ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Νίκος Αλιβιζάτος

Νίκος Αλιβιζάτος

Παρατηρητήριο

«Με μία παράγραφο στις 7500 σελίδες του τελευταίου πολυνομοσχεδίου προβλέπεται η αθώωση όσων υπουργών ή βουλευτών ή στελεχών του κράτους διαθέτουν off shore εταιρείες, αρκεί αυτές να είναι σε "συνεργάσιμους" φορολογικούς παραδείσους. Η διάταξη ψηφίστηκε από 152 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ. Ας πάνε λοιπόν στις περιφέρειές τους οι 152 να εξηγήσουν στους άνεργους και όσους βασανίζονται να επιβιώσουν, ποιους ξέπλυναν και ποιους ξεπλένουν με αυτή τη διάταξη» σχολιάζει από την πλευρά του Το Ποτάμι.

Πηγή: Σάλος για τη ρύθμιση που ανοίγει τον δρόμο για offshore σε βουλευτές και υπουργούς - Πέρασε στο πολυνομοσχέδιο | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/269381/salos-gia-ti-rythmisi-poy-anoigei-ton-dromo-gia-offshore-se-voyleytes-kai-ypoyrgoys#ixzz4A2ddxess

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Εντάξει ρε παιδιά είναι γνωστή η αξία του Κ. Σημίτη αλλά και τα χρόνια του. Σας τόχει πει ο άνθρωπος επανειλημμένα ότι δεν ενδιαφέρεται. Αν όμως θέλετε κάτι να πείτε εμμέσως πλην σαφώς στη Φώφη και στο Σταύρο γιατί δεν τους το λέτε κατάμουτρα.

Κυριακή, 29 Μαΐου 2016

Παναγιώτης Βλάχος: «Η υπερφορολόγηση καταστρέφει την Ελλάδα και όμως υπάρχει άλλη λύση»


Ομιλία του Παναγιώτη Βλάχου, μέλους του Πολιτικού Συμβουλίου, σε εκδήλωση του Ποταμιού με κεντρικό σύνθημα «Η υπερφορολόγηση καταστρέφει την Ελλάδα και όμως υπάρχει άλλη λύση»

Στο Eurogroup της 24ης Μαΐου ολοκληρώθηκε η πρώτη αξιολόγηση με επτά μήνες καθυστέρηση. Μέσα σε αυτήν την περίοδο επανήλθε η οικονομική αβεβαιότητα, αυξήθηκε η ανεργία, έφυγαν ξανά καταθέσεις. Άλλη μια μνημονιακή κυβέρνηση προτίμησε οριζόντια μέτρα, πακετάροντας τα όλα μαζί, φτάνοντας τη διαπραγμάτευση στο παρα πέντε, ώστε να αποφύγει επιμέρους αντιδράσεις στην πορεία προς τη συμφωνία.
Το πρόβλημα με αυτήν την τακτική που θέλει να δημιουργεί αντιπάλους, εντάσεις και διχασμούς, ειναι ότι ότι κάθε φορά που περνά μια σημαντική αλλαγή, πχ φορολογικό ή ασφαλιστικο, παγώνουν οι υπόλοιπες ουσιαστικές αλλαγές, όπως η δικαστική μεταρρύθμιση, συγχωνεύσεις φορέων δημοσίου (χωρίς απολύσεις), ηλεκτρονικές συναλλαγές, πάταξη του παραεμπορίου και λαθρεμπορίου σε καύσιμα-τσιγάρα, καθολική εφαρμογή του δικτύου ΣΥΖΕΥΞΙΣ και άλλα πολλά. Κοινώς, περίπου το 70% όσων συμφώνησε η κυβέρνηση εκκρεμούν ακόμη. Το Ποτάμι υπολόγισε ότι θα μπορούσαμε να γλιτώσουμε 3,7 δις μέσα στα επόμενα χρόνια, αν εφαρμοζόντουσαν τα παραπάνω.
Θα πίστευε κανείς ότι με 22% φτώχεια και 24% ανεργία η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι ένα εργαστήρι για αριστερές, κοινωνικές πολιτικές. Αντίθετα, μετατρέπεται σε εργαστήρι ανισοτήτων ανάμεσα σε προνομιούχους και φτωχοποιημένους, νεότερους και μεγαλύτερους, εργαζόμενους και συνταξιούχους, γυναίκες και άνδρες: πολλοί πλέον μένουν στο ισόγειο, όλο και λιγότεροι στους ενδιάμεσους ορόφους, οι ίδιοι προνομιούχοι στο ρετιρέ.
Αντί να σκεφτούν πως θα ισοσκελίσουν όσα φέρνει η φοροκαταιγίδα και το άδικο ασφαλιστικό, ακούμε πολιτικά και ιδεολογικά ασπόνδυλες τοποθετήσεις από τους υπουργούς Οικονομικών και Ανάπτυξης. Για παράδειγμα, τι να το κάνεις πχ το ΕΣΠΑ ή τον πτωχευμένο πια επενδυτικό νόμο, αν θες 8 χρονια για να εκδικαστεί μια φορολογική υπόθεση; Τι να κανεις την αδειοδότηση στη μεταποίηση, αν δε μπορείς να χωροθετήσεις βιομηχανικά πάρκα κ δεν έχεις ακόμη κτηματολόγιο; Τι να την κάνεις την έναρξη επιχείρησης σε μια μερα, όπως επαίρεται ο κ. Σταθάκης, αν οι τράπεζες δανείζουν με 8% επιτόκια και οι καλές επιχειρήσεις που έπεσαν έξω, δεν μπορούν να ξανασηκωθούν, αφού η διαχείριση των κόκκινων δανείων καθυστερεί;
Το πιο σημαντικό όμως αντίβαρο, είναι οι επενδύσεις και οι νέες θέσεις εργασίας. Σωστά λέγεται ότι χρειαζόμαστε ιδιωτικό χρήμα, 100 δις σε μια επταετία, καθώς τα δικά μας χρηματοδοτικά εργαλεία, το ΕΣΠΑ, ο επενδυτικός νόμος, ή το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων με τα 700-800 εκ. “κάβα” για επενδύσεις δεν αρκουν. Για να έρθουν λοιπον δουλειές από επενδύσεις, αυτές θέλουν κίνητρα και κανόνες. Όχι όμως οποιοιδήποτε κανόνες, αλλα αυτοί που θα μας κάνουν ανταγωνιστικούς και ποιοτικούς σε μια ανοιχτή οικονομία, να γίνουμε δηλαδή καλύτεροι απο τους Ιταλούς, τους Πορτογάλους, τους Ισπανούς στα προϊόντα και στις υπηρεσίες μας.
Αντ’ αυτού επιλέγουμε την υπερφορολόγηση που αντανακλά αστάθεια και αφερεγγυότητα στο φορολογικό μας σύστημα. Είναι το πιο σημαντικό κριτήριο που λαμβάνουν υπόψιν 6 στις 10 επιχειρήσεις προκειμένου να μεταφέρουν έδρα ή/και δραστηριότητα σε άλλη χώρα. Η άμεση συνέπεια της υπερφορολόγησης είναι ότι μειώνεται το διαθέσιμο εισόδημα και η δυνατότητα της μεσαίας τάξης να καταναλώνει, ταξιδεύει, μορφώνεται, ψυχαγωγείται. Η επιβίωση αντικαθιστά τη διαβίωση. Επίσης, το σκέλος των έμμεσων φόρων δεν αποδίδει, αφού από το 2010 και μετά οι φόροι σε τηλεπικοινωνίες, ποτά, τσιγάρα κλπ πέφτουν διαρκώς έξω από τους στόχους. Αυξάνονται τα κίνητρα να φοροδιαφύγει ή να φοροαποφύγει κάποιος, ενώ μεγαλώνει η αδήλωτη και η μαύρη εργασία, σε συνδυασμό με τις ασφαλιστικές εισφορές. Άρα διαιωνίζεται ένας φαύλος κύκλος, όπου αποτυχημένα μέτρα οδηγούν σε πιο οδυνηρά μέτρα προκειμένου να εκταμιεύουμε την επόμενη δόση.
Με βάση τα παραπανω, η υπερφορολόγηση αυξάνει τις ανισότητες: άμεσα στο εισοδημα και έμμεσα στην πρόσβαση στα δημόσια αγαθά, στην εργασία, στις κοινωνικές παροχές, στις ευκαιρίες και στις δυνατότητες της μεσαίας τάξης.
Ας αναρωτηθούμε ποιές επιχειρήσεις θα επιλέξουν να μείνουν στην Ελλάδα, όταν το Μάρτιο, σε σχετική έρευνα, το 64% εξέταζαν το ενδεχόμενο να φύγουν απο τη χώρα. Οι εγχώριες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις θα δυσκολευτούν να επεκταθούν και να εκσυγχρονισθούν, αφού οι διαθέσιμοι πόροι για χρηματοδότηση διαρκώς συρρικνώνονται. Η αποεπένδυση πλήττει τις μεγάλες και οργανωμένες επιχειρήσεις, που πλέον δυσκολεύονται να διοχετεύουν πόρους στην έρευνα και στην κατάρτιση των εργαζομένων τους. Αντί για δουλειές υψηλής κατάρτισης που δημιουργούν άξια στελέχη επιχειρήσεων, όσες επιχειρήσεις μένουν θα δίνουν έμφαση σε προϊόντα που δεν απαιτούν ιδιαίτερες γνώσεις και δεξιότητες, άρα η φυγή νέων προς το εξωτερικό θα συνεχιστεί. Ήδη στον τουρισμό, στις κατασκευές, στην αεροπλοϊα, εκατοντάδες μεσαία στελέχη και μάνατζερ εγκαταλείπουν τη χώρα.
Στο κοινωνικό τερέν, η ψαλίδα φτωχών-πλουσίων ανοίγει, με τη μεσαία τάξη να κατρακυλά προς τα κάτω. Η φτώχεια λόγω ανεργίας συμπληρώνεται πια από τη φτώχεια μέσα στην εργασία, καθώς οι αμοιβές συρρικνώνονται, παράλληλα με τη μαύρη και την αδήλωτη εργασία. Όποιος κάνει το λάθος και έχει μπλοκάκι με ετήσιο εισόδημα 20.000 ευρώ, θα πληρώνει το 52% σε φόρους και εισφορές. Οι γυναίκες, τα μεγαλύτερα θύματα της ανεργίας, θα παραμείνουν απ΄οτι φαίνεται στο νοικοκυριό, όπου κατέφυγαν εγκαταλείποντας τις δουλειές τους. Το νέο ασφαλιστικό, παρόλο που επιχειρεί να συγκρατήσει τη φτώχεια στους συνταξιούχους, αδικεί κατάφωρα τους νέους, φορολογώντας ουσιαστικά την εργασία και μεταφέροντας πόρους από τη νέα γενιά στους γονείς και παππούδες της.
Η συρρίκνωση της εργασίας, της επιχειρηματικότητας, άρα και των εισφορών σημαίνει ότι η ποιότητα των δημοσίων υπηρεσιών διαρκώς θα πέφτει, με θύματα τη μεσαία τάξη και όσους δεν έχουν να πληρώσουν ιδιωτικές υπηρεσίες υγείας, περίθαλψης, εκπαίδευσης κλπ. Αυτός ο κύκλος οδηγεί σε μια κοινωνία φοβική, απαθή, συντηρητική, όπου θα ψηφίζουν όσοι φοβούνται μη χάσουν συντάξεις και όσοι γενικώς θα θεωρούνται πελάτες των κομμάτων της δημοσιοϋπαλληλίας.
Η ανισότητα λοιπόν δεν είναι φυσική κατάσταση, ούτε μια καταιγίδα ή ένα τσουνάμι που θα περάσει και θα επιστρέψουμε στις αγαθές και ανέμελες μέρες. Δεν είναι ένα κακό που θα φύγει αν καταριόμαστε το ΔΝΤ ή τη διαπλοκή. Η συντηρητική προσέγγιση θεωρεί ότι η ανισότητα εξαλείφεται με παροχές ή προνοιακά φιλοδωρήματα. Οι προοδευτικοί όμως γνωρίζουμε ότι οι ανισότητες προκύπτουν από πολιτικές επιλογές - και το φορολογικό κ ασφαλιστικο σύστημα ειναι κομματι αυτής της εξίσωσης.
Ας είμαστε όμως ξεκάθαροι ότι λιτότητα και εξάλειψη ανισοτήτων δεν γίνεται. Μια κακή, για παράδειγμα μονόπλευρη, δημοσιονομική προσαρμογή παράγει λιτότητα, που με τη σειρά της παράγει υψηλή ανεργία. Παρά την ταπείνωση της χώρας για άλλη μια φορά, η προχθεσινή συμφωνία, αφήνει ένα παράθυρο για τη μετατροπή της άδικης και ισοπεδωτικής λιτότητας σε δημοσιονομική προσαρμογή, εφόσον η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα παίξει επιτέλους το ρόλο της. Γιατί, αν δεν το γνωρίζουμε, το προγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης έχει αγοράσει 645 δις χρέους των υπολοίπων ευρωπαϊκών χωρών που συμμετέχουν σε αυτό, ενώ η Ελλάδα περιμένει ακόμη στην ουρά, εξαιτίας των κατορθωμάτων του 2015.
Αν υποθέσουμε ότι μπαινουμε σε μια περίοδο σχετικής σταθερότητας, έχουμε το χρόνο να ωριμάσουμε αλήθειες και να σκεφτούμε, όσο μπορούμε, τα αδιέξοδα που παράγει ο διχασμός και ο σημερινός δικομματισμός. Αλλά και τις ευθύνες και τις στρατηγικές κάποιων στην Ευρώπη, που δεν είναι στο απυρόβλητο και σήμερα συνευθύνονται για αυτά τα μέτρα στην Ελλάδα.
Είναι επίσης ντροπή και πρόκληση απέναντι στη νέα γενιά της κρίσης να προσπαθούν να βάλουν από το παράθυρο 2.500 απατεώνες του Δημοσίου και να διαφωνούν με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ για το ποιος έθρεψε και ποιος συντηρεί την αδικία.
Το Ποτάμι έχει το θάρρος και το καθαρό μητρώο να προτείνει ριζοσπαστικές, προοδευτικές αλλαγές που ενώνουν, δεν διαιρούν την κοινωνία σε όσους είναι μέσα από τα τείχη του κράτους και όσους είναι αφημένοι στη μοίρα τους. Αυτή ειναι η ουσία της Κοινωνικής Συμφωνίας, του New Deal που προτείνουμε: κόμματα, κράτος, επιχειρήσεις, κοινωνικοί εταίροι, κοινωνία των Πολιτών, να προσπαθήσουμε να βγούμε από τον τοξικό αρνητισμό και να χτίσουμε, αντί διαρκώς να κατεδαφίζουμε, με το βλέμμα και τις πολιτικές μας στραμμένα στη μεσαία τάξη και τις ανάγκες της.

Maria Kastrisianaki-guyton: Brexit και λαϊκισμός



Το 85% 600 έγκριτων Οικονομολόγων στη Βρετανία εκτιμούν ότι το Brexit θα οδηγήσει σε βαθειά κρίση για τα επόμενα 10 χρόνια, επιβεβαίωνοντας προβλέψεις του Ινστιτούτου Δημοσιονομικών Μελετών, της Τραπέζας της Αγγλίας, του ΔΝΤ, του ΟΟΣΑ,της ΕΕ, του G7 και όλου του Σύμπαντος. 

Αντ αυτού οι Brexits ανταγωνίζονται ποιος θα σκεφτεί το πιο γελοίο σενάριο συνωμοσίας. Αποκαλούν κατεστημένο αυτό που οι ίδιοι έγλυφαν και υπηρετούσαν με πάθος μια ζωή. Επικαλούνται εργατικά δικαιώματα, αυτοί που απεργάζονται την εξαφάνιση τους. Λένε ασύστολα ψέμματα για την Ευρώπη και παραποιούν στατιστικά στοιχεία για να αποπροσανατολίσουν αγράμματους και ημιμαθείς. 

Η Επιτροπή Δημοσιονομικών Υποθέσεων της Βουλής τους αποκαλεί ψεύτες αλλά αυτοί άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Όλοι, είμαστε μέρος του Συστήματος και τα παίρνουμε από τις Βρυξέλλες. Εξαπολύουν απειλές στο κανάλι ITV επειδή επέλεξε στο debate με τον Κάμερον, τον Φάρατζ και όχι τον Μπόρις Τζόνσον, λέγοντας ευθέως " Οταν θα έλθουμε θα δείτε τι έχετε να πάθετε" Βλέπετε, τρώγονται και μεταξύ τους, οι Brexits των Συντηρητικών με τους ομοϊδεάτες του UKIP. 

Ποτέ, δεν πίστευα ότι το επίπεδο της πολιτικής στη Βρετανία θα έπεφτε σε τέτοια επίπεδα. Βλέπουν το έδαφος να υποχωρεί κάτω απ τα πόδια τους και εχουν πάθει παράκρουση. Υποκινούν τα ζωώδη ένστικτα των αναλφαβήτων, ξενοφοβικών των Underclass, αυτών που συνειδητά επιλέγουν μια ζωή με κοινωνικά επιδόματα και ωρύονται κατά των Ευρωπαίων μεταναστών οι οποίοι, αποδεδειγμένα, δεν παίρνουν δεκάρα απ τον φορολογούμενο. Λοιδωρούν τα 3 εκατ. των ξένων που συνεισφέρουν τα μέγιστα στην οικονομική άνθηση της Βρετανίας. 

Το σαράκι του λαϊκισμού έχει, δυστυχώς, διαβρώσει και τη φλεγματική Αλβιώνα.

Σάββατο, 28 Μαΐου 2016

Τάσος Ανθουλιάς: Και τώρα τι;

Φωτογράφησε η Γεωργία Καρβουνάκη

 Τώρα που μπορούμε να σταματήσουμε να φοβόμαστε την ολοκληρωτική καταστροφή με έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ, είναι ανάγκη να δούμε με ψυχραιμία και καθαρό μυαλό πώς φτάσαμε εδώ που είμαστε.
Τα τελευταία 40 χρόνια δημιουργήσαμε μια διεφθαρμένη, αγράμματη και διαπλεκόμενη κοινωνία με κύριο υπεύθυνο τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Ο μικρός Καραμανλής, που υποτίθεται πως θα ανέτρεπε το κράτος του ΠΑΣΟΚ, από το 2005 ως το 2009 τίναξε στον αέρα την οικονομία της Ελλάδας με εκατοντάδες χιλιάδες διορισμούς στο δημόσιο και εφιαλτικό εξωτερικό δανεισμό, χωρίς να κάνει καμιά αλλαγή στο ελληνικό κράτος που ήταν ήδη υπό διάλυση. Και όταν είδε πως είχε φτάσει πια την Ελλάδα στον γκρεμό, την κοπάνισε και άφησε τον ηλίθιο ΓΑΠ να βγάλει το φίδι από την τρύπα.
Έτσι, έχοντας τεράστια ελλείμματα που δεν μπορούσαμε να καλύψουμε με δανεισμό (αφού κανείς δεν μας δάνειζε πια) ο ΓΑΠ ζήτησε βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, δηλαδή την τρόικα.
Φυσικά, για να μας δανείσει (με ασήμαντους τόκους) η τρόικα τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ που χρειαζόμασταν για να μην καταστραφούμε με απόλυτη χρεοκοπία απαίτησε μια δανειακή σύμβαση, δηλαδή ένα μνημόνιο. Τι έλεγε, όμως, στην πραγματικότητα το πρώτο μνημόνιο;

– Οφείλετε, κύριοι, να μηδενίσετε το πρωτογενές έλλειμμά σας μέσα σε τρία χρόνια. Χωρίς να λογαριάζετε τα τοκοχρεολύσια που πρέπει να πληρωθούν αυτά τα τρία χρόνια. Αυτά θα τα πληρώσει η τρόικα με νέα δανεικά που θα σας δώσει (με μικρό τόκο), αφού κανείς άλλος πια δεν σας δανείζει (με λογικό τόκο).
Φυσικά, για να μειώσετε το έλλειμμά σας (αφού χρήματα δεν έχετε για να πληρώνετε μισθούς και συντάξεις ούτε για να βάζετε τη συμμετοχή σας στα δωρεάν κονδύλια που σας δίνει η Ε.Ε.) θα πρέπει να κάνετε τρία πράγματα:
Πρώτον, να μειώσετε τα έξοδά σας και να αυξήσετε τα έσοδα – προτιμήστε να μειώσετε περισσότερο τα έξοδά σας, παρά να αυξήσετε τα έσοδά σας (με άμεσους και έμμεσους φόρους).

Δεύτερον, να κάνετε (όσο πιο γρήγορα γίνεται) αποκρατικοποιήσεις, πριν καταβαραθρωθεί το Χρηματιστήριό σας.
Τρίτον, να κάνετε γρήγορα και αποτελεσματικά διαρθρωτικές αλλαγές.
Πιο λογικά πράγματα δεν υπάρχουν. Αυτονόητα, που δεν χρειαζόταν καμιά τρόικα να μας «αναγκάσει» να τα κάνουμε.
Αλλά το μνημόνιο δεν εφαρμόστηκε. Τι έκανε η κυβέρνηση του ΓΑΠ γι’ αυτά τα τρία θέματα;
Πρώτον, όχι μόνο δεν μείωσε τις δαπάνες, αλλά τις αύξησε. Και έριξε φόρους επί δικαίων και αδίκων – συνήθως επί αδίκων.
Δεύτερον, δεν έκανε καμιά αποκρατικοποίηση. Και ο ΓΑΠ «απείλησε» στη Βουλή πως θα περάσει στο Σύνταγμα την απαγόρευση των πωλήσεων κρατικού «πλούτου» – σιγά μην έχουμε τέτοιον «πλούτο» και δεν το ξέρουμε.. (Ακόμα και για το περίφημο «φιλέτο» του Ελληνικού, που τάχα «ξεπουλήθηκε» τώρα, μόνο μια εταιρεία ενδιαφέρθηκε). Κι έτσι το Χρηματιστήριο έπεσε στα Τάρταρα.
Τρίτον, όχι μόνο δεν έκανε καμιά διαρθρωτική αλλαγή, αλλά συνέχεια προσπαθούσε να πείσει την τρόικα πως κάνει.
Ο Σαμαράς άρχισε να λέει τις αρλούμπες του στα Ζάππεια 1, 2, 3 κλπ. Και ξεκίνησε την αισχρή και λαϊκίστικη προπαγάνδα για τις ευθύνες των «κακών ξένων».
Αν το πρώτο μνημόνιο εφαρμοζόταν δεν θα υπήρχε ανάγκη από δεύτερο, τρίτο κλπ. Δεν θα υπήρχε τέτοια ύφεση. Δεν θα έφευγαν στο εξωτερικό τόσα χρήματα από φόβο. Δεν θα είχαμε ακόμα το 2012 τεράστιο πρωτογενές έλλειμμα και δεν θα χρειαζόταν δυο χρόνια παράταση για να το μηδενίσουμε, παίρνοντας κι άλλα δανεικά.
Έτσι φτάσαμε τον χειμώνα του 2011 στη μεταβατική κυβέρνηση Παπαδήμου που σταμάτησε για λίγο τον κατήφορο. Αλλά ο Σαμαράς έριξε πρόωρα (πριν ολοκληρώσει το έργο της) αυτή την κυβέρνηση γιατί βιαζόταν να γίνει πρωθυπουργός.
Και έγιναν οι διπλές (εξαιτίας της ΔΗΜΑΡ και της Δράσης) εκλογές την άνοιξη του 2012. Και επί ένα χρόνο (όσο η ΔΗΜΑΡ συμμετείχε στην κυβέρνηση) δεν προχωρούσε καμιά αποκρατικοποίηση και καμιά διαρθρωτική αλλαγή – μόνο φόροι.
Ουσιαστικά, ό,τι σωστό προχώρησε έγινε μόνο μετά την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση και μέχρι τις Ευρωεκλογές – δηλαδή για εννιά μήνες.
Από κει και ύστερα ακολούθησε ο κατήφορος με τη μια γελοιότητα να ακολουθεί την άλλη. Με τους βουλευτές της συγκυβέρνησης να λένε ό,τι αρλούμπα τους κατέβαινε μήπως και ξαναψηφιστούν. Με τους νέους λαϊκιστές υπουργούς να ξηλώνουν ακόμα και όσα σωστά είχαν προηγουμένως γίνει.

Και φτάσαμε στο σημείο ο σοφός λαός να ελπίζει στον ΣΥΡΙΖΑ και στους ψεκασμένους. Και να του αρέσει ο ναζισμός της Χρυσής Αυγής.
Δεν έχει νόημα να κατηγορήσει κανείς το ΠΑΣΟΚ – δεν θα μπορούσε ένας λογικός άνθρωπος να περιμένει κάτι καλύτερο από το ΠΑΣΟΚ μετά από 25 χρόνια διακυβέρνησης (δηλαδή διαφθοράς και διάλυσης) της χώρας.
Αλλά δυστυχώς και ο Σαμαράς, που ξεκίνησε τη θλιβερή καριέρα του το 1993, όχι μόνο δεν θέλησε να βελτιώσει τη θέση του στην ιστορία, αλλά παρέδωσε την Ελλάδα στην τελική καταστροφή της.
Τι έμεινε το 2015;
Μια πάρα πολύ κακή οικονομική κατάσταση. Ένα διαλυμένο πολιτικό σύστημα και ένας λαός που δεν ξέρει τι του γίνεται (ελπίζοντας ακόμα και στον Λεβέντη και στον Γκλέτσο για να σωθεί, αφού πίστεψε στις αθλιότητες του ΣΥΡΙΖΑ), ρίχνοντας όλο το βάρος της ευθύνης στους «κακούς ξένους» (μετά την πλύση εγκεφάλου που του έγινε πρώτα από τον Σαμαρά και τον άθλιο κύκλο του και ύστερα από την αλητεία του ΣΥΡΙΖΑ, των ψεκασμένων και της Χρυσής Αυγής).
Και τώρα τι γίνεται, λοιπόν;
Βλέποντας την τελευταία δημοσκόπηση της 27ης Μαΐου νομίζω πως, δυστυχώς, πρέπει να ευχόμαστε να μείνει η κυβέρνηση του Τσίπρα για έναν ακόμα χρόνο, ώστε να ολοκληρωθούν οι αναγκαίες για τη χώρα μας μεταρρυθμίσεις, κάτω από την πίεση των «κακών ξένων», ιδιαίτερα στα τρία θέματα:
- Εργασιακά
- Εργαλειοθήκες του ΟΟΣΑ
- Ολοκλήρωση των μεγάλων αποκρατικοποιήσεων.
Καμιά άλλη κυβέρνηση (με αντιπολίτευση τον ΣΥΡΙΖΑ) δεν θα άντεχε να τις κάνει.
Το τέλος μπορεί να είναι ο Μάιος του 2017 με την πρώτη εφαρμογή του «κόφτη».

Τάσος Ανθουλιάς









Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

Απόστολος Λακασάς: Ευχαριστούμε, κύριε καθηγητά, Νίκο Αλιβιζάτο


από την Καθημερινή
Ηταν στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν η αίθουσα Παπαρρηγοπούλου -στον ημιώροφο μεταξύ 2ου και 3ου του κτιρίου της Νομικής στην οδό Σόλωνος- ήταν φίσκα από φοιτητές που ήθελαν να παρακολουθήσουν το μάθημα Συνταγματικού Δικαίου από τον Νίκο Αλιβιζάτο. Χθες, η 19χρονη Λασκαρίνα Λιακάτου περίμενε έξω από την αίθουσα Σαριπόλων, στον 3ο όροφο, να ανοίξουν οι πόρτες της για να παρακολουθήσει την τελευταία διδασκαλία του Νίκου Αλιβιζάτου. «Απαντά σε όλα τα ερωτήματα χωρίς υπεκφυγές, λέει την άποψή του, φεύγεις από το μάθημα έχοντας κάτι να σκεφτείς» εξηγεί στην «Κ». Μαζί της, περίπου 800 άτομα, φοιτητές, πανεπιστημιακοί και φίλοι του Νίκου Αλιβιζάτου, γέμισαν ασφυκτικά την αίθουσα, σε έδρανα, σκαλοπάτια και όρθιοι.

Ο καθηγητής φέτος, για μία ακόμη χρονιά, δίδαξε το μάθημα «Εφαρμογές Δημοσίου Δικαίου», δηλαδή τη Rolls Roys του Συνταγματικού Δικαίου, όπως ανέφερε ο αναπληρωτής καθηγητής Διοικητικού Δικαίου, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, στον εισαγωγικό λόγο του.

«Η μεγάλη πρόκληση να διδάσκεις Συνταγματικό Δίκαιο στη Νομική Αθηνών» ήταν το θέμα του χθεσινού μαθήματος και μέσα από αυτό ο κ. Αλιβιζάτος κατόρθωσε να συμπυκνώσει την ιστορία του Συνταγματικού Δικαίου τις τελευταίες δεκαετίες στην Ελλάδα. «Από το Σύνταγμα των Εξουσιών έως τα τέλη της δεκαετίας του ’80, περάσαμε στο Σύνταγμα των Δικαιωμάτων» ανέφερε. «Τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια μέριμνα ήταν να κυβερνήσει ο λαός και όχι άλλα κέντρα εξουσίας όπως το Στέμμα ή ο Στρατός» τόνισε, υπενθυμίζοντας τα τελευταία μαθήματα Συνταγματικού Δικαίου που έκαναν ο Γιάγκος Πεσμαζόγλου και ο Αριστόβουλος Μάνεσης το 1968, τα οποία έχουν χαρακτηριστεί «μνημειώδη ως κραυγές κατά της βίας και της αυθαιρεσίας σε δύσκολους καιρούς» όπως είπε χθες ο Ν. Αλιβιζάτος. Τότε, 1967-1972, που ο ίδιος σπούδαζε στη Νομική Αθηνών, και μετά (1972-1977) στο Πανεπιστήμιο Paris II. Από το 1992 είναι καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, ενώ δίδαξε στο Stanford, στο Princeton και στην Οξφόρδη. «Τις πρόσφατες δεκαετίες στην Ελλάδα, αίτημα ήταν να υπάρχουν αντίβαρα, όπως θεσμοί που δεν ελέγχονται από το κυβερνών κόμμα, ώστε η εξουσία να μην γίνεται ακραία. Ετσι φθάσαμε -ως προς τον τρόπο αντιμετώπισης του Συντάγματος- από το Σύνταγμα των εκλεγμένων (Βουλή, κυβέρνηση) στο Σύνταγμα των δικαστών» ανέφερε ο κ. Αλιβιζάτος με εκφραστικές κινήσεις. Στο μεσοδιάστημα, υποδεχόταν τους φοιτητές που συνεχώς προσέρχονταν, αστειευόταν με κάποιους, κέρδιζε με απόλυτη απλότητα το ακροατήριό του.

Τρίτη αλλαγή της πρόσφατης συνταγματικής μας ιστορίας ήταν η μετάβαση από την ερμηνεία του Συντάγματος με βάση τις ιστορικές αρχές, στην ερμηνεία του -μετά τις αρχές της δεκαετίας του ’90- με βάση τις θεμελιώδεις φιλοσοφικές αρχές. «Πίσω από την πιο στεγνή διάταξη υπάρχουν χυμοί με έντονη ηθικοπολιτική φόρτιση» ανέφερε ο κ. Αλιβιζάτος.

Ανοίγοντας το κεφάλαιο «μαζικό πανεπιστήμιο», τόνισε ότι «η αγωνία είναι η κάποια εξατομίκευση. Ωστόσο, με τους φοιτητές δεν είναι πια εύκολο να γνωρίζεται ο πανεπιστημιακός, πλην των περιπτώσεων που οι ίδιοι του απευθύνονται για ερωτήσεις. Ομως, πάντα υπάρχει το παιχνίδι των βλεμμάτων ιδίως με εκείνους που παρακολουθούν με συνέπεια. Ας πούμε η Ινώ. Ελειψε για δέκα μέρες και όταν επέστρεψε ρώτησα για τον λόγο της απουσίας της. “Ταξίδεψα στη Σεβίλλη και το Πόρτο” είπε - ”Καλά έκανες παιδί μου” της απάντησα». «Εχει φοβερές γνώσεις, που τις μεταδίδει απλά, αναδεικνύοντας το βάθος της γνώσης και τις πτυχές της πληροφορίας» είπε αργότερα στην «Κ» η 22χρονη Ινώ Καμμένου.

Το χειροκρότημα ήταν παρατεταμένο στη λήξη του μαθήματος από το ακροατήριο· όλη η Νομική, φίλοι του όπως ο δήμαρχος Γιώργος Καμίνης, ο Στέφανος Πεσμαζόγλου, γιος του συνταγματολόγου Γιάγκου Πεσμαζόγλου, ο Γιάννης Βούλγαρης και η σύζυγός του που συναντήθηκαν στο ίδιο χθεσινό αμφιθέατρο πριν από 49 χρόνια.
Σας ευχαριστούμε κύριε καθηγητά.
Έντυπη

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

Αποστόλης Δημητρόπουλος: Οι μαστροχαλαστές



Αντε πάλι πανελλαδικές αλλά για έξοδο από το Λύκειο, άντε πάλι Τράπεζα Θεμάτων  όπως προέβλεπε το "Νέο Σχολείο" των επάρατων προηγούμενων. Για να μην γλυτώσουμε ποτέ από τις κωλοτούμπες. Τι τύποι μα τον Τουτάτη; 

Επικίνδυνοι μαστροχαλαστές!

Η Πρόταση της Επιτροπής Λιάκου για τις αλλαγές στην Παιδεία περιλαμβάνει δύο εναλλακτικές προτάσεις για τις εξετάσεις απόκτησης του Εθνικού Απολυτηρίου:
είτε α) εθνικού επιπέδου εξετάσεις (από τον εθνικό οργανισμό-υπουργείο)
Ο Σύριζα έλεγε ότι θα καταργούσε τις εξετάσεις εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση και θα καθιέρωνε την ελεύθερη πρόσβαση. Μας το φύλαγε για έκπληξη ότι αντί για τις εξετάσεις εισόδου στην ανώτατη εκπαίδευση θα εισήγαγε στη θέση τους εξετάσεις εξόδου από το Λύκειο!
είτε β) εξετάσεις με διαφορετικά ανά Λύκειο θέματα, αλλά από κοινή βάση θεμάτων.
Προφανώς εννοεί από κάποια Τράπεζα Θεμάτων όπως αυτή που θεσμοθετήθηκε και άρχισε να αναπτύσσεται από το 2013 (με χρηματοδότηση ΕΣΠΑ) αλλά κατάργησαν πέρυσι ο Μπαλτάς-Κουράκης, διότι ενίσχυε την παραπαιδεία, όπως ισχυρίστηκαν!
''Τα θέματα ορίζονται είτε με ενιαία διαδικασία (λ.χ. από τον οργανισμό εξετάσεων ώστε να έχουν σταθμισμένη δυσκολία), είτε είναι διαφορετικά για κάθε λύκειο, αλ-λά θα προέρχονται από μία κοινή βάση θεμάτων, θα επιλέγονται τυχαία με χρήση αλγορίθμων και θα έχουν επίσης σταθμισμένη δυσκολία, ώστε να αποφευγονται διακυμάνσεις. (όπως τα θέματα του SAT, GCE, GMAT κλπ).''

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2016

Γιώργος Προκοπάκης: Καθυστερήσεις στην παράταση


Το Eurogroup αποφάσισε τα εξής χθες:
1. Εάν η Ελλάδα δεν θέλει να χρεοκοπήσει μέχρι το Νοέμβριο, τη βοηθάμε να μη χρεοκοπήσει και τυπικά.
2. Δεν υπάρχει αυτή η διακυβέρνηση στην Ελλάδα. Αν θέλει να υπάρχει η Ελλάδα, τα πάντα στον αυτόματο. Κανένα καουμποϋλίκι δεν περνάει.
3. Καμωνόμαστε πως έχουμε πρόγραμμα και το ξανακοιτάμε το φθινόπωρο.

Ας δούμε τα επί μέρους - εντάσσοντάς τα και στη συζήτηση των τελευταίων εβδομάδων:

1. Τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος αφορούν €53 έως €74 δις (τα δάνεια του πρώτου Μνημονίου και του ΔΝΤ). Όποια αναδιάρθρωση θα χρηματοδοτηθεί από την Ελλάδα, εμμέσως ή αμέσως. Τα €10.5 δις των επιστροφών κερδών ομολόγων διακράτησης ΕΚΤ και τη διαφορά μέχρι τα €25 δις που προβλέπονταν για τις τράπεζες (χρησιμοποιήθηκαν €6 δις, λογικό να υπάρξει κάποιο μαξιλάρι). Μια από τις φοβερές επιτυχίες της αγωνιστικής διαπραγμάτευσης 2015.
Δηλαδή, δανειζόμαστε ή χρησιμοποιούνται δικά μας χρήματα για διευθετήσεις χρέους.

2. Είναι ασαφές πότε και πώς ακολουθείται ο κανόνας "15% έως 20% του ΑΕΠ για το χρέος". Κυρίως όμως, δεν υπάρχει καμιά αναφορά για τη συμπερίληψη ή όχι του βραχυπρόθεσμου χρέους (έντοκα €15 δις, ρέπος €10 δις σήμερα).

3. Τα €3 δις περίπου που θα πάνε για τα ληξιπρόθεσμα είναι νέο χρέος. Για να "καθαρίσει" η κυβέρνηση με τα φέσια, χρειάζονται περίπου άλλα €4 δις κι ένας θεός ξέρει πόσα ακόμη (εκτιμώ περίπου €2 δις ακόμη) εν εκκρεμότητι.

4. Το Eurogroup φροντίζει τα ενδυματολογικά της κυβέρνησης. Ρόμπες κλαρωτές και ξεκούμπωτες. Ειδικά για τους Σκουρλέτη (ενεργειακά), Σπίρτζη (αποκρατικοποιήσεις) και Σταθάκη (κόκκινα δάνεια) κάνει υποχρεωτικά και τα κουδούνια.

5. Είναι ιδιαίτερα χαριτωμένο να ξανάρχεται η κυβέρνηση να διορθώσει αυτά που ψήφισαν οι τσιπροκαμμένοι στη Βουλή.

6. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός πως οι εκταμιεύσεις της β´ υποδόσης είναι συνδεδεμένες τόσο με την εκκαθάριση ληξιπροθέσμων όσο και με την πρόοδο για το υπερταμείο. Το τελευταίο σημαίνει τέρμα στην παπάντζα.

7. Δεν γνωρίζουμε τι δεν άρεσε στους εταίρους με τα κόκκινα δάνεια. Η ουσία είναι πως σπρώχνουν προς εκκαθάριση των τραπεζικών βιβλίων. Κόκκινα δάνεια (και μη κόκκινα) μπορεί να πωληθούν μόνο με απόφαση της διοίκησης μιας τράπεζας ή με "εξαναγκασμό" από τον επόπτη (ΕΚΤ). Γι αυτό είναι σε περίοπτη θέση η εταιρική τραπεζική διακυβέρνηση.

Το μόνο θετικό είναι ότι αποφεύχθηκε η χρεοκοπία τον Ιούλιο. Αυτό επιτυγχάνεται με πλήρη εξευτελισμό της κυβέρνησης, με αλλαγές σε ψηφισμένα νομοσχέδια μερικών εβδομάδων.

Το Eurogroup παγίωσε την εκχώρηση της διοίκησης σε ημιαύτοματους μηχανισμούς.

Τρίτη, 24 Μαΐου 2016

Κώστας Καλλίτσης: Κλαυθμός και οδυρμός για τις μεταρρυθμίσεις...


από την Καθημερινή
Στο νέο υπερταμείο θα υπαχθούν και οι ΔΕΚΟ και περίπου 70.000 ακίνητα του Δημοσίου, θα διοικείται από 5μελές συμβούλιο (τρία της Ελλάδας, δύο των θεσμών), θα αποφασίζει με πλειοψηφία 4 επί των 5, θα έχει διάρκεια ζωής 99 χρόνια. Γιατί (στα αλήθεια!..) κάποιοι ενοχλούνται; Διότι δημιουργούνται προϋποθέσεις για επαγγελματική διαχείριση των ΔΕΚΟ, ώστε να μην μπορεί η κάθε κυβέρνηση να διορίζει τα δικά της παιδιά, να μοιράζει τις δουλειές σε «πελάτες» της, να τους παραχωρεί τα κτίρια έναντι συμβολικού τιμήματος κ.λπ. Να μην μπορεί, με δυο λόγια, να μεταχειρίζεται τη δημόσια περιουσία ως λάφυρο. Το πολιτικό προσωπικό χάνει το «βάζο με το μέλι» – γι’ αυτό ένα μέρος του οδύρεται.
Οι κραυγές «ξένοι στη διοίκηση του Ταμείου!» επιδιώκουν να συγκαλύψουν την κοινωνική-οικονομική ουσία της διαχείρισης που θα ασκείται. Και η ουσία είναι ότι επαγγελματική διαχείριση της δημόσιας περιουσίας μπορεί: (α) Να την προστατεύσει από τα τρωκτικά που έμαθαν να πλουτίζουν λεηλατώντας την. (β) Να δημιουργήσει νέο πλούτο, πολλώ μάλλον που το 50% των εσόδων του Ταμείου θα επανεπενδύονται. (γ) Ετσι, το υπερταμείο θα λειτουργήσει, πράγματι, ως εγγύηση προς τους δανειστές, προκειμένου να μπορέσει η χώρα να διεκδικήσει τη μεγαλύτερη δυνατή ελάφρυνση χρέους. Ποιον, αλήθεια, βλάπτει αυτό;..
Ας είμαστε ειλικρινείς. Εθνική ντροπή δεν είναι η δημιουργία του Ταμείου. Είναι η άθλια διαχείριση που μας οδήγησε στο σημερινό κατάντημα. Είναι και οι κραυγές για «αποικία», «ξεπούλημα» ή ότι «κάποιοι θα κάτσουν στο σκαμνί» – απειλές για «Γουδί», που αυτή τη φορά εκστομίζονται από συντηρητικούς πολιτικούς. Ας ηρεμήσουν: Τα δύο ξένης επιλογής μέλη της διοίκησης του Ταμείου από μόνα τους δεν μπορούν να αποφασίζουν, θα απαιτείται πλειοψηφία 4 στους 5. Ως εκ τούτου, άδικα ανησυχούν, οι ξένοι δεν θα μπορέσουν να μας πάρουν τον ΟΣΕ και να τον μεταφέρουν στο Βερολίνο...
Αν το Ταμείο μπορεί να αποτελέσει μια ιστορικής σημασίας τομή (υπό την προϋπόθεση σταθερής πολιτικής βούλησης...) η δεύτερη απόφαση, για τα «κόκκινα» δάνεια, μπορεί να γίνει η θρυαλλίδα για την αποδόμηση ενός παρασιτικού κατεστημένου, που έμαθε να ευημερεί μέσα στο τέλμα της διαπλοκής και, γι’ αυτό, υπονομεύει κάθε υγιή επιχειρηματική προσπάθεια.
Το θέμα δεν είναι τα στεγαστικά δάνεια – ουδείς θέλει να πάρει τα σπίτια, ούτε οι τράπεζες να τα βγάλουν στο σφυρί, γιατί αν το κάνουν θα καταρρεύσουν οι τιμές και μαζί θα καταρρεύσει η δική τους κεφαλαιακή επάρκεια. Το πραγματικό θέμα είναι τα «κόκκινα» επιχειρηματικά δάνεια. Υπάρχουν επιχειρήσεις που έχουν οριστικά τελειώσει. Υπάρχουν όμως πολλές άλλες, που έπεσαν έξω αλλά μπορούν να γίνουν κερδοφόρες ύστερα από γενναία αναδιάρθρωση και είσοδο φρέσκων κεφαλαίων. Αν αυτό δεν συμβεί, όλες αυτές οι επιχειρήσεις θα σέρνονται, θα μολύνουν και άλλες, θα συνεχιστεί η καταστροφή θέσεων εργασίας και, σε μερικούς μήνες, θα καταστεί αναγκαία νέα κεφαλαιοποίηση των τραπεζών.
Υπάρχουν καλές επιχειρήσεις με αφοσιωμένους μάνατζερ, που απλώς έπεσαν έξω – συμβαίνουν και χρεοκοπίες, δεν είναι αμαρτία ούτε ελληνικό φαινόμενο. Ωστόσο, το μέγεθος του ελληνικού προβλήματος «κόκκινων» επιχειρηματικών δανείων παραπέμπει σε ένα άρρωστο επιχειρηματικό μοντέλο, υπερδανεισμού και μετατροπής των δανείων σε ατομικό πλούτο. Με υπερτιμολογήσεις που πλούτιζαν τον επιχειρηματία και τσάκιζαν τις επιχειρήσεις από τη γέννησή τους, με λεηλασίες επιχειρήσεων που καλύπτονταν με συνεχή υπερδανεισμό, η χώρα γέμισε με πλούσιους επιχειρηματίες μεν, με επιχειρήσεις που είτε ασθμαίνουν για να εξυπηρετήσουν τα δάνειά τους είτε έχουν χρεοκοπήσει ουσιαστικά ή και τυπικά, δε.
Η αντιμετώπιση του προβλήματος εκκρεμεί εδώ και τρία χρόνια. Η συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ πεισματικά αρνιόταν να το αγγίξει. Τώρα δημιουργείται το πλαίσιο να παρακαμφθεί η «απροθυμία» τραπεζών να θίξουν τους «πελάτες» τους, και να ξεκινήσει άμεσα η αναδιάρθρωση βιώσιμων επιχειρήσεων, είτε συναινούν είτε (με λίγους μήνες δικαστική καθυστέρηση...) όχι οι ιδιοκτήτες τους. Η διαχείριση των «κόκκινων» επιχειρηματικών δανείων (εφόσον γίνει με διαφάνεια και όχι με νοοτροπία «αρπαχτής»...) μπορεί να διευκολύνει την ανάδυση μιας νέας υγιούς επιχειρηματικότητας, να αποτελέσει το πρώτο σκαλοπάτι για προσέλκυση ξένων ιδιωτικών μακροπρόθεσμων κεφαλαίων που τόσο ανάγκη έχει μια οικονομία με χρόνια αρνητική αποταμίευση, να υποχρεώσει σταδιακά την ανεργία σε αναδίπλωση. Ισως, σε ορίζοντα δύο-τριών ετών, αν ο παρασιτισμός δεν καταφέρει να ανατρέψει τις διαδικασίες, να έχει αλλάξει ριζικά η ίδια η εικόνα της ελληνικής επιχειρηματικότητας.
Αυτές οι δύο μεταρρυθμίσεις, μαζί με τη σύσταση της ανεξάρτητης αρχής δημοσίων εσόδων και τη (μνημονιακή) δέσμευση για ριζικές αλλαγές στο κράτος και στη Δικαιοσύνη, εφόσον υλοποιηθούν, θα αλλάξουν ριζικά τη ζωή και την επιχειρηματική δράση στη χώρα. Η αντιπολίτευση θα ήταν χρήσιμο να τις ψηφίσει και να απαιτήσει τη συνεπή εφαρμογή τους. Οχι να συμπαραταχθεί με το παρασιτικό κατεστημένο, σκοπίμως ως εκπρόσωπός του είτε αφελώς, ως ένας «χρήσιμος ηλίθιος».
Και ένα σχόλιο του Αρίστου Δοξιάδη:
Διάβασα τώρα το άρθρα του ν.σ. για το υπερ-ταμείο. Συνοπτικό συμπέρασμα: τα περισσότερα σχόλια στο FB δεν έχουν καμμιά σχέση με το πραγματικό κείμενο του ν.σ.
1. Το Εποπτικό Συμβούλιο είναι το μόνο από τα τρία σημαντικά όργανα όπου μετέχουν εκπρόσωποι των Ευρωπαϊκών θεσμών. Σε αυτό έχουν δικαίωμα βέτο. 
Αλλά το Ε.Σ. έχει μόνο δύο ουσιαστικές αρμοδιότητες: α. Επιλέγει και παύει τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου (που πρέπει να είναι επαγγελματίες με κατάλληλο βιογραφικό) β. Πρέπει να συναινέσει για να επιστραφούν στο Δημόσιο μερικά από περιουσιακά στοιχεία του υπερ-ταμείου.
Το Ε.Σ. δεν έχει λόγο σχετικά με καμμία ιδιωτικοποίηση ή άλλη απόφαση αξιοποιήσης των περιουσιακών στοιχείων. Ούτε να αποφασίσει μπορεί, ούτε να μπλοκάρει.

2. Τη γενική κατεύθυνση και το στρατηγικό σχέδιο του Ταμείου τη αποφασίζει η Γενική Συνέλευση, δηλαδή το Ελληνικό Δημόσιο. Τις δε διαχειριστικές αποφάσεις (πώληση ενεργητικού, επενδύσεις, κτλ) μόνο το ΔΣ του Ταμείου ή της αρμόδιας θυγατρικής του.

3. Το ΤΑΙΠΕΔ γίνεται θυγατρική του υπερταμείου, αλλά συνεχίζει να λειτουργεί όπως λειτουργούσε, με τα ίδια περιουσιακά στοιχεία προς πώληση. Από τις άλλες 3 θυγατρικές καμμιά δεν έχει ρητή εντολή να ιδιωτικοποιήσει τίποτε.

4. Το ν.σ. αφήνει όλες τις ουσιαστικές κατευθύνσεις περί ιδιωτικοποιησεων ή άλλου τρόπου αξιοποιησης της περιουσίας σε μελλοντικές αποφάσεις της ΓΣ και του ΔΣ (όχι του ΕΣ).

Συμπέρασματα: 

Α. Η εθνική κυριαρχία μειώνεται μόνο στο ζήτημα της επιλογής των μελών του ΔΣ.
Β. Είναι εντελώς αόριστο ακόμα το εύρος των ιδιωτικοποιήσεων που θα προέλθουν από το υπερταμείο.
Συνεπώς, συμφωνώ με το editorial του Books' Journal οτι ο θεσμός έχει άγνωστη σημασία μέχρι να δούμε τις συγκεκριμένες αποφάσεις των οργάνων διοίκησης. (λινκ στο σχόλιο). Και οτι *για αυτό τον λόγο* δεν έχει κανένα νόημα να υπερψηφίσει η αντιπολίτευση.
Από την άλλη πλευρά, τα περισσότερα που γράφτηκαν, είτε για εξευτελιστική απώλεια κυριαρχίας είτε για τσουνάμι ιδιωτικοποιήσεων, είναι άσχετα.
Έντυπη

Κυριακή, 22 Μαΐου 2016

Maria Kastrisianaki-guyton: Αριστερός πολιτικός τουρισμός


Ο αριστερός πολιτικός τουρισμός, είναι η άλλη όψη του νομίσματος του σεξουαλικού τουρισμού. Οι αριστεροί πολιτικοί τουρίστες, των ανεπτυγμένων Δυτικών χωρών, παγιδευμένοι σε μια αντιερωτική σχέση με τις χώρες τους, στις οποίες το προλεταριάτο έχει "αλλοτριωθεί" από τον καπιταλισμό, αναζητουν εδώ και μια δεκαετία, την ηδονή των Αριστερων φαντασιώσεων τους στην Βενεζουέλα του Τσάβες. 
Ηθοποιοί του Χόλυγουντ, η ηγεσία του Εργατικού Κόμματος, οι "λαϊκοί αγωνιστές" σε Ισπανία και Ελλάδα, όλοι οι ψεύτο-αριστεροί διανοούμενοι από τον Νόαμ Τσόμσκι έως τον Τζον Πίλτζερ, από τον Όλιβερ Στόουν και τον Σον Πεν, αναζήτησαν την σοσιαλιστική Εδέμ στην τροπική Βενεζουλα.
 Ο Τσάβες ήταν η επιτομή των ονειρώξεών τους: Αντι-Αμερικανός, Αντι-Καπιταλιστής, πραγματικός Σοσιαλιστής παλιας κοπής. Ο οποίος κατά τον Seumas Milne τον επι χρόνια αρθρογράφο της Γκάρντιαν και νυν υπεύθυνο επικοινωνίας και πολιτικού σχεδιασμού των Εργατικών του Κορμπιν "αναδιένειμε τον πλούτο, εδωσε την εξουσία στον λαό, απέρριψε την νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία και στάθηκε απέναντι στην ιμπεριαλιστική επικυριαρχία". 
Όλοι οι υποκριτές της Αριστερας που ζούν στην άνεση που τους προσφέρουν οι φιλελεύθερες Δημοκρατίες τους, αρνήθηκαν στους Βενεζολάνους δικαιώματα και προνόμια που απολαμβάνουν οι ίδιοι. Τώρα το αστείο τελείωσε, η Βενεζουέλα είναι μια διαλυμένη χώρα, με ρακένδυτους, πεινασμένους κατοίκους, με τον πλούτο της στις τσέπες των κολλητών νέοπλουτων του Τσάβες και τον διάδοχό του Μαδούρο να καταλύει το Συνταγμα, τους Νόμους και να προαναγγέλει την διάλυση του Κοινοβουλίου. Τι λένε, τώρα, οι Αριστεροί της δεκάρας. Τίποτα, σιωπούν στην καλύτερη περιπτωση, ενώ κάποιοι χυδαίοι, σαν τον Ισπανό σύντροφο Παμπλο Ιγλέσιας, καταγγέλλουν τον Τσαβισμό ως μια νέα μορφή λαϊκιστικού φασισμού. Αριστεροί Απατεώνες."

Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

WWF Ελλάς: η κυβέρνηση τσιμεντώνει τα δάση με το νομοσχέδιο


Πάντα πίστευα ότι για την εναλλακτική Αριστερά η οικολογία ήταν μόνο ο φερετζές του αντικαπιταλισμού. Ήρθε η ώρα να το πιστέψουν και οι πολίτες. (Leo)
από το econews
Επιστολή προς τους βουλευτές για το σχέδιο νόμου «Επείγουσες διατάξεις για την εφαρμογή της Συμφωνίας Δημοσιονομικών Στόχων και Διαρθρωτικών Μεταρρυθμίσεων και άλλες διατάξεις» απέστειλε το WWF Ελλάς.
Εστιάζοντας στις διατάξεις για τους δασικούς χάρτες, το WWF Ελλάς σημειώνει τα εξής:
«Το υπό συζήτηση σχέδιο νόμου για τα προαπαιτούμενα δεν περιέχει μόνο μέτρα που εξυπηρετούν δημοσιονομικούς στόχους. Εισάγει και ρυθμίσεις που διαιωνίζουν την απαράδεκτη και διάχυτη πολιτική αντίληψη ότι η νομιμοποίηση της περιβαλλοντικής παρανομίας αποτελεί δημόσιο συμφέρον, ενώ η πάταξή της και η διαφύλαξη του φυσικού μας πλούτου είναι ανεπιθύμητη πολυτέλεια. Επίσης, οι προτεινόμενες ρυθμίσεις περιβάλλοντος από ένα νέφος ασάφειας σε σχέση με τα επόμενα βήματα και το πραγματικό όφελος και διακύβευμα για το δημόσιο συμφέρον και βέβαια για τον φυσικό μας πλούτο.
Προς αποφυγή κάθε παρερμηνείας ή απορίας, διευκρινίζουμε ότι σκοπός των δασικών χαρτών δεν είναι κάποια απλή φωτογραφική αποτύπωση της δασικής γης. Οι δασικοί χάρτες έχουν νομική υπόσταση. Αν λοιπόν μια έκταση έχει καταπατηθεί, ο δασικός χάρτης οφείλει να την αποτυπώσει όπως η έκταση θα έπρεπε να είναι, ιδιαίτερα καθώς από το Σύνταγμα καθίσταται σαφές ότι τα δάση και οι δασικές εκτάσεις που καταστρέφονται δεν χάνουν τον δασικό τους χαρακτήρα. Μόνο υπό την έννοια αυτή, οι δασικοί χάρτες μπορούν να προστατεύσουν το φυσικό περιβάλλον, προσφέρουν ασφάλεια δικαίου και να εξυπηρετήσουν την κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε συζήτηση για την τύχη και τυχόν «τακτοποίηση» αυθαιρέτων οικισμών σε δασική γη δεν μπορεί να είναι αντικείμενο των δασικών χαρτών και σίγουρα δεν μπορεί να αποτελεί λόγο για σαρωτική υποβάθμιση της δασικής νομοθεσίας.»
—Τι αλλαγές προτείνει
Απευθυνόμενο στους βουλευτές το WWF Ελλάς τους καλεί να στηρίξουν τις κάτωθι προτεινόμενες αλλαγές στο δασικό νομοσχέδιο:
1. «Οικιστικές πυκνώσεις»: Να αφαιρεθεί η παράγραφος 4 από το νέο άρθρο 23 ν. 3889/2010, η οποία αφορά τις «οικιστικές πυκνώσεις» (ιώδες περίγραμμα). Η κατηγορία αυτή περιβάλλεται από μια νεφελώδη ασάφεια σε σχέση με τα επόμενα βήματα, αλλά και τη διαφάνεια και δημόσια πληροφόρηση για την τύχη των αυθαίρετων οικισμών που θα αποτυπωθούν.
Η ρύθμιση που περιλαμβάνεται στο νομοσχέδιο αποτελεί κατά τη γνώμη μας έναρξη διαδικασίας οριζόντιας τακτοποίησης παράνομων αλλαγών χρήσεων γης εις βάρος της δασικής γης, για πρώτη μάλιστα φορά από την έναρξη του νομοθετικού καταιγισμού με ρυθμίσεις και νέες «κόκκινες γραμμές» υπέρ της τακτοποίησης αυθαιρέτων.
2. Ανάρτηση: Να καταρτιστούν και να αναρτηθούν σε κάθε περίπτωση δασικοί χάρτες για τις
περιοχές των περιπτώσεων α) (πορτοκαλί) και β) (κίτρινες) της παραγράφου 2 του νέου άρθρου 23 ν. 3889/2010, με μεγαλύτερες προθεσμίες, προκειμένου να διεκπεραιωθεί ο αναμενόμενος μεγάλος αριθμός αντιρρήσεων, και να επιλυθούν τα νομικά ζητήματα που θα ανακύψουν.
3. Καθυστερήσεις: Δεδομένου ότι δάση και δασικές εκτάσεις δεν επιτρέπεται να πολεοδομηθούν, ζητάμε να μην ενταχθούν στις περιοχές με κίτρινο περίγραμμα εκτάσεις που δεν έχουν ακόμα οριοθετηθεί με έγκυρες διοικητικές πράξεις – π.χ., εκτάσεις εντός των ορίων πολεοδομικών μελετών σε φάση εκπόνησης.
Έτσι θα αποφευχθούν αδικαιολόγητες καθυστερήσεις. Οι εκκρεμείς πολεοδομικές μελέτες και σχέδια πόλεως, και οι εκκρεμείς οριοθετήσεις οικισμών θα πρέπει να ολοκληρωθούν μετά τους δασικούς χάρτες, και αφού ληφθούν υπόψη οι τελευταίοι, όχι αντιστρόφως.
4. Διαφύλαξη της δασικής νομοθεσίας: Να προστεθεί διευκρινιστική διάταξη, η οποία να καθιστά απολύτως σαφές ότι οι δασικές εν γένει περιοχές του άρθρου 13 παρ. 1 ν. 3889/2010 (όπως θα φαίνονται στον αναρτημένο δασικό χάρτη), καθώς και οι υπόλοιπες περιβαλλοντικά ευαίσθητες περιοχές, οι οποίες περικλείονται από κίτρινο ή πορτοκαλί περίγραμμα, εξακολουθούν να διέπονται από τη δασική και περιβαλλοντική νομοθεσία, μέχρι την οριστική κύρωση.
Το κίτρινο ή το κόκκινο περίγραμμα δεν θα πρέπει να θίγει την εφαρμογή της ισχύουσας δασικής και της περιβαλλοντικής νομοθεσίας.
5. Διαφάνεια: Λόγω της σημασίας του θέματος, να υπάρξει κεντρική δημοσιοποίηση των εκθέσεων της επιτροπής της παρ. 2 του άρθρου 24, στον ίδιο ιστοχώρο με τους δασικούς χάρτες.
Τέλος, το WWF Ελλάς ζητά «να σταματήσει η σκανδαλώδης και δίχως κανένα όριο νομιμοποίηση περιβαλλοντικών εγκλημάτων, όπως η αυθαίρετη δόμηση σε δασική γη».
«Δυστυχώς, μέχρι σήμερα καμία έκθεση δεν έχει δημοσιευθεί σχετικά με το ύψος των εσόδων που η πολιτεία έχει απεμπολήσει από την είσπραξη των επιβληθέντων προστίμων για αυθαίρετα με βάση τη δασική και πολεοδομική νομοθεσία που ίσχυε μέχρι να ξεκινήσει ο καταιγισμός με ρυθμίσεις για νομιμοποιήσεις στη βάση σχετικά μικρού τέλους τακτοποίησης.
Τελικά, πώς ορίζει το δημόσιο συμφέρον η Βουλή των Ελλήνων; Κατά τη γνώμη μας, το δικαίωμα στην αυθαιρεσία και κακοποίηση του κοινού μας δασικού πλούτου, έναντι μικρού οικονομικού τιμήματος, δεν ικανοποιεί ούτε ίχνος από το δημόσιο συμφέρον. Αντίθετα, η ισχυρή πολιτική και κοινοβουλευτική στήριξη για αυστηρή εφαρμογή των νόμων για την πάταξη του περιβαλλοντικού εγκλήματος, μέσα από την ενεργοποίηση της Δικαιοσύνης και την είσπραξη αποτρεπτικά υψηλών προστίμων, αποτελεί τη μόνη ξεκάθαρη πολιτική προάσπισης του συμφέροντος της ελληνικής κοινωνίας και των επόμενων γενεών» καταλήγει η επιστολή.

Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Κώστας Στούπας: Που πας καήμενε Καραμήτρο ή ο νέος αναπτυξιακός νόμος


Από το capital. gr
Ένα από τα μεγαλύτερα παραμύθια της μεταπολίτευσης ήταν η επιδίωξη της οικονομικής ανάπτυξης μέσω των περίφημων αναπτυξιακών νόμων.
Από τον 1262/82 μέχρι τον 3908/11 έχουν αθροιστεί πέντε αναπτυξιακοί νόμοι οι οποίοι εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, το μόνο που κατάφεραν να επιτύχουν ήταν η διάλυση του μεταπολεμικού παραγωγικού ιστού της χώρας.
Κατ’ αυτήν την έννοια έχουν και οι αναπτυξιακοί νόμοι τη συνεισφορά τους στη χρεοκοπία της χώρας.
Οι  αναπτυξιακοί νόμοι δεν πέτυχαν να αποτρέψουν τα εκατοντάδες λουκέτα τη δεκαετία του ’80 στην κραταιά τότε ελληνική κλωστοϋφαντουργία, δεν απέτρεψαν τα επίσης εκατοντάδες λουκέτα τη δεκαετία του ΄90 σε εταιρείες όπως  η Pirelli, η Goodyear, η NAMKO κλπ. Δεν  απέτρεψαν τα τελευταία χρόνια  το κλείσιμο των χαλυβουργείων και φέτος εταιρειών όπως η ΙΜΑΣ, ή η Σόφτεξ, της τελευταίας χαρτοβιομηχανίας που είχε απομείνει στη χώρα.
Όλοι οι αναπτυξιακοί νόμοι  απέτυχαν να αποτρέψουν τη διάλυση του μεταπολεμικού παραγωγικού ιστού της χώρας, αλλά απέτυχαν επίσης και να αναπληρώσουν την εξαφάνιση των παραδοσιακών παραγωγικών μονάδων με σύγχρονες.
Υπάρχει κάποιος τομέας που πέτυχαν οι αναπτυξιακοί νόμοι;
Βεβαίως! Πέτυχαν να καταστήσουν μερικές εκατοντάδες δημόσιους λειτουργούς διαχειριστές των κονδυλίων πλουσιότερους όπως επίσης αντάμειψαν με το αζημίωτο και μερικές χιλιάδες επιχειρηματίες που είχαν την κατάλληλη πρόσβαση στην κρατική γραφειοκρατία.
Προσοχή! Δεν ήταν διεφθαρμένοι όλοι όσοι ενεπλάκησαν ένθεν κακείθεν με τη διανομή ενισχύσεων, αλλά όπου διαχειρίζονται χρήματα άλλων και ιδίως των φορολογουμένων η διαφθορά ενδημεί όπως τα κουνούπια στους βάλτους.
Αναφέραμε τη γενική εικόνα των αποτελεσμάτων των αναπτυξιακών νόμων από το 1982 μέχρι σήμερα που είναι η εικόνα διάλυσης του παραγωγικού ιστού της χώρας.
Οι δυο τελευταίοι αναπτυξιακοί νόμοι του 2011 και του 2004 συνέβαλαν, σύμφωνα με τα στοιχεία, στη δημιουργία 6.167 και 39.669 θέσεων εργασίας κάθε μια από τις οποίες οι φορολογούμενοι χρηματοδότησαν με 322  και 230 χιλ. ευρώ αντίστοιχα.
Σύμφωνα με μελέτες του καθηγητή Γ. Πετράκου και της Grand Thorton η μέση διάρκεια ζωής των νέων αυτών θέσεων εργασίας δεν ξεπέρασε τα τρία χρόνια.
Πρόκειται για ιδιαίτερα ακριβές θέσεις εργασίας ώστε να μπορεί κάποιος να χαρακτηρίσει την προσφορά των αναπτυξιακών νόμων έστω και κατ’ ελάχιστον θετική.
Η συνεισφορά των αναπτυξιακών νόμων λοιπόν στην ανάπτυξη είναι ένας μύθος. Οι αναπτυξιακοί νόμοι μέχρι σήμερα στο μόνο που έχουν συνεισφέρει είναι η αύξηση της διαφθοράς και η ενδυνάμωση των πελατειακών σχέσεων της εκάστοτε κυβέρνησης με τους ημέτερους της επιχειρηματικής κοινότητας.
Την ίδια συμβολή στην ανάπτυξη αναμένεται να έχει και ο αναπτυξιακός του κ. Σταθάκη, ο οποίος διαφοροποιείται σε κάποια σημεία γιατί δίνει έμφαση σε κάποιες άτολμες φοροαπαλλαγές και εξασφάλιση σταθερότητας του φορολογικού καθεστώτος για νέες επενδύσεις, αλλά επί της ουσίας παραμένει μια από τα ίδια.
Είναι αστείο όμως να περιμένουμε πως η εξασφάλιση σταθερής υψηλής φορολογίας όπως είναι το 29%, όταν ο μέσος όρος στην ΕΕ είναι περί το 20%, θα αποτελέσει κίνητρο για την προσέλκυση επενδύσεων.
Μεταξύ 2007 και 2015 ο μέσος όρος φορολόγησης των επιχειρήσεων στην Ευρώπη έχει πέσει από το 22,99% στο 20,24% ενώ στην Ελλάδα ανεβαίνει  από το 26% στο 29%.
Αναφέρουμε μόνο το φόρο επί των κερδών γιατί αν υπολογίσουμε και τις λοιπές φορολογικές και ασφαλιστικές επιβαρύνσεις, η Ελλάδα παραμένει μια χώρα για την οποία το ερώτημα είναι γιατί κάποιες ελάχιστες επιχειρήσεις συνεχίζουν να παραμένουν σ’ αυτήν.
Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια γεωγραφική ζώνη όπου υπάρχουν χώρες της ΕΕ όπως η  Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Κύπρος κλπ όπου η φορολογία των επιχειρήσεων είναι περί το 10-15%.
Και εκτός ΕΕ η ευρύτερη γειτονιά όμως δεν είναι ανταγωνίσιμη.
Σύμφωνα με τα στοιχεία μιας σχετικής έρευνας της Deloitte κίνητρα για νέες σημαντικές  επενδύσεις προσφέρει π.χ. το Ισραήλ που στις κατηγορίες των επενδύσεων που θέλει να προσελκύσει παρέχει μειωμένο φορολογικό συντελεστή 9% από 25%. Αν πρόκειται για μεγάλες επενδύσεις που θα απασχολήσουν πάνω από 250 εργαζόμενους ο συντελεστής μειώνεται στο 5%.
Στην Τουρκία τα κέρδη και τα μερίσματα  των εταιρειών λογισμικού και έρευνας απαλλάσσονται παντελώς από τη φορολογία μέχρι το 2023.
Στη Ρωσία οι εταιρείες τεχνολογίας και καινοτομίας απαλλάσσονται της φορολογίας έναντι 20% των υπολοίπων, έχουν εξαίρεση από ΦΠΑ και καταβάλουν μειωμένο συντελεστή εργοδοτικών εισφορών.
Κατ’ αυτήν την έννοια το μόνο σχόλιο που μπορεί να γίνει για τον νέο υπό διαβούλευση αναπτυξιακό του κ. Σταθάκη είναι το πού πας καημένε Καραμήτρο...