ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Plamen Tonchev: Πριν από ένα εξάμημο περίπου δύο σημαίνοντα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, στην αντιπολίτευση τότε, ζήτησαν την αποχώρηση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ ή, εναλλακτικά, την αυτοδιάλυση της Συμμαχίας. Την εποχή εκείνη η φιλόξενη Μαργαρίτα δημοσίευσε ένα οργισμένο σχόλιό μου για την ανεύθυνη στάση του ΣΥΡΙΖΑ, αν και αναφερόμουν και σε άλλα πράγματα, όχι μόνο στο θέμα του ΝΑΤΟ.

http://mhmadas.blogspot.gr/2014/09/blog-post_8.html

Σήμερα, με αφορμή την πρόθεση της Αγκυρας να δεσμεύσει μεγάλο τμήμα του Αιγαίου για 10 μήνες, η κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ ανακαλύπτει την πραγματικότητα και το βάρος των ευθυνών. Ορθώς προέβη σε διαβήματα προς το "υπό αυτοδιάλυση" ΝΑΤΟ και την "προς αναμόρφωση" ΕΕ (έτσι όπως έβλεπε μέχρι πριν από ένα μήνα ο ΣΥΡΙΖΑ τους εν λόγω διεθνείς οργανισμούς). Ας ελπίσουμε ότι και σε άλλα θέματα η κατά Δραγασάκη "βίαιη ωρίμανση" του κόμματος θα συντελεστεί το συντομότερο δυνατόν για το καλό της χώρας.

Κυριακή, 1 Μαρτίου 2015

STRESS


του Θοδωρή Καλούδη
Στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ του Σαββάτου (3η σελίδα) εμφανίζεται σε μια φωτογραφία ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας να εισέρχεται στο πρόσφατο υπουργικό συμβούλιο με τα χέρια του σφιγμένα σε γροθιές που έκρυβαν, σφιχτά μέσα τους, τους αντίχειρες.
Οι ειδικοί αναγνωρίζουν στην εικόνα αυτή έντονο στρές. Και πράγματι η εικόνα του κ.Τσίπρα είναι αυτή ενός ανθρώπου που πρέπει να ακροβατήσει και να ισορροπήσει ανάμεσα στον εθνικό και κομματικό ρόλο του, ανάμεσα στο πρόσφατο παρελθόν του λαϊκισμού που τον ακολουθεί παντού και στη σοβαρότητα που απαιτούν οι περιστάσεις, ανάμεσα στην αλήθεια της ζοφερής πραγματικότητας με την ανάγκη να τα βρούμε με τους δανειστές και στη ρητορική της κυβερνητικής προπαγάνδας που, όπως είπε και ο Μανώλης Γλέζος, “βαφτίζει το κρέας ψάρι”.
´Εξι κρίσιμα ζητήματα γεννούν στρές στον πρωθυπουργό:
1. Η δημοσιονομική ασφυξία. Η χώρα δεν έχει τους απαραίτητους πόρους να καλύψει τις διεθνείς υποχρεώσεις της. Μόνο για το μήνα αυτό μας λείπουν 4 δις ευρώ – πολλαπλάσια λείπουν έως το τέλος Ιουνίου. Από που θα βρεθούν;
2. Οι μεγάλες εκκρεμμότητες της “δημιουργικής ασάφειας” του Κου Βαρουφάκη. Διαπραγματευόμενος στο Eurogroup ο υπουργός Οικονομικών ζήτησε λεφτά χωρίς έλεγχο και πήρε έλεγχο χωρίς λεφτά. Η “δανειακή” του σύμβαση που, όπως ισχυρίζεται, δεν είναι μνημόνιο, μόνο υποχρεώσεις ελέγχων από τους… “θεσμούς” έχει. Νέο χρήμα δεν έχει. Μπορούμε να υπολογίζουμε μόνο σε οσα έχουν συμφωνηθεί στο παλαιό μνημόνιο, εφόσον όμως γίνει η αξιολόγηση των ισοδύναμων μέτρων και των μεταρρυθμίσεων που είναι υποχρεωμένη να υποβάλει κοστολογημένα μέχρι τον Ιούνιο η κυβέρνηση και εφόσον συμφωνήσουν οι εταίροι με αυτά.
3.Οι αναγκαίες κοινωνικές παροχές που αποτελούν υποσχεση του ΣΥΡΙΖΑ αλλά “δεν βγαίνουν” οικονομικά ή δεν περνούν από τους “θεσμούς”, παρά μόνον όσες δεν έχουν δημοσιονομικό κόστος.
4. Το διεθνές κλίμα που είναι βαρύ για τη χώρα και η απομόνωση της στο Eurogroup είναι αποκαλυπτικά δυσάρεστη. Ο κ. Βαρουφάκης εκεί είναι απελπιστικά μόνος παρέα με τις ιδέες και τα “παίγνιά” του. Απέναντί του όλοι οι άλοι: 18 χώρες – μαζί και η Κύπρος. Τού λένε πως δεν είναι διατεθειμένοι να χρηματοδοτήσουν παροχές. Του ζητούν άμεσα μέτρα και αριθμούς. Τους απαντά με σοφιστίες.
5. Η διπλή γλώσσα. Έξω ζητάμε αγωνιωδώς λεφτά και υποσχόμαστε συνέπεια στις δεσμεύσεις μας. Μέσα, στο περήφανο Ελληνικό ακροατήριο δηλώνουμε ότι “δεν συμφωνήσαμε τίποτε” και πως ό, τι υπογράψαμε είναι “ενα προσύμφωνο” χωρίς μεγάλο νόημα – άρα δεν μας δεσμεύει και δεν είναι ανάγκη να περάσει από τη Βουλή.”Το μνημόνιο τελείωσε!”
6. Και ενώ αυτή είναι η επίσημη κυβερνητική ρητορική ( η οποία επιχειρεί να αποπροσανατολίσει το λαο) έρχεται η εσωτερική αντιπολίτευση του κ.Τσίπρα που αναλογεί στο 41% του κυβερνώντος κόμματος και ρίχνει τις μάσκες του νέου (αριστερού τη φορά αυτή) success story, αποδομώντας και απορρίπτοντας τη συμφωνία Βαρουφάκη, ως νέο μνημόνιο.
Και ο χρόνος πιέζει. Και η στάση πληρωμών είναι ορατή. Και τον κ. Τσίπρα δεν βοηθά ούτε η συγκυρία ούτε το κόμμα του. Θέλει να ολοκληρώσει τη στροφή στο ρεαλισμό αλλά του την πέφτει ο κ. Λαφαζάνης και η παρέα του. Θέλει να πάρει μέτρα αλλά,θέλει να παραμείνει και ο Ρομπέν των Δασών της Αριστεράς. Και την ίδια ώρα γνωρίζει πως οι λύσεις που έχει στη διάθεσή του είναι μόνο δύο: ´Ενα νέο μνημόνιο με νέα γενναία χρηματοδότηση μετά τον Ιούνιο ή έξοδος από το ευρώ.
Γί αυτό και σφίγγει τα χέρια σε ένα διαρκές.στρές.Κατανοητό για την κινούμενη άμμο στην οποία κινείται…

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Κυνηγώντας τη ουρά μας

του Χρήστου Μήλιου από το Πολιτικό Κέντρο Θεσσαλονίκης
Η τελευταία απόφαση του Γιουρογκρούπ μας επανέφερε στην προ διμήνου κατάσταση. Αποφύγαμε τα χειρότερα. Διακινδυνεύσαμε να μείνουμε εκτός Ευρωπαϊκών προγραμμάτων με καταστροφικές συνέπειες για την Ελληνική οικονομία.
Η στρατηγική της «σκληρής διαπραγμάτευσης» αποδείχθηκε ότι αποτελεί μια στρατηγική υψηλού ρίσκου χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα (κι ας είχε την ευρύτερη λαϊκή συγκατάθεση). Όχι μόνο δεν αποτελεί κανενός είδους εναλλακτική λύση, στις σημερινές συνθήκες, αλλά  ενέχει τον κίνδυνο μιας γενικότερα αδιέξοδης εμπλοκής, ενός πισωγυρίσματος αλλά και μιας μεγάλης καταστροφής. Μετά την Κύπρο έχουμε ένα δεύτερο κατά σειρά περιστατικό αδιέξοδων εναλλακτικών αναζητήσεων. Καιρός είναι να βγάλουμε τα απαραίτητα συμπεράσματα.
Μετά από ένα περιπετειώδες δίμηνο επιστρέφουμε εκεί που είχαμε μείνει, με σοβαρά εν τω μεταξύ  κόστη στην πραγματική οικονομία. Επιστρέφουμε δηλ. στο γνωστό Ευρωπαϊκό πλαίσιο  διαχείρισης της κρίσης και τα γνωστά  Ευρωπαϊκά προγράμματα. Οι διαπραγματεύσεις από δω και πέρα θα διεξάγονται μέσα σε αυτά τα αυστηρά πλαίσια. Όχι έξω και ενάντια σε αυτά. Η γενική αμφισβήτηση και απόρριψη των Ευρωπαϊκών προγραμμάτων, που εξέφρασε το προηγούμενο διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ, με την απόρριψη της λιτότητας, των μνημονίων, της τρόϊκας κλπ., μετά την υπογραφή της νέας συμφωνίας χάνουν κάθε νόημα. Η «ηρωική» φάση του ΣΥΡΙΖΑ έλαβε τέλος.
Στο νέο καθεστώς αλλάζουν εντελώς τα πράγματα. Από την απόρριψη των Ευρωπαϊκών προγραμμάτων περνάμε στην υλοποίησή τους. Από το σκίσιμο των μνημονίων στην εφαρμογή τους (με όποιες τροποποιήσεις και προσαρμογές). Από την γενικόλογη διαμαρτυρία και την άρνηση στην θετική προώθηση αλλαγών. Πρόκειται για εντελώς άλλο τοπίο.
Στο καθεστώς αυτό και στις υποχρεώσεις που συνεπάγεται θα μπορέσει να ανταποκριθεί ο ΣΥΡΙΖΑ;
Ο ΣΥΡΙΖΑ, κατά την γνώμη μας, αδυνατεί να ανταποκριθεί στις νέες συνθήκες. Να υλοποιήσει μεταρρυθμιστικά προγράμματα. Αντίκειται στην φύση του. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν και είναι ένα κόμμα διαμαρτυρίας. Δεν είχε καμιά μεταρρυθμιστική ατζέντα, δεν έχει κανέναν μεταρρυθμιστικό προσανατολισμό. Δεν τον έχουν απασχολήσει ποτέ τέτοια πράγματα (και κάνει λάθος εδώ ο Σταύρος Θεοδωράκης και το Ποτάμι).

Στην καλύτερη περίπτωση θα προσπαθήσει να κάνει, κακήν κακώς, κάποιες ημι-μεταρρυθμίσεις, κάτω από την πίεση των «Ευρωπαϊκών θεσμών». Και σε αυτό το επίπεδο, των μεταρρυθμίσεων, θα υστερεί ακόμα και από τον Σαμαρά του δεύτερου εξάμηνου του 2014. Οι ημι-μεταρρυθμίσεις μπορεί να συντηρούν μια σχέση με την κοινωνία αλλά δεν εμφανίζουν κυβερνητικό έργο.

Είναι αναμενόμενο λοιπόν στο επόμενο τετράμηνο ότι θα υπάρξουν πλήθος τριβές με την Ε.Ε. άσχετα αν οι αντιστάσεις  του  ΣΥΡΙΖΑ  θα περιορίζονται και θα υποχωρούν. Δεν θα υπάρχει αποτελεσματικότητα στο κυβερνητικό έργο, γεγονός που θα οξύνει τα οικονομικά μας προβλήματα τα οποία θα απειλούνται και από το  συνεχώς διευρυνόμενο χρηματοδοτικό κενό. Ήδη  σε όλη την Ευρώπη έχει ξεκινήσει η συζήτηση για ένα τρίτο πακέτο διάσωσης με ότι συνεπάγεται κάτι τέτοιο.
Το Ελληνικό πρόβλημα λοιπόν δεν φαίνεται να διευθετείται. Διαρκώς ανακυκλώνεται και παίρνει  νέες διαστάσεις. Πρόκειται για ένα καθαρά πολιτικό πρόβλημα που συνίσταται στην αδυναμία μας σαν κοινωνία και σαν πολιτικό σύστημα να μεταρρυθμίσουμε το οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό μας καθεστώς. Να το εξευρωπαΐσουμε, να το κάνουμε σύγχρονο και αποτελεσματικό.
Τα πράγματα για το επόμενο τετράμηνο προμηνύονται εξαιρετικά δύσκολα. Εξαντλούμε συνεχώς τα περιθώρια της Ευρωπαϊκής ανεκτικότητας. Όλο και πιο δύσκολα τα Ευρωπαϊκά κοινοβούλια αποφασίζουν για την Ελλάδα. Τα περιθώρια στενεύουν. Δεν πρόκειται να μας δοθεί πολύς χρόνος ακόμα για να τον ξοδέψουμε χωρίς να κάνουμε τίποτα. Πολύ περισσότερο χρήματα που δεν θα πιάνουν τόπο.
Αν  το πρόβλημα είναι πολιτικό, πρέπει πολιτικά να το λύσουμε. Περάσαμε από την ουτοπία που ήθελε να αντιπολιτευθούμε και να ανατρέψουμε την Ευρωπαϊκή πολιτική αλλά και από την ουτοπία να αποτελέσουμε στην Ευρωζώνη μια εξαίρεση. Αυτά  τα δύο τα έκφρασε ο ΣΥΡΙΖΑ  και εκπροσωπούν το τωρινό αδιέξοδο.
Καιρός να προσανατολιστούμε θετικά  προς ένα Ευρωπαϊκό μέλλον.  Να  αφήσουμε πίσω ότι μας απομακρύνει από την Ευρώπη.  Μέσα από ένα τέτοιο  αυστηρό προσανατολισμό  μπορούμε μόνο να διασωθούμε και να επιβιώσουμε. Αλλιώς πρέπει να αρχίσουμε να προετοιμαζόμαστε να αποχαιρετήσουμε το Ευρώ.
Μήλιος Χρήστος
Θεσσαλονίκη, Φεβρουάριος 2015

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

pro bono


Γράφει ο Αχιλλέας Γραβάνης

Η ανησυχία έκδηλη, όπως εδώ και καιρό άλλωστε! Φτώχεια μεγάλη γύρο μας, πέρα και πάνω από την οικονομική. Φτώχεια προθέσεων, γνώσεων, αντιλήψεων…

Μια ακυβέρνητη πολιτεία στο έλεος των συντεχνιών που γυρίζουν ταχύτατα τη χώρα πίσω, σε αυτά δηλαδή που φιλάρεσκα συνέβαλαν στην χρεοκοπία της. Μια ομάδα παρωχημένων στην σκέψη μετρίων και μερικών εμφανώς ιδεοληπτικών ανισόρροπων καλούνται να δώσουν λύσεις στα δύσκολα. Αντικατέστησαν τους εξυπνάκηδες νεποτιστές, τους διεφθαρμένους πολιτικούς νάρκισσους. Προσπαθούν να μας συνετίσουν εδώ και καιρό, να είμαστε υπομονετικοί, να δώσουμε χρόνο στο νέο. Ποιο νέο; Είναι το νέο αυτό που ζούμε σήμερα η είναι τελικά αυτό που ζήσαμε τα τελευταία πολλά χρόνια, έντεχνα φτιασιδωμένο;

Δεν υπάρχει όμως χρόνος, ή ας ελπίσουμε ότι υπάρχει ακόμη λίγος χρόνος. Όχι για κάποιους που έχουν εναλλακτικές προοπτικές εδώ και άλλου. Αυτούς τους άξιους που η χώρα χάνει στο εξωτερικό. Δεν υπάρχει χρόνος για τους αδύναμους, τους αδιέξοδους, τους απατημένους, που μέσα στην απελπισία τους, στην λαθεμένη για χρόνια βολική συνήθεια τους δίνουν εμπιστοσύνη σε αυτούς που τρέφουν τις εύκολες αυταπάτες μας.

Ούτως η άλλως είναι θέμα χρόνου, το πολιτικό σύστημα, εκ των διαφαινόμενων εξελίξεων, θα μπει σε τήξη. Ας γίνει λοιπόν η τήξη έγκαιρα, pro bono, υπερβαίνοντας τις διαφανες πλέον παλαιοκομματικές διαχωριστικές γραμμές. Ο υπεύθυνος, ο έλλογος ΣΥΡΙΖΑ, το Ποτάμι, το μετα-μεταπολιτευτικό ΠΑΣΟΚ δίχως τα ένοχα για τη χρεοκοπία βαρίδια του, οι κεντρώοι της ΝΔ. Στην αρχή σαν κατα νομοθετική περίπτωση πλειοψηφία ανοχής και μετέπειτα σαν έντιμη κυβερνητική συνεργασία του ευρωπαϊκού ορθολογισμού. Το Ποτάμι, το μόνο φρέσκο πολιτικό δημιούργημα, έχει ευθύνη να παίξει τον καταλυτικό του ρόλο. Όλα δείχνουν ότι είναι ο πολιτικός οργανισμός με στελέχη με συναίσθηση της συλλογικής ευθύνης, με ενσυναίσθηση.

Καμένη λάμπα η ελληνική οικονομία;



του Πλάμεν Τόντσεφ
Σύμφωνα μ΄ένα παλιό ανέκδοτο, ρωτούν τον οικονομολόγο Τζων Μέυναρντ Κέυνς πόσα άτομα πρέπει να προσληφθούν, για να αλλάξουν μια καμένη λάμπα. “Πεντακόσια”, λέει ο γνωστός υποστηρικτής των δημοσίων δαπανών, “διότι οι άνθρωποι αυτοί θα πληρωθούν, θα πάνε τρέχοντας να ψωνίσουν, θα αδειάσουν το σουπερμάρκετ, η διεύθυνσή του θα ξανακάνει παραγγελία στους προμηθευτές κι έτσι θα τονωθεί η παραγωγή”.

Ρωτούν τη λάτρη της ελεύθερης αγοράς Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία απαντά κοφτά: “Ούτε ένας! Αν κάποιος την χρειάζεται τη λάμπα, θα ανέβει σε μια καρέκλα και θα την αλλάξει μόνος του. Αν δεν την αλλάξει κανείς, πάει να πει ότι η λάμπα αυτή είναι άχρηστη ούτως ή άλλως”. Κάνουν την ίδια ερώτηση στον Μαρξ. “Κακώς τίθεται το όλο ζήτημα”, αποφαίνεται ο γερο-Κάρολος”, “διότι η καπιταλιστική λάμπα έχει μέσα της το σπόρο της σοσιαλιστικής επανάστασης και είναι θέμα χρόνου να σκάσει”.

Θυμήθηκα αυτό το ανέκδοτο παρακολουθώντας τις διακυμάνσεις της υπό διαμόρφωση οικονομικής πολιτικής της νέας ελληνικής κυβέρνησης. Προεκλογικά ακούσαμε από τον ΣΥΡΙΖΑ πάρα πολλά για κατάργηση της λιτότητας και αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος. Π.χ. βασική εξαγγελία υπήρξε η επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ που με τη σειρά του θα οδηγούσε σε τόνωση της κατανάλωσης και αύξηση των εισροών στα ασφαλιστικά ταμεία. Οι όποιες ιδιωτικοποιήσεις είχαν πραγματοποιηθεί θα πάγωναν, ενώ προβλεπόταν έως και η  επανακρατικοποίηση της Ολυμπιακής. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι πριν τις εκλογές υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ είχαν ταχθεί αναφανδόν επιφανείς εκπρόσωποι της κεϋνσιανής σχολής διεθνώς, όπως ο Joseph Stiglitz, ο Paul Krugman, κ.ά.

Ο συμβιβασμός που επετεύχθη μεταξύ της Ελλάδας και του Eurogroup και ιδίως η λίστα μεταρρυθμίσεων που υπεβλήθη ως αναπόσπαστο μέρος της συμφωνίας διατηρούν πολλά στοιχεία του επάρατου Μνημονίου που εν τω μεταξύ αισίως άλλαξε όνομα και έγινε γνωστό ως MFAFA. Το άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων και τομέων της οικονομίας αποβλέπει στην απελευθέρωση της αγοράς που για πολλά στελέχη και πολλούς ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ συνιστά νεοφιλελεύθερη πολιτική. Οι δε ιδιωτικοποιήσεις που τελικά παραμένουν στη λίστα Βαρουφάκη θεωρούνται επιλογές θατσερικής έμπνευσης, εξ ου και οι αντιδράσεις για αλλοίωση των προεκλογικών δεσμεύσεων του κόμματος.

Η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης απέχει ακόμη από την εξειδίκευση των επιμέρους μέτρων, κάτι που απαιτεί επίπονες διαπραγματεύσεις με τους “θεσμούς”, δηλαδή τους πιστωτές της χώρας. Αλλά η επιτυχία του τελικού οικονομικού προγράμματος θα κριθεί πρωτίστως κατά την υλοποίησή του. Θα εξαρτηθεί από την αταλάντευτη προσήλωση της κυβέρνησης στις μεταρρυθμίσεις που έχει δεσμευθεί να προωθήσει, όπως και από την πειθώ που πρέπει να επιδείξει κατά την παρουσίασή τους στην ελληνική κοινωνία. Εάν, όμως, η κυβέρνηση θεωρήσει ότι κακώς ασχολείται μ΄αυτές τις καπιταλιστικές μεταρρυθμίσεις και ότι είναι θέμα χρόνου η αποτυχία τους, θα πρόκειται αφενός μεν για αυτοεκπληρούμενη προφητεία, αφετέρου δε για πανηγυρική δικαίωση του γερο-Κάρολου Μαρξ. Με πολύ δυσάρεστα αποτελέσματα που δεν θα τα καλύπτει κανένα ανέκδοτο.

* Ο κ. Πλάμεν Τόντσεφ είναι Διεθνολόγος και Πολιτικός Αναλυτής


Πηγή:www.capital.gr

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

Όταν το «Αιέν Αριστεύειν» κόπηκε με «Μπαλτά» και παίχτηκε στον κλήρο


της Άννας Ελευθεριάδου από την Athens Voice
Έχω μια 12χρονη πιτσιρίκα που εδώ και ένα χρόνο έχει βάλει στόχο να δώσει εξετάσεις για να εισαχθεί στο Πειραματικό Γυμνάσιο. Μια πιτσιρίκα που κανείς δεν ρώτησε αν αντέχει να την εμπαίζουν «θα δώσεις, δεν θα δώσεις», σαν να πρόκειται για άψυχο παιχνίδι.
Ως επιστήμονας που κυνήγησα και κυνηγώ την «Αριστεία» σε όλη μου τη ζωή, αισθάνομαι απολύτως ηλίθια ακούγοντας τον κύριο Μπαλτά να με αποκαλεί «στρεβλά φιλόδοξη». Σαν γονιός, δε, μένω παντελώς έκθετη καθώς αδυνατώ να δώσω στο παιδί μου απαντήσεις. Τι το κακό έχει η άμιλλα, γιατί η ικανότητα και τα χαρίσματα είναι μεμπτά και γιατί εντέλει ο κόπος να διακριθείς και να κυνηγήσεις το τέλειο, το ιδανικό, το πλήρες, το απόλυτο, δεν πρέπει να επιβραβεύεται.
Περίμενα από έναν απόφοιτο του Βαρβάκειου, όπως ο κύριος Μπαλτάς, να έχει εντελώς άλλη προσέγγιση. Περίμενα από μια κυβέρνηση με αριστερό πρόσημο να στηρίξει ό,τι βρήκε ήδη σωστό, ό,τι φέρει αριστερό πρόσημο. Ήτοι να ενσωματώσει προγραμματικά αλλαγές σε κράτος και θεσμούς, προάγοντας πρωτίστως κοινωνική δικαιοσύνη. Περίμενα να στηρίξει τους κοινωνικά αδύναμους. Τα παιδιά, επί παραδείγματι, της μικροαστικής οικογένειας που δεν διαθέτουν χρήματα για ιδιωτικά σχολεία κι επιπλέον τα παιδιά όπως το δικό μου που ζουν στην ελληνική επαρχία όπου δεν υπάρχουν καν ιδιωτικά σχολεία! Περίμενα δηλαδή να προβεί σε ενίσχυση και διεύρυνση των Πρότυπων σχολείων κι όχι σε κατάργηση και απαξίωση. Και μάλιστα αρχίζοντας να ξηλώνει τα Πρότυπα της Επαρχίας, ενώ κρατά των Αθηνών…
Αριστερό είναι να δημιουργήσει «Κύτταρα Αριστείας» στα μεσαία και κατώτερα κοινωνικά στρώματα όλης της Ελλάδας, κι όχι να αφήνει την καλή εκπαίδευση μόνο για τους λίγους που έχουν φράγκα και γνωριμίες στο Κέντρο. Στα έδρανα της Βουλής ανακυκλώνονται οι απόφοιτοι Κολεγίων και Ιδιωτικών Σχολείων. Ηθικό χρέος μια αριστερής κυβέρνησης είναι να φέρει έναν αέρα ίσων ευκαιριών, να έχει τους άριστους μπροστάρηδες κι όχι ουραγούς της κοινωνίας.
Στα Πρότυπα Πειραματικά Σχολεία έχουν στηθεί σχεδόν 400 όμιλοι δημιουργικότητας με ένα απίστευτα ευρύ φάσμα αντικειμένων. Από Προγραμματισμό Η.Υ. μέχρι Ρητορική κι από Θέατρο μέχρι Δημιουργική Γραφή. Οι μαθητές εισάγονται με αδιάβλητο σύστημα εξετάσεων και οι υπηρετούντες εκπαιδευτικοί επιλέγονται πολύ σχολαστικά βάση προσόντων. Η κοινωνία ενθουσιάστηκε με το θεσμό και τα παιδιά που ενδιαφέρθηκαν να συμμετέχουν ήταν ανέλπιστα πολλά.
Το ξέρει αυτό ο κύριος Μπαλτάς; Πρόλαβε και μελέτησε όλους τους παράγοντες, είδε τι δουλειά έγινε σε αυτά τα 2,5 χρόνια, μίλησε με γονείς, με εκπαιδευτικούς που υπηρετούν εκεί; Επισκέφθηκε έστω ένα από αυτά; Ποιους επιστημονικούς φορείς συμβουλεύθηκε; Ενημερώθηκε για το τι καθεστώς διέπει το θεσμό των Πρότυπων Σχολείων στο εξωτερικό, σε κοινωνίες που ευημερούν και προοδεύουν; Πώς έκρινε τα Πειραματικά άχρηστα; Μήπως απλά του υπαγόρευσαν οι θεριακλήδες συνδικαλιστές τη μη αναγκαιότητα αξιολόγησης σε κανένα επίπεδο; Μήπως η απαξιωτική στάση είναι απλά και μόνο ιδεοληψία; Και γιατί την ιδεοληψία του κάθε κυρίου Μπαλτά θα την αφήσουμε να ακυρώνει βήματα προόδου; Και οι προεκλογικές υποσχέσεις ότι για το κάθε τι θα συνεργαστούν και θα λάβουν υπόψη όλους τους εμπλεκόμενους πού πήγαν, περίπατο;
Το «Φτάσε εκεί που δεν μπορείς» περίμενα να ’χει παντιέρα η Αριστερά της Ευθύνης, αλλά δυστυχώς βλέπω το «Κάτσε εκεί στα αυγά σου» κατά τη λαϊκή ρήση… 

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

Άλμα… προς τα πίσω

του Μιχάλη Κυριακίδη από τη Μεταρρύθμιση
Υπάρχει φαίνεται ενταγμένη στο DNA της ελληνικής κοινωνίας η επανάληψη του μύθου του Σισύφου. Να ξαναρχίζεις, δηλαδή από την αρχή, μόλις φτάσεις στην κορυφή.
Μετά από  πέντε χρόνια σκληρής λιτότητας, με πολλά λάθη -εγκληματικά λάθη- και παλινωδίες, άρχισε να φαίνεται φως στην άκρη του τούνελ.
Οι δείκτες της ανάπτυξης και της αύξησης της απασχόλησης, άρχισαν να γίνονται πιο αισιόδοξοι. Παρά τη δική μας επιπολαιότητα για τέλος του τρισκατάρατου μνημονίου (Σαμαράς, Βενιζέλος), οι δανειστές – εταίροι μας άρχισαν να μιλούν με σοβαρότητα για ένα μεταμνημονιακό στάδιο  με την πιστοληπτική γραμμή στήριξης και πράγματι απέμεινε ένα ακόμη μικρό βήμα για να βγούμε με μεγαλύτερη σιγουριά στις αγορές.
Όλα όμως ανατράπηκαν. Ο λαός που προτιμούσε να ακούει λόγια που χάιδευαν τα αυτιά και να αρνείται να δει τη σκληρή πραγματικότητα – (έτσι είναι η ζωή, όταν φτωχεύεις… ), επέλεξε μία κυβέρνηση που  καβάλα στο άλογο του λαϊκισμού που τόσο καλά είχε εκπαιδευτεί στα πολλά χρόνια  της «αριστερής» του διαδρομής, έταξε τα πάντα…
Και έπειτα ήρθε η προσγείωση στην πραγματικότητα…
Ας κάνουμε, λοιπόν μία πρώτη αποτίμηση. Τι πέτυχε η «αριστερή» μας κυβέρνηση μετά τον τόσο θόρυβο διεθνώς και τη «σκληρή» διαπραγμάτευση; Καταγράφονται όλα στο τελευταίο μέιλ Βαρουφάκη (θυμάστε πόσο απεχθανόταν στο παρελθόν τα μέιλ ως μέσο διαπραγμάτευσης ο πρωθυπουργός μας!):
  • «Πέτυχε» την αναστολή εξόδου από το μνημόνιο για τουλάχιστον 4 μήνες. Αυτό που ουσιαστικά πέτυχε η κυβέρνησή μας, είναι ένα τάιμ άουτ για να σκεφτούμε και να διαπραγματευτούμε τι θα κάνουμε μετά τους τέσσερις μήνες ανακωχής.
  • «Πάγωσε» όλες ή τουλάχιστον τις σημαντικότερες εξαγγελίες για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης – το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Ακόμη και ο ΕΝΦΙΑ που προκάλεσε τόση οργή, δίκαιη στις περισσότερες περιπτώσεις, η οποία έστειλε χιλιάδες ψηφοφόρους, ακόμη και νεοδημοκράτες, στην αγκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ- αποσύρθηκε σιωπηλά και μπαίνει στις καλένδες, τουλάχιστον γι” αυτό το διάστημα της ανακωχής.
  • Έφερε και πάλι τη χώρα στο χείλος της χρεωκοπίας. Όλοι γνωρίζουν τι θα συνέβαινε με τις τράπεζες και τα ΑΤΜ εάν δεν είχε υπάρξει συμφωνία την περασμένη Παρασκευή.
  • Πέτυχε να φύγουν πολλά δις στο εξωτερικό, λόγω της αβεβαιότητας και της αστάθειας. Και είναι άγνωστο εάν και πόσα από αυτά θα επιστρέψουν. Χρήματα που θα μπορούσαν να είχαν ριχτεί στην αγορά
  • «Πάγωσε» τους επενδυτές που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην ανάπτυξη και φυσικά στην καταπολέμηση της ανεργίας. «Πάγωσε» την αγορά.
Τελικά, το μικρό αυτό διάστημα διακυβέρνησης από την «αριστερή» μας κυβέρνηση, γίναμε ακόμα πιο φτωχοί και λιγότερο αξιοπρεπείς με την πληθώρα αρνητικών δημοσιευμάτων και αναφορών στα διεθνή ΜΜΕ, ενώ απομακρυνθήκαμε ακόμη περισσότερο από το φως στην άκρη του τούνελ.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός πως ούτε στις προγραμματικές δηλώσεις του πρωθυπουργού, ούτε από τους υπουργούς ακούσαμε κάτι συγκεκριμένο για την ανάπτυξη, που είναι το μέγα ζητούμενο, καθώς είναι το πιο σημαντικό εργαλείο για έξοδο από την οικονομική κρίση.
«Είναι αναγκαίος ο περιορισμός του δημοσίου χρέους, αλλά δεν γίνεται να έχουμε μείωση του δημόσιου χρέους χωρίς ανάπτυξη και απασχόληση», όπως επεσήμαναν οι ηγέτες των ευρωπαϊκών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων που συναντήθηκαν πριν από λίγες ημέρες στη Μαδρίτη.
Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, παγιδευμένη στον άκρατο λαϊκισμό της που την έφερε στην εξουσία, έχει να αντιπαρατεθεί τώρα με τον ίδιο της τον εαυτό, με τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και τον λαό που τους πίστεψε… Μόνο που ο λογαριασμός θα έρθει σε όλους τους πολίτες.

Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2015

Το προεδρείο της ΔΕΠΠΣ που παραιτήθηκε μιλάει στο esos


Το esos ζήτησε από την απερχόμενη Διοικούσα Επιτροπή των Πρότυπων Πειραματικών Σχολείων  να απαντήσει σε ερωτήματα που προκαλούν, όπως:

-Τι εξασφαλίζετε με την διενέργεια εξετάσεων εισαγωγής; Εκ των έσω ακούγεται ότι «οι μαθητές που μας ήρθαν δεν ήταν πάντα οι καλύτεροι, αλλά εκείνοι που οι γονείς τους πλήρωσαν για φροντιστήρια».
-Πόσο δόκιμο επιστημονικά είναι ένα σχολείο με επιλογή μαθητικού δυναμικού να χαρακτηρίζεται ες αεί «πειραματικό»;
-Τι περισσότερο απολαμβάνουν οι μαθητές των σχολείων αυτών, από τους συμμαθητές τοςυ των κλασικών σχολείων, καθώς δεν διαθέτουν    ειδικές υποδομές (π.χ. εργαστήρια χημείας, φυσικής).
-Τι μπορείτε να πείτε στους γονείς που τα παιδιά τους έμειναν έξω από ένα Πρότυπο-Πειραματικό για κάποιο κλάσμα της μονάδας; Ότι δεν αξίζουν όσο εκείνα που πέρασαν με ελάχιστα μεγαλύτερο βαθμό, χάρις στα φροντιστήρια;
- Εφόσον τα σχολεία αυτά έχουν ακριβώς το ίδιο αναλυτικό πρόγραμμα όπως όλα τα σχολεία, τι είναι αυτό που κατά τη γνώμη σας εξασφαλίζει παιδεία ανωτέρου επιπέδου; Τα μεταπτυχιακά και τα διδακτορικά των καθηγητών;
-Ακούγεται ότι το κλίμα σε πάρα πολλά από τα σχολεία αυτά υπάρχει πάρα πολύ κακό κλίμα μεταξύ των εκπαιδευτικών, μεταξύ των μαθητών, μεταξύ γονέων και καθηγητών και όλα αυτά εξαιτίας το φρικτού ανταγωνισμού στον οποίο υποβάλλονται οι μαθητές.
-Οι καθηγητές των σχολείων αυτών ζητούν πιεστικά, εξ όσων γνωρίζουμε, ειδική μεταχείριση σε σχέση με τους συναδέλφους τους των άλλων των «κοινών» σχολείων.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Τις ερωτήσεις  του esos που ακολουθούν τις απάντησαν οι:
Γεώργιος Θεοφ. Καλκάνης, Καθηγητής ΕΚΠΑ. π. πρόεδρος ΔΕΠΠΣ
Γιάννης Αντωνίου, Διευθυντής 2ου Π.Π. Γυμνασίου Αθήνας, π. Αντιπρόεδρος ΔΕΠΠΣ
Στις απαντήσεις των ερωτήσεων συμμετείχε και ο Κωστής Κοντογιάννης, Διευθυντής 1ου Π.Π. Γυμνασίου Αθήνας
1. Η  Ελληνική κοινωνία φαίνεται διχασμένη ανάμεσα σ αυτούς που πιστεύουν στο θεσμό των πρότυπων –πειραματικών σχολείων και σε εκείνους που είναι σφόδρα αντίθετοι. Μπορείτε να μας πείτε με δυο λόγια τι διαφορετικό προσφέρουν τα σχολεία αυτά σε σχέση με ένα μέσο δημόσιο σχολείο;
Ο ισχυρισμός ότι υπάρχει διχασμός στην κοινωνία για τα ΠΠΣ και ότι μέρος της είναι σφόδρα αντίθετο σε αυτά, είναι ακατανόητος. Τα σχολεία αυτά απαντούν στο πάγιο και καθολικό κοινωνικό αίτημα για ποιοτική, αποδοτική, σύγχρονη εκπαίδευση. Όσοι φαντασιώνονται κοινωνικό διχασμό με αφορμή τα ΠΠΣ, είτε είναι θύματα της ιδεοληψίας τους ή απλώς δεν αντέχουν ότι επί τέλους κάτι πήγε να αλλάξει στο εκπαιδευτικό σύστημα, αφού τότε οι ίδιοι θα αναγκάζονταν να βγουν από τη ραστώνη τους.  
Για του λόγου το αληθές, δεκατρείς χιλιάδες οικογένειες επέλεξαν να διεκδικήσουν για τα παιδιά τους την ευκαιρία εισαγωγής στα σχολεία αυτά και περισσότεροι από δύο χιλιάδες εκπαιδευτικοί επέλεξαν, συμμετέχοντας σε διαδικασίες εξαιρετικά απαιτητικής αξιολόγησης, να διεκδικήσουν τις πεντακόσιες θέσεις πενταετούς θητείας που προκηρύχθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια.
Από την πρώτη στιγμή της λειτουργίας του θεσμού, εμφανίστηκαν σημαντικοί και ενδιαφέροντες προβληματισμοί για μια σειρά από θέματα όπως η διαδικασία επιλογής των μαθητών, η διαδικασία επιλογής εκπαιδευτικών, η προτυποποίηση διοικητικών και ακαδημαϊκών λειτουργιών κ.ά. Σε αυτή την κατεύθυνση πραγματοποιήθηκε και το συνέδριο της ΔΕΠΠΣ, ενώ έχουν δρομολογηθεί και μία σειρά από μελέτες που φιλοδοξούν να δώσουν απαντήσεις στα συγκεκριμένα ερωτήματα. Αυτή η διαρκής και γόνιμη συζήτηση δε σημαίνει αμφισβήτηση του θεσμού αλλά διαμόρφωσε τους όρους ενός διαρκούς και μόνιμου αναστοχασμού για το παρόν και το μέλλον των σχολείων. Εξαίρεση αποτελεί ο χώρος του εκπαιδευτικού συνδικαλισμού, αυτοί που θεωρούν ότι τα σχολεία υπάρχουν μόνο για τους εκπαιδευτικούς και όχι για τους μαθητές, που αρνούνται οτιδήποτε μπορεί να ταράξει τα νερά της δημοσιοϋπαλληλικής μακαριότητας και να μετατρέψει το σχολείο σε αληθινό χώρο μάθησης και δημιουργίας.
Για να έρθουμε τώρα στο δεύτερο μέρος της ερώτησης, είναι μακρύς ο κατάλογος των εκπαιδευτικών δράσεων που αναπτύσσονται στα ΠΠΣ. Πολλές από αυτές μπορούμε να τις συναντήσουμε και σε άλλα σχολεία εκτός δικτύου ΠΠΣ.
Η ουσία όμως δεν σταματά στην ανάπτυξη των επί μέρους δράσεων και προγραμμάτων. Αυτό που έχει κατοχυρωθεί στα ΠΠΣ είναι η συμμετοχή εκπαιδευτικών και μαθητών σε ένα διαφορετικό εκπαιδευτικό Παράδειγμα. Τα ΠΠΣ είναι σχολεία, τα οποία στις 4 το απόγευμα σφύζουν από ζωή, με  ένα σημαντικό ποσοστό μαθητών να ασχολείται, υπό την καθοδήγηση κάποιου εκπαιδευτικού, με θέματα από την κατασκευή κοσμημάτων, μέχρι τις αστρονομικές μελέτες. Είναι σχολεία στα οποία κανείς δε διανοείται να διώξει τους μαθητές προκειμένου να γίνει συνεδρίαση συλλόγου ή ενημέρωση από την ΕΛΜΕ, είναι σχολεία όπου η συνεργασία μεταξύ εκπαιδευτικών σε κοινές δράσεις είναι καθεστώς, όπου συνεδριάζουν τακτικά οι εκπαιδευτικοί κατά κλάδο μαθημάτων, όπου πραγματοποιούνται συχνές ενδοσχολικές επιμορφώσεις, όπου οι πόρτες των αιθουσών είναι ανοικτές και οι εκπαιδευτικοί μπορούν να παρακολουθούν το μάθημα των συναδέλφων τους, να συζητούν και να αναστοχάζονται συστηματικά και οργανωμένα επ’ αυτού και άλλα πολλά. Με άλλα λόγια είναι σχολεία ΚΑΝΟΝΙΚΑ, με την έννοια ότι όλα τα σχολεία θα έπρεπε να λειτουργούν με αυτές τις προδιαγραφές. Είναι πάνω απ’ όλα ένα παιδαγωγικό κλίμα, που επιτρέπει την απρόσκοπτη τέλεση του εκπαιδευτικού έργου, χωρίς τους γνωστούς «θορύβους», που συνήθως ακυρώνουν στην πράξη ακόμα και τις πιο προωθημένες εκπαιδευτικές καινοτομίες που εισήχθησαν στο εκπαιδευτικό σύστημα τα τελευταία χρόνια. Γι’ αυτό άλλωστε μιλάμε για αλλαγή εκπαιδευτικού παραδείγματος.
Επί πλέον στα σχολεία αυτά εργάζονται εκπαιδευτικοί με υψηλά μορφωτικά προσόντα και κυρίως πρόθυμοι, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, να θέσουν τα προσόντα τους στην υπηρεσία του δημόσιου συμφέροντος.
2. Πολλοί συμφωνούν μαζί σας για τα πλεονεκτήματα που απολαμβάνουν οι μαθητές των σχολείων αυτών, ωστόσο, χωρίς να είναι ακριβά σχολεία, χωρίς να προϋποθέτουν ειδικές υποδομές (π.χ. εργαστήρια χημείας, φυσικής), προσφέρουν, όπως ισχυρίζεστε, υψηλού επιπέδου παιδεία. Για ποιο λόγο κατά τη γνώμη σας δεν πρέπει οι καθηγητές που διδάσκουν σ’ αυτά τα σχολεία να διασπαρούν σε όλα τα δημόσια σχολεία;
Πρώτα απ΄ όλα ποιος σας είπε ότι δεν απαιτούνται εργαστήρια και υποδομές; Εργαστήρια πληροφορικής, φυσικών επιστημών, τεχνολογίας πάντα είναι απαραίτητα προκειμένου να λειτουργήσει αξιοπρεπώς ένα σχολείο. Άλλωστε, πλέον είναι μύθος ότι το κύριο πρόβλημα του εκπαιδευτικού συστήματος στη χώρα μας είναι η έλλειψη εξοπλισμού και υποδομών. Το μείζον θέμα είναι η παραγωγική και ορθολογική χρήση του.
Στο εσωτερικό των ΠΠΣ πολύ σπάνια θα επικαλεστεί κάποιος την απουσία μίας πειραματικής διάταξης ή την έλλειψη πόρων για να δικαιολογήσει την απουσία κάποιας εκπαιδευτική δράσης. Η εσωτερική πίεση για δημιουργικότητα βοηθάει πάντα να αντιμετωπιστούν οι όποιες ελλείψεις με την αναζήτηση εναλλακτικών οδών, ενώ αυτή είναι και η κύρια αιτία για την υψηλού επιπέδου παρεχόμενη εκπαίδευση.
Ως προς το δεύτερο σκέλος του ερωτήματός σας, η ισχύουσα νομοθεσία προβλέπει ότι οι εκπαιδευτικοί μέσα από ένα πλέγμα δράσεων όπως συνέδρια, ημερίδες, επιστημονικές και επιμορφωτικές συναντήσεις, μεταφέρουν την εμπειρία τους στους εκπαιδευτικούς των υπολοίπων σχολείων και είναι πολλές οι δραστηριότητες που έχουν αναπτυχθεί αυτά τα τρία χρόνια με πρωτοβουλία των σχολείων και της ΔΕΠΠΣ. Επί πλέον, οι εκπαιδευτικοί, μετά την ολοκλήρωση της θητείας τους στα ΠΠΣ συνεχίζουν τη σταδιοδρομία τους είτε ως στελέχη εκπαίδευσης είτε ως απλοί εκπαιδευτικοί σε κάποιο μη Π.Π. σχολείο.
3. Εφόσον τα σχολεία αυτά έχουν ακριβώς το ίδιο αναλυτικό πρόγραμμα όπως όλα τα σχολεία, τι είναι αυτό που κατά τη γνώμη σας εξασφαλίζει παιδεία ανωτέρου επιπέδου; Τα μεταπτυχιακά και τα διδακτορικά των καθηγητών;
Τα επαγγελματικά χαρακτηριστικά του εκπαιδευτικού προσωπικού σίγουρα επηρεάζουν θετικά το εκπαιδευτικό έργο στα ΠΠΣ. Μάλιστα, αυτό που πρέπει να υπογραμμίσουμε, είναι ότι εκτός από τους τίτλους σπουδών ιδιαίτερη αξία έχει η εμπειρία στην εκπαιδευτική καινοτομία, η συμμετοχή σε πολλές εκπαιδευτικές δράσεις η συστηματική παρακολούθηση των τεκταινομένων στην εκπαίδευση.  
Τα ΠΠΣ εφαρμόζουν με αρκετές τροποποιήσεις τα νέα προγράμματα σπουδών και καινοτόμες διδακτικές πρακτικές, ενώ πολύ συχνά οι εκπαιδευτικοί τους  παράγουν εκπαιδευτικό υλικό που χρησιμοποιείται στη διδασκαλία.
Η επιστημονική καθοδήγηση των ΠΠΣ γίνεται από το Εποπτικό Επιστημονικό Συμβούλιο (ΕΠΕΣ) υπό την εποπτεία της Διοικούσας Επιτροπής Πρότυπων Πειραματικών Σχολείων. Σταχυολογώντας κάποιες παρεμβάσεις μπορούμε να αναφέρουμε το πρόγραμμα Content and Language Integrated Learning, με βάση το οποίο συνδέεται η διδασκαλία συγκεκριμένων γνωστικών αντικειμένων όπως η Ιστορία, η Κοινωνική Αγωγή η Βιολογία, η Γεωγραφία και άλλα με το μάθημα των Αγγλικών, η συστηματική χρήση των νέων τεχνολογιών στη διδασκαλία γνωστικών αντικειμένων, όπως είναι η Φυσική, η Γλώσσα και τα Μαθηματικά, η εισαγωγή της μεθόδου του project στο γυμνάσιο κλπ. Κάθε σχολική μονάδα έχει διευρυμένο πλαίσιο αυτονομίας ως προς τη διαμόρφωση  και την εφαρμογή της δικής της εκπαιδευτικής agenda, με στόχο την μεγιστοποίηση του οφέλους για τους μαθητές του σχολείου και την προώθηση της εκπαιδευτικής έρευνας.
4. Το ζήτημα των εξετάσεων εισαγωγής είναι ένα από τα πιο καίρια θέματα-ζητήματα. Τι εξασφαλίζετε με την διενέργεια εξετάσεων εισαγωγής; Εκ των έσω ακούγεται ότι «οι μαθητές που μας ήρθαν δεν ήταν πάντα οι καλύτεροι, αλλά εκείνοι που οι γονείς τους πλήρωσαν για φροντιστήρια». Πώς το σχολιάζετε;
Τα ΠΠΣ είναι σχολεία εκπαιδευτικής αριστείας. Όχι με την έννοια της επιλογής  αρίστων μαθητών στην αφετηρία, αλλά με την έννοια της επαναφοράς στο προσκήνιο της ενοχοποιημένης και πρακτικά εξόριστης από το εκπαιδευτικό  σύστημα ιδέας της ανάπτυξης και εφαρμογής άριστων εκπαιδευτικών πρακτικών.
Αυτό ακριβώς είναι και το πεδίο του πειραματισμού στα σχολεία αυτά. Διαμορφώνουμε και αναπτύσσουμε δράσεις, οι οποίες αφού υποστούν την κατάλληλη επεξεργασία, αφού αξιολογηθούν επαρκώς και υποστούν τις αναγκαίες προσαρμογές, μπορούν να μεταφερθούν και στο υπόλοιπο εκπαιδευτικό σύστημα. Η όλη διαδικασία προϋποθέτει ότι οι μαθητές έχουν μία ελάχιστη δέσμη αναγκαίων δεξιοτήτων στους βασικούς εγγραμματισμούς, που ελέγχεται με τις εξετάσεις και ότι οι εκπαιδευτικοί έχουν τη γνώση και την επιθυμία να πειραματίζονται, με στόχο την ανάπτυξη των βέλτιστων και πιο αποτελεσματικών εκπαιδευτικών πρακτικών με συντεταγμένο και διαρκή τρόπο.
Όσοι επικαλούνται το τυχαίο του δείγματος ως αναγκαία και υποχρεωτική συνθήκη της εγκυρότητας του πειράματος, αποσιωπούν ότι στις πειραματικές δράσεις η επιλογή των συνθηκών διεξαγωγής τους σχετίζεται με τις μεθόδους και τους στόχους αυτών που οργανώνουν το πείραμα.
Το πείραμα είναι μία δραστηριότητα που «περιορίζει» το φαινόμενο σε ένα ειδικό και εν πολλοίς κατασκευασμένο πλαίσιο συνθηκών και μέσα σ’ αυτό διατυπώνονται οι κατάλληλες ερωτήσεις και προκύπτουν τα ανάλογα συμπεράσματα για να ακολουθήσει η διαδικασία της γενίκευσης των εφαρμογών. Η αντλία του Boyle δεν ήταν η φύση, όπως και τα σχολεία που οραματίστηκαν ο Kerschensteiner, ο Gaudig, ο Dewey, ο Claparede, ο Δελμούζος  δεν ήταν τα τυχαία σχολεία της εποχής τους. Απ’ αυτήν την άποψη, η τυχαιότητα του δείγματος, η οποία τάχα εξασφαλίζεται με την κλήρωση, και το τυχαίο σχολείο ως προϋποθέσεις εγκυρότητας του πειράματος είναι ένας ακόμη μύθος, που προσφέρει επιχειρήματα στην ιδεοληψία του εξισωτισμού προς τα κάτω. Εμείς δεν κρύψαμε ποτέ ότι στόχος μας είναι η ανάπτυξη της εκπαιδευτικής αριστείας στα σχολεία μας και η αναζήτηση των τρόπων διάχυσής της σε ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα. Υποστηρίζουμε βάσιμα όμως ότι με τυχαίο δείγμα μαθητών και εκπαιδευτικών απλώς αυτό το πείραμα δεν μπορεί να γίνει.
Τέλος, και για να τελειώνουμε και με το μύθο περί επιδίωξης της αριστείας μέσω των εξετάσεων, αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι σε όλα τα ΠΠ Γυμνάσια το μεγαλύτερο ποσοστό των επιτυχόντων στις εξετάσεις πέρασε με βαθμολογίες που κινούνται μεταξύ 12,5 και 15, ενώ στα Λύκεια ένας σημαντικός αριθμός μαθητών πέρασε με βαθμολογίες στην περιοχή του 10. Αξίζει επίσης να σημειώσουμε ότι και η κοινωνική διαστρωμάτωση των μαθητών μας είναι αντιπροσωπευτική και να τονίσουμε μάλιστα ότι ιδιαίτερα σε ΠΠ σχολεία του κέντρου της Αθήνας υπάρχει και σημαντικό ποσοστό μεταναστών.
Τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η αριστεία δεν επιδιώκεται ούτε προκύπτει κατά την επιλογή των μαθητών και οι εξετάσεις απέχουν πόρρω από το να λειτουργούν ως ο αποφασιστικός μηχανισμός κοινωνικής επιλογής. Ενδεχομένως να γινόμαστε κουραστικοί επαναλαμβάνοντας ότι δεν επιλέγουμε αρίστους μαθητές. Ωστόσο, μέσα από την ανάπτυξη των βέλτιστων εκπαιδευτικών πρακτικών στα σχολεία μας, επιδιώκουμε να διαπλάσουμε εγγράμματους ανθρώπους διαπαιδαγωγημένους στο πνεύμα υψηλών εκπαιδευτικών απαιτήσεων και αξιοκρατίας που θα αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση στη μαθητική αλλά και στην ενήλικη ζωή τους.
Σχετικά με την κριτική περί φροντιστηρίων, είναι γεγονός ότι πολλά παιδιά που συμμετείχαν στις εξετάσεις είχαν φροντιστηριακή στήριξη. Αντίστοιχα υπάρχουν πολλά παιδιά που συμμετείχαν στις εξετάσεις και πέτυχαν, χωρίς ούτε μία ώρα φροντιστηριακής προετοιμασίας.
Όπως είναι γνωστό, το φροντιστήριο είναι θεσμός άτυπης εκπαίδευσης, παρών στην εκμάθηση ξένων γλωσσών, στην προετοιμασία για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια αλλά και στην υποστήριξη της ενασχόλησης του μαθητή με τις «καθημερινές του υποχρεώσεις». Ένας συνδυασμός των εγγενών αδυναμιών του εκπαιδευτικού συστήματος και μίας νοοτροπίας κυρίαρχης στις συνειδήσεις των γονέων, έχει βοηθήσει να ριζώσει ο συγκεκριμένος θεσμός στην ελληνική πραγματικότητα. Ωστόσο, η ύπαρξη αυτής της παθογένειας δε μπορεί να ακυρώσει την ανάγκη να υπάρχουν διαδικασίες επιλογής για τους μαθητές των ΠΠΣ για τους λόγους που προαναφέραμε.