ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Θα πάρουν τίποτα χαμπάρι;

Θα πάρουν τίποτα χαμπάρι;

Παρατηρητήριο

Τα αντίδοτα στην εκνευριστική γελοιότητα είναι χιούμορ, μουσική και ποίηση.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Στην Ελλάδα όταν δεν μπορούμε να κάνουμε πολιτική, κάνουμε εκλογές. Μήπως θα μπορούσαν αυτές οι τόσο κουφές να αποκτήσουν ένα κάποιο νόημα;

Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2015

Γιάννης Πέππας:Η αποσύνθεση του ελληνικού κοινοτισμού.




από το blog Έρευνα και Λόγος


Τα περιβόητα σχέδια ανασυγκρότησης της αυτοδιοίκησης «Καλλικράτης» και «Καποδίστριας» κινήθηκαν σε μια λογική αθηνοκεντρισμού:  να συγκεντρωθούν υπηρεσίες και δραστηριότητες σε αστικά κέντρα και να αποψιλωθούν οργανικά και οργανωτικά οι περιφέρειές τους,Κοινότητες και οι μικροί οικισμοί.Στη χώρα μας υπήρχε μια μακρά παράδοση κοινοτισμού. Λειτουργούσαν δυναμικά αυτόνομες μονάδες παραγωγής και εμπορίου από τα χρόνια της σκλαβιάς.Η κάθε οικογένεια τότε είχε την δυναμική ενός ζωντανού κυττάρου που αξιοποιούσε κάθε σωματική και πνευματική ικμάδα.Έτσι,η γη μετατρεπόταν σε γόνιμο και καρπερό μέσο.Από τις πρώτες παραγόμενες ύλες με τη θαυμαστή οικοτεχνία καλυπτόντουσαν όχι μόνο όλες οι ανάγκες διαβίωσης και επιβίωσης,αλλά και εκφραζόντουσαν υψηλής καλαισθησίας μορφές λαϊκής τέχνης.Από τη ντομάτα φτιαχνόταν όλος ο απαιτούμενος πελτές για την κουζίνα της νοικοκυράς.Τα άφθονα σύκα ξεραμένα στον ήλιο ε- ξασφάλιζαν το υγιεινό γλυκό για όλο τον χρόνο.Το γάλα των ζώων πολλαπλασιαζόταν σ΄ ένα σωρό διατροφικά παράγωγα: τυριά,γιαούρτι,βούτυρο,ζυμαρικά.Από το μαλλί καλυπτόντουσαν οι ανάγκες της ένδυσης,οργανωνόταν όλος ο οπλισμός της οικίας σε κλινοσκεπάσματα και λογής υφάσματα.Από τα ίδια υλικά προέκυπταν εξαιρετικές καλλιτεχνίες από αργαλειούς και βελόνες που διακοσμούσαν το εσωτερικό δωματίων,πλούταιναν τα προικιά,κοσμούσαν τις εκκλησίες.Πέρα από αυτά,η μακρόχρονη πείρα,η κατασταλαγμένη σοφία όπως την συσσώρευε η προφορική παράδοση και η από γενιά σε γενιά γνώση απόσταζε πρακτικά ιάματα και γιατροσόφια που συνέθεταν μια αρχική ιατρική φροντίδα,περίθαλψη και αντιμετώπιση της αρρώστιας. 
Όλο αυτό το απίστευτο εύρος δραστηριοτήτων και υπηρεσιών που ανέκυπταν από την οργάνωση και λειτουργία της κοινότητας δεν εξυπηρετούσαν μόνο τις κοινωνικές της ανάγκες,αλλά ανέδυαν κάτι πολυτιμότερο και υψηλότερο: Ανέπτυσσαν στα μέλη της κοινότητας την αίσθηση της ανεξαρτησίας,την πολιτική πεποίθηση της ελευθερίας.Ανεπαίσθητα σχεδόν,μα τόσο ουσιαστικά και φυσικά,η ατομική και οικογενειακή ενέργεια αποκτούσε προβολή σε συλλογικότητες.Τα έργα που ωφελούσαν το σύνολο αντιμετωπίζονταν με γενικό σχεδιασμό και κοινή σύμπραξη.Η εργατική ανεξαρτησία και η συνεργατική κουλτούρα όχι μόνο γέννησαν υψηλού επιπέδου συναδελφικότητες (όπως η κολιγιά και το «μεσιακό»),αλλά και επέβαλαν ένα περιρρέον απαραβί- αστο κοινωνικό δημόσιο ήθος (συμπυκνωμένο στην έννοια «καθαρό κούτελο»).

Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2015

Λυκούργος Λιαρόπουλος: Η κρίση, η υγεία και η Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ


από την Καθημερινή
Πριν από λίγες ημέρες δημοσιεύθηκαν τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τις δαπάνες υγείας του 2013. Βασισμένα στο Διεθνές Σύστημα Λογαριασμών Υγείας του ΟΟΣΑ, μας επιτρέπουν να αποτιμήσουμε την επίπτωση της κρίσης στα οικονομικά της υγείας την 4ετία 2009-2013. Η οικονομική διάσταση είναι μία μόνο πλευρά της ιστορίας, αλλά δίνει πληροφορίες σχετικά με το ποιος πληρώνει για ποιες υπηρεσίες και ποιος παράγει αυτές τις υπηρεσίες. Εξόχως πολιτικά ζητήματα για ένα κόμμα και μία κυβέρνηση που λέει ότι έχει πολιτική «ματιά» σε θέματα με κοινωνικό ενδιαφέρον, αλλά δεν τα πάει καλά με τους… αριθμούς.

Η κύρια διαπίστωση είναι ότι ώς το 2013 «χάθηκαν» 7,4 δισ. ευρώ, ή το 32% της συνολικής δαπάνης υγείας 23,2 δισ. του «ανέμελου» 2009. Από αυτά, 6,1 δισ. ευρώ ήταν απώλεια δημόσιας δαπάνης και μόνο 1,4 δισ. μείωση ιδιωτικής δαπάνης των νοικοκυριών. Από τη δημόσια δαπάνη, η μερίδα του λέοντος αφορά την κοινωνική ασφάλιση, που έπεσε στο μισό, δηλαδή 5,4 δισ., ενώ η κρατική δαπάνη έπεσε μόνο κατά 24,7%. Την κρίση στην υγεία «πλήρωσαν» εργαζόμενοι ασφαλισμένοι και φορολογούμενοι, καθώς και ο άνεργος ανασφάλιστος από την τσέπη του.

Το ότι η συνολική δαπάνη υγείας έπεσε από 9,76% του ΑΕΠ σε 8,64% το 2013 δεν λέει πολλά, αφού εξακολουθεί ως ποσοστό να είναι συγκρίσιμη με άλλες χώρες του ΟΟΣΑ. Η κατάσταση γίνεται δραματική όταν δούμε ότι η ιδιωτική δαπάνη ανέρχεται τώρα σε 3,1% του ΑΕΠ, έναντι 1% του μέσου όρου στον ΟΟΣΑ. Η δε δημόσια δαπάνη έπεσε σε 5,5% του (δραματικά χαμηλότερου) ΑΕΠ, πολύ κάτω και από το 6%, που προέβλεπε το δεύτερο μνημόνιο. Η άγνοια και οι προκαταλήψεις της τρόικας, μαζί με την ατολμία και την ελλιπή προετοιμασία των κυβερνήσεων και την ανεπαρκή τεκμηρίωση των υπηρεσιών που διαπραγματεύθηκαν έφεραν την καταβαράθρωση των οικονομικών μεγεθών.

Η δραματική υποχρηματοδότηση του συστήματος υγείας θα έχει τραγικές επιπτώσεις στο επίπεδο υγείας. Οπως προκύπτει από τα δεδομένα, οι πολίτες στερήθηκαν βασικές υπηρεσίες, αφού ο τομέας με τη μεγαλύτερη πτώση είναι η εξωνοσοκομειακή περίθαλψη, δηλαδή οι δαπάνες για ιατρικές, προληπτικές και διαγνωστικές υπηρεσίες. Οι δημόσιες δαπάνες μειώθηκαν κατά 30%, και οι δαπάνες των νοικοκυριών κατά 50%. Οι πολίτες ανέβαλαν ή αγνόησαν συμπτώματα και πιθανά προβλήματα με επιπτώσεις που θα φανούν σύντομα. Αντίθετα, στη φαρμακευτική περίθαλψη, όπου η «αναβολή» δεν είναι εύκολη, την τεράστια και εν πολλοίς δικαιολογημένη μείωση της δημόσιας δαπάνης κατά 47%, αναπλήρωσε η αυξημένη κατά 19% ιδιωτική δαπάνη. Τέλος, στη νοσοκομειακή περίθαλψη η υποχώρηση του δημόσιου τομέα κατά 34%, και ειδικά της κοινωνικής ασφάλισης κατά 57%, αναπληρώθηκε με την αύξηση της ιδιωτικής δαπάνης κατά 20% και του τζίρου των ιδιωτικών νοσοκομείων κατά 11,4%.

Η θηριώδης μείωση των δημοσίων δαπανών, όπως έχω τονίσει και σε πρόσφατο άρθρο μου, οφείλεται στην αδυναμία των κυβερνήσεων να τεκμηριώσουν τις θέσεις τους έναντι της τρόικας. Το «ξεχείλωμα» των δαπανών ώς το 2009, κυρίως στο διάστημα 2006-2009, δημιούργησε την εντύπωση «λίπους», που συνέβαλε στη «στοχοποίηση» της υγείας στην προσπάθεια δημοσιονομικής προσαρμογής. Η έλλειψη αξιόπιστων οικονομικών δεδομένων ώς το 2013 , και η παροιμιώδης αδυναμία της διοίκησης αφαίρεσαν από την κυβέρνηση τη δυνατότητα αντίστασης στις απαιτήσεις της τρόικας.

Η επιτροπή που συστήθηκε τον Ιανουάριο του 2011 υπό τον καθηγητή Ηλία Μόσιαλο, ως σύνδεσμος με την τρόικα και αξιολογητής της κυβερνητικής προσπάθειας προσαρμογής, ατόνησε μετά την παραίτησή του. Μόλις το 2013 ξεκίνησε μια συστηματική προσπάθεια συνεργασίας με την τρόικα, σε επίπεδο κυβέρνησης, αλλά η ζημιά είχε ήδη γίνει.

Το «σεληνιακό τοπίο» που περιγράφει η παράθεση των αδρών μεγεθών παρέλαβε το 2015 η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Λόγω «επαγγελματικής διαστροφής», παρακολουθώ από κοντά το έργο της. Η μόνη συγκεκριμένη ενέργεια ώς τώρα είναι η «κατάργηση του 5ευρου».

Οποιος παρακολουθεί τα οικονομικά των νοσοκομείων, αλλά και οι υπάλληλοι και οι ίδιοι οι χρήστες των υπηρεσιών συμφωνούν ότι το μέτρο όχι μόνο στοίχισε έσοδα, αλλά επέτεινε το χάος από την έλλειψη έλεγχου στην προσέλευση των ασθενών. Το υπόλοιπο «έργο» της κυβέρνησης στην υγεία στο εξάμηνο περιορίζεται σε αμφιλεγόμενες «διευθετήσεις» στον χώρο του φαρμάκου και την απέλπιδα, αλλά, ως τώρα αλυσιτελή, προσπάθεια του υπουργού να «απολύσει» τους διοικητές των νοσοκομείων. Για μία κυβέρνηση που είχε ασκήσει εντονότατη κριτική στις προηγούμενες στη βάση της «ανθρωπιστικής κρίσης», το έργο της, κρινόμενο ακόμη και από ιδεολογικά και πολιτικά συγγενείς χώρους, όπως το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο του Ελληνικού, κρίνεται ως επιεικώς ανεπαρκές.

Σήμερα, η ασφυκτική στενότητα πόρων, επιβάλλει την αναδιάταξη και αξιοποίησή τους. Το 2011 μού ζητήθηκε να ερευνήσω την αναδιοργάνωση του νοσοκομειακού χάρτη. Μάθαμε πολλά και ενδιαφέροντα.

Πρώτον, ότι υπάρχει μικρός νομός με τέσσερα νοσοκομεία. Επίσης, ότι, αν τα 140 κρατικά νοσοκομεία γίνονταν 100, με μετακινήσεις προσωπικού, τα οικονομικά των νοσοκομείων θα ήταν καλύτερα. Τρίτον, ότι οι «πρόωρες συντάξεις» και οι αποχωρήσεις προκαλούν δραματική έλλειψη νοσηλευτικού προσωπικού. Η κυβέρνηση, όμως, επαναπροσέλαβε «καθαρίστριες», σχολικούς φύλακες και απολυμένους της ΕΡΤ. Αν υποχρεωθεί να τους «ξανα-απολύσει», ας σκεφθεί ότι στοιχειώδης ευαισθησία ενός «κοινωνικού» κόμματος επιβάλλει την άμεση αύξηση της χρηματοδότησης της υγείας σε βάρος άλλων πελατειακών δαπανών. Η κοινωνία θα κρίνει αυστηρά όταν «σκάσει» η «βόμβα νοσηρότητας». Ο λαϊκισμός βλάπτει και την υγεία.
* Ο κ. Λυκούργος Λιαρόπουλος είναι ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών.

Κυριακή, 23 Αυγούστου 2015

Σώτη Τριανταφύλλου: Je Suis Charlie


από την Athens Voice
Παρά τη συνταγματική εξασφάλιση του κοσμικού κράτους, της laïcité, η γαλλική πολιτική εμπνέεται από τις ίδιες αρχές της πολυπολιτισμικότητας που αμφισβητούνται, μετά από τριάντα χρόνια καλών αισθημάτων, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Εκτός από τη Mαρίν λε Πεν, η οποία έχει άδικο σχεδόν σε όλα, αλλά έχει δίκιο ως προς την απειλή που εγείρει το Ισλάμ στη γαλλική laïcité και την κοινωνική συνοχή, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί επιδίδονται είτε σε άρνηση (υπό την έννοια της denial), είτε σε κατευνασμό του Ισλάμ. Ωστόσο, πρόκειται περί πολιτικού σχεδίου που περιλαμβάνει σκοταδισμό, προσηλυτισμό, πόλεμο, βία. Λιγοστοί είναι οι σημερινοί «διανοούμενοι» που αναγνωρίζουν την ισλαμική επιθετικότητα (o Claude Lévi-Strauss ήταν ένας από αυτούς τους λιγοστούς): οι ελίτ έχουν τυφλωθεί από τον δικό τους «αντιρατσιστικό» φανατισμό.
Ο κατευνασμός του Ισλάμ βασίζεται στην ιδέα της «αναχαίτισης», πλην όμως, με ειρηνικά και διπλωματικά μέσα – αντιθέτως προς την πολιτική αναχαίτισης του κομμουνισμού στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Το επιχείρημα είναι ότι η ανοιχτή εχθρότητα προς το Ισλάμ θα οδηγήσει περισσότερους μουσουλμάνους στην αγκαλιά των εξτρεμιστών – και αντί να αναχαιτιστεί η μετανάστευση, η εγκατάσταση και η ανάπτυξη του μουσουλμανικού κοινοτισμού στις δυτικές χώρες, παραχωρούνται όλο και περισσότερες διευκολύνσεις για την άσκηση της μουσουλμανικής πίστης. Αυτές οι διευκολύνσεις αποτελούν συνταγματικές και νομικές υποχωρήσεις οι οποίες συντελούν στον εγκλεισμό των μουσουλμανικών ομάδων σε απομονωμένες κοινότητες. Έτσι εντείνονται η δυσπιστία και η εχθρότητα, η κοινωνία κατατεμαχίζεται και ο νόμος αποκτά όλο και περισσότερες εξαιρέσεις – με αποτέλεσμα να γίνεται προαιρετικός. Όταν οι νόμοι γίνονται «προαιρετικοί» δεν μπορεί να προκύψει τίποτα καλό: ο νόμος είναι νόμος όταν ισχύει γενικά και απαραβίαστα.
Μετά τις «εξεγέρσεις» των μουσουλμάνων νεαρών στα παρισινά προάστια το φθινόπωρο του 2005, η γαλλική κυβέρνηση δεν αναγνώρισε την ενίσχυση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και των συναφών ομάδων, οι οποίες στρατολογούν στο Ισλάμ νέους που ζουν στα συγκροτήματα λαϊκών πολυκατοικιών, ενώ, παραλλήλως, τους προσφέρουν κοινωνική βοήθεια και δικτύωση. Η ισλαμική, ισλαμοφιλική και αριστερή προπαγάνδα περιγράφει αυτά τα διαβόητα παρισινά προάστια σαν μια κόλαση: ωστόσο, στις περισσότερες περιπτώσεις, αν όχι σε όλες, πρόκειται για οργανωμένους δήμους από τους οποίους το μόνο που λείπει είναι η παρισινή γοητεία, η εντός των τειχών ατμόσφαιρα – σ’ αυτή την απουσία προστίθεται η ψυχολογία «εκτός των τειχών», μια αίσθηση απομόνωσης σχετικά με το Παρίσι. Κατά τα άλλα, η συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων του πλανήτη θα ήταν ευτυχής να ζει στο Gennevilliers, στο Montrouge, στο Aubervilliers ή στο Sarcelles. Aν η ποιότητα της ζωής επιδεινώνεται σ’ αυτά τα προάστια ίσως πρέπει να αναζητήσουμε τις αιτίες στην ισλαμική παρουσία που απομακρύνει τα παιδιά από το λαϊκό σχολείο και τη ζωή του πολίτη, διαπαιδαγωγεί όπως διαπαιδαγωγεί τις γυναίκες και υποβάλλει τους πληθυσμούς σε πλύση εγκεφάλου.
Ίσως δεν είναι άτοπη η σύγκριση της στάσης του mainstream των μουσουλμάνων με εκείνη της στάσης της διεθνούς αριστεράς μπροστά στα εγκλήματα της παράταξής τους. Μολονότι δεν ταυτίζονταν όλοι οι κομμουνιστές και οι αριστεροί με τον σταλινισμό και γενικότερα με τις «παραμορφώσεις» των κομμουνιστικών κομμάτων και του υπαρκτού σοσιαλισμού, προσπαθούσαν είτε να δικαιολογήσουν τα εγκλήματα, είτε να τα αποκρύψουν. Οι κομμουνιστές, αν και θεωρούσαν ότι τα περισσότερα ήταν ψέματα της δυτικής προπαγάνδας, υποπτεύονταν, σιωπηρά, ότι υπήρχαν μεταξύ τους κάποιοι «εξτρεμιστές»: έτσι περίπου βλέπουν οι μουσουλμάνοι την άνοδο των τζιχαντιστών – αλλά δεν παύουν να τους αναγνωρίζουν ως «δικούς τους», με παρόμοια ηθική και λογική όπως εκείνες των κομμουνιστών. Οι αντιδράσεις των μουσουλμανικών οργανώσεων στην πολύνεκρη επίθεση των ισλαμιστών στα γραφεία του περιοδικού Charlie Hebdo στις 7 Ιανουαρίου 2015 επιβεβαιώνουν τις «dual loyalties», την ιδεολογική αμφισημία και το «ναι μεν αλλά...» που εμποδίζει την αποδοχή και τη συνεργασία. Αρκεί να παρακολουθήσει κανείς τη δράση και τις δηλώσεις των ιμάμηδων στη Γαλλία (π.χ. του Χασσέν Χαλγκουμί που θεωρείται μάλιστα «μεταρρυθμιστής» και υπέρ του διαλόγου) για να διαπιστώσει αυτόν το διχασμό, που, συχνότατα, δεν είναι παρά συγκεκαλυμμένη δικαιολόγηση του ισλαμικού εξτρεμισμού. (Παρόμοια ήταν η δήλωση του μουσουλμάνου εκπροσώπου στην Ελλάδα: «καταδικάζουμε μεν, δεν επιτρέπεται να προσβάλλουμε τον Μωάμεθ δε...» Λες και ο ισλαμικός νόμος μάς αφορά όλους...)
Οι γαλλικές κυβερνήσεις, τόσο του UMP, όσο και των Σοσιαλιστών, σε μια προσπάθεια να κερδίσουν την εύνοια και να εξαλείψουν τις πιθανότητες περαιτέρω επιθέσεων, αγνοούν τον πρώτο κανόνα της αντιτρομοκρατικής δράσης: ποτέ μη δείχνεις αδυναμία. Ο μοναδικός τρόπος για να αντιμετωπιστεί η τρομοκρατία είναι η απόλυτη συνέπεια και ηθική ακεραιότητα, η οποία, με τη σειρά της, πρέπει να προκύπτει από τη δύναμη της πίστης στις αξίες που υπερασπίζεται. Αντιθέτως, η Γαλλία, όπως και η Βρετανία, επιδεικνύει αδυναμία και ανικανότητα (συμφωνούμε όλοι στο ότι οι γαλλικές μυστικές υπηρεσίες έχουν αποδειχθεί άχρηστες) συνεχίζοντας τη μακρά και άδοξη ιστορία κατευνασμού της τρομοκρατίας, μια συμπεριφορά που έχει εδραιωθεί από το διοικητικό δόγμα της πολυπολιτισμικότητας.
Η πολυπολιτισμικότητα κατέστησε σχεδόν αδύνατη ακόμη και την παραδοχή ότι το πρόβλημα είναι ριζωμένο στη θρησκεία μιας συγκεκριμένης μειονότητας που ασκεί, ταυτοχρόνως, δημογραφική πίεση. Ο ένθερμος εναγκαλισμός της «κουλτούρας-θύματος» σημαίνει ότι αυτή η μειονότητα πρέπει να αντιμετωπίζεται, σύμφωνα με τη δική της εκτίμηση, ως θύμα της πλειοψηφίας και ότι τα παράπονά της είναι η αιτία της τρομοκρατίας. Ταυτοχρόνως, η μουσουλμανική μειονότητα αποκηρύσσει, χωρίς ιδιαίτερη έμφαση, όπως είπα, την τρομοκρατία διασύροντας όποιον τολμά να αμφισβητήσει την ειλικρίνειά της. Έτσι, η Γαλλία βρίσκεται αντιμέτωπη με οργανωμένες ομάδες που ισχυρίζονται ότι η τρομοκρατία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις αξίες της θρησκείας τους, αλλά που, στη συνέχεια, δικαιολογούν όχι μόνον τις πράξεις βαρβαρότητας αλλά και το καθημερινό μίσος εναντίον των «απίστων». Αυτό δεν σημαίνει πως λείπουν οι μετριοπαθείς μουσουλμάνοι: ανάμεσά τους, ο Aμερικανός λόγιος Χάμζα Γιουσούφ προτείνει στους μουσουλμάνους «που μισούν τη Δύση» να μεταναστεύσουν σε κάποια μουσουλμανική χώρα. Αν τολμούσε να το ξεστομίσει αυτό ένας δυτικός θα ξεσπούσε πόλεμος.

Σάββατο, 22 Αυγούστου 2015

Γιάννης Θεοδωρίδης: Ο Κάιν και ο Άβελ συναντώνται ξανά στο νέο εμφύλιο διχασμό





Γνωρίζουμε από την παλαιά διαθήκη την περίπτωση της αδελφοκτονίας του Άβελ από τον Κάιν. Αυτόματα στην ενστικτική μας εγγραφή και χωρίς διερεύνηση, ο φονιάς  αδερφός λογίζεται ως «κακός» ενώ ο σκοτωμένος ως «καλός». Ο ηττημένος της αδελφοκτονίας έχει αυτονόητα το ηθικό πλεονέκτημα, ενώ ο νικητής το ηθικό μειονέκτημα ανεξάρτητα από τις συνθήκες και τα αίτια, τα οποία επιπλέον παύουν να ενδιαφέρουν όταν έχουμε μπροστά μας το αίμα του σκοτωμένου αδερφού.
Η αδελφοκτονία έχει μια ιδιαιτερότητα μεταξύ των ανθρωποκτονιών. Παραπέμπει ευθέως στην αιμομιξία με το γονέα, για χάριν της αγάπης του οποίου, γίνεται το φονικό. Η Ελληνική μυθολογία και η «κοσμογονία» του Ησίοδου, που καταγράφει το πατρογονικό μας ασυνείδητο, δομείται σε αυτήν ακριβώς τη βάση.
Στην πολύ πρόσφατη Ελληνική ιστορία υπήρξε δυστυχώς η επανάληψη της αδελφοκτονίας, αυτή τη φορά όχι στο ασυνείδητο αλλά μαζικά και καυτά, στον εμφύλιο πόλεμο που εμπράκτως καταγράφεται μεταξύ 1946-1949.
Η Ελλάδα ήταν μαζί με την Κορέα οι μοναδικές χώρες του κόσμου* όπου ο λεγόμενος «ψυχρός πόλεμος» υπήρξε «θερμός». Τα αδέλφια πολέμησαν και αλληλοσκοτώθηκαν για την αγάπη της μητέρας πατρίδας, την αποκλειστική κυριότητα της οποίας διεκδίκησε ο κάθε αδελφός. Τούτο υποστηρίχθηκε από κάποιο ιδεολογικό πλαίσιο, το οποίο για τον κάθε ένα από τους αδελφούς ήταν το μανιφέστο της αγάπης για την συμβολική μητέρα και τον λαό. Στον υπόλοιπο κόσμο η αντιπαλότητα αναπτύχθηκε και εκτονώθηκε σε πολιτικό, επιστημονικό, ψυχολογικό επίπεδο έστω και με σκληρό τρόπο κάποιες φορές. Σε κάθε περίπτωση διοχετεύθηκε σε ιδέες, ιδεολογίες και πάσης φύσεως σύμβολα και συμβολικές πρακτικές. Υπήρξε δηλαδή μετουσίωση της επιθετικότητας, η οποία μόνον περιστασιακά εκτονώθηκε ως τέτοια. Στην Ελλάδα η επιθετικότητα υπήρξε έμπρακτη και εκρηκτική. Το αίμα που χύθηκε συνετέλεσε σε ένα εθνικό δράμα που λόγω της σφοδρότητας της μαζικότητας και της ακραίας καταστροφικότητάς που έφερε, δεν συμβολοποιήθηκε. Η πράξη του φόνου ήταν τόσο ακραία και σκληρή και το τραύμα τόσο βαθύ, που δεν επέτρεψε τις διεργασίες των συμβολισμών, που δίνουν δίοδο στον πολιτισμό. Ασφαλώς υπήρξε μετά τον εμφύλιο μία φαινομενική και για πολλούς πραγματική άνθηση των ιδεών, των ιδεολογιών και των πολιτικών. Η άνθηση αυτή όμως δεν ακολούθησε το δρόμο της μετουσίωσης που ενώνει, αλλά το δρόμο του αναπόφευκτου διχασμού που συντελέσθηκε. Πέραν των όποιων πολιτικών ιδεών, το αίμα παρέμεινε «ύλη» και δεν εξελίχθηκε σε σύμβολο. Οι ιδέες και οι πολιτικές υπηρέτησαν τη σχάση. Ήταν «υλικές» ιδέες, αν όχι συνολικά σίγουρα σε μεγάλο βαθμό. Τούτο καταδεικνύεται από το αναμφισβήτητο γεγονός πως ο ηττημένος του εμφυλίου , ο Έλληνας Άβελ πρωτογενώς καταγράφηκε στην συλλογική συνείδηση ως «καλός» και ως έχων το ηθικό πλεονέκτημα, απλώς διότι «σκοτώθηκε». Ο νικητής του εμφυλίου καταγράφηκε στη συλλογική συνείδηση ως «κακός» Κάιν με το ηθικό μειονέκτημα. Ο διχασμός ήταν κύρια ηθικός και όχι πολιτικός, μέσα σε κάθε ένα από τα δύο υποκείμενα του πολέμου. Ο «δεξιός» ήταν ο κακός και ο αριστερός ο «καλός». Το ζήτημα ήταν υπαρξιακό και εθνικά υπαρξιακό. Οι ιδεολογίες αναπτύχθηκαν δευτερογενώς επί της παραπάνω συντελεσθείσας σχάσης, πρακτικά υπηρετώντας την.

Είναι χαρακτηριστικό πως ακόμα και στην εποχή μας όπου η γενιά των αδελφών που πολέμησαν δεν ζει πια και οι περισσότεροι δεν την έχουν γνωρίσει ως φυσικά πρόσωπα, παραμένει ως κυρίαρχη η ηχώ της ηθικής ανωτερότητας του αριστερού έναντι του δεξιού. Αυτό ασφαλώς δεν απορρέει ούτε από την ιστορική αποτίμηση ούτε από μια παγκόσμια δικαίωση των ιδεών, που τότε αποτέλεσαν την φαινομενική αιτία του διχασμού. Η πνευματική επικράτηση της αριστεράς στην Ελλάδα είναι ένα αυτόματο επιφαινόμενο, μια κρούστα αυτού του υποκείμενου ασυμβολοποίητου διχασμού.  Το «αίμα» παρέμεινε «αίμα» με οσμή και χρώμα. Οι «ιδέες του «Κάιν» παρότι επικράτησαν και δικαιώθηκαν παγκοσμίως, κάτι που αναγνωρίζεται συχνά ακόμα και μεταξύ ιδεολόγων της πλευράς των ηττημένων, παραμένουν για τη συλλογική συνείδηση του Έλληνα επιλήψιμες ηθικά, διότι το αίμα του σκοτωμένου δικαιώνει και καθαγιάζει τα λόγια και της πράξεις του. Καμία λογική, κοινωνική και ιστορική προσέγγιση δεν μπορεί να υποστηρίξει αυτή την κάθετη διάκριση του καλού και του κακού.
Βέβαια λόγω της σφοδρότητας του τραύματος, ακόμα και η ιδεολογία και κοσμοθεωρία του νικητή στην Ελλάδα, αναπτύχθηκε τελικά ως έκτρωμα μιας ενοχικά επιφορτισμένης κοινωνίας, που ουδεμία σχέση είχε με τις αστικές δημοκρατίες του δυτικού κόσμου.

Η «μεταπολίτευση» ήταν η περίοδος όπου αυτή η ενοχική κοινωνία πλήρωσε τις «πολεμικές αποζημιώσεις» στους ηττημένους του εμφυλίου παρέχοντας ιδεολογική ασυλία σε ό,τι λογικό ή παράλογο ξεστόμιζε η πλευρά του Άβελ. Το παράλογο του αδικημένου τέκνου, ασφαλώς ευδοκίμησε σε ένα τέτοιο περιβάλλον ασυλίας. Η κοινωνία παράλληλα παρέμεινε βαθύτατα αιμομικτική σε συνεχή στείρα σεξουαλική επαφή με τη μητέρα-κράτος, την οποία απομυζούσε σε μια αμοιβαία σχέση εξάρτησης. Το Ελληνικό κοινωνικό έκτρωμα ήταν το αποτέλεσμα αυτής της έμπρακτης αιμομιξίας για την οποία έγινε ο φόνος. Οι δύο αδελφοί μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους ως προς την αιμομικτική τους επιθυμία με το κράτος, ώστε αν αλλάξει κανείς στο ιδεολόγημά τους τη λέξη «έθνος» με τη λέξη «λαός», αυτομάτως ο δεξιός γίνεται αριστερός και ο Κάιν, Άβελ.

Η ομοιότητα σε αυτό το επίπεδο παράλληλα με την μη συμβολοποιημένη σχάση δεκαετιών που ρέει σαν υπόγειο ποτάμι, συντηρούν την καταστροφική αντιπαράθεση έως την εποχή μας.
Η λεγόμενη «κρίση» έδωσε την ευκαιρία για επανάληψη σε ένα άλλο επίπεδο πια, του παλιού εμφύλιου πολέμου με την επιπρόσθετη προίκα του συντελεσμένου διχασμού. Ίσως μάλιστα να αποτελεί αναπόφευκτη συνέχειά του, μία επανάληψη του εθνικού τραύματος. Τα χνάρια αυτού του ηθικού δρόμου του ασυνείδητου ρήγματος ακολούθησε ο πόλεμος των «κακών μνημονιακών» με τους «καλούς αντιμνημονιακούς» την τελευταία πενταετία. Πρόκειται για μετασεισμό της παλιάς αδελφοκτονίας. Και πάλι κάποιος από τους δύο αδελφούς, πιθανότερο ο «κακός μνημονιακός», αναπόφευκτα θα επικρατήσει, ακόμα και αν τελευταίος σκυταλοδρόμος υπέρ του μνημονίου αυτή τη φορά θα είναι ο φανατικότερος αντιμνημονιακός. Είναι ένα νομοτελειακό παιχνίδι της μοίρας να ανασταίνει τον Άβελ οδηγώντας τον στην εξουσία, ώστε αυτός να παίξει την τελευταία πράξη του δράματος για να διαλυθεί έτσι ο μύθος του καλού και του κακού. Ο «αριστερός Άβελ» θα λερώσει και αυτός τα χέρια του με μνημονιακό «αίμα» βγαίνοντας από την διχαστική του αγιότητα και ασυλία, αποκαλύπτοντας την ομοιότητα με τον κακό αδελφό του.

Αυτό που παραμένει άγνωστο είναι το πιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα αυτής της επανάληψης. Η πιθανότητα της βαθύτερης και πλήρους κατανόησης του νέου εθνικού τραύματος, που θα οδηγήσει επιτέλους στο συμβολισμό και τη μετουσίωση δεν φαίνεται να υποστηρίζεται από τις ψυχολογικές δυνατότητες του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού, όπως δεν υποστηρίχθηκε και το ’46 οδηγώντας στον εμφύλιο. Ένας νέος ίσως ηπιότερος διχασμός θα είναι το αποτέλεσμα του νέου πολέμου. Θα είναι όμως διαφορετικός από τον παλιό.
Ο νέος διχασμός πιθανότατα θα συντελεσθεί εντός του Άβελ αυτή τη φορά, καθώς θα έρθει και αυτός σε επαφή με την «μνημονιακή βρωμιά», με την αληθινή ζωή.  Ένα μέρος των πολιτών θα ταυτισθεί με το σύμβολο «μνημόνιο» και ένα άλλο με το σύμβολο «αντιμνημόνιο» ανεξαρτήτως της καταγωγής του από το αριστερό ή το δεξιό παραταξιακό φάσμα, κάτι που άλλωστε το βλέπουμε να συμβαίνει ήδη στην πράξη. Κάθε ταύτιση θα προσδιορίζει έναν ολότελα διαφορετικό δρόμο στον κόσμο που μας περιβάλει. Κάποιοι θα πάρουν το δύσκολο δρόμο της προόδου και κάποιοι άλλοι, οι λιγότεροι νομίζω, θα προτιμήσουν το δρόμο της αυτιστικής συντήρησης, απομόνωσης και εσωστρέφειας. Το ρεύμα των καλών και των κακών θα συνεχίσει, ασθενέστερα να ρέει.  Οι αριστεροί θα έχουν χάσει το ηθικό προνόμιο της καλοσύνης και οι δεξιοί της κακίας και αυτό θα είναι μεγάλο εθνικό και πολιτικό επίτευγμα. Το ζήτημα θα καταστεί για πρώτη φορά πολιτικό. Ένα μέρος του παλιού διχασμού θα έχει συνενωθεί σε μετουσιώσεις στο δρόμο του κόσμου. Ένα άλλο πιο ριζοσπαστικοποιημένο και σκληρό θα διεκδικεί το μονοπώλιο της καλοσύνης.

Η «κρίση» είναι με αυτή την έννοια, η περίοδος που κλείνει τον κύκλο του εμφυλίου στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω της έναν άλλον αναπόφευκτο διχασμό.

* Η Ελλάδα υπήρξε η χώρα όπου ο "ψυχρός πόλεμος" ξεκίνησε ως "θερμός". Ο 38ος παράλληλος είναι το υπόγειο ρήγμα του Ελληνικού διχασμού. 

Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2015

Τριαντάφυλλος Καρατράντος: Οι μετανάστες και εμείς



από το Βook's journal

Η Ελλάδα μοιάζει να εγκλωβίζεται όλο και πιο βαθιά και συστηματικά στην κρίση των μεικτών ροών που κατακλύζουν τις ακτές της το τελευταίο διάστημα.  Το σημαντικότερο πρόβλημα, της προσέγγισης της καταστάσεως, είναι ότι γίνεται για μία ακόμη φορά με όρους «έκτακτων» συνθηκών, ως κάτι έντονο, αλλά προσωρινό, γεγονός που μας οδηγεί και στην αναζήτηση απαντήσεων με βραχυπρόθεσμο ορίζοντα, οι οποίες δίνουν έμφαση στην ανακούφιση ή στην ανακοπή των πιέσεων.
Ωστόσο, η κατάσταση δεν είναι έκτακτη και προσωρινή, η συστηματική μελέτη των μεταναστευτικών πιέσεων στον ευρωπαϊκό Νότο αναδεικνύει ακριβώς το αντίθετο. Από το 2002 αρχίζει να καταγράφεται συστηματικά το μέτωπο της Μεσογείου ως η κύρια πηγή εισόδου μεταναστών στην Ε.Ε.
Τα κύρια χαρακτηριστικά του φαινομένου είναι η διατήρηση του μετώπου με εντεινόμενες μάλιστα τάσεις για πάνω από 10 χρόνια και η μετατόπιση του σημείου έντασης των πιέσεων μεταξύ της Δυτικής, της Κεντρικής και της Ανατολικής Μεσογείου.   Η Θέουτα και η Μελίγια, τα Κανάρια Νησιά, η Λαμπεντούσα και η Σικελία, η Μυτιλήνη, το Φαρμακονήσι και ο Έβρος εναλλάσσονται στο βάθος αυτών των δεκατριών χρόνων ως σημεία έξαρσης των πιέσεων, αποδεικνύοντας πως κανένα από τα μέτωπα της Μεσογείου δεν κλείνει οριστικά, ούτε και αυτό της Δυτικής Μεσογείου, που συγκριτικά με αυτό της Κεντρικής και της Ανατολικής δέχεται τις μικρότερες πιέσεις.  Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο είναι η παρατεταμένη αναταραχή στο περιφερειακό υποσύστημα της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής τα τελευταία 15 χρόνια, από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και τις επεμβάσεις στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ μέχρι την Αραβική Άνοιξη, τον εμφύλιο στη Συρία και τη δράση του ISIS, η περιοχή συστηματικά παράγει συγκρούσεις και δημιουργεί αστάθεια  και μαζικά κύματα μετακινήσεων.
Παράλληλα, πρέπει κανείς,  στις διαστάσεις του φαινομένου, να υπολογίσει και την με πιο αργούς ρυθμούς εξελισσόμενη ενδοαφρικανική μετανάστευση.
Αυτό που πρέπει να συγκρατήσουν οι κυβερνήσεις των κρατών μελών του Νότου, αλλά και οι θεσμοί της Ε.Ε., είναι πως δεν μιλάμε για προσωρινή κρίση, δριμεία μεν, αλλά με βραχυπρόθεσμο ορίζοντα που οφείλεται στη δράση του ISIS, αλλά για κρίση παρατεταμένη, που τείνει να πάρει συστημικά χαρακτηριστικά, εδραιώνοντας τη λειτουργία των παράνομων δικτύων διακίνησης των ανθρώπων στην περιοχή. Δίκτυα τα οποία αναζητούν κάθε φορά τον αδύναμο κρίκο στην αλυσίδα της Μεσογείου για να οδηγήσουν προς τα εκεί τις στρατιές των απελπισμένων ανθρώπων. Μπορεί να μοιάζει εύκολο, ιδιαίτερα αν ασχοληθεί κανείς με τους αριθμούς των καταγραφών της FRONTEX, να σχηματιστεί η συνολική εικόνα των μεταναστευτικών πιέσεων στη Μεσόγειο. Αλλά,  στην πραγματικότητα, μόνο εύκολο  δεν είναι.
Το ζήτημα της μετανάστευσης, των προσφύγων και του ασύλου είναι από τα πλέον πολιτικά και ιδεολογικά φορτισμένα με διαφορετικά συμφέροντα και δρώντες να εμπλέκονται σε αυτό. Διαφορετικές ιδεολογικές εκκινήσεις, διαφορετικές πολιτικές στοχεύσεις, διαφορετικά εθνικά συμφέροντα δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα το οποίο οδηγεί συνήθως σε μεγαλεπήβολες διακηρύξεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αλλά και σε ουσιαστική ακινησία και εθνικό κατακερματισμό από τα κράτη μέλη που αναλαμβάνουν να υλοποιήσουν τις πολιτικές σε αυτόν τον τομέα.
Είναι εύλογο πως για να μπορέσει η Ελλάδα να αναζητήσει τη λύση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, που βεβαίως μόνο εκεί μπορεί να βρεθεί, χρειάζεται να κάνει μία σειρά από πολλά και αντικρουόμενα σε ορισμένες περιπτώσεις πράγματα που όμως δεν εξασφαλίζουν σε καμία περίπτωση τον «εξευρωπαϊσμό» του  ζητήματος, όπως άλλωστε απέδειξε και η πρόσφατη δήλωση του υπουργού Εξωτερικών της Αυστρίας ο οποίος αδυνατούσε να καταλάβει, όπως δήλωσε, γιατί η Ελλάδα, η χώρα με τις υψηλότερες αμυντικές δαπάνες, δεν μπορεί να διαφυλάξει τα εξωτερικά σύνορα της Ένωσης. Η δήλωση αυτή είναι χαρακτηριστική της διαφοράς όχι μόνο αντιλήψεων τόσο για τις αιτίες, όσο και για τις απαντήσεις στο πρόβλημα, αλλά και μιας γενικότερης στρατηγικής κουλτούρας για τη φύλαξη των συνόρων, την ιεράρχηση των απειλών και τη χρήση βίας.
Η Ελλάδα χρειάζεται πραγματική αποτύπωση της κατάστασης, ξεκάθαρα επιχειρήματα, οικοδόμηση συμμαχιών για να μπορέσει να πετύχει την ουσιαστική ευρωπαϊκή παρέμβαση. Την τελευταία φορά που πέτυχε κάτι τέτοιο ήταν με την στρατηγική του Ελσίνκι, έχουν περάσει όμως 16 χρόνια από τότε…

Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2015

Γιώργος Κουκουβιτάκης: Σκουριές και πάλι



Σήμερα η κυβέρνηση ανακοίνωσε την προσωρινή διακοπή των εργασιών της εταιρείας Ελληνικός Χρυσός στις Σκουριές, γιατί «έχει παραβεί του όρους των τεχνικών μελετών».

Επειδή δεν είναι η πρώτη φορά, που εμφανίζεται η κυβερνητική προκατάληψη στην συγκεκριμένη επένδυση, θα αποφύγουμε να ερμηνεύσουμε την κίνηση στις σκοπιμότητες της συγκυρίας, που οδηγεί τις εσωκομματικές συγκρούσεις να μεταφέρονται σε κυβερνητικές αποφάσεις. Ότι δηλαδή μετά την ένταξη του ΣΥΡΙΖΑ στις μνημονιακές δυνάμεις, και την απομάκρυνση της Αριστερής Πλατφόρμας, η κυβέρνηση συνεχίζει να είναι ριζοσπαστική και δεν ενσωματώθηκε στις δυνάμεις του συστήματος.

Θα αναφερθούμε λοιπόν γενικότερα, για τις Σκουριές ως πρόβλημα των ξένων επενδύσεων και των 1.500.000 ανέργων που περιμένουν να εργαστούν.
Χιλιάδες τόμοι έχουν γραφεί για τη σχέση αριστεράς - εργατικής τάξης. Στο όνομα της εργατικής τάξης η αριστερά πρωταγωνίστησε σε πράξεις ηρωισμού αλλά και εγκλημάτων.

Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ στα Μεταλλεία Χαλκιδικής, σίγουρα δεν είναι ηρωική, γιατί αντιστρατεύεται τα συμφέροντα του πιο αυθεντικού κομματιού της εργατικής τάξης, και φυσικά είναι μια μικρογραφία της γενικότερης κυβερνητικής πολιτικής «βλέποντας και κάνοντας».

Στη πράξη, δεν ομολογείται η κεντρική πολιτική του αντίληψη, που ουσιαστικά απορρίπτει κάθε ξένη επένδυση, και που βασίζεται τόσο σε ιδεολογικές εμμονές όσο και σε προγενέστερες αντιμνημονιακές μικροκομματικές σκοπιμότητες.
Ιδεολογικές εμμονές που οφείλονται στην πολιτική διαπαιδαγώγηση για το χαρακτήρα των αγορών στο καπιταλιστικό σύστημα, που προκαλούν μόνο δεινά στους εργαζόμενους, συνεπώς πρέπει να καταγγέλλονται και να ανατρέπονται.
Και σκοπιμότητες που εκφράστηκαν με τις συκοφαντίες γκεμπελίσκων, που δέχτηκε η επένδυση, από την τοπική οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ, και τα θλιβερά επικίνδυνα επεισόδια που οργανώνονται από κουκουλοφόρους και γιαυτο πιθανότατα μεταφερόμενους αντιεξουσιαστές και οικολόγους της πλάκας.
Έτσι προετοιμασμένες επενδύσεις δεν προωθούνται, άλλες αποκλείονται χωρίς σοβαρά επιχειρήματα, ακόμη και λειτουργούσες απειλούνται με διακοπή χωρίς να υπολογίζονται τα τεράστια ποσά που χωρίς να υπάρχουν, πρέπει να δοθούν σε αποζημιώσεις- όπως παντού στο σύγχρονο κόσμο κρίνουν τα διεθνή δικαστήρια !
Και αυτό την ώρα που 1,5 εκ άνεργοι περιμένουν μάταια την ελπίδα νέων και υγιών θέσεων εργασίας, που δεν μπορούν να διατεθούν από τα ανύπαρκτα εσωτερικά κονδύλια και που δυνητικά προσφέρονται απλόχερα, από σημαντικές ξένες επενδύσεις !

Να θυμηθούμε:
την διαχείριση της COSCO: Την ημέρα της ορκωμοσίας του ο αρμόδιος Υπουργός με επιθετικές δηλώσεις προετοιμάζει ουσιαστικά την εκδίωξη. Όμως 19 Φεβρουαρίου ο πρωθυπουργός σε εκδήλωση υποδοχής του 18ου στόλου της Κίνας, πάνω στη φρεγάτα «CHANGBAI SHAN 989», εξαγγέλλει στήριξη και ενδυνάμωση της επένδυσης, για να ακολουθήσει στο ίδιο κλίμα η επίσκεψη στην Κίνα και οι δηλώσεις του αντιπροέδρου κ. Δραγασάκη, που με τη σειρά του θα αναιρεθεί από τον αρμόδιο Υπουργό, που φαίνεται να εκπροσωπεί την κυρίαρχη εντός ΣΥΡΙΖΑ, για την ώρα πολιτική! Μία πολιτική εκκρεμούς που στιγμιαία φαίνεται να μηδενίζει την κίνησή του, και την επόμενη χρονική στιγμή κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση ! 

Το ίδιο αρνητική είναι και η αντιμετώπιση της επένδυσης για την αξιοποίηση του Ελληνικού, που αποτελεί ότι ελκυστικότερο υπάρχει σήμερα για να δώσει όχι μόνο δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας, αλλά και μια νέα ώθηση στην Αθήνα και την οικονομία με την προστιθέμενη αξία σε τουρισμό, χώρους άθλησης, αναψυχής και πολιτισμού. Κανείς δεν διδάσκεται από τα 14 χρόνια που πέρασαν, χωρίς να αξιοποιούνται οι δυνατότητες της περιοχής. Γίνεται συζήτηση για το ύψος του τιμήματος, ενώ είναι βέβαιο ότι σε λιγότερο από ένα χρόνο, η οποιαδήποτε διαφορά στο ποσό που θα καταβάλλει ο επενδυτής θα ισοσκελιστεί από άλλες παραμέτρους, και κυρίως με την εισροή εσόδων από τα έργα της ανάπλασης που θα ξεκινήσει...

Τέλος η επένδυση στα περιφερειακά αεροδρόμια είναι ανεκτή μόνο λόγω του Γερμανικού ενδιαφέροντος, και τον κομβικό ρόλο της κ. Μέρκελ στη μνημονιακή διαπραγμάτευση.

Η επίκληση περιβαλλοντικών παραμέτρων είναι προφανώς προσχηματική. Κάθε παρέμβαση στη φύση προκαλεί περιβαλλοντικές αλλοιώσεις, αλλά ο άνθρωπος δεν παρέμεινε στην εποχή των σπηλαίων. Στις δημοκρατικές χώρες έμαθαν να επιλύουν με δημιουργικό τρόπο τις συγκρούσεις αντιτιθέμενων αγαθών, να διαχειρίζονται ανόμοια συμφέροντα και τελικά να παράγουν ωφέλιμα αποτελέσματα, για το σύνολο της κοινωνίας. Γι αυτό και έχουν θεσπιστεί διαδικασίες που ξεκινούν με την ψήφιση κινήτρων για την προσέλκυση επενδύσεων, κρίνουν και συγκρίνουν πλεονεκτήματα, θέτουν προϋποθέσεις και αντισταθμιστικά οφέλη για τις αναπόφευκτες παρενέργειες. Τέλος ελέγχουν και εγκρίνουν ή απορρίπτουν τις προτεινόμενες επενδύσεις.

Αν στη χώρα υπήρχε σοβαρή και υπεύθυνη κυβέρνηση της αριστεράς, θα θεωρούσε ευλογία τις ξένες επενδύσεις. Ειδικά αυτές τις δύσκολες ώρες. Θα διευκόλυνε τις υπάρχουσες και μέσω αυτών θα καλλιεργούσε κλίμα για την υποδοχή νέων. Αν διαφωνούσε ή είχε αμφιβολίες θα επανεξέταζε τις τυχόν προβληματικές συμβάσεις και θα προχωρούσε σε φιλική επαναδιαπραγμάτευση για να διασφαλίσει περισσότερο τα συμφέροντα του δημοσίου π.χ. σε πολεοδομικές ,περιβαλλοντολογικές ρυθμίσεις, σε αντισταθμιστικές πολιτικές, στην τήρηση της φορολογικής και της εργατικής νομοθεσίας, σε πρόσθετες θέσεις εργασίας στο μέλλον.

Ειδικά στις Σκουριές τίποτε δεν δικαιολογεί την κυβερνητική εμμονή να σταματήσει η επένδυση:
Τρείς φορές το Συμβούλιο της Επικρατείας γνωμοδότησε υπέρ των υφιστάμενων περιβαλλοντικών όρων.
Όπως φάνηκε με εκκωφαντικό τρόπο στην πρόσφατη κινητοποίηση των εργαζομένων στην Αθήνα, η τοπική κοινωνία, στηρίζει με αποφασιστικότητα την επένδυση. Πρόσφατη (28-30/4/2015) έρευνα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας έδειξε ότι μόνο ένας στους τέσσερεις (26,4%) πολίτες, θέλει να σταματήσει η επένδυση.

Έφθασε η ώρα, η κυβέρνηση να πάρει πρωτοβουλία για να συμφιλιώσει και να συμφιλιωθεί με την περιοχή. Άλλωστε και οι πολίτες που συντάσσονται με το έργο, δεν ανήκουν στην οικονομική ολιγαρχία. Θα χάσει ενδεχομένως την υποστήριξη κάποιων φανατικών. Θα κερδίσει όμως η κοινωνική ειρήνη, η λογική και η Χαλκιδική.

Οι κυβερνήσεις είναι για τα δύσκολα. Ας αναμετρηθεί λοιπόν η κυβέρνησή μας με τις υπαρκτές δυσκολίες για να προστατεύσει ταυτόχρονα και την επένδυση και το περιβάλλον και την απασχόληση ! Άλλωστε και τώρα δύσκολα ερωτήματα έχει να απαντήσει: Γιατί εκδίδει ανακοινώσεις που θεωρούν πρόκληση να διαδηλώνουν οι μεταλλωρύχοι, οι εργάτες στις υπόγειες στοές, ενώ είναι λογική η διαδήλωση εργαζομένων στις ΔΕΚΟ, και η κατάληψη του Πανεπιστημίου από άσχετους μη φοιτητές αντιεξουσιαστές;

Επιπλέον αν η κίνηση συνδυαστεί με μια γενικότερη αξιόπιστη στροφή υπέρ των επενδύσεων, που θα καλλιεργεί ένα φιλικό επιχειρηματικό περιβάλλον, θα σηματοδοτήσει την πολιτική της ωρίμανση και ταυτόχρονα θα άρει τις προκαταλήψεις όσων αρνούνται να επενδύσουν στη χώρα. Το κέρδος της αναπτυξιακής πολιτικής, θα είναι πολύ σημαντικότερο από τις οριακές αλλαγές που διεκδικεί στη νέα συμφωνία με τους δανειστές…


Ρένα Χόπλαρου: "Γεια σου, αγάπη μου"


Η καλή μου φίλη Ρένα σε μια σύντομη πικρή ιστορία, σαν μια ευκαιρία για να σκεφτόμαστε και λίγο διαφορετικά.

Ρένα Χόπλαρου

Σε μια κηδεία αγνοουμένου, η χήρα του φαινόταν γύρω στα εβδομήντα, μπορεί να ήταν και μικρότερη. Δεν είναι εύκολο να υπολογίσει κανείς την ηλικία ορισμένων γυναικών αγνοουμένων, μιας και τις περισσότερες φορές φαίνονται μεγαλύτερες καθώς έχουν αφήσει τον εαυτό τους.

Φορούσε εκείνα τα μαύρα, χαμηλά, κλειστά παπούτσια που φοράνε πολλές γυναίκες μεγάλης ηλικίας στην Κύπρο, με άβαφα μαλλιά και άβαφτο πρόσωπο. Απεριποίητη. Απορροφημένη στον πόνο της.

Την ώρα που περνούσε από δίπλα της το μικρό κουτί με όσα από τα κόκαλα του άντρα της βρέθηκαν, σαν να γύρισε απότομα πίσω στο χρόνο. Για μια στιγμή έγινε ξανά είσοσι χρονών. Ίσιωσε το κορμί της και από το στόμα της βγήκαν αυθόρμητα, γλυκά και ερωτικά, τα λόγια του τελευταίου αποχαιρετισμού. "Γεια σου, αγάπη μου", του είπε. Αποχαιρέτησε σαν νεαρή γυναίκα τον τριαντάχρονο άντρα της.


Δυσκολεύομαι να σκεφτώ χωρίς οργή τον τρόπο που χειρίστηκαν οι πολιτικοί μας όλα αυτά τα χρόνια το ζήτημα των αγνοουμένων και τις οικογένειες τους, κυρίως αυτές τις γυναίκες. Για μερικούς αγνοουμένους είχαν πληροφορίες και δεν μίλησαν (αντιμετωπίζοντας έτσι τους συγγενείς ως "εργαλεία" και όχι ως ανθρώπους). Στις περισσότερες περιπτώσεις η πολύχρονη καθυστέρηση κατάστρεψε πολύτιμα στοιχεία, άνθρωποι οι οποίοι γνώριζαν πού είναι θαμμένοι οι αγνοούμενοι πέθαναν. Σπίτια, πολυκατοικίες και δρόμοι σκέπασαν τους τάφους τους. Η ζωή για τους υπόλοιπους συνεχίστηκε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

 Όχι όμως για αυτές τις γυναίκες που περίμεναν.

Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2015

Παρατηρητήριο: ΟΙ Ψευδαισθήσεις Σπινέλη και Μπουτάρη

Ανάποδο Θαύμα ή οι Ψευδαισθήσεις Σπινέλη και Μπουτάρη το Δεκαπενταύγουστο.

Έχετε σκεφτεί ποτέ μια Μεγαλόχαρη που να κάνει ανάποδα θαύματα; Μια Παναγία που να κάνει τους ανοιχτομάτηδες τυφλούς, τους περιπατητές χωλούς, τους υγιείς ασθενείς; Κι όμως, κάτι τέτοιο πρέπει να συνέβη φέτος το Δεκαπενταύγουστο καθώς αμφότεροι Σπινέλης και Μπουτάρης (ναι, Μπουτάρης, αυτός που αφελώς αν και καλοπροαίρετα οι φίλοι του "Μένουμε Ευρώπη" τον ήθελαν να ηγηθεί νέου φιλοευρωπαϊκού πόλου που θα ενώσει όλους τους φιλοευρωπαϊστές) εξαιτίας ενός τέτοιου ανάποδου θαύματος προφανώς αντιλήφθηκαν στην Αριστερά και τον Αλέξη της προτερήματα και αρετές που ουδείς εξ ημών μπορεί να αντιληφθεί.
Ίσως βέβαια απλώς οι άνθρωποι να βίωσαν κάτι ανάλογο προς το θαύμα της Δαμασκού και να άνοιξαν οι οφθαλμοί τους, να φωτίστηκε ο νους τους και να κατάλαβαν τελικά πως η Αριστερά αποτελεί την εν ανθρώποις ευδοκία κι ο Αλέξης Τσίπρας. Όλα μπορούν να συμβούν, γιατί όχι κι αυτό; Αλλά είναι πραγματικά έτσι;
Ας τα πάρουμε χωριστά. Τι μας λέει ο καλός καθηγητής κύριος Σπινέλης; Αρχικά αναφέρεται στη δήλωση Δραγασάκη, σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση έσφαλε στις εκτιμήσεις της σχετικά με τις προθέσεις των Ευρωπαίων, εξαίροντας την ειλικρίνεια του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και τονίζοντας ότι τελικά πρέπει να αποδώσουμε στην ανοησία και την άγνοια ό,τι πολλοί εξ ημών αποδίδαμε σε ιδεοληψία ή και δόλο. Ήδη, έχουμε τις πρώτες σοβαρές ενστάσεις. Η ειλικρίνεια έχει τη σημασία της μόνο όταν δεν είναι αναπόφευκτη. Εν προκειμένω ο αντιπρόεδρος μιας κυβέρνησης που επί επτά μήνες κορόιδευε με τον πιο αισχρό τρόπο τον ελληνικό λαό, όταν η κατάσταση έφτασε στο μη παρέκει μας είπε "κάναμε λάθος". Το σημείο που η καλή διάθεση συναντά την αφέλεια (στην καλύτερη των περιπτώσεων).
Και στη συνέχεια τί μας λέει; Ότι η Αριστερά έχει το ηθικό πλεονέκτημα της ιδεολογίας και μπορεί να προσελκύσει τεχνοκράτες και ικανά ως προς τη διοίκηση στελέχη που αλτρουϊστικά κι από διάθεση προσφοράς κινούμενα θα σπεύσουν να στηρίξουν την κυβέρνηση της Αριστεράς. Κι η απορία μας είναι, γιατί δεν το κάνει; Γιατί αντί γι'αυτό που λέει ο κύριος Σπινέλης ζήσαμε έναν ανεκδιήγητο Κορεάτη σύμβουλο του προηγούμενου ΥΠΟΙΚ που ούτε τις απαιτούμενες γνώσεις διέθετε ούτε την εμπειρία και φυσικά δεν προσήλθε από καμία διάθεση προσφοράς ή πεπεισμένος από το ηθικό πλεονέκτημα της ιδεολογίας της Αριστεράς αλλά μάλλον λόγω της παχυλής αποζημίωσης που καλείται το ελληνικό κράτος να του καταβάλλει για τις πρόσφατες "υπηρεσίες" που προσέφερε.
Όταν όμως ο κύριος καθηγητής κάνει λόγο στην τεχνολογική ηγεμονία της ΕΣΣΔ -απότοκη κι αυτή προφανώς του ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς υποθέτουμε- εκτίθεται. Η ναζιστική Γερμανία σαφώς και για μεγάλο χρονικό διάστημα υπερείχε πλήρως τεχνολογικά των αντιπάλων της. Αυτό οφείλεται σε κάποιου είδους ηθικό πλεονέκτημα; Θα ήταν ενδιαφέρουσα μια τέτοια άποψη. Και πέραν αυτού όμως, αρκεί το παράδειγμα της διαστημικής για να καταλήξει κάνεις σε ασφαλές συμπέρασμα σχετικά με τη σοβιετική υπέροχη και πολύ περισσότερο δε να δοκιμάσει να κάνει μια τόσο αυθαίρετη αναγωγή στη σημερινή Ελλάδα της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα; Δεν νομίζουμε.
Κι ύστερα, το άρθρο του δημάρχου Θεσσαλονίκης. Εδώ λίγα έχουμε να πούμε. Ο ιδιόρρυθμος κύριος Μπουτάρης, γράφει σα να αγνοεί τί συνέβη στη χώρα από την 26η Ιανουαρίου μέχρι σήμερα. Στα σημεία δε που αρκετά άτολμα ασκεί κριτική, μια εξαιρετικά ήπια κριτική, εντελώς διαχειριστικού θα λέγαμε τύπου, δεν παραλείπει να βάλει στο κάδρο τους προηγούμενους κατά τρόπο που θυμίζει σαφώς το επιχείρημα "γιατί οι Σαμαροβενιζέλοι ήταν καλύτεροι;".
Η συνέχεια είναι απλώς διασκεδαστική και ανάξια σχολιασμού καθώς ούτε ο Νίκος Παππάς - ή ο μπαμπάς του- δε θα χρησιμοποιούσε αυτούς τους χαρακτηρισμούς για τον Αλέξη Τσίπρα και δεν θα του απέδιδε αυτές τις ιδιότητες. "Έξυπνος και ευέλικτος", "έχει τη δυνατότητα να μείνει στην Ιστορία σαν ηγέτης επιπέδου Ελευθερίου Βενιζέλου", ή να συνεχίσει το έργο που δεν ολοκλήρωσε ο Ιωάννης Καποδίστριας(!!!).
Δε θα συνεχίσω περισσότερο τον σχολιασμό. Ο, κατά τα λοιπά, συμπαθής κύριος Μπουτάρης τα γράφει αρκετά χαριτωμένα που είναι αδύνατον να μην προκαλούν στον αναγνώστη από ειρωνικό μειδίαμα μέχρι τρανταχτό γέλιο. Ας είναι. Θεωρούμε πως περισσότερο από τον ίδιο εκτίθενται όσοι υποστηρίζαν πως ο κύριος δήμαρχος θα μπορούσε και θα έπρεπε να ηγηθεί ενός φιλοευρωπαϊκού πόλου απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ του κυρίου Τσίπρα.
Η απορία που γεννάται είναι εύλογη. Πώς γίνεται δύο άνθρωποι, κατά τεκμήριο ευφυείς που πιστεύουν στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας να γράφουν κείμενα που αφενός εκθειάζουν το γνωστό μεταπολιτευτικό παραμύθι για την ηθική υπεροχή της Αριστεράς μπολιάζοντάς το με αρκετή αφέλεια (Σπινέλης) ή υμνώντας "τον Αλέξη" κατά τρόπο που κάνει τη Θεανώ Φωτίου να ζηλεύει που ποτέ δεν εκθείασε όπως του άξιζε τον πρόεδρο. Παρασύρθηκαν από την υψηλή δημοφιλία του ηγέτη; Συμβαίνει κάτι άλλο. Θα δούμε. Εδώ είμαστε. Και το σίγουρο είναι ότι δεν μπορούμε όχι απλώς να συμμεριστούμε τις γνώμες τους αλλά ούτε καν να ασχοληθούμε σοβαρά με τα επιχειρήματα πάνω στα οποία τις στηρίζουν.
Και κάπως έτσι ξαναδιαβάζοντάς τα δύο άρθρα καταλήγουμε τελικά να δεχτούμε ως μόνη πιθανή εξήγηση το προλογικό μας συμπέρασμα: γίνονται και ανάποδα θαύματα τελικά.
Υ.Γ. Το απόλυτο highlight του άρθρου του κυρίου Μπουτάρη παρατίθεται αυτούσιο άνευ σχολιασμού:
"Επιπλέον, είναι ο μόνος πολιτικός που προσωποποιεί την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον."
Η ΕΛΠΙΔΑ ΕΡΧΕΤΑΙ!


Το παρατηρητήριο

Κείμενο Μπουτάρη Η ώρα του Αλέξη

Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2015

Λεωνίδας Καστανάς: Εκείνο του «ουάου» στα μούτρα του Γερούν πρέπει να προκάλεσε πολλαπλούς οργασμούς.




 Όποιος ξέρει τους ανθρώπους, τα χούγια και την πολιτική ιδεολογία της Συριζαϊκής Αριστεράς δεν εκπλήσσεται από τον κυβερνητικό τραγέλαφο. Ο αδαής και απελπισμένος κόσμος μόλις τώρα αρχίζει να καταλαβαίνει κάτι. Μόνο που το μάθημα του κοστίζει λίγο ακριβά. Σε τόσο δύσκολους καιρούς πρέπει να σκέφτεσαι καλά τι ρίχνεις μέσα στην κάλπη. Παλιά ότι και να έριχνες έβγαινε κάποιος δημαγωγός που εκχωρούσε εθνικό κεφάλαιο και σου μοίραζε κατανάλωση. Σήμερα, που τα ενέχυρα μηδενίστηκαν, ο ίδιος δημαγωγός μπορεί να σου μοιράσει μόνο αίμα, ιδρώτα και δάκρυα.

Κατά τα άλλα, μετά το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ ήρθε και ή ώρα του ΣΥΡΙΖΑ να πληρώσει με διάσπαση την υπογραφή μνημονίου. Βλέπετε «παρήλθον οι χρόνοι εκείνοι» όταν η επίπλαστη ευημερία ήταν μονόδρομος και η λαϊκή αποδοχή γενναία υπό το φόντο μιας πλαστικής κομματικής σημαίας. Η φτώχια φέρνει γκρίνια και συγκρούσεις. Πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που αποφασίζουν τελικά τα αυτονόητα αλλά και κάποιοι που πρέπει να καλύψουν την «τσάμπα μαγκιά» που ενδημεί στη χώρα, τον εθνολαϊκισμό και την ξενοφοβία της. Μπορεί να είναι  ακροδεξιοί ή ακροαριστεροί, λαμόγια ή ιδεαλιστές αλλά είναι πάντοτε το ίδιο γραφικοί και επικίνδυνοι.     

To plan A αφορούσε τον εκβιασμό της Ευρώπης. Το είπε καθαρά και ο κ. αντιπρόεδρος. Το δημοψήφισμα ήταν το τελευταίο στάδιο, το απόλυτο όπλο που θα ταρακουνούσε τις χρηματαγορές όλου του κόσμου, θα παρέλυε την Ευρωζώνη και τα λεφτά θα έρεαν χωρίς πρόγραμμα, αλλά με αξιοπρέπεια. Χιλιάδες ψηφοφόροι ακόμα και αστικών κομμάτων είχαν φάει το παραμύθι. Ακόμα και πολιτικοί. Είχαν πιστέψει στο άστρο του Βαρουφάκη. Όλοι οι άλλοι ήταν χαρτογιακάδες και κουτόφραγκοι ενώ εμείς τα γατόνια  που θα τους έδεναν χειροπόδαρα. Ο περιούσιος λαός στα καλύτερά του. Η ελληνική πονηριά και η καπατσοσύνη συνδυασμένη με τσαμπουκά, ναρκισσισμό, πολυλογία, «αντισυμβατικότητα» και έκθεση. Εκείνο του «ουάου» στα μούτρα του Γερούν πρέπει να προκάλεσε πολλαπλούς οργασμούς. 

Το plan B έπαιζε παράλληλα και είχε ρήξη, Grexit και φιλότιμο. Κάλυπτε τον αριστερό κυβερνητικό βραχίονα και διατηρούσε τη συνοχή του κόμματος. Κυρίως ικανοποιούσε τον βαθύτατο αντιευρωπαϊσμό και αντικαπιταλισμό της κοινωνίας. Γι αυτό και τα ταξίδια στο Ιράν, την Κίνα, τη Ρωσία προς αναζήτηση συμμαχιών και κεφαλαίων, γι αυτό και τα οπερετίστικα σχέδια με τα ΙΟUs, οι απειλές προς αντιφρονούντες δημοσιογράφους και η υπόμνηση ότι ο στρατός εγγυάται την εσωτερική ασφάλεια. Από τη στιγμή που δεν βρήκαν λεφτά και  διεθνή στήριξη, η υπόθεση plan Β είχε τελειώσει. Ούτως ή άλλως δεν το πολυπίστευαν γιατί είχε μπελάδες και συγκρούσεις, εκτροπές, πείνα και  προσωπικό κίνδυνο, αλλά το συζητούσαν. Λογικό. Η φαντασίωση της επανάστασης. Τόσα χρόνια αυτός ήταν ο μεγάλος στόχος. Γιατί πως θα πάμε στο σοσιαλισμό αν δεν βγούμε πρώτα από την ΕΕ; Είναι ακόμα άραγε;

Και όμως το 61% του δημοψηφίσματος ήταν λευκή επιταγή στον Τσίπρα να αποφασίσει και να πράξει. Με ανοικτές τράπεζες θα ήταν 80%. Πέρα από το τι πίστευε ο καθένας ότι θα κάνει τελικά ο αρχηγός, την επιταγή την είχε υπογράψει. Αν τον έβαζες να διαλέξει ψυχρά μεταξύ παραμονής ή εξόδου θα ψήφιζε παραμονή. Ο πολίτης δεν θέλει να πάρει την ευθύνη της τύχης του. Για να μπορεί μετά να δικάσει τους υπεύθυνους. Το ερώτημα του δημοψηφίσματος συμπυκνώνει όλη την υποκρισία και τη μετάθεση ευθύνης της ελληνικής κοινωνίας. Ο πρωθυπουργός ρώτησε υπόρρητα «να φύγουμε αν δεν μείνουμε;» και ο λαός απάντησε το ίδιο υπόρρητα «μείνε μέχρι να φύγεις». 

Οι κλειστές τράπεζες δεν θορύβησαν ιδιαίτερα τους πολίτες, προφανώς λόγω της άγνοιας των μακροχρόνιων επιπτώσεων στην πραγματική οικονομία. Είχαν προσηλωθεί στο στόχο, να τινάξουν την Ευρώπη στον αέρα. Οι νέοι και οι άνεργοι θεωρούν ότι έχουν δει το τέλος του κόσμου και ότι άλλο τους συμβεί θα είναι καλύτερο. Και ψηφίζουν σχεδόν τυφλά αναζητώντας «τον νυμφίο εν τω μέσω της νυκτός».  Ο βασικός κορμός, δηλαδή, ΔΥ και συνταξιούχοι, πίστευαν ακράδαντα ότι αυτή η κυβέρνηση δεν θα τους εγκαταλείψει ποτέ. Δεν θα χάσουν ούτε τις καταθέσεις ούτε το μηνιάτικο. Και δικαιώθηκαν. Αν μείναμε τελικά στην Ευρώπη το οφείλουμε πρωτίστως σε αυτούς. Στη δραχμή, το νέο πελατειακό κράτος του ΣΥΡΙΖΑ θα έμενε σύντομα από καύσιμα και αυτό θα άνοιγε της «πύλες της κολάσεως». Στο σκληρό μνημόνιο πάντα υπάρχουν ελπίδες κάποιοι να τη γλιτώσουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να προφυλάξει εκτός από το κόμμα και το «στρατό» του. Είναι το πολιτικό του κεφάλαιο.

Το βράδυ του δημοψηφίσματος και ενώ οι αφελείς έστηναν χορούς για το περήφανο ΟΧΙ, οι αριστεροί ταγοί  πείστηκαν επιτέλους ότι ο εκβιασμός δεν έπιασε και τα έβαψαν μαύρα.  Και έπεσαν στο plan C. Λαϊκή αποδοχή έχουμε, τα υπογράφουμε όλα τάκα-τάκα,  παίρνουμε τα λεφτά,  γατζωνόμαστε στην εξουσία και βλέπουμε. Η επανάσταση μπορεί να περιμένει. Το όπλο παρά πόδα. Η Ιστορία ως φάρσα ποιότητας Σεφερλή. Σοφή επιλογή. Το τι θα υλοποιήσουμε είναι συζητήσιμο. Εμείς θα πούμε ότι δεν πιστεύουμε στο μνημόνιο, ότι δεν θέλουμε να αλλάξουμε τίποτα. Ότι εκβιαζόμαστε.  Σάμπως ποιος άλλος θέλει να κάνουμε μεταρρυθμίσεις εκτός των κακών Θεσμών; Το είπαν και οι αντίπαλοι τους κοίταξαν με κατανόηση. Και αυτοί κάτι παρόμοιο θα έκαναν στη θέση τους.

Προχτές μετά το Eurogroup,  ο Ευ. Τσακαλώτος δήλωσε: «το πόσο καλή είναι αυτή η συμφωνία θα εξαρτηθεί από το πώς η ελληνική κοινωνία, το κράτος, η οικονομία και οι οικονομικοί και κοινωνικοί φορείς θα ανταποκριθούν. Ας ελπίσουμε ότι θα υπάρξει η βέλτιστη δυνατή εφαρμογή αυτής της συμφωνίας για να αμβλυνθούν οι τυχόν αρνητικές συνέπειες».

Ξέχασε να βάλει μέσα  την κυβέρνηση και το κόμμα στα οποία ανήκει. Πάλι το μπαλάκι στο «λαό»; Εμείς συμφωνήσαμε εσείς αποφασίστε τι θα υλοποιήσουμε; Αυτό μας λέει; Και αν όλα πάνε χάλια εσείς θα φταίτε, όχι εμείς; Και ο λαός τι του απαντά; Μα ότι απάντησε στον Κωστάκη και στο Γιωργάκη που και αυτοί πήραν εντολή για να τα αλλάξουν όλα.

«Μεγάλε άλλαξε ότι θες, μόνο μην πειράξεις τα δικά μου.»

Τα υπόλοιπα είναι ιστορία και τροφή για ιθαγενείς τηλεορασόπληκτους, άνευ σημασίας και άνευ ουσίας. Τα show στη βουλή με πρωταγωνίστρια την ΠτΒ, οι δήθεν οργισμένες αντιδράσεις και οι προτάσεις μομφής, τα ξενύχτια, οι απανωτές δηλώσεις, απειλές και παραινέσεις δεν αφορούν την πολιτική αλλά την απουσία της.  Ας δούμε όμως πως αντιδρούν οι υπόλοιποι.

Η Αριστερή Πλατφόρμα βλέπει μακριά γιαυτό διαφοροποιείται. Δεν είναι μόνο η ιδεοληψία, δεν τους έχω για τόσο αφελείς. Αριστερά με μνημόνιο δεν έχει μέλλον. Ενώ, ένα σχήμα που θα συνεχίσει να υπόσχεται τη μετά θάνατον ζωή, έχει. Φτωχικό ίσως στην αρχή αλλά δεν θα πάψει να ευαγγελίζεται «τον άλλο κόσμο που είναι εφικτός» και αυτό έχει πολλούς ακροατές. Θα συσπειρώνει μέρος από τις κάστες των προστατευομένων του κράτους που θα θίγονται από την εφαρμογή του Μνημόνιου 3, θα γοητεύει τους νέους και τους αφελείς και θα αποτελεί το αποκούμπι κάθε αδικημένου και εξαθλιωμένου. Στην Ελλάδα δεν σκεφτόμαστε και πολύ. Μας λείπει η Πολιτική Παιδεία. Αισθανόμαστε όμως. Και αντιδρούμε εν θερμώ. Η άκρα Αριστερά μαζί με την άκρα ρατσιστική Δεξιά θα ηγηθούν του νέου αντιμνημονιακού αγώνα με στόχο το Grexit. Απομένει να δούμε το εύρος της ακτινοβολίας τους.

Οι άλλοι αντιπολιτευόμενοι έχουν δίλημμα χοντρό.  Το νέο στερεότυπο που διαμορφώνεται είναι ότι υπάρχουν κάποιοι κακοί στην Ευρώπη με επικεφαλής το Σόιμπλε που θέλουν να μας πετάξουν έξω και δεν πρέπει να τους κάνουμε το χατίρι. Το μνημόνιο είναι κακό και γεμάτο αδικίες και θα αγωνιστούμε να το διορθώσουμε. Γι αυτό και δεν μπαίνουν στον κόπο να προτείνουν τίποτα πολιτικό για την δύσκολη πορεία υλοποίησης της συμφωνίας και κυρίως για όλα όσα πρέπει εμείς να κάνουμε για σώσουμε τη χώρα μας. Είναι αυτό που πολλοί λένε «απουσία αντιπολίτευσης».

Το να στηρίξουν την υπογραφή της είναι το εύκολο. Επικαλούνται την σωτηρία της πατρίδας και δικαιώνονται. Την επόμενη μέρα όμως; Τι θα κάνουν; Κάποιοι ή και όλοι θα πρέπει να συμμετέχουν σε μια κυβέρνηση μαζί με την Αριστερά και να υλοποιήσουν αντιδημοφιλείς πολιτικές. Να υλοποιήσουν αυτά που υπέγραψαν με τα οποία σχεδόν όλοι, λίγο ή πολύ διαφωνούν. Χωρίς να λένε ακριβώς που και γιατί για να μην ερεθίσουν τους ψηφοφόρους τους. Και αυτό τελικά θα τους φθείρει. Και το ΔΝΤ δεν αστειεύεται. Έχει μάθει από τα ελληνικά κόλπα και δεν μασάει πια. Όποιος πάλι κάτσει απέξω θα πρέπει να κηρύξει νέο αντιμνημονιακό ανένδοτο. Αλλά έλα που αυτό φαίνεται αδύνατο, γιατί πως θα αφήσουν τη χώρα ακυβέρνητη μετά από ένα ζόρικο νέο εκλογικό αποτέλεσμα που θα απαιτεί μεγάλο συνασπισμό; Θα προτιμούσαν να μείνει η παρούσα κυβέρνηση να υλοποιεί μέτρα και αυτοί να αντιπολιτεύονται συλλέγοντας τους διαμαρτυρόμενους πολίτες. Αλλά δυστυχώς η ζωή δεν τα φέρνει πάντα όπως τα θέλουμε. Η κυβέρνηση χάνει τη δεδηλωμένη, είναι πλέον αδύναμη. Θέλει τη στήριξη της αντιπολίτευσης.   Και αυτή πρέπει να τιμήσει την υπογραφή της. Είναι πιθανόν ο «λαός» να αποδειχθεί και πάλι σοφός και να τους αναγκάσει να παίξουν όλοι μαζί στο παιχνίδι που δεν γουστάρουν.

Συνεπώς, η χώρα ή θα αλλάξει ή θα καταστραφεί ολοσχερώς με ευθύνη όλου του δημοκρατικού πολιτικού τόξου αλλά και των πολιτών. Η μια εκδοχή είναι να βγούνε όλοι μαζί να εξηγήσουν στον κόσμο τι ακριβώς συμβαίνει και τι πρέπει να γίνει και να πέσουν με τα μούτρα στη δουλειά, συνεργαζόμενοι ειλικρινά. Ανεξάρτητα ποιος και πόσο είναι μέσα ή έξω από την αυριανή ή τη μελλοντική κυβέρνηση. Η εξωτερική κηδεμονία τους δίνει την καλύτερη ευκαιρία αλλά και το άλλοθι. «Αυτά πρέπει να κάνουμε, έτσι πρέπει να τα κάνουμε, αυτός είναι ο στόχος».

Η άλλη εκδοχή, η πλέον δημοφιλής βέβαια, είναι  να ενισχύουν με στάσεις και  καμώματά τις αντικοινωνικές και αντιπολιτικές δυνάμεις της διάλυσης. Να εμποδίζουν τις μεταρρυθμίσεις, να θρέφουν το λαϊκισμό και το φασισμό και να εκθέτουν τη χώρα  στον άμεσο κίνδυνο. Τα ΜΜΕ είναι πρόθυμα να συνδράμουν. Οι συνδικαλιστές ήδη ξεκίνησαν. Πολιτικά πρόσωπα για να το κάνουν διαθέτουν άφθονα. Οι αντίρροπες δυνάμεις είναι ισχνές. Η κοινωνία ζητάει show.

Όμως κάποια στιγμή οι αλήθειες πρέπει να ειπωθούν στεγνά. Και η ευκαιρία είναι τώρα που ο εθνολαϊκισμός λαβώθηκε βαριά. Ναι, τέλος στις πρόωρες συντάξεις ναι, τέλος στη φορολογική ασυλία ομάδων συμφερόντων, ναι τέλος στα ειδικά μισθολόγια, ναι τέλος στην ασυδοσία του Δημοσίου και των καρτέλ. Αυτά τα τέσσερα αντιστοιχούν στην κρίσιμη πλειοψηφία του εκλογικού σώματος και ανεβάζουν ή κατεβάζουν κυβερνήσεις. Τα φορολογικά μέτρα έρχονται και παρέρχονται, η θεσμική αναδιάρθρωση μένει. Τα περιθωριακά κόμματα των άκρων μπορεί να ενισχυθούν αλλά είναι δύσκολο να γίνουν πλειοψηφικά. Μετά την τραγική αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ ένα μέρος των ψηφοφόρων θα επιστρέψει στα παλιά θεσμικά κόμματα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) αναζητώντας σιγουριά. Ο πελαγωμένος πολίτης πιάνεται από παντού. Το ΠΟΤΑΜΙ καταγράφηκε, δυστυχώς, ως συνοδοιπόρος του Α. Τσίπρα και είναι άγνωστη η τύχη του, όταν το άστρο του πρωθυπουργού αρχίσει να δύει, πράγμα που δεν θ αργήσει. Πιστεύει ότι ο πρωθυπουργός είναι μεταρρυθμιστής, παρόλο που ο ίδιος δεν το ισχυρίστηκε ποτέ. Ελπίζω να καταφέρει να επιβιώσει, γιατί έχει να δώσει στη μεταρρυθμιστική υπόθεση.

Στη φάση που διανύουμε η παρουσία της Αριστεράς στην κυβέρνηση του Μνημονίου 3 έχει και τα θετικά της. Αποφορτίζει κάπως το αντιευρωπαϊκό κλίμα και μειώνει την αντικαπιταλιστική διάθεση των μαζών. Ο Τσίπρας αναγκαστικά θα αναζητήσει μια άλλη αφήγηση για να μείνει στην εξουσία. Τα ψέματα μάλλον τέλειωσαν. Φυσικά και αυτή η Αριστερά ούτε ξέρει, ούτε μπορεί να διοικήσει.  Πόσο μάλλον μόνη της. Δείτε την Παιδεία, την Υγεία και το μεταναστευτικό. Σκέτη καταστροφή. Στην υπογραφή της συμφωνίας είχε μόνο παράδοση και καθόλου συμμετοχή. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έγινε ξαφνικά σοσιαλδημοκράτης, ούτε τεχνοκράτης. Και δεν θα διστάσει να υπονομεύσει την ίδια του την κυβέρνηση γιατί δεν έμαθε ποτέ να κάνει κάτι διαφορετικό. Όποιος νομίζει ότι η έξοδος της Α. Πλατφόρμας μηδενίζει το ποσοστό του σκληρού αριστερισμού μέσα στο κόμμα, πλανάται.  Η παρουσία όμως των αστικών κομμάτων και του Ποταμιού σε κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού ίσως δώσει βάρος και λειτουργικότητα. Γράφω «ίσως» γιατί δεν είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοιες συνεργασίες Ότι γίνει θα γίνει πάντα στα πλαίσια του ελληνικού κεκτημένου, με παλινωδίες και αστοχίες αλλά και μικρά βήματα μπροστά. Η ασφυκτική παρουσία των θεσμών είναι ουσιαστικά η μόνη ελπίδα για κάποιο θετικό αποτέλεσμα. Αλλά δεν αρκεί. Το σύστημα θα προσπαθεί συνεχώς να επανέλθει στη γνώριμη ισορροπία. Το πολιτικό προσωπικό έχει αποδείξει ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε τόσο βαριά καθήκοντα, κάθετων τομών και μεγάλου πολιτικού κόστους.

Δυστυχώς, δεν υπάρχει χρόνος για να διαπαιδαγωγηθεί διαφορετικά ο κόσμος και να απαιτήσει αυτός τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Ως εκ τούτου κανείς δεν μπορεί να είναι αισιόδοξος. Οι πολίτες που αντισταθήκαμε με κάθε τρόπο, εδώ και πέντε χρόνια στο κυνήγι ιδεών και ανθρώπων και αποκαλύψαμε με έγκυρο και  επιστημονικό τρόπο την αλήθεια και τα ψεύδη είμαστε μειοψηφία και δεν έχουμε πρόσβαση στα λόμπυ των κομμάτων. Στην ουσία δεν έχουμε πολιτική έκφραση. Και τα μνημόνια πετυχαίνουν όταν πολιτικοί και πολίτες τα κάνουν κτήμα τους. Εδώ αυτό φαντάζει δύσκολο αν όχι αδύνατο. Αλλά καμιά φορά γίνονται και «θαύματα».     



Βάσω Κιντή: Πολιτών εγκώμιον

τα κύματα που φωτογραφίζει ο φίλος μου ο καπετάν Χρήστος στις μεγάλες θάλασσες
Έχει δίκιο η Βάσω. Γιατί φάγαμε πολύ μπινελίκι και απειλή και λοιδορία από την αριστεροδέξια φανατίλα και εξαχρείωση. Μέχρι και την παραμονή της συμφωνίας. Μετά όλοι αυτοί και βασικά οι Συριζαίοι εξαφανίστηκαν, πήγαν να βριστούν μεταξύ τους. Είμαστε νικητές σε μια ηττημένη χώρα. Τι να το κάνεις; Κανείς δεν θα μας απονείμει κανένα εύσημο. Είμαστε τραγική μειοψηφία. Αλλά δεν θα μπορούσε να είναι και αλλιώς. Στην Ελλάδα ζούμε. (Leo)
Βάσω Κιντή από το protagon
Με την υπογραφή της συμφωνίας για το νέο Μνημόνιο που μας κρατά στην ΕΕ και τη δήλωση Γιούνκερ ότι η Ελλάδα «είναι και θα παραμείνει αμετάκλητα μέλος της Ευρωζώνης» είναι η ώρα να απευθύνουμε δημόσιο έπαινο στους πολίτες που όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια της κρίσης στάθηκαν όρθιοι και υπερασπίστηκαν με σθένος, παρρησία, επιμονή, εγκαρτέρηση, αλληλεγγύη και γνώση τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, τη δημοκρατία, την ελευθερία, τα δικαιώματα, την ισοπολιτεία, την ισονομία, την ίδια τη λογική.
Η δική τους εγρήγορση, η κινητοποίηση, η αντοχή, η αμοιβαία συμπαράσταση, η αλληλοενημέρωση και η κριτική επέτρεψε και κατέστησε δυνατή αυτή την εξέλιξη απέναντι σε ένα κλίμα ζόφου, μισαλλοδοξίας, διωγμών, συστηματικής παραπληροφόρησης και συκοφαντίας, σκοταδισμού και τυφλής βίας.
Δημόσιους έπαινος σ’ αυτούς που στη δουλειά τους, στη γειτονιά τους, στην πόλη τους  δεν υποτάχθηκαν στην τρομοκρατία και στις απειλές και  με τον λόγο τους ή ακόμη και τη σιωπή τους αντιστάθηκαν και δεν παρασύρθηκαν στο κυνήγι ιδεών και ανθρώπων.
Δημόσιος έπαινος σ’ αυτούς που δεν δίστασαν να βγουν μπροστά, να μιλήσουν  και να σταθούν δίπλα σε εκείνους που λοιδορήθηκαν, απειλήθηκαν και καταδιώχθηκαν, με πέτρες, αυγά, στειλιάρια, νερά, μολότωφ, κατάρες και ύβρεις.
Δημόσιος έπαινος σε αυτούς που συνέταξαν και υπέγραψαν εκατοντάδες κείμενα διαμαρτυρίας, ανάλυσης, ενημέρωσης και κριτικής. Σ’ αυτούς που αποκάλυπταν συστηματικά τα ψεύδη, την προπαγάνδα, την ανοησία, τη στρεψοδικία, τα κόλπα και την εξαπάτηση.
Δημόσιος έπαινος στους Έλληνες και στους φιλέλληνες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό που έβαλαν τις γνώσεις και την εμπειρία τους στην υπηρεσία της αλήθειας και της προκοπής για τη χώρα και τους πολίτες της, ιδίως τους πιο αδύναμους και ανυπεράσπιστους από αυτούς, τους ανέργους, τους νέους, τους απόμαχους της ζωής.
Δημόσιος έπαινος σε όσους, επαγγελματίες ή μη, μάς ενημέρωναν συστηματικά με γνώση και ήθος για όσα πραγματικά συμβαίνουν ή δημοσιεύονται σε όλο τον κόσμο αλλά και στη χώρα μας, στη δημόσια σφαίρα αλλά και στους χώρους δουλειάς.
Δημόσιος έπαινος σ’ αυτούς που στέκονταν να σκεφτούν και να μάθουν, σ’ αυτούς που δεν ακολούθησαν το κοπάδι των εύκολων καταγγελιών, των απίθανων συνομωσιών και των μαγικών λύσεων.
Δημόσιος έπαινος σ’ αυτούς που με αυτοσυγκράτηση, χιούμορ και κριτικό πνεύμα διέλυαν συστηματικά τον πηχτό και πνιγηρό πολτό της κολακείας, της άγνοιας, του συμφυρμού των εννοιών, του παραλογισμού και της ασυναρτησίας.
Δημόσιος έπαινος σ’ αυτούς που παρέμειναν ευγενείς, πραγματικά αξιοπρεπείς, ψύχραιμοι και καρτερικοί μπροστά στο κύμα αγένειας, εξαχρείωσης, εκχυδαϊσμού και ανθρωποφαγίας.
Δημόσιος έπαινος σ’ αυτούς που σ’ ένα περιβάλλον στέρησης, ματαίωσης, αβεβαιότητας και σύγχυσης επέμεναν με σοβαρότητα και αίσθημα ευθύνης απέναντι στον εαυτό τους και τη χώρα να κάνουν τη δουλειά τους και το καθήκον τους, να χτίζουν και όχι να καταστρέφουν, να προστατεύουν τους υπαλλήλους τους, να πληρώνουν τους φόρους τους, να βοηθούν τον συνάνθρωπό τους.
Δημόσιος έπαινος σ’ αυτούς που επέμειναν στους ανοιχτούς ορίζοντες και στον κοσμοπολιτισμό τους.
Όλοι αυτοί ήταν πάντα εκεί. Από την αρχή της κρίσης μέχρι σήμερα και στήριξαν εκείνες τις ενέργειες και τους πολιτικούς που προσπάθησαν να μάς κρατήσουν σε ορθή πορεία. Εκείνη την πορεία που χάραξαν γενιές Ελλήνων στην ιστορία με αγώνες και μεγάλες θυσίες, που ταξίδεψαν, μορφώθηκαν, μόχθησαν, άνοιξαν και ακολούθησαν εμπορικούς δρόμους ώστε να μπορούμε σήμερα εμείς, παρά τις μεγάλες δυσκολίες, να μετέχουμε, όπως έχουν υποστηρίξει οι Ν. Αλιβιζάτος, Κ. Κωστής, Στ. Καλύβας στα βιβλία τους, στον αξιοζήλευτο κύκλο των πλούσιων χωρών με τις περισσότερες ελευθερίες και την καλύτερη ποιότητα ζωής. 
Όλοι αυτοί οι πολίτες συναντήθηκαν πρόσφατα όλοι μαζί αυθόρμητα στο Σύνταγμα αποτρέποντας, με μόνο όπλο τη μεστή και στιβαρή παρουσία τους, χωρίς κραυγές, χωρίς οργή και μνησικακία, απόπειρες εκτροπής και αναχρονιστικής αναδίπλωσης.
Τον αγώνα αυτόν τον κέρδισαν προς το συμφέρον όλων. Επέμειναν, άντεξαν και είναι νικητές. Μπορούν τώρα να αισθάνονται ικανοποίηση ότι έκαναν τα σωστό ανταποκρινόμενοι στις προκλήσεις των καιρών και στις προσδοκίες των προηγούμενων και των επόμενων γενεών. Ήταν παρόντες στα δύσκολα που πέρασαν και θα είναι παρόντες στα δύσκολα που έρχονται. Πάντα σε ετοιμότητα και πάντα εγγυητές της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας.