαθη λόγω πολιτικών φανατισμών κι εμφυλίων και καθυστερημένη, σε αρκετούς τομείς, χώρα μας.

Ένα άλλο εύλογο ερώτημα είναι: Είναι αναγκαίος ο συντονισμός, η σύμπλευση, η στενή συνεργασία, ενδεχομένως και η σύμπραξη των δυνάμεων της κεντροαριστεράς και του κέντρου; Ο συντονισμός και η έστω έως έναν ορισμένο βαθμό συνεργασία των κεντροαριστερών και κεντρώων δυνάμεων καθίστανται αναγκαίοι εάν πιστεύουμε τη δυνατότητα πραγματοποίησης των κοινωνικοπολιτικών και οικονομικών στόχων του προοδευτικού, κοινωνικού κέντρου (2).

Σήμερα όμως, εκ των πραγμάτων είναι πιθανή μονάχα η εκδοχή της παράλληλης πορείας (ή και της χαλαρής ανταλλαγής απόψεων, στην καλύτερη περίπτωση) των υπαρχόντων κεντρώων και κεντροαριστερών πολιτικών σχηματισμών. Πιο συγκεκριμένα, η θέση του κ. Θεοδωράκη και του Ποταμιού πως δεν επιθυμούν τη συνεργασία με πεπαλαιωμένα κόμματα που φθίνουν, μπορεί να οδηγήσει απλά και μόνο στην προαναφερόμενη παράλληλη πορεία, που κι αυτή όμως έχει σήμερα τη λειτουργικότητα και χρησιμότητά της, αν συνοδευτεί από ανταλλαγή απόψεων και διάλογο…
(Εδώ να υπενθυμίσουμε πως ορισμένοι σχολιαστές εκτιμούν πως το σύνολο των υπαρχόντων κεντροαριστερών κομμάτων συγκεντρώνουν μεγαλύτερο άθροισμα από ό,τι θα συγκέντρωνε ένα ενιαίο κεντροαριστερό κόμμα, λόγω των υπαρκτών διαφορών, αντιπαθειών και διαφωνιών των οπαδών…)
Ο διάλογος και η αρχική ανταλλαγή απόψεων και ιδεών αποτελούν την αναγκαία βάση για να θεμελιωθεί μια μελλοντική συνεργασία, γι’ αυτό και είναι σημαντικότατοι. Πρέπει, όμως, για να χρησιμεύσουν ως βάση για το αύριο, να συστηματοποιηθούν: Καταρχήν να υπάρξουν, να δημιουργηθούν διαδικτυακοί ιστότοποι, ενδεχομένως κατόπιν συμφωνίας των αντίστοιχων πολιτικών φορέων, ιστότοποι, διαδικτυακά φόρουμ κατάθεσης απόψεων και διαλόγου των ενδιαφερόμενων κεντροαριστερών, κεντρώων και σοσιαλδημοκρατών πολιτών, στελεχών και ακτιβιστών.   
   
Εάν γίνει, εάν επιτευχθεί ένας συστηματικός και γόνιμος διάλογος των πολιτικών σχηματισμών και των στελεχών τους, μπορεί σε ένα επόμενο στάδιο να επιχειρηθεί και να επιτευχθεί ο απλός συντονισμός των ενεργειών και πρωτοβουλιών τους σε επιμέρους κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά θέματα (παιδεία, υγεία, αγροτικό, εξωτερική πολιτική, ασφαλιστικό κ.λπ.), δηλ. κάτι πολύ σημαντικό. Γνωρίζουμε βέβαια, για να μην καλλιεργούμε ψευδαισθήσεις, πως οι πολιτικές διεργασίες, συναινέσεις και συνεργασίες είναι αποτέλεσμα των αποφάσεων των ηγετικών στελεχών των κομμάτων. Δεν θα επεκταθούμε περισσότερο γιατί όπως είπαμε είναι ακόμη μεγάλες οι δυσκολίες και οι υπάρχουσες δυσπιστίες μεταξύ του ΠΑΣΟΚ/της Ελιάς-Δημοκρατικής-Προοδευτικής παράταξης, του Ποταμιού, της Μεταρρυθμιστικής τάσης της ΔΗΜΑΡ (δεν αναφέρομαι στο σύνολο της ΔΗΜΑΡ γιατί βλέπω πως η ηγεσία Κουβέλη προσβλέπει στη συμμαχία με τον ΣΥΡΙΖΑ και όχι στην κεντροαριστερά, που είναι το θέμα μας), της Πρωτοβουλίας των 58, των Γεφυρών, κ.α. Απλά υπενθυμίζουμε πως για να επιτευχθεί ένας καθοριστικός συντονισμός είναι απαραίτητη ως υπαρκτή βάση η προηγούμενη ανταλλαγή γνωμών των υπαρχουσών δυνάμεων. Θα συνεχίσουμε πάνω σ’ αυτό το καυτό θέμα της συνεργασίας της κεντροαριστεράς και του κέντρου, με ένα επόμενο άρθρο μας.

Σημειώσεις:
(1). Αυτό βέβαια γίνεται και σήμερα, διαμέσου της κυβερνητικής συνεργασίας του ισχυρότερου κόμματος στη βουλή, της ΝΔ, με το κεντροαριστερό ή κεντρώο (πείτε το όπως προτιμάτε) ΠΑΣΟΚ.
(2). Η πολιτική συνεργασία δεν θα αποτελούσε θεμιτό πολιτικό στόχο μόνο εάν ενδιαφερόμασταν -ή ενδιαφέρονταν- απλά και μόνο για την καλύτερη δυνατή πολιτική καριέρα των στελεχών του χώρου, δηλ. για προσωπικές στρατηγικές πολιτικής επιβίωσης… Μα αυτό δεν αφορά τη μεγάλη πλειονότητα των άδολων οπαδών της κεντροαριστεράς και του κέντρου.

…………………………………………………….

Ο Θόδωρος Σούμας είναι συγγραφέας και κριτικός κινηματογράφου. Έχει δημοσιεύσει μία συλλογή διηγημάτων, πέντε βιβλία για τον κινηματογράφο στις εκδόσεις Αιγόκερως και ένα τις εκδ. Νεφέλη. Σήμερα γράφει στα περιοδικά The books’ Journal και Δένδρο. Έχει γράψει πολλά κείμενα για το σινεμά σε διάφορα έντυπα και κινηματογραφικά περιοδικά  Δημοσιεύτηκαν κείμενά του στις ιστοσελίδες cinephilia.gr, camerastyloonline.gr, cinemainfo.gr, cine7.gr, mhmadas.gr, κ.α. Έχει γυρίσει το ένα μέρος της μεγάλου μήκους ταινίας-δίπτυχο Περί έρωτος και δύο ταινίες μικρού μήκους.




Φύλο συκής για την Προεδρία


Ο ΦΚ θέλει πολύ να γίνει πρόεδρος. Απλά αναζητά το σίγουρο και εύσχημο τρόπο. Θα τον κάνει η ΝΔΠΑΣΟΚ ή θα τον κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ; (leo)
του Νίκου Μπίστη από το protagon
Αν υπάρχει ένα και μοναδικό επιχείρημα για μια πιθανή υποψηφιότητα Φώτη Κουβέλη για την Προεδρία της Δημοκρατίας αυτό έχει να κάνει με την αποφυγή των εκλογών, την αγορά χρόνου και την ακύρωση των εκλογικών σχεδιασμών του ΣΥΡΙΖΑ. Όλα τα αλλά ότι ενώνει και συνθέτει, ότι τα έχει όλα και συμφέρει απλώς εκθέτουν όσους τα λενε χωρίς να τα πιστεύουν. Αν τελικά επιλεγεί ο ΦΚ πρέπει να ανάψει μια λαμπάδα στον Αλέξη Τσίπρα. Συνεχίζοντας ο τελευταίος μια αρνητική παράδοση συνδέει την εκλογή Προέδρου με τις εκλογές. Αντί να συμβάλει σε λύση ενωτική και αξιοκρατική αγνοεί τη ratio legis του συνταγματικού νομοθέτη, που θέτει το όριο των 180 ώστε να φτάσουμε και εμείς κάποτε στην εκλογή ενός Περτίνι ή ενός Ναπολιτάνο. Αντιστρέφοντας αυτή τη λογική μετατρέπεται η Προεδρική εκλογή σε παίγνιο για τις ανάγκες της συγκυρίας και εκ των πραγμάτων οδηγούμαστε σε λύση ανάγκης. «Έλα, μωρέ, δεν βαριέσαι, άσε να τελειώνουμε, αφού δεν έχει ουσιαστικές αρμοδιότητες» είναι ο αντίλογος και μη μου πείτε ότι δεν είναι αυτή η βασική επιχειρηματολογία, πέρα από τις περικοκλάδες. Ναι, μέχρι να σπάσει ο διάβολος το ποδάρι του, να συμβεί το ατύχημα και να μας έρθει ο λογαριασμός ετών από επιλογές ανάγκης. Γιατί αυτές είναι οι πονηριές και τα απρόβλεπτα της Ιστορίας.

Χαρακτηριστική είναι η ημιεπίσημη αντίδραση της ΔΗΜΑΡ δια στόματος του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της Νίκου Τσούκαλη. Σε άψογα Γιαμαμότο (ρωτήστε τον φίλο Λεωνίδα Καστανά για τη δυσνόητη αυτή διάλεκτο που απαιτεί για την κατανόησή της επιτελείο μεταφραστών) μας πληροφορεί ότι «οι πολιτικές συνθήκες εκείνης της περιόδου θα κρίνουν κατά πόσο η παρούσα Βουλή μπορεί να εκλέξει ή όχι Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Θα αξιολογήσουμε τις συνθήκες εκείνης της περιόδου και θα αποφασίσουμε στο κατά πόσο πρέπει ή μπορεί η παρούσα Βουλή να εκλέξει Πρόεδρο Δημοκρατίας.». Ας παραβλέψουμε την εκκωφαντική αοριστία της συγκεκριμένης άποψης, τη λογική του βλέποντας και κάνοντας και την απόλυτη εξάρτηση της Προεδρικής εκλογής από τις πολιτικές συνθήκες. Με κάποιες γνώσεις μεταφραστή της διαλέκτου που νομίζω ότι διαθέτω και συνεκτιμώντας όλη τη δήλωση θα αποπειραθώ μια ερμηνεία τόσο για τα γραφόμενα όσο και για τα ευκόλως εννοούμενα. «Τιμά», λοιπόν, «τη ΔΗΜΑΡ η πρόταση που, όμως, είναι άκαιρη». Σε μετάφραση: δεν την απορρίπτουμε. Και συνεχίζει: «Αυτό που έχουμε πει σαφέστατα είναι ότι με τις παρούσες, τις υφιστάμενες πολιτικές συνθήκες και με τα προγράμματα που ασκούνται δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει συναίνεση τότε. Πρέπει να συνδεθεί οποιαδήποτε πρωτοβουλία με ραγδαίες αλλαγές των ασκούμενων πολιτικών». Αν πάρει κανείς κατά γράμμα την πρόταση αποκλείεται η ΔΗΜΑΡ να συναινέσει. Εκτός αν θεωρηθούν ραγδαία αλλαγή πολιτικής οι φοροελαφρύνσεις που ήδη έχει προαναγγείλει εν όψει ΔΕΘ ο πρωθυπουργός. Ή αν τρελαθεί η συγκυβέρνηση και υιοθετήσει τη γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ με την οποία μήνες τώρα συμπλέει αισχυντηλά η ΔΗΜΑΡ. Σε ελεύθερη μετάφραση τώρα «Αν τα βρούμε, δώστε ένα φύλο συκής, να σώσουμε τα προσχήματα. Αν όμως δεν τα βρούμε, επειδή πολιτικά έχουμε κάνει ένα τεράστιο σλάλομ από αντιμνημονιακή δύναμη, σε κυβερνητικό εταίρο και τούμπαλιν στην αντιπολίτευση δεν αποκλείεται να πάμε για εκλογές με ανοιχτό το θέμα της Προεδρίας κλείνοντας το μάτι στην αντιπολίτευση». Γι’ αυτό όπου βλέπετε «θα αξιολογήσουμε τις πολιτικές συνθήκες εκείνης της περιόδου» να μεταφράζετε: «θα διαπραγματευόμαστε μέχρι τέλος περιόδου». Αυτό που με οδύνη συνειδητοποιούν τα εκτός Βουλής στελέχη της ΔΗΜΑΡ κάθε απόχρωσης είναι ότι αυτή η διαπραγμάτευση δεν αφορά τη ΔΗΜΑΡ, αλλά ένα πρόσωπο. Η ΔΗΜΑΡ με τη γραμμή Ιανού και τη διπλή γλώσσα, με ευθύνη -όχι αποκλειστική- του συγκεκριμένου προσώπου, εξαερώθηκε και η όποια της επιλογή στο θέμα της Προεδρίας απλώς θα της δώσει τη χαριστική βολή. Είναι οδυνηρό να συνειδητοποιούν ότι χρησιμοποιήθηκαν αλλά το παιγνίδι χόντρυνε και δεν τους έχουν πλέον ανάγκη.
ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

Αντιρατσιστικός νόμος ναι. Αντιρατσιστική κοινωνία;


 του Λεωνίδα Καστανά

Ο δημόσιος διάλογος γύρω από το ρατσισμό και την ομοφοβία καταναλώνεται σήμερα στις διατάξεις ενός, προς το παρόν, νόμου - φάντασμα αλλά αποφεύγει την ουσία. Οι πολιτικές δυνάμεις ερίζουν για την ποιότητα και την ποσότητα του αντιρατσισμού τους κλείνοντας η κάθε μια το μάτι στα δικά τους ακροατήρια διατυπώνοντας ανέξοδα προτάσεις. Είναι αναμφίβολο ότι χρειαζόμαστε ένα επικαιροποιημένο νόμο που θα κατοχυρώνει τα αυτονόητα για ευρωπαϊκή χώρα. Ωστόσο και ο ισχύων νόμος Ν.2462/1997 καλύπτει με επάρκεια πολλά χωρίς όμως να έχει αποτρέψει τις ολοένα και αυξανόμενες εκδηλώσεις ρατσιστικής βίας κατά μεταναστών, ομοφυλόφιλων και Εβραίων. Μέχρι σήμερα έχουν υποβληθεί καμιά 60αριά μηνύσεις με τον αντιρατσιστικό νόμο (σχεδόν όλες από το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι) αλλά μόνο μία οδήγησε σε αμετάκλητη καταδίκη και μάλιστα για αντισημιτισμό. Νόμοι υπάρχουν καταδίκες όμως όχι.

Ας δούμε ενδεικτικά το άρθρο 20 του Ν.2462/1997:
1. Κάθε προπαγάνδα υπέρ τoυ πολέμου απαγορεύεται από τo νόμο.
2. Κάθε επίκληση εθνικού, φυλετικού ή θρησκευτικού μίσους, πoυ απoτελεί υπoκίνηση διακρίσεων, εχθρότητας ή βίας απαγορεύεται από τo νόμο.

Σε μια κοινωνία που ρέπει προς το φανατισμό και την αμετροέπεια οι αναγκαστικά γενικόλογες διατάξεις δεν δίνουν τη δυνατότητα στο δικαστή και των καλύτερων προθέσεων να αποφανθεί με βεβαιότητα ποιος λόγος είναι ρατσιστικός και ποιος όχι εκτός από εξόφθαλμες περιπτώσεις οι οποίες και θα περιοριστούν με τη ψήφιση ενός αυστηρότερου νόμου. Το ρατσιστικό και ομοφοβικό δυναμικό της κοινωνίας έχει πάμπολλους τρόπους να εκφράσει την απέχθειά του προς το διαφορετικό  περνώντας κάτω από το νόμο. Τα όρια μεταξύ της ελευθερίας λόγου (που σίγουρα δεν είναι ασύδοτος) και του κηρύγματος μίσους και βίας είναι συχνά δυσδιάκριτα και αμφίσημα και το δικαστήριο διστάζει να καταδικάσει τελεσίδικα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο διάχυτος αντισημιτισμός που πολύ εύκολα πλασάρεται ως αντισιωνισμός και αθωώνεται. Στον αντίποδα, οποιαδήποτε αναφορά στο ισλαμοφασιστικό στοιχείο μπορεί να θεωρείται ως ισλαμοφοβία και να καταδικάζεται.

Η εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων  δυστυχώς δεν είναι θέμα νόμων και διατάξεων. Είναι θέμα παραδόσεων, παιδείας και πολιτικής βούλησης.

Η ελληνική παράδοση δεν είναι με το μέρος της ανεκτικότητας. Μια κλειστή κοινωνία με ισχυρό αντιευρωπαϊκό και αντιαμερικανικό δυναμικό, ελεγχόμενη ασφυκτικά από το κράτος, τα ΜΜΕ και το συντηρητικό κομματικό σύστημα, έμπλεος  από βαλκανικό και ανατολίτικο επαρχιωτισμό δεν είναι καθόλου εύκολο να συμβιβαστεί με την lgbt κοινότητα, τους μελαψούς μετανάστες, τους τσιγγάνους ή τους εβραίους. Σε μια εποχή παρατεταμένης πολιτιστικής και οικονομικής κρίσης, με εναλλασσόμενες εστίες που υποδαυλίζονται συγκυριακά από πολυποίκιλα συμφέροντα, η παράδοση γίνεται όπλο στα χέρια αυτών που έχουν λόγο να διαιρέσουν, να αποπροσανατολίσουν και να χρεώσουν τα δεινά στο ξένο και το διαφορετικό. 
Η παιδεία τόσο ως βασική εκπαίδευση όσο και ως γενικότερη πολιτιστική διαδικασία σπρώχνει με επιμέλεια το πρόβλημα κάτω από το χαλί ή  υποδαυλίζει την εχθρότητα. Στα σχολεία ο σοβαρός διάλογος γύρω από το πρόβλημα του ρατσισμού απουσιάζει παντελώς, στα ΜΜΕ οι ομοφυλόφιλοι παρουσιάζονται συνήθως ως καρικατούρες ανθρώπων, οι ρομά ως παράνομοι, οι μετανάστες ως επικίνδυνοι γενικώς, οι Εβραίοι ως σκοτεινοί και αβυσσαλέοι  τύποι. Κάθε γεγονός που σχετίζεται με το ρατσισμό παραδίνεται στα χέρια αδαών, φοβικών και βίαιων δημαγωγών, που φωτίζουν επιλεγμένες μορφές του γεγονότος και οδηγούν στη συσσώρευση μίσους και από αυτήν στην αυτοδικία. Η γιγάντωση της Χρυσής Αυγής είναι το πιο εμφατικό αποτέλεσμα αυτού του είδους «διαπαιδαγώγισης» των πολιτών. 

Ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας μας δεν θέλει να σταθεί μπροστά στον καθρέφτη της και να αναγνωρίσει τα αίτια που την οδήγησαν στην κρίση και ως εκ τούτου ο ξένος και ο σεξουαλικά διαφορετικός εύκολα μετατρέπονται σε μαύρο πρόβατο στο συλλογικό φαντασιακό. Κάτι τέτοιο βολεύει το πολιτικό σύστημα γιατί αφαιρεί από αυτό ένα μέρος της ευθύνης και ως εκ τούτου είναι πρόθυμο θωπεύοντας αυτιά να το χρεώσει στους «Άλλους» στα πλαίσια του εθνολαϊκισμού που τείνει να μετατραπεί σε καθολική πολιτική ιδεολογία. Η αντίληψη ότι η Ελλάδα είναι θύμα «Εβραιομασονιστών», ότι η παγκοσμιοποίηση και η μετανάστευση είναι έργο σκοτεινών οικονομικών και πολιτικών λεσχών και οι σεξουαλικά διαφορετικοί κυβερνούν τον κόσμο έχει εδραιωθεί σε μεγάλες μερίδες λαϊκών στρωμάτων που μπορεί να μη συμμετέχουν στον επίσημο δημόσιο διάλογο αλλά εκφράζουν το «πόνο» τους στα καφενεία και τις αυλές.

Όσο τα κόμματα δεν αποφασίζουν να καταδικάσουν από κοινού τη βία απ’ όπου και αν προέρχεται, όσο «καθηγητές» και δημοσιογράφοι ρητά ή υπόρρητα ενσταλάζουν ρατσιστικό μίσος στο σώμα των πολιτών και όσο ο διχαστικός πολιτικός λόγος είναι κανόνας δεν πρόκειται κανένας αντιρατσιστικός νόμος όσο τολμηρός και αν είναι να αλλάξει την κατάσταση. Όσο οι μετανάστες είναι «σκιές» και αποκλείονται από το δημόσιο λόγο, τουλάχιστον για τα θέματα που τους αφορούν, δεν υπάρχει τρόπος να σπάσει το σπυρί και να πληροφορηθεί αντικειμενικά η κοινωνία.

Αλήθεια,  γιατί κανένα ΜΜΕ δεν δίνει έστω μια ώρα εκπομπής σε μετανάστες; Γιατί η lgbt κοινότητα δεν βρίσκει δημόσιο βήμα; Γιατί δεν προβάλλονται ήπιες φωνές Παλαιστινίων και Εβραίων; Γιατί αυτές τις μέρες του φρικτού Ισλαμικού Κράτους, δεν εμφανίζεται πουθενά η άποψη του «λογικού» Ισλάμ; Γιατί στα σχολεία δεν γίνονται  project γύρω από το θέμα της σεξουαλικής διαφορετικότητας; Γιατί σιωπούν παντελώς οι πολυάριθμες σχολές ουμανιστικών σπουδών; Γιατί αφήνουμε τους βάρβαρους και τους άσχετους να ορίζουν την ατζέντα;

Ειδικά για το θέμα της ομοφοβίας που μας υποβαθμίζει ως σύγχρονη κοινωνία, η lgbt κοινότητα πρέπει να πάρει την τύχη στα χέρια της. Το κράτος - πατερούλης ούτε πρόθεση έχει, ούτε και δικαίωμα να καθορίζει τις τύχες της. Θα πρέπει να άρει κάθε φοβία, κάθε κόμπλεξ, κάθε δισταγμό και να βγει μπροστά και να διατυπώσει με παρρησία την άποψή της. Δεν είναι τα σύμφωνα διαβίωσης ή οι ομόφυλοι γάμοι που θα αλλάξουν ριζικά την κατάσταση, έστω και αν είναι απαραίτητα ως πρώτο βήμα. Η βελτίωση των δημόσιων συνθηκών της ζωής των μελών της δεν είναι δυνατόν να επαφίεται στο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας ή στην αλλαγή της κυβέρνησης.  Ο βαθύτατος εθνολαϊκισμός σχεδόν ολόκληρου του πολιτικού φάσματος δεν θα επιτρέψει σε καμιά ηγετική ομάδα κανενός κόμματος να πάει κόντρα στην παράδοση και τα στερεότυπα ακόμα και αν το ήθελε. Και εδώ η αυτοοργάνωση και η αλληλεγγύη, η τόλμη και η επιστημονική τεκμηρίωση, ο ακομμάτιστος ακτιβισμός και το φιλελεύθερο πνεύμα είναι τα ελπιδοφόρα στοιχεία μιας αργής αλλά στέρεας κοινωνικής μεταβολής στα ζητήματα του ρατσισμού που μας ταλανίζουν.
   


Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

Αιώνιοι φοιτητές; Τι είναι αυτό;


Ιωακείμ Γρυσπολάκης από τη Μεταρρύθμιση


Ελληνική πραγματικότητα ονόμασε το φαινόμενο ο Άγγελος Στάγκος στο άρθρο του στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ στις 21/8. Ελληνική τραγωδία θα ταίριαζε καλλίτερα.

Έχω διδάξει σε τέσσερα πανεπιστήμια των ΗΠΑ και του Καναδά. Εκεί στη μακρινή Δύση στην αρχή κάθε εξαμήνου η Γραμματεία του Τμήματος παραδίδει στον καθηγητή την κατάσταση με τα ονόματα και τις φωτογραφίες των εγγεγραμμένων φοιτητών στο συγκεκριμένο μάθημα καθώς και δύο ή τρεις Drop Out Forms (καταστάσεις διαγραφής). Κάθε φορά που ο καθηγητής πηγαίνει στην αίθουσα για να διδάξει περνά πρώτα από το γραμματοκιβώτιό του, προκειμένου να ελέγξει αν έχει κάποια ειδοποίηση από κάποιον φοιτητή για ενδεχόμενη απουσία του για συγκεκριμένους λόγους. Ο καθηγητής αναμένει τον εν λόγω φοιτητή να περάσει εντός των αμέσως επομένων ημερών από το γραφείο του, προκειμένου να του επαναλάβει τα κύρια σημεία του μαθήματος, που δεν παρακολούθησε ο φοιτητής, και να του υποδείξει τι να μελετήσει. Αν υπάρξει φοιτητής, ο οποίος δεν προσήλθε σε τρία συνεχόμενα μαθήματα, χωρίς να αιτιολογήσει την απουσία του, ο καθηγητής οφείλει να συμπληρώσει μία drop out form, να την στείλει στην Γραμματεία (Registration Office) και ο φοιτητής θα διαγραφεί, χάνοντας μάλιστα τα δίδακτρα, που πλήρωσε για το συγκεκριμένο μάθημα. Επίσης, εφ’ όσον διαπιστωθεί ότι ο φοιτητής δεν προοδεύει, τίθεται υπό επιτήρηση (on probation) για ένα χρονικό διάστημα και είτε συνεχίζει είτε διαγράφεται. Στα πανεπιστήμια της Σκωτίας, αλλά και σε πολλά της Αγγλίας, εφ’ όσον ένας φοιτητής αποτύχει σε δύο μαθήματα στο ίδιο έτος διαγράφεται, ενώ εάν αποτύχει σε ένα έχει το δικαίωμα της επανεξέτασης τον Σεπτέμβριο.

Εκεί υπάρχει σεβασμός για το προσφερόμενο έργο του πανεπιστημίου, σεβασμός στην κοινωνία (οικογένεια, Πολιτεία, δωρητές, κληροδοτήματα) που πληρώνει το πανεπιστήμιο και σεβασμός των κανόνων που οφείλει να ακολουθήσει ο φοιτητής.

Ο νόμος 4009/2011 (νόμος Διαμαντοπούλου) - ο οποίος θα καταργηθεί, εφ όσον έλθει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, σύμφωνα με το άρθρο 1 του από τον Σεπτέμβριο 2012 νομοσχεδίου που το εν λόγω κόμμα υπέβαλε - προβλέπει ότι το Πανεπιστήμιο οφείλει να συμπεριλάβει στον Οργανισμό και στον Κανονισμό Λειτουργίας του τους κανόνες φοίτησης. Συγκεκριμένα, προβλέπει ότι ένας φοιτητής, που εγγράφεται σε ένα μάθημα, έχει δικαίωμα δύο εξετάσεων (π.χ. Ιανουάριος και Σεπτέμβριος). Εάν, παρ’ ελπίδα, αυτός αποτύχει, του δίδεται το δικαίωμα να επανεγγραφεί (δωρεάν δυστυχώς, διότι αν η αποτυχία είχε έστω και συμβολική χρηματική επίπτωση στον φοιτητή, τότε ο τελευταίος θα έπαιρνε στα σοβαρά τις σπουδές του) και να δώσει εξετάσεις στο μάθημα δύο ακόμη φορές, εκ των οποίων η τελευταία ενώπιον επιτροπής. Εφ’ όσον και πάλι αποτύχει, τότε το πανεπιστήμιο συνεκτιμά την πρόοδο του φοιτητή και είτε του δίδει ακόμη μία ευκαιρία είτε τον διαγράφει. Η τελευταία πρόβλεψη του νόμου αγγίζει την τακτική, που ακολουθούν εκείνα τα πανεπιστήμια διεθνώς, που σέβονται τόσο τον φοιτητή όσο και την κοινωνία που ξοδεύει μεγάλα ποσά για να σπουδάσει τον νέο ή την νέα.

Υπενθυμίζω ότι η προειδοποίηση προς τους αιώνιους φοιτητές έγινε κατά πρώτον με τον νόμο 3549/2007 (νόμος Γιαννάκου) και τροποποιήθηκε επί το αυστηρότερο, προβλέποντας μεταβατικές διατάξεις, με το άρθρο 80 του νόμου 4009/2011. Ουδεμία δικαιολογία υπάρχει για καθυστέρηση εφαρμογής του. Και για εκείνους, που κόπτονται για τους «αιώνιους» φοιτητές, ισχυριζόμενοι ότι δεν κοστίζουν στο πανεπιστήμιο, τους απαντώ με ένα απλό παράδειγμα: όταν η Γραμματεία ενός Τμήματος προγραμματίζει εξετάσεις στο Μάθημα Α για 380 φοιτητές (μαζί και οι αιώνιοι), δεσμεύει 8 αίθουσες, 16 επιτηρητές (υπάλληλοι που πληρώνονται), φωτοτυπούνται 380 αντίτυπα του φυλλαδίου θεμάτων και σφραγίζονται 380 κόλλες διαγωνισμού, ενώ παρουσιάζονται στην εξέταση μόλις 80. Σπαταλήθηκαν λοιπόν εκατοντάδες φωτοτυπίες, η δέσμευση 6 εκ των 8 αιθουσών και η δέσμευση 12 εκ των 16 επιτηρητών. Δεν είναι προφανής η τεράστια σπατάλη πόρων; Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στον προγραμματισμό των εργαστηριακών ασκήσεων με δέσμευση ωρών στο Ωρολόγιο Πρόγραμμα, βοηθών εργαστηρίου, οργάνων, φυλλαδίων ασκήσεων κ.λπ. Θα μπορούσα να πω ότι η ίδια σπατάλη γίνεται και με τον προγραμματισμό μαθημάτων, αφού, σύμφωνα με τον νόμο (από τον 1268/82, τον 2083/92 έως και τον 4009/2011), κάθε φοιτητής που αποτυγχάνει στις δύο εξετάσεις του εξαμήνου, είναι υποχρεωμένος να επανεγγραφεί στο μάθημα και να παρακολουθήσει διαλέξεις, εργαστηριακές ασκήσεις, να δώσει προόδους και τελικές εξετάσεις. Κατά συνέπεια, δεσμεύονται και πάλι αίθουσες, διδάσκοντες, βοηθοί εργαστηρίων και όλα εκείνα που ανέφερα ανωτέρω.

Δεν βρέθηκε άραγε κάποιος από τους καθηγητές πανεπιστημίου, που διαθέτει ο ΣΥΡΙΖΑ (κ.κ. Μηλιός, Σταθάκης, Τσακαλώτος, Φωτίου, Κουράκης, Γαβρόγλου), κάποιοι εκ των οποίων (όχι όλοι) έχουν σπουδάσει σε πανεπιστήμια της αλλοδαπής, να αναφέρει τα ανωτέρω στους κ.κ. Τσίπρα και Σκουρλέτη, αλλά και στον αρθρογράφο της ΑΥΓΗΣ; Όμως, επικρατεί το ρηθέν "ρίξε λάσπη, όσο κι αν πλυθεί ο αντίπαλος, κάτι θα μείνει" ή «η αποσιώπηση της αλήθειας μας βολεύει». Για να πεις όμως την αλήθεια, όσο πικρή και αν αυτή είναι, πρέπει να είσαι ηγέτης και όχι μετριότητα και λαϊκιστής. Δεν ήταν τυχαίο, λοιπόν, που στις 24/6/2014 σε άρθρο στη Μεταρρύθμιση υπενθύμιζα με νόημα ότι «Η τόλμη είναι γένους θυληκού».

Όμως, η διαγραφή, λόγω κακής επίδοσης, θα πρέπει να συνοδεύεται από τη δυνατότητα εγγραφής σε άλλη σχολή ή άλλο πανεπιστήμιο ή ΤΕΙ, αφού συνυπολογιστούν εκείνα τα μαθήματα που ο φοιτητής πέρασε επιτυχώς και τα οποία συμπεριλαμβάνονται στο Πρόγραμμα Σπουδών του νέου τμήματος υποδοχής. Αυτό δεν προβλέπεται από το σημερινό νομικό πλαίσιο, που διέπει τα ελληνικά Πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Η αναγκαιότητα ρύθμισης του εν λόγω θέματος καθίσταται επιτακτική, όπως επιτακτική είναι και η ανάγκη αλλαγής του συστήματος εισαγωγής στα ΑΕΙ, φυσικά με την ευθύνη των ίδιων των ιδρυμάτων, καθώς και η ανάγκη ενός θαρραλέου – και όχι προσχηματικού, όπως το Σχέδιο ΑΘΗΝΑ - Καλλικράτη των ΑΕΙ. Το τελευταίο, όμως, είναι ένα θέμα στο οποίο αναφέρομαι από το 2010, χωρίς βέβαια να υπάρχει ουσιαστική ανταπόκριση, παρά τη ρητή πρόβλεψη του ν. 4009/2011.
O Ιωακείμ Γρυσπολάκης, είναι καθηγητής του Πολυτεχνείου Κρήτης

Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014

Η ανασφάλεια του Ισραήλ


του Λυκούργου Χατζάκου από το koolnews

Ανέκαθεν και σε κάθε κρίση, πρόκληση ή επίθεση, το Ισραήλ επέλεγε την σκληροτέρα των απαντήσεων αντιποίνων. Προφανώς, αιτία για αυτό είναι η ανασφάλεια, την οποία αισθάνονται οι Ισραηλινοί, δεδομένου ότι η χώρα βρίσκεται εντός απολύτως εχθρικού περιβάλλοντος, για την δημιουργία του οποίου έχουν και οι ίδιοι ευθύνη.

Πρέπει να συγκρατείται ότι, οι Ισραηλινοί δέχθηκαν επίθεση από τον 5μερή αραβικό συνασπισμό (Ιορδανία, Συρία, Ιράκ, Αίγυπτος και Λίβανος) κατά το έτος 1948· στον πόλεμο των Έξι Ημερών, το Ισραήλ πρόλαβε επίθεση των Αιγύπτου και Ιορδανίας, στο δε πόλεμο του Γιομ Κιπούρ -την μεγαλύτερη θρησκευτική εορτή-, μόλις κατάφερε η χώρα να διασωθεί από νέα Αραβική επίθεση.

Από την άλλη πλευρά η σύσταση –με την απόφαση 181 του Σ.Α. των Η.Ε.-, του Ισραηλινού Κράτους, προκάλεσε κύμα Παλαιστινίων προσφύγων, οι οποίοι ουδεμία αποζημίωση έλαβαν ποτέ και έκτοτε υποχρεώθηκαν να ζουν ως «μη λαός», αφού παρά την αρχική πρόνοια της απόφασης των Η.Ε., ουδέποτε δημιουργήθηκε Αραβικό (Παλαιστινιακό) Κράτος και η Δυτική Όχθη μέχρι και το 1967 ανήκε στην Ιορδανία (τότε Υπεριορδανία). Η πλειοψηφία βέβαια των προσφύγων αυτών, κατέφυγε στην Χασεμιτική Ιορδανία (η πλήρης ονομασία της χώρας είναι Χασεμιτικό Βασίλειο της Ιορδανίας) και έλαβε αμέσως Ιορδανική υπηκοότητα (οι Ιορδανοί υπήκοι σε ποσοστό 60%-70%, δηλαδή η πλειοψηφία των κατοίκων της, είναι ακόμη και σήμερα Παλαιστινιακής καταγωγής).

Αυτά, δημιούργησαν εύφορο έδαφος για την ανάπτυξη αισθημάτων ανασφάλειας, καχυποψίας και εχθρότητας μεταξύ των Ισραηλινών και Αράβων γειτόνων τους. Παρά ταύτα, μετά από σφοδρές συγκρούσεις η ΟΑΠ και ο Γιάσερ Αραφάτ από Παλαιστινιακής πλευράς και ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Γιτζάκ Ραμπίν, ανέλαβαν σοβαρή ευθύνη και οι δύο πλευρές κατέληξαν στην Συμφωνία του Όσλο και εν συνεχεία οι διαπραγματευτικές ομάδες στην Στοκχόλμη προετοίμαζαν το κείμενο της οριστικής λύσης. Κάπου εκεί ο Ραμπίν δολοφονήθηκε από Εβραίο φανατικό, ενώ η συνέχεια της προσπάθειας για οριστική επίλυση στο Καμπ Ντέϊβιντ με τους Εχούντ Μπάρακ και Γιάσερ Αραφάτ, ναυάγησαν εξ αιτίας της αιφνίδιας άρνησης του Παλαιστίνιου ηγέτη να προχωρήσει τις διαπραγματεύσεις, κατά πάσα πιθανότητα εκβιαζόμενος από ακραίες οργανώσεις των Παλαιστινίων. Να σημειωθεί, ότι οι Ισραηλινοί με τον Ραμπίν, είχαν δεσμευθεί προφορικά στον Πρόεδρο Κλίντον –όπως αυτός ανέφερε, σύμφωνα με μαρτυρίες, στον Σιμόν Πέρεζ στο περιθώριο της ταφής του Ραμπίν στο Τελ Αβίβ-, για αποχώρηση των στρατευμάτων του Ισραήλ από τα κατεχόμενα στην μεθοριακή γραμμή που ίσχυε προ του Ιουνίου ΄67 (πόλεμος Εξι Ημερών).

Μέχρι το Όσλο οι απαντήσεις της Τσαχάλ , σε κάθε πρόκληση, ήταν πάντοτε –και συνεχίστηκαν και κατόπιν-, ασύμμετρα σκληρές και αντί να καταστείλουν τις περισσότερες φορές κλιμάκωναν την έξαρση βίας. Οπωσδήποτε, δεν πρέπει να παραβλέπεται το γεγονός ότι το Ισραήλ βρίσκεται περιβαλλόμενο από μουσουλμανικές χώρες, συγγενείς πολιτισμικά και αλληλέγγυες θρησκευτικά με τους Παλαιστίνιους. Στα Παλαιστινιακά εδάφη, έχουν αναπτυχθεί ακραίες ισλαμιστικές οργανώσεις –με ισχυροτέρα φυσικά την Χαμάς-, οι οποίες ακολουθούν την οδό των τρομοκρατικών επιθέσεων έναντι αμάχων πολιτών.

Από τις χώρες αυτές (π.χ., Ιράν) ή τις οργανώσεις (π.χ., Χαμας), κάποιες έχουν ως συστατική αρχή τους και στόχο την καταστροφή του Ισραήλ. Αυτό, προφανώς και δεν επιτρέπει τον εφησυχασμό στους Ισραηλινούς. Έτσι, από την μια πλευρά Μόναχο, απαγωγές, εκρήξεις ανθρώποβομβών σε λεωφορεία και πλατείες, ρουκέτες και ανατινάξεις αυτοκινήτων, από την άλλη, Σάμπρα, Σατίλα, ναυτικός αποκλεισμός της Γάζας –είναι σχετικά πρόσφατο και το επεισόδιο με το Τουρκικό πλοίο Mavi Marmara που κατά δήλωσή των Τούρκων μετέφερε «βοήθεια»-, τείχος στην μεθόριο κ.ο.κ. Τελικά οι ακραίοι και από τις δύο πλευρές, πήραν το «πάνω χέρι» και οι κύκλοι αίματος κλείνουν μόνο και μόνο για να ανοίξουν οι επόμενοι.

Σήμερα, όμως, το Ισραήλ εμφανίζεται να ξεπερνά κάθε μέτρο και αυτή η στάση προκαλεί ερωτηματικά. Κατ’ αρχάς είναι αποδεδειγμένο ότι η βία τρέφει τον εθνικισμό και τον θρησκευτικό φανατισμό της Παλαιστινιακής πλευράς. Όσο και αν αυτό είναι τελικά ατελέσφορη πρακτική, δεν πρέπει να υποτιμάται η οργή και το μίσος που προκαλεί η άσκηση βίας και ο θάνατος αμάχων και ειδικά παιδιών, έστω και αν κάποιοι προκάλεσαν την αντίδραση. Επομένως και με δεδομένο ότι οι Ισραηλινοί επιτελείς –πολιτικού και στρατιωτικού σχεδιασμού-, δεν είναι ούτε αμαθείς ούτε απληροφόρητοι ούτε πολύ περισσότερο ανόητοι, προκύπτει εύλογα το συμπέρασμα ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση το διακύβευμα για το Ισραήλ είναι κατά πολύ μεγαλύτερο. Τούτο, διότι, ναι μεν η σύγκρουση δεν είναι γενικώς με τους Παλαιστινίους, αλλά με την τρομοκρατική Χαμάς, οργάνωση η οποία, οραματίζεται Ισλαμικό Κράτος στα εδάφη του Ισραήλ, η βία της καταστολής δε, κατατείνει να υπερβαίνει τα ανθρωπίνως ανεκτά όρια.

Άραγε, γιατί ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός αποδέχεται το ρίσκο να στρέψει όλη την Διεθνή κοινή γνώμη εναντίον του Ισραήλ –την στιγμή μάλιστα που η απαγωγή και η δολοφονία των 4 εφήβων από την Χαμάς είχε προκαλέσει την κατακραυγή του πολιτισμένου κόσμου; Επίσης, τι ακριβώς εννοεί ο Κος Νετανιάχου όταν λέγει ότι, «θα διαλύσουμε την Χαμάς» σε μία περιοχή όπου ο πληθυσμός είναι με την οργάνωση αυτή σε ποσοστό άνω του 80%;

Ίσως, η απάντηση να βρίσκεται λίγο ανατολικότερα, προς την Τεχεράνη. Είναι γεγονός ότι, η Χαμάς έπληττε –όπως και η γειτονική Σιϊτική Hizbollah στον Λίβανο-, τις πόλεις του Ισραήλ με ρουκέτες Ιρανικής κατασκευής. Και μπορεί στο Ισραηλινό έδαφος να πέρναγαν υπογείως μέσω του δικτύου σηράγγων, όμως, δεν θα ήταν δυνατόν να φθάσουν εύκολα εκεί και μάλιστα σε επαρκή ποσότητα, δίχως συνδρομή εντός της Συρίας και του Ιράκ, χώρες που η αύρα χειρός Τεχεράνης είναι εντόνως αισθητή . Ακόμη, οι Ισραηλινοί είναι γνωστό, ότι πιέζουν τους Αμερικανούς για κτύπημα στο Ιράν, κάτι που ευτυχώς εκείνοι αρνούνται.

Δεν θα ήταν υπερβολή ή δίχως βάση η υπόθεση ότι, το Ισραήλ προκειμένου η πολεμική μηχανή του να είναι κατάλληλα προετοιμασμένη να καταφέρει πλήγμα εναντίον της θεοκρατικής Τεχεράνης, ξεκαθαρίζει τους τοπικούς λογαριασμούς του και καλύπτει τα νώτα του. Δεν ξέρω αν κάτι τέτοιο θα το δούμε στο μέλλον –εγγύς ή απώτερο-, αλλά είναι σκέψη η οποία μόνο τρόμο δύναται να προκαλέσει.

Απαιτείται επομένως από την Διεθνή –σώφρονα- Κοινότητα, άμεση παρέμβαση καταλαγής της βίας και επιβολής μιας οριστικής και δίκαιης, βιώσιμης λύσης του Παλαιστινιακού. Διαφορετικά, κάθε εκδοχή είναι ανοικτή και καθόλου αισιόδοξη .