ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Σιγά μη φύγει

Σιγά μη φύγει
Οι γελοίοι που τους παρέσυραν αδυνατούν να διαχειριστούν την έξοδο. Ήδη το έχουν μετανιώσει

Παρατηρητήριο

Προς αναλυτές του Brexit: Κάποια από αυτά που λείπουν από το τραπέζι του δυτικοευρωπαίου εργάτη δεν είναι στις τσέπες του Γιούνκερ και της Μέρκελ. Βρίσκονται στο τραπέζι του Κινέζου και του Ρώσου εργάτη, που είπε κιαυτός να βγει λίγο από τη λάσπη. Ο Τέγκ Χσιάο Πίγκ φταίει.
Να τα λέμε κιαυτά. Στις αναλύσεις.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ακούγοντας τον πρωθυπουργό να αναλύει τα αίτια του ευρωσκεπτικισμού -μετά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Μ. Βρετανία:
Δηλαδή, οι Βρετανοί ήθελαν πιο χαλαρά τα σύνορα της Ευρώπης για τους πρόσφυγες, ήθελαν να δοθούν περισσότερα χρήματα στις χώρες που επλήγησαν από την κρίση και δεν άντεχαν τις πολιτικές λιτότητας στη Ν. Ευρώπη... κι επειδή δεν έγιναν αυτά, δεν άντεξαν μια τόσο σφιχτή Ευρώπη και είπαν να φύγουν!
Αν η χώρα τους, η Μ. Βρετανία, έδινε περισσότερα χρήματα στο Νότο, ίσως και να το ξανασκέφτονταν οι Βρετανοί και να ψήφιζαν παραμονή.
Είναι μια κάποια εξήγηση, δεν λέω...
Σ. Κουρουζίδης

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

Χρήστος Δ. Παπαγεωργίου:BREXIT Κίνδυνος ή Ευκαιρία


Όλοι μετά το δημοψήφισμα στο UK θεωρούν υπαίτιο τον Κάμερον γιατί από δειλία απέναντι στον λαϊκισμό και την δημαγωγία, ένα εσωκομματικό του πρόβλημα το μετέτρεψε σε ένα τεράστιο Εθνικό πρόβλημα με απρόβλεπτες ακόμη συνέπειες για την πατρίδα του.
Ας δούμε όμως λίγο ευρύτερα το θέμα.
Είναι η μέθοδος των δημοψηφισμάτων ένας κίνδυνος για την Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία μας που βασίζεται τελικά σε αποφάσεις μιας εκλεγμένης αλλά ολιγάριθμης Ελίτ που μπορεί να υποστηρίζεται από ένα εκτεταμένο σώμα ειδικών αλλά "δικαιούται" να λαμβάνει και αποφάσεις αντιδημοφιλείς κατά την απόλυτη κρίση της?
Ή αποτελούν μια ευκαιρία για μεγαλύτερη και πιο άμεση και προσιτή Δημοκρατία για τον απλό λαό, που έστω και με περιορισμένες ειδικές γνώσεις "δικαιούται" να λαμβάνει προβληματικές αλλά δημοφιλείς αποφάσεις που αφορούν τον ίδιο ?
Τα ρητορικά αυτά ερωτήματα δεν είναι τόσο σύγχρονα όσο φαίνονται ούτε βρήκαν ούτε μπορούν να βρουν εύκολες "επιστημονικές" απαντήσεις
Συνοπτικά ας αναφέρω ότι στις πρώτες Δημοκρατίες των πόλεων κρατών της Αρχαίας Ελλάδας οι πολιτικοί και διανοούμενοι των είχαν ήδη διαιρεθεί σε δυο στρατόπεδα στους "Δημοκρατικούς" που υποστήριζαν την άμεση Δημοκρατία όλου του λαού (των ελευθέρων) και στους "Ολιγαρχικούς" που υποστήριζαν ότι τις αποφάσεις έπρεπε να λαμβάνει μια φωτισμένη ολιγαρχία. Οι πόλεις που επέλεγαν το στρατόπεδο των Δημοκρατικών κινδύνευαν από τους λαϊκιστές δημαγωγούς ενώ οι πόλεις με ολιγαρχικά μοντέλα κινδύνευαν από τους τυράννους (Δικτάτορες) που μπορούσαν χρησιμοποιώντας την εκτελεστική τους εξουσία να ελέγξουν η να παρακάμψουν το σώμα της φωτισμένης ολιγαρχίας μονιμοποιώντας την εξουσία τους.
Ιστορικά γνωρίζουμε ότι τα ολιγαρχικά συστήματα στην Δύση αποδείχτηκαν πιο αποτελεσματικά και μακροβιότερα σε χαλεπούς καιρούς και όλα κατέληξαν σε αυταρχικά κλειστά προσωποπαγή κληρονομικά συστήματα εξουσίας.
Η σύγχρονες Δημοκρατίες στη Δύση επανεμφανίστηκαν στο προσκήνιο της Ιστορίας με την Γαλλική επανάσταση και την Αμερικανική ανεξαρτησία.
Οι πολιτικοί και διανοούμενοι της εποχής εκείνης έκαναν έναν μεγάλο συμβιβασμό μεταξύ Δημοκρατίας και αποτελεσματικότητας και προέκυψε το αποτελεσματικό και ανθεκτικό σύστημα της Φιλελεύθερης Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας όπου η "Ολιγαρχία" που λαμβάνει τις πολιτικές αποφάσεις εκλέγεται Δημοκρατικά από τον λαό για περιορισμένο χρονικό διάστημα, ενώ η οικονομική δραστηριότητα είναι κυρίως υπόθεση των ιδιωτών.
Το σύστημα αυτό αποδείχθηκε αποτελεσματικό γιατί δημιούργησε την τεράστια οικονομική και τεχνολογική πρόοδο που βλέπουμε γύρω μας και ανθεκτικό γιατί κατάφερε να υπερισχύσει των εχθρικών "φιλολαϊκών" αυταρχικών συστημάτων του Φασισμού και Κομμουνισμού τα οποία ιστορικά εξαφανίστηκαν στην Δύση τουλάχιστον.
Η τεράστια πρόοδος της Φιλελεύθερης Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας (αυτό που αποκαλείται συνοπτικά Καπιταλισμός), που στην τελευταία περίοδο χαρακτηρίστηκε από το ρεύμα της παγκοσμιοποίησης, ευνόησε χώρες και ειδικές ομάδες πληθυσμού μέσα σε όλες τις χώρες ενώ δημιούργησε προβλήματα σε ομάδες πληθυσμού που δεν μπόρεσαν ή ήταν αδύνατο να προσαρμοστούν στην πραγματικότητα που έφερε η παγκοσμιοποίηση.
Όπως επιγραμματικά παρατήρησε ο Κέυνς που μελέτησε την κρίση του 1929, "Ο Καπιταλισμός είναι μια πολύ δημιουργική οικονομική μηχανή αλλά δεν ξέρουμε πως δουλεύει" .
Θα έλεγα ότι ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και σήμερα ο Παγκοσμιοποιημένος Καπιταλισμός είναι μια θαυμαστή δημιουργική οικονομική μηχανή αλλά ακόμη δεν μάθαμε πως δουλεύει.
Για την ακρίβεια στη Δύση βλέπουμε ότι δουλεύει αυξάνοντας τον πλούτο των εχόντων και κατεχόντων και ισχυροποιώντας τις οικονομίες μόνον ορισμένων κρατών ενώ παράλληλα εξασθενεί τις οικονομίες των υπολοίπων.
Αυτή η κατάσταση στη Δύση τουλάχιστον δημιουργεί προβλήματα στο εσωτερικό των κρατών με ανίσχυρες οικονομίες και σε εκτεταμένα στρώματα πληθυσμού σχεδόν σε όλες τις χώρες.
Αυτή η κατάσταση επιβαρύνθηκε και άλλο εξ αιτίας και της πρόσφατης οικονομικής κρίσης του 2008.
Καθυστερημένα και διστακτικά οι κυβερνήσεις των δυτικών χωρών αποφάσισαν να ακολουθήσουν τις οδηγίες των John Keynes και Milton Friedman, που είχαν προτείνει, σε περιόδους κρίσεων υπερπαραγωγής του Καπιταλισμού, εκτύπωση φρέσκου χρήματος (quantitative easing) και ενδεχομένως και μοίρασμα χρήματος κατ' ευθείαν στους πολίτες (Helicopter Money),
Και ενώ η οικονομική κρίση φαίνεται ότι ελέγχεται, η διστακτική εφαρμογή οικονομικών αποτελεσματικών μέτρων αντιστάθμισης των συνεπειών της παγκοσμιοποίησης σε μεγάλα στρώματα του πληθυσμού των χωρών της Δύσης έχει δημιουργήσει ήδη μεγάλα πολιτικά προβλήματα.
Είναι οι σύγχρονοι λαϊκιστές, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και διανοούμενοι, που εκμεταλλεύονται τα υπαρκτά αυτά προβλήματα προάγγελοι μιας καινούργιας εποχής που θα υποχρεώσει τις πολιτικές και οικονομικές Ελίτ να βρουν αποτελεσματικές απαντήσεις για την διατήρηση και περαιτέρω ενίσχυση του επιτυχημένου συστήματος της Φιλελεύθερης Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας ?
Πιθανόν και αν αυτό ισχύει ο Κάμερον και το BREXIT άνοιξαν την πόρτα μιας ευκαιρίας.
Μήπως όμως ένα μεγάλο μέρος από αυτούς τους λαϊκιστές και δημαγωγούς χρησιμοποιώντας ανορθολογισμό και αντιεπιστημονικές και αναχρονιστικές θεωρίες συνωμοσίας ενώ επιδιώκουν ιδιοτελείς σκοπούς θα έχουν ως αποτέλεσμα την παλινόρθωση δοκιμασμένων και Ιστορικά ξεπερασμένων αντιδημοκρατικών και αυταρχικών υβριδίων Φασισμού-Κομμουνισμού όπως πιστεύω εγώ ?
Αν αυτό ισχύει, τότε η Αγγλία πρέπει να αφυπνιστεί, το κοινοβούλιο της όπως έχει δικαίωμα να μην υλοποιήσει την απόφαση από το Δημοψήφισμα και να παραμείνει στη Ε.Ε.
Ο λαϊκισμός και οι κάθε μορφής θεωρίες συνωμοσίας πρέπει να αντιμετωπιστούν σαν επικίνδυνος εχθρός της καλύτερης και ευγενέστερης Δημοκρατίας που είχε ποτέ η ανθρωπότητα και να εξοβελιστούν με κάθε νομικό μέσο πριν είναι αργά.
.
Καθ. Χρήστος Δ. Παπαγεωργίου

Ph D Imperial College

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2016

Χρήστος Δ. Παπαγεωργίου: Η πέμπτη φάλαγγα του νεο-φασισμού στην Ευρώπη



Παρακολουθώντας τις δηλώσεις διαφόρων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ στα ΜΜΕ, έχω μείνει κατάπληκτος από το θράσος τους !!
Θέλουν να μας πείσουν ότι στεναχωρήθηκαν με το BREXIT και ότι ανησυχούν από την άνοδο της φασιστικής ακροδεξιάς στην Ε.Ε. !!
Μάλιστα έχουν και διάφορες θεωρίες για αυτό με κυριότερη τη θεωρία των προβλημάτων που δημιούργησε ο Καπιταλισμός και η παγκοσμιοποίηση στην μεσαία τάξη των ανεπτυγμένων χωρών της Δύσης. Ξεχνούν ότι ως "Αριστεροί" όφειλαν να υπερασπιστούν όχι μόνον την μεσαία τάξη της Δύσης αλλά και τους φτωχούς του τρίτου κόσμου που ο κακός Καπιταλισμός και η παγκοσμιοποίηση μείωσε κατά 1 δις ανθρώπων την τελευταία εικοσαετία !!

Βεβαίως υπάρχει πρόβλημα στην μεσαία τάξη πολλών χωρών της Δύσης αλλά στην Αυστρία που η μεσαία της τάξη ευημερεί γιατί κόντεψαν να βγάλουν 
φασίστα Πρόεδρο ?

Στην Αγγλία δολοφόνος της Τζο Κοξ φώναξε "Θάνατος στους προδότες" δεν φώναξε "Για την μεσαία τάξη της Αγγλίας που υποφέρει", και μη μου πείτε ότι ο Μπόρις Τζόνσον ενδιαφέρεται για την μεσαία τάξη της Αγγλίας !!!

Μήπως λοιπόν η φασιστικά και ημι-φασιστικά κόμματα, όπως είναι και οι ΑΝΕΛ με τους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ συγκυβερνά, αξιοποιούν την εύλογη οργή των ανθρώπων που επλήγησαν από την οικονομική κρίση και μαζί με ξενοφοβικές και ανορθολογικές θεωρίες συνωμοσίας προσπαθούν να υφαρπάξουν εξουσία, για να καταστρέψουν την Δημοκρατική και Φιλελεύθερη Ευρώπη ?

Και βεβαίως αν αυτό αληθεύει (που αληθεύει) γιατί οι γραφικοί και αδαείς Νεο-Κομμουνιστές στην Ευρώπη υποστηρίζουν με τις θεωρίες και την πολιτική τους δράση όλα τα ημι-φασιστικά μορφώματα στην Ε.Ε. να αναπτυχθούν ?
Παραδείγματα πολλά.

Στην Γαλλία ο Μελανσόν με τα "Αριστερά" συνδικάτα προσπαθεί να απαξιώσει τον Ολάντ με συνεχείς εργατικές κινητοποιήσεις στρώνοντας τον δρόμο στην ΛΕΠΕΝ και ο Τσίπρας…. στέλνει μηνύματα συμπαράστασης !!
Στην Αγγλία ο ολίγιστος και νερόβραστος Κόρμπιν , προσωρινός ελπίζω ηγέτης του Εργατικού κόμματος, έκανε ένα χλιαρό αγώνα ενάντια στο BREXIT και αυτό μόνον μετά την δολοφονία της εξαίρετης Τζο Κοξ.
Στην Ιταλία το Μουσολινικής κατεύθυνσης κόμμα του Μπέπε Γκρίλο ενισχύεται από προσχωρήσαντες "Αριστερούς" που ανακαλύπτουν ότι Φασισμός του Μουσολίνι στο κάτω κάτω δεν διέφερε και τόσο πολύ από τον Κομμουνισμό όπως τον είχαν αυτοί καταλάβει!!

Στην Ελλάδα βέβαια ο Τσίπρας, πρωτοπόρος και αδαής όπως είναι, άνοιξε ένα λαμπρό νέο κεφάλαιο στα πεπραγμένα της δικής μας Κομμουνιστικής προέλευσης "Αριστεράς" ,σχηματίζοντας την ΠΦΑ κυβέρνηση του με τον ..... Πάνο Καμένο. Αυτόν που έγραφε βιβλία ότι πίσω από την 17 του Νοέμβρη ήταν ο Ανδρέας και που η καλή του μοίρα τον έφερε να συγκυβερνά θερμούς συνηγόρους αν όχι και υπερασπιστές των αξιών της 17 του Νοέμβρη.

Κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ σταματήστε την δήθεν υπεράσπιση της Ε.Ε., έχει γίνει πια φανερό ότι απλώς είστε η "Πέμπτη φάλαγγα" του Νέο-Φασισμού που απειλεί (ματαίως) την δημοκρατική και φιλελεύθερη Ε.Ε. !!

25/6/2016

Καθ. Χρήστος Δ. Παπαγεωργίου

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

Ευθύμης Δημόπουλος: Για το Βrexit



1. Ο αντιευρωπαϊσμός που νίκησε στη Βρετανία είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος. Γιατί νίκησε σε ένα μεγάλο ευρωπαϊκό κράτος, απευθυνόμενος όχι μόνο στο εθνικό θυμικό των ψηφοφόρων αλλά ιδίως στο πορτοφόλι τους λέγοντας: «Γιατί να συνεχίσουμε να πετάμε το χρήμα μας βοηθώντας φτωχότερους ; Γιατί να μοιραζόμαστε το ασφαλιστικό μας σύστημα, τις παροχές υγείας και τα νοσοκομεία μας με τους μετανάστες ; Γιατί να συνεχίσουμε να σηκώνουμε ένα τόσο μεγάλο κόστος λειτουργίας της Ε.Ε σήμερα που τα οφέλη της είναι λιγότερα σε σχέση με το παρελθόν;». Έτσι αφού απέκρυψε τα πλεονεκτήματα και τη σημασία της Ε.Ε. στην παγκοσμιοποιημένη συνθήκη έπληξε την καταστατική αρχή της για τον επιμερισμό των βαρών και των δαπανών.

2. Κάτι αντίστοιχο, αλλά σε μικρότερη κλίμακα, έζησε η Ευρώπη στη δεκαετία του ‘90. Τότε οι αποσχιστικές και εθνικιστικές κινήσεις δεν περιορίστηκαν στην Α. Ευρώπη αλλά έκαναν την εμφάνισή τους και στη Δύση. Αν αποφλοιώσουμε το λόγο αυτών των κινήσεων από τις πολιτιστικές και ιστορικές προφάσεις, εκείνο που ένωνε τους Καταλανούς, τους Φλαμανδούς του Βελγίου αλλά και τους Λομβαρδούς της Λέγκας του Βορρά ήταν ότι δεν ήθελαν να πληρώνουν για φτωχότερους συμπολίτες τους σε μακρινές επαρχίες. Αν δεν τα κατάφεραν τότε να αποσχιστούν, αυτό οφείλεται κυρίως στο ρόλο της Ε.Ε. και αν κινδυνεύει σήμερα περισσότερο από άλλοτε η Ε.Ε. είναι γιατί αυτή η τάση απόσχισης εκφράζεται πια από πολιτικές δυνάμεις που κερδίζουν έδαφος σε μεγάλα ή πλούσια κράτη (Γαλλία, Ολλανδία) και όχι σε κάποιες περιφέρειες. 


3. Το ευρωπαϊκό οικοδόμημα δέχεται μια ισοπεδωτική κριτική που αμφισβητεί όχι μόνο τις καταστατικές αρχές του αλλά και τις τεράστιες επιτυχίες του. Στην επίθεση αυτή συναντώνται δυνάμεις της ακροδεξιάς, της αριστεράς και των λαϊκιστών. Στον προπαγανδιστικό λόγο των λαϊκιστών οι «Βρυξέλλες» ταυτίζονται με ένα ανώνυμο και απρόσωπο επιτελείο περιορισμένης δημοκρατικής νομιμότητας και γραφειοκρατικού χαρακτήρα. «Ποιοι είναι «αυτοί» που λαμβάνουν αποφάσεις για «εμάς» φωνάζουν στην προπαγάνδα τους και συχνά φορτώνουν στις «Βρυξέλλες» αποφάσεις και σχέδια που λόγω πολιτικού κόστους αρνούνται να πάρουν οι ίδιοι στο εσωτερικό των χωρών τους. Έτσι οι «Βρυξέλλες» γίνονται όλο και πιο αντιπαθείς και ο εθνικιστικός τσαρλατανισμός κερδίζει πόντους. Η χώρα μας έχει πικρή εμπειρία από αυτή τη δημαγωγική τακτική. 


4. Η Γερμανία δέχεται κριτική (δεν αναφέρομαι στις χυδαιότητες του εθνολαϊκισμού) για τον τρόπο που χειρίστηκε ως ηγέτιδα δύναμη πολλές από τις ευρωπαϊκές υποθέσεις. Πολλές όψεις αυτές της κριτικής είναι δίκαιες. Όμως κάποια στιγμή οφείλουμε να αναγνωρίσουμε σε αυτή τη μεγάλη χώρα ότι παραμένει το αδιαμφισβήτητο κέντρο της Ευρώπης όχι μόνο λόγω του οικονομικού μεγέθους της αλλά και της συνεισφοράς της και της προσήλωσής των ηγετών της από τον Αντενάουερ ως τη Μέρκελ στην ιδέα της ενωμένης Ευρώπης.

Τάσος Ανθουλιάς: Τα αίτια της κρίσης (;)


Από δω και πέρα θα ακούμε γελοίες δηλώσεις για την κακιά Ευρωπαϊκή Ένωση που ευθύνεται για το Brexit και που χρειάζεται υποτίθεται αλλαγές σε δύο κατευθύνσεις:
(α) Να γίνει πιο δημοκρατική. Δηλαδή πώς; Σήμερα όλες οι αποφάσεις παίρνονται με πλειοψηφία των κρατών μελών. Τι θα πει πιο δημοκρατική;
(β) Να έχει κοινωνική πολιτική. Τι θα πει αυτό; Μέχρι σήμερα τα πιο πλούσια κράτη δεν βοηθούν τα πιο φτωχά; Η Ελλάδα μέχρι τώρα έχει πάρει από την Ε.Ε. περισσότερα από 100 δις ευρώ ΔΩΡΕΑΝ οικονομική ενίσχυση. Πόσα παραπάνω θα πρέπει να παίρνει; Από κει και ύστερα η κοινωνική πολιτική μέσα σε κάθε κράτος είναι ζήτημα του κάθε κράτους και όχι της Ε.Ε. Εμείς πώς φάγαμε τα λεφτά που πήραμε δωρεάν;
Φυσικά, δεν θα πολυακούμε για τις ψήφους που έδωσαν τη νίκη στο Brexit – ψήφοι καθαρά φασιστικοί και ρατσιστικοί (όλων των ειδών). Χωρίς αυτές τις ψήφους κανείς δεν θα μιλούσε σήμερα για Brexit.
Γιατί άραγε οι δύο φτωχότερες περιοχές της Μεγάλης Βρετανίας (Σκωτία - Ιρλανδία) θέλουν να μείνουν στην Ε.Ε.;
Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να καταλάβουμε τα πραγματικά αίτια της αντίδρασης πολλών εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης – όχι μόνο στη Βρετανία αλλά και σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. (ξεχνώντας τις διάφορες ανοησίες που ακούγονται).
Σε όλη την ιστορία του ο άνθρωπος δεν μπορούσε να καθίσει ήσυχος και να απολαύσει αυτά που έχει. Μπορεί να έλεγε πως η ειρηνική ζωή ήταν ο στόχος του, αλλά στην πραγματικότητα ενεργούσε συνεχώς με τη βία (πόλεμοι, επαναστάσεις, συγκρούσεις κλπ.). Ακόμα και ο «χρυσούς αιών του Περικλέους» μόνο ειρηνικός δεν ήταν και γι’ αυτό όλα τα έργα του Αριστοφάνη προσπαθούσαν να μιλήσουν για ειρήνη που θα επέτρεπε στους ανθρώπους να ζήσουν καλύτερα, να φάνε καλύτερα και να πηδήξουν καλύτερα.
Ο άνθρωπος, παρά τη βιολογική εξέλιξή του, δεν έπαψε να έχει βίαια ένστικτα. Και κάθε φορά που βρίσκει δικαιολογίες τα εκφράζει είτε ατομικά είτε συλλογικά (διαδηλώσεις, ποδόσφαιρο, εθνικούς ή θρησκευτικούς ανταγωνισμούς κλπ.).
Η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε για να σταματήσει τους πολέμους ανάμεσα στα κράτη της. Έτσι ζήσαμε ήσυχα και ειρηνικά 70 χρόνια – για πρώτη φορά στην ιστορία της Ευρώπης. Και αφού ζήσαμε ειρηνικά ήταν επόμενο πως μπορέσαμε να αναπτυχθούμε, να ζήσουμε καλύτερα, να φάμε καλύτερα και να απελευθερωθούμε σεξουαλικά με την ισότητα των φύλων.
Αυτό, όμως, μας κούρασε πολύ γιατί έπρεπε να συγκρατούμε τα ένστικτά μας, να ακολουθούμε κανόνες και να χρησιμοποιούμε την αντικειμενική λογική και όχι τις ορμές μας.
Η ευδαιμονία (όπως κάθε φορά στην ιστορία του ανθρώπου) διάβρωσε τον πολιτισμό μας – τον ισοπέδωσε. Δεν υπάρχει πια κάτι νέο στη λογοτεχνία, στη ζωγραφική, στο θέατρο, στον κινηματογράφο κλπ. Εμφανίστηκαν οι περφόρμανς και πίνακες με καρπούζια που κάποιος τα πηδάει.
Και παράλληλα άλλαξε ο κόσμος που ξέραμε – τέλειωσε η βιομηχανική περίοδος που έβαζε μια αναγκαστική τάξη στη ζωή των ανθρώπων και κρατούσε τον τρίτο κόσμο μακριά από τα οφέλη της ανάπτυξης.
Ήρθαν οι νέες τεχνολογίες και έφεραν μαζί τους και την παγκοσμιοποίηση. Ο τρίτος κόσμος άρχισε να ζητά συμμετοχή στα καλά των αναπτυγμένων χωρών – μεταφορά πόρων από τα πλούσια κράτη στα φτωχά. Και μετακινήσεις πολύ μεγάλων πληθυσμών από υπανάπτυκτες (και καταπιεσμένες) χώρες στις αναπτυγμένες.
Με αφορμή, λοιπόν, το σκάσιμο μιας φούσκας των χρηματιστηρίων (Λήμαν Μπράδερς) η κρίση εμφανίστηκε πανηγυρικά σε όλα τα αναπτυγμένα κράτη. Και αμέσως εμφανίστηκαν από δεξιά και από αριστερά οι συνήθεις ηλίθιοι και άρχισαν να λένε ό,τι μαλακία τους κατέβαινε.
Αλλά ο λαϊκισμός (να λες δηλαδή εκείνα που θέλουν να ακούσουν οι άλλοι) είναι πολύ εύκολο να πείσει ένα μεγάλο μέρος του λαού. Ποιος θέλει να του πεις πως πρέπει να κερδίζει λιγότερα για να πάρουν και οι άλλοι κάτι; Ποιος θέλει να του πεις πως κανονικά θα έπρεπε να κερδίζει λιγότερα με βάση αυτά που παράγει; Ποιος θέλει να του πεις «καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε, σήκω νύφη το τραπέζι»;
Έτσι άρχισαν να γίνονται ελκυστικές φωνές όπως του Φάρατζ, της Λεπέν, του Γκρίλο, του Ινγκλέσιας, του Τσίπρα και πολλών άλλων.
Είναι πολύ ωραίο να σου λένε πως εσύ δεν φταις σε τίποτα, άλλοι είναι οι κακοί: η παγκοσμιοποίηση, ο μινώταυρος του νεοφιλελευθερισμού, η λέσχη Μπίλντερμπεργκ, οι λαθρομετανάστες, ο καπιταλισμός, ο σιωνισμός, αυτοί που μας ψεκάζουν κλπ.
Να προσθέσουμε σε όλα τα παραπάνω και τον ρόλο μιας εκπαίδευσης που έχει μείνει στη βιομηχανική περίοδο και δεν ανταποκρίνεται καθόλου στις ανάγκες της μεταβιομηχανικής εποχής.

Ίσως το Brexit να μας βγει σε καλό. Καταρχάς μπορεί να διαλύσει τη Μεγάλη Βρετανία και στη συνέχεια να αποδειχθεί πως η θέση ενός μοναχικού λύκου στον σημερινό κόσμο τον κάνει πιο πεινασμένο από ό,τι νόμιζε πως ήταν πριν.

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016

Ευτύχης Βαρδουλάκης: ΕΕ - πολίτες: Η ανολοκλήρωτη σχέση


από την Καθημερινή
Το να επιχειρήσει κάποιος μια πλήρη αποτίμηση της κατάστασης μετά το χθεσινό Brexit είναι πρόωρο. Ουδείς γνωρίζει ποιες διαδικασίες θα ακολουθηθούν από εδώ και μπρος, ελλείψει προηγούμενου, πού θα καταλήξουν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ ΕΕ και Βρετανίας και ποια θα είναι η νέα σχέση που θα διαμορφωθεί. Σε πολιτικό και επικοινωνιακό επίπεδο, ωστόσο, κάποια πρώτα συμπεράσματα προκύπτουν αβίαστα:
- Η διάκριση συστημικό/αντισυστημικό είναι η πλέον ισχυρή στις μέρες μας, είναι ένα από τα πλέον καθοριστικά σημεία πολιτικής αυτοτοποθέτησης. Η τάση αυτή βαθύτερη και παγκόσμια, που εκδηλώνεται ολοένα και συχνότερα τα τελευταία χρόνια, υποδηλώνει μια σαφή κρίση αντιπροσωπευτικότητας που υπερβαίνει τις στενά οικονομοκεντρικές αναλύσεις. Τα δε δημοψηφίσματα αποτελούν τον προνομιακό χώρο έκφρασής της καθώς επιτρέπουν ετερογενείς συγκλίσεις. Αυτό που εν τέλει ένωνε τα δύο τόσο ετερόκλητα στο εσωτερικό τους στρατόπεδα ήταν η τοποθέτηση απέναντι σε αυτό που ο καθένας εκλαμβάνει ως «κατεστημένο». Κάποιοι ήθελαν να διατηρηθεί το Status Quo ή να αλλάξει ομαλά, άλλοι ήθελαν να διατρανώσουν την αντίθεσή τους. Στις περιπτώσεις αυτές κατά κανόνα ευνοούνται όσοι συνασπίζονται γύρω από την άρνηση, καθώς ο ετεροπροσδιορισμός αρκεί και απλουστεύει τα πράγματα
- Πέρα από την παραδοσιακά επαμφοτερίζουσα στάση της Βρετανίας στην ΕΕ, πρέπει να δει κανείς και τα αίτια του καλπάζοντος ευρωσκεπτικισμού και εθνοκεντρισμού σε όλη την Ευρώπη. Είναι γεγονός ότι, στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης και με την άνοδο νέων δυνάμεων, πολλοί Ευρωπαίοι αισθάνονται πως απειλείται το βιοτικό τους επίπεδο, διαταράσσονται οι κοινωνικές και πολιτιστικές σταθερές τους και ενστικτωδώς αναζητούν ασφάλεια στην αγκαλιά του εθνικού κράτους. Κάτι τέτοιο φαίνεται να συνέβη και στη Βρετανία, αν ληφθεί υπ' όψιν ότι το Brexit το στήριξαν κατά τεκμήριο άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας, χαμηλότερης μόρφωσης και τα πιο ασθενή οικονομικά στρώματα, δηλαδή οι πλέον ευάλωτοι στις αλλαγές αυτές.
- Το να θεωρεί κάποιος ότι όλα όσα συμβαίνουν στην ΕΕ ή και παγκοσμίως είναι απόρροια της οικονομικής κρίσης είναι πολιτικά ρηχό και αναλυτικά ατελέσφορο. Χώρες όπως η Βρετανία, η Αυστρία, η Φινλανδία, η Ολλανδία, όλες χώρες με ισχυρές ευρωσκεπτικιστικές δυνάμεις, είναι οικονομικά ισχυρές. Η κρίση δεν εξηγεί τα πάντα.
Αυτό που συστηματικά υποτιμάται είναι η έννοια του έθνους ως ιδεολογικού θεμελίου και συστατικού στοιχείου των ευρωπαϊκών κρατών, το οποίο αν και παραμερίστηκε από τις γενιές μετά τον πόλεμο, καθώς και τα πρώτα χρόνια της φιλοευρωπαϊκής ευφορίας, δεν εξαλείφθηκε από το συλλογικό υποσυνείδητο των ευρωπαϊκών λαών.
Το κύμα εθνολαϊκισμού (μη μας τρομάζει η λέξη, ο λαϊκισμός, που στην πολιτική επιστήμη είναι αξιολογικά ουδέτερος όρος, που σημαίνει την προσέγγιση υπό το πρίσμα λαός-ελίτ, καθώς και η αναβίωση της εθνοκεντρικότητας ως προτάγματος, αυτή τη λέξη παράγουν) είναι διάχυτο και πανίσχυρο αυτή τη στιγμή. Το ζήτημα είναι ότι είναι και ατελέσφορο. Το να υποδείξεις τον "κακό" απέναντι στον οποίο ετεροπροσδιορίζεσαι είναι το εύκολο. Μπορεί και να κερδίσεις. Μετά όμως πρέπει να διαχειριστείς τη νίκη σου και τα προβλήματα που κληρονομείς, το οποίο υπερβαίνει τα απλουστευτικά αναλυτικά και ρητορικά σχήματα.
- Το τι θα συμβεί από εδώ και μπρος, δεν μπορούμε να το εκτιμήσουμε. Θα πρέπει να θεωρηθεί βέβαιο πάντως ότι οι χώρες του στενού πυρήνα της ΕΕ (όπως φάνηκε και από τις πρώτες δηλώσεις της ευρωπαϊκής ηγεσίας) θα σκληρύνουν τη στάση τους απέναντι στην Βρετανία, προκειμένου να προστατεύσουν την Ένωση, τα δικά τους συμφέροντα και να βάλουν φρένο στο ξήλωμα του πουλόβερ. Πέραν των άμεσων οικονομικών κραδασμών, υπάρχουν και άλλα κρίσιμα εκλογικά ορόσημα τον επόμενο χρόνο με τις εκλογές στη Γαλλία και στη Γερμανία.
Ο κίνδυνος για την Ελλάδα είναι υπό την πίεση που όλοι αισθάνονται αυτή τη στιγμή και υπό το καθεστώς απογοήτευσης για την υφιστάμενη ΕΕ, να ενισχυθούν ακραίες φωνές, είτε αυτές που ζητούν τη διάλυσή της, είτε εκείνων που θέλουν τη διαμόρφωση ενός πιο στενού πυρήνα πρόθυμων και ισχυρών χωρών, τα οποία θα αποκλείσουν τους οικονομικά αδύναμους, δηλαδή και την Ελλάδα.
- Είναι δεδομένο πάντως, ότι το αφήγημα της ΕΕ έχει κουράσει και δεν εμπνέει. Σε αυτό συνέβαλαν δύο επιπλέον λάθη. Η ΕΕ άρχισε να χάνει τη μπάλα όταν έβαλε το κάρο μπροστά από το άλογο. Όταν το 2004 προέταξε την διεύρυνση αντί της εμβάθυνσης και κατέστη Βαβέλ. Και – κυρίως – όταν αντί να εστιάσει στο το πώς θα παραμείνει χώρος ελευθερίας, συνεργασίας, ειρήνης και ατομικών δικαιωμάτων, υπηρετώντας τις ιδρυτικές της αρχές, άρχισε να ασχολείται με το πώς θα συσκευάζεται ο σολωμός, τα νέα θερμόμετρα και τις φρυγανιέρες, επιτρέποντας σταδιακά να καταστεί η γραφειοκρατία της ο "κακός", στον οποίο οι εκλεγμένες εθνικές κυβερνήσεις φόρτωναν τη λήψη δυσάρεστων αποφάσεων.
Γι αυτό και εκείνο που πρωτίστως σήμερα χρειάζεται είναι να κερδίσει τους πολίτες της σε συναισθηματικό επίπεδο, πείθοντας ότι δεν αποτελεί ένα τεχνικό πρότζεκτ, αλλά μια ένωση αξιών που μπορεί να κάνει καλύτερη τη ζωή τους και να αποκαταστήσει έτσι μια σχέση που σήμερα μοιάζει ανολοκλήρωτη.
* Ο κ. Ευτύχης Βαρδουλάκης είναι σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας.

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Plamen Tonchev: Η βρώμικη πολιτική και η καθαρή ταβέρνα


Σχόλιο μαργαρίτας: Πείτε του ταβερνιάρη ότι οι φόροι δεν πάνε στις τράπεζες αλλά στη σύνταξη του πατέρα του, στο μισθό κάποιου δημόσιου υπάλληλου συγγενή του, στο στρατό και την αστυνομία που τον φυλάνε και στο νοσοκομείο που θα τον περιθάλψει, αν πάθει τίποτα. Ας κοιτάει να μαγειρεύει καθαρά και όμορφα και ας αφήσει την πολιτικολογία στον κατάλογο με τα χταπόδια.


Τον Ιανουάριο του 2008, σε πτήση προς τις Βρυξέλλες, άκουσα εμβρόντητος το πλήρωμα της Ολυμπιακής να βγάζει σκαιότατη ανακοίνωση - στα ελληνικά, τα αγγλικά και τα γαλλικά - κατά του τότε Υπουργού Μεταφορών Κωστή Χατζηδάκη, καταγγέλλοντάς τον για τις προσπάθειές του να παραδώσει τον κραταιό εθνικό μεταφορέα στα χέρια των νεοφιλελεύθερων καρχαριών (sic).

Διαβάζοντας την παρακάτω είδηση, έχω την εντύπωση ότι ο χρόνος έχει σταματήσει και εφτά χρόνια αργότερα τίποτα δεν έχει αλλάξει σ'αυτήν την χώρα - ή, τουλάχιστον, στην νοοτροπία ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας. Βλέπω να διατηρείται ακλόνητη η πεποίθηση ότι οι πολιτικοί είναι εξ ορισμού βρώμικοι και υποχωρητικοί στις ορέξεις του ΔΝΤ, όπως και των πλουσίων ξένων που έχουν βαλθεί να καταδικάσουν τους Έλληνες σε φτώχεια και μιζέρια μέσω μιας τεχνητής οικονομικής κρίσης (sic).


Δύο πράγματα με εντυπωσιάζουν:
- Η ανθεκτικότητα της κοσμοθεωρίας που θέλει τους Έλληνες μονίμως υπό διωγμό και θύματα επιβουλών. 
- Η αντίφαση ένας τόσο υπερήφανος και αξιοπρεπής λαός να βγάζει με τόση ευκολία τα άπλυτά του στην φόρα, προσβλέποντας στην λύπηση των ξένων.
Πλάμεν

Υ.Γ.
Μακάρι να είχα σπουδάσει ψυχολογία και δη κοινωνική ψυχολογία, αλλά δεν είμαι και σίγουρος ότι αυτό θα μού έλυνε όλες τις απορίες.

Κλάους Ρέκλινγκ: Πάνω από 100 δισ. κόστισε στην Ελλάδα ο Βαρουφάκης


Σχόλιο μαργαρίτας: Γιαυτό η Ελλάδα δεν θα βγει ποτέ από την κρίση. Γιατί κατοικείται από λωτοφάγους. Γιατί έκλαιγε και οργάζονταν ταυτόχρονα στη θέα και στα καμώματα του Βαρουφάκη. Γιατί και αύριο αν ξαναπαίξει θα τον αποθεώσει. Και αν δεν βρει τον ίδιο θα ψάξει κάποια απομίμηση να λατρέψει. Γιατί το πρόβλημα της Ελλάδας είναι αποκλειστικά ο λαός της.

Από την Ημερησία

Μια ακόμη «βόμβα» για την περίοδο που έκανε τις διαπραγματεύσεις ο Γ. Βαρουφάκης και για τις συνέπειες που είχε αυτή στην ελληνική οικονομία, έριξε ο Κλάους Ρέγκλινγκ. Οπως είπε το κόστος για την Ελλάδα ξεπέρασε τα 100 δισ. ευρώ, αν υπολογιστεί και η απώλεια στο ΑΕΠ.
Ο επικεφαλής του ESM, στη συνέντευξη που έδωσε στον Σκάι άφησε αιχμές για καθυστερήσεις και κυρίως για τις ιδιωτικοποιήσεις που έπρεπε να γίνουν ενώ τονίζει ότι είναι πιο φιλική μια προσαρμογή που δεν βασίζεται σε φόρους.
Αναλυτικά η συνέντευξη έχει ως εξής:
Κύριε Ρέγκλινγκ χθες ανακοινώσατε την εκταμίευση των 7,3 δισεκατομμυρίων ευρώ, Τι θα πρέπει να κάνει η Ελλάδα για να πάρει τα υπόλοιπα 3,5 δισεκατομμύρια ευρώ;
- Όλο αυτό είναι ένα μέρος των 86 δισεκατομμυρίων που συμφωνήθηκαν το περυσινό καλοκαίρι. Τους τελευταίους δύο μήνες του περασμένου έτους εκταμιεύσαμε από τον ESM 21 δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτό που συνέβη χθες είναι ότι η πρώτη αξιολόγηση του προγράμματος ολοκληρώθηκε και αυτό κάνει εφικτό το να εκταμιεύσουμε 10,3 δισεκατομμύρια ευρώ. 7,5 δισεκατομμύρια ευρώ εκταμιεύτηκαν χθες. Χθες ουσιαστικά κάναμε την εκταμίευση και ήρθαν τα χρήματα στην Αθήνα. Και αυτό σημαίνει ότι 2,8 δισεκατομμύρια ευρώ έχουν μείνει για την δεύτερη δόση της πρώτης αξιολόγησης.
Γι' αυτό προχωράμε στα επόμενα προαπαιτούμενα και ελπίζουμε ότι τα χρήματα μπορούν να εκταμιευτούν τέλος Σεπτεμβρίου, αυτό είναι το σχέδιο. Και φυσικά θα προχωρήσουμε στην επόμενη φάση και πριν το τέλος του έτους άλλα 6 δισεκατομμύρια ευρώ θα είναι διαθέσιμα αλλά γι' αυτά θα πρέπει να καταλήξουμε στη δεύτερη αξιολόγηση. Όλο αυτό προχωρά με σταδιακά βήματα. Υπήρξαν καθυστερήσεις στο παρελθόν, μερικές φορές χρειάστηκε περισσότερος χρόνος. Γιατί δεν εκταμιεύουμε αν δεν είμαστε ικανοποιημένοι από τις συμφωνημένες μεταρρυθμίσεις και τις προσαρμογές. Και έτσι προχωράμε με αυτό το ρυθμό. Συνεχώς ελέγχουμε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την ΕΚΤ.

- Ποιος έχει την ευθύνη για τις καθυστερήσεις;
- Δεν νομίζω ότι είναι πολύ παραγωγικό να γίνεται ένα παιχνίδι αλληλοκατηγοριών, γι' αυτό και δεν θέλω να αναμειχθώ. Όπως το βλέπω από την δική μου πλευρά έχουμε να αντιμετωπίσουμε δύσκολα και πολύπλοκα θέματα. Για παράδειγμα, για να κάνουμε την συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση είναι δύσκολο για όλες τις χώρες, σε όλο τον κόσμο. Γιατί έχουμε να κάνουμε με κεκτημένα δικαιώματα και πρέπει να το προσαρμόσεις γιατί η σταθερότητα του συνταξιοδοτικού συστήματος συνήθως δεν είναι διασφαλισμένη, γι' αυτό πρέπει να γίνουν αλλαγές.
Αυτό ακόμη και κάτω από τις καλύτερες συνθήκες είναι πολύ δύσκολο. Είναι και πολιτικά δύσκολο αλλά και τεχνικά πολύπλοκο να το κάνουμε σωστά, να το κάνουμε με ένα δίκαιο τρόπο. Αυτά τα θέματα λοιπόν είναι πολύ δύσκολα και είναι σωστό να δίνουμε τον χρόνο που χρειάζεται για να φτάσουμε σε μία λύση που να είναι σωστή, αποτελεσματική και δίκαιη. Υπάρχουν ένα σωρό από δύσκολα θέματα, εκτός από την συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση, όπως η φορολογική μεταρρύθμιση, οι κατάλληλες φορολογικές μεταρρυθμίσεις και αυτό χρειάζεται χρόνο.
Επίσης, υπάρχουν ορισμένα σημεία όπου η ιδιοκτησία του προγράμματος και η δέσμευση της ελληνικής κυβέρνησης δεν είναι παντού ισχυρή όπως το βλέπει ο υπουργός Οικονομικών ο κ. Τσακαλώτος, και ο πρωθυπουργός. Τις ιδιωτικοποιήσεις δεν τις υποστηρίζουν πολλοί.

- Αναφέρεστε σε υπουργούς που δεν τις υποστηρίζουν;
- Φαίνεται στις δημόσιες δηλώσεις υπουργών που δεν είναι υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων.

- Εννοείτε τον κ. Σπίρτζη.
- Αλλά είναι μέρος του συμφωνημένου προγράμματος, έχει υπογραφεί από τον πρωθυπουργό. Γίνεται και είναι σημαντικό μέρος του προγράμματος. Θεωρώ ότι η δημιουργία του ταμείου κρατικοποιήσεων είναι ένα σημαντικό βήμα. Ήταν μέρος του προγράμματος που συμφωνήθηκε από την κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένου του πρωθυπουργού, Τσίπρα, τον περασμένο Ιούλιο. Τώρα έχει γίνει και θεωρώ ότι είναι σημαντικό για να κάνουμε την οικονομία ισχυρή. Το είδαμε αυτό με το λιμάνι του Πειραιά, με τους Κινέζους επένδυσαν μερικά χρόνια πριν, η απόδοση του λιμανιού βελτιώθηκε και το εμπόριο στο λιμάνι του Πειραιά αυξήθηκε κατακόρυφα. Και αυτό είναι πολύ καλό για την ελληνική οικονομία. Όχι μόνο για το λιμάνι και τους ανθρώπους που δουλεύουν εκεί. Έχει πολλές επιδράσεις. Περισσότερα κοντέινερ περνάνε από το λιμάνι του Πειραιά και μπαίνουν στα φορτηγά που πάνε στα τρένα. Η υπόλοιπη ελληνική οικονομία θα επωφεληθεί από αυτό και ο Πειραιάς μπορεί να γίνει σημαντικός σταθμός. Γι' αυτό θεωρώ ότι είναι ένα καλό παράδειγμα του τι μπορεί να κάνει η ιδιωτικοποίηση.

- Κύριε Ρέγκλινγκ, ανάμεσα στις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις είναι και η εργασιακή μεταρρύθμιση. Ωστόσο η ελληνική κυβέρνηση δεν δείχνει τόσο πρόθυμη να προχωρήσει σε αλλαγές, που θα επηρεάσουν τον κατώτατο μισθό ή να προχωρήσει σε αλλαγές που θα επηρεάσουν γενικότερα τα εργασιακά κεκτημένα των τελευταίων δεκαετιών. Ποια είναι τα περιθώρια αυτής της διαπραγμάτευσης;
- Έχετε δίκιο, αυτό είναι στην ατζέντα για τους επόμενους δυο μήνες, και πάλι είναι σε μια ευαίσθητη πολιτικά περιοχή και επίσης είναι πολύ δύσκολο να γίνει τεχνικά. Αλλά και πάλι αυτό δεν είναι μόνο ελληνικό θέμα. Ξέρουμε ότι και η Γαλλία κάνει μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας. Η Ιταλία το έκανε πέρυσι. Αυτό είναι πάντα πολύ δύσκολο. Γίνανε πολλές διαδηλώσεις εναντίον αυτού του νόμου στη Γαλλία. Γι' αυτό είναι σχεδόν φυσιολογικό γιατί αυτά τα θέματα προκαλούν αντιδράσεις. Υπάρχουν διαφορετικά συμφέροντα, αλλά η εμπειρία δείχνει πόσο σημαντικό είναι να το κάνεις σωστά. Γιατί οι χώρες που κάνουν μεταρρυθμίσεις στα εργασιακά, η δική μου χώρα η Γερμανία έκανε πριν 10 χρόνια, τα αποτελέσματα είναι πολύ πειστικά. Η ανεργία στη Γερμανία έπεσε αυτά τα 10 χρόνια στο μισό, ακριβώς λόγω αυτών των μεταρρυθμίσεων στην εργασία. Στην Ιταλία βλέπουμε τώρα τα πρώτα θετικά αποτελέσματα. Σε ότι αφορά στη δημιουργία απασχόλησης, ως αποτέλεσμα της μεταρρύθμισης που έγινε πριν 1-2 χρόνια. Συνεπώς ενθαρρύνω την ελληνική κυβέρνηση να δει αυτά τα παραδείγματα και να δράσει. Οι συμβουλές που δίνονται από τους θεσμούς είναι καλές. Είναι απαραίτητο να μειωθεί η ανεργία στην Ελλάδα, αλλά αποδέχομαι ότι πολιτκά αυτό είναι πολύ δύσκολο, όπως και τεχνικά, αλλά δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική.

- Σε ότι αφορά στους φόρους τώρα, πολλοί λένε ότι αυτό το πρόγραμμα δεν είναι βιώσιμο λόγω του ύψους της φορολογίας. Συμφωνείτε με αυτήν την αύξηση των φόρων στην Ελλάδα και τίνος ευθύνη ήταν; Γιατί η ελληνική κυβέρνηση λέει ότι αυτα τα μέτρα μας επιβλήθηκαν, η άλλη πλευρά, οι Βρυξέλλες και το ΔΝΤ υποστηρίζουν ότι το μείγμα των μέτρων ήταν επιλογή της κυβέρνησης.
- Δε χρειάζεται να κατηγορηθεί κάποιος.

- Νομίζετε όμως ότι θα λειτουργήσει;
- Οι οικονομολόγοι γνωρίζουμε πως η δημοσιονομική εξυγίαση που γίνεται μέσα από περικοπές δαπανών είναι πιο φιλική προς την ανάπτυξη από την εξυγείανση που επιτυγχάνεται μέσω της αύξησης των φόρων. Σε αυτήν την περίπτωση έχουμε μεγάλες εξοικονομήσεις που επιτυγχάνονται μέσω των φόρων, και όταν κανείς δει τις αυξήσεις των φόρων αυτές δε γίνονται με διεύρυνση της φορολογικής βάσης που θα ήταν και πάλι πιο αποτελεσματικό, αλλά ανεβάζοντας τα ποσοστά. Αυτός δεν είναι ο ιδανικός τρόπος. Αλλά την ίδια στιγμή γνωρίζω από άλλες χώρες που πέρασαν κρίση, ότι συχνά αυτό είναι το αναπόφευκτο πρώτο βήμα γιατί οι εναλλακτικές, δηλαδή η περικοπή δαπανών, είναι πολύ πιο δύσκολη.

-Είμαστε ακόμη στο πρώτο βήμα μετά από τόσα χρόνια;
-Δεν έχει τελειώσει ακόμη και φαίνεται ότι παραμένει ακόμη δύσκολο να υπάρξει μια συμφωνία πάνω στο θέμα της περικοπής δαπανών που θα ήταν μία πιο παραγωγική εναλλακτική, αλλά, μην κάνετε λάθος, και οι άνθρωποι που επηρεάζονται από τις περικοπές δαπανών δεν είναι ευχαριστημένοι. Άρα υπάρχει κι εκεί αντίδραση. Αλλά, η κυβέρνηση έχει δύο τρόπους. Το ΔΝΤ το έχει κάνει πολύ σαφές, κι εγώ μοιράζομαι αυτήν την άποψη, πως αν ανεβάσεις πολύ τους φόρους, αυτό θα έχει συνέπειες στην ανάπτυξη. Άρα η διεύρυνση της φορολογικής βάσης είναι σαφώς καλύτερη λύση, αλλά και αυτό κρίθηκε πως ήταν πολύ δύσκολο.

- Ας προχωρήσουμε στο θέμα του πλεονάσματος κ. Ρέγκλινγκ. Γνωρίζετε ότι υπάρχει μεγάλη πίεση από το ΔΝΤ, από την κυβέρνηση, από την κεντρική τράπεζα, για χαμηλότερα πλεονάσματα από αυτά που αποφασίστηκαν πρόσφατα. Φανήκατε αδιάλλακτος σε αυτό το θέμα σε χθεσινή σας δήλωση. Γιατί αυτό; Είναι γιατί επειδή πιστεύετε ότι αυτό το σχέδιο στο οποίο έχετε συμφωνήσει είναι βιώσιμο;
- Η διάρκεια δεν έχει αποφασιστεί ακόμη, αλλά για να φτάσουμε σε τέτοια πλεονάσματα το 2018 ήταν θεμέλιος λίθος της συμφωνίας του πρωθυπουργού Τσίπρα με τους Ευρωπαίους εταίρους τον περασμένο Ιούλιο. Δεν είναι δικό μου θέμα να το αμφισβητήσω αυτό. Απλά είπα ότι δεν περιμένω αυτό να αλλάξει, γιατί θυμάμαι πολύ καλά τις δύσκολες αυτές διαπραγματεύσεις.
Και δεν βλέπω καμία κίνηση προκειμένου να αλλάξει αυτό. Επίσης, σήμερα το πρωί η ελληνική κυβέρνηση επιβεβαίωσε ότι είναι δεσμευμένη σε αυτό, γιατί θέλει να είναι αξιόπιστη και προσηλωμένη στην συμφωνία. Ίσως γι' αυτό να θεωρείτε ότι εγώ εμφανίζομαι μη ευέλικτος. Απλώς βλέπω τι δηλώνεται και τι πολιτικά έχει συμφωνηθεί και τι έχει συμφωνήσει η κυβέρνηση. Και δεν βλέπω καμία κίνηση απομάκρυνσης από αυτό. Ούτε από την ελληνική κυβέρνηση.

-Ξέρετε όμως, κύριε Ρέγκλινγκ, υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, μία θολή συμφωνία για το χρέος από την άλλη... όλο αυτό ακούγεται σαν ευχή παρά σαν ένα ρεαλιστικό σχέδιο. Πολλοί εδώ πιστεύουν πως ίσως να θέλατε μία προσωρινή συμφωνία, έτσι ώστε η Ελλάδα να είναι εκτός πλάνου αυτό το καλοκαίρι λόγω Brexit κλπ...
-Αυτή είναι μία περίεργη περιγραφή του τι συνέβη. Δε θα χαρακτήριζα τη συμφωνία μας στο Eurogroup θολή. Μην ξεχνάτε ότι χθες εκταμιεύθηκαν 7,5 δις και σε αυτό δεν υπάρχει τίποτα θολό. Όλο αυτό είναι βασισμένο στην συμφωνία αυτού του Eurogroup, κομμάτι της οποίας ήταν και το χρέος, στο οποίο κάναμε τεράστια πρόοδο. Υπήρξε συμφωνία για το τι πρέπει να κάνουμε βραχυπρόθεσμα, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα και υπήρξε ισχυρή δέσμευση από το Eurogroup ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να δέχεται βοήθεια και επιπλέον μέτρα ελάφρυνσης του χρέους αν χρειάζονται και εφόσον συνεχίσουν οι μεταρρυθμίσεις. Δεν υπάρχει τίποτα θολό σε αυτό.

-Το ΔΝΤ αμφιβάλλει για το αν υπάρχει καν συμφωνία...
-Μόλις άκουσα το ΔΝΤ στο συνέδριο σήμερα το πρωί. Είναι μέρος αυτής της συμφωνίας, ήμουν κι εγώ σε αυτή τη συνάντηση, οπότε το θυμάμαι καθαρά. Το ΔΝΤ έχει σε ένα θέμα μία διαφορετική άποψη. Έχουμε συμφωνήσει σε πολλά άλλα θέματα τα τελευταία χρόνια. Έχουμε συμφωνήσει σε ένα πλαίσιο μέσα από το οποίο θα αντιμετωπίσουμε το ελληνικό πρόβλημα χρέους. Έχουμε συμφωνήσει στις βασικές αρχές, πώς δηλαδή θα επιτύχουμε μείωση του ελληνικού χρέους κι αυτό είναι πολύ καλό. Στο χρόνο έχουμε μια διαφορετική άποψη. Το ΔΝΤ θέλει το ελληνικό πρόγραμμα να ανταποκρίνεται στο καταστατικό του, είναι λογικό, ενώ εμείς πιστεύουμε ότι το καταστατικό του ΔΝΤ είναι μεν πολύ καλό και έχει αποδειχθεί σε πολλές χώρες, όμως δεν ανταποκρίνεται στην περίπτωση της Ελλάδας. Δεν είναι το κατάλληλο πλαίσιο γι αυτήν την περίπτωση. Γιατί οι δικοί μας θεσμοί παρέχουν χρηματοδότηση για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από ότι έκανε το ΔΝΤ. Συνήθως το ΔΝΤ έχει να κάνει με ιδιώτες πιστωτές που θέλουν να πάρουν τα χρήματά τους από μία χώρα το συντομότερο δυνατό αν υπάρξει κάποιο πρόβλημα. Αυτές οι χώρες όμως δεν έχουν άλλη επίσημη πηγή χρηματοδότησης. Εδώ στην περίπτωση της Ελλάδας τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Εμείς σήμερα έχουμε στο χαρτοφυλάκιό μας το μισό ελληνικό χρέος. Είμαστε ένας αξιόπιστος εταίρος για τα επόμενα τριάντα χρόνια.
Αυτό είναι κάτι πρωτοφανές στον κόσμο. Δίνουμε χρήματα με προνομιακούς όρους, τα επιτόκια σήμερα είναι κάτω του 1%. Θα είμαστε εδώ για πολλά χρόνια και για αυτό η κανονική λειτουργία του ΔΝΤ εκτός Ευρώπης, ότι δηλαδή πρέπει πολύ γρήγορα να επιτυγχάνεται βιωσιμότητα του χρέους δε χρειάζεται στην περίπτωση της Ελλάδας. Αυτό που χρειάζεται είναι μία δέσμευση από την Ευρώπη να βοηθά την Ελλάδα όποτε αυτό είναι απαραίτητο.
Αυτή η δέσμευση έγινε το Μάιο, υπήρχε ήδη και αυτό αξίζει πολλά. Γιατί σημαίνει πώς όλη αυτήν την χρονική περίοδο, που είναι δύσκολο να έχεις σιγουριά γύρω από τις οικονομικές εξελίξεις, υπάρχει μία δέσμευση για ευελιξία. Θα είμαστε εκεί να βοηθήσουμε, αλλά είναι επίσης σημαντικό να γίνει κατανοητό ότι οι ευρωπαίοι δανειστές δεν είναι διατεθειμένοι να δώσουν περισσότερα από όσα χρειάζονται. Αυτό δεν είναι αποδεκτό από τους φορολογούμενους στη βόρεια Ευρώπη.

- Τελευταία ερώτηση, πώς νιώθετε για αυτή τη μεταστροφή της ελληνικής κυβέρνησης. Υπάρχει μία μεγάλη συζήτηση στην Ελλάδα για το κόστος της πρώτης περιόδου της κυβέρνησης Τσίπρα, της περιόδου Βαρουφάκη. Ποια είναι η άποψή σας; Ποιο ήταν το κόστος στην ελληνική οικονομία;
-Αυτό είναι πολύ δύσκολο. Δεν υπάρχει επιστημονικός τρόπος να το υπολογίσει κανείς. Γνωρίζω ότι η ΤτΕ έχει υπολογίσει ένα ποσό ύψους 80 δις ευρώ αν δεν κάνω λάθος. Θα μπορούσε κανείς να σταθεί και στις προβλέψεις για την ανάπτυξη, που πριν αλλάξει η κυβέρνηση, η εκτίμηση του ΔΝΤ το Δεκέμβριο του 2014, είναι δημοσιοποιημένη, μιλούσε για ανάπτυξη στην Ελλάδα 2,5% το 2015 και 3,5% το 2016. Άρα αυτό αθροιστικά μας κάνει ανάπτυξη 6%. Αντιθέτως, αυτά τα δύο χρόνια είχαμε μικρή ύφεση, αυτό θα μπορούσε επίσης να μετρηθεί για να υπολογίσεις το κόστος. Έξι μονάδες του ΑΕΠ, άρα αυτό κάνει περισσότερο από 100 δις ευρώ. Όπως είπα δεν υπάρχει επιστημονικός τρόπος, αλλά το κόστος ήταν πολύ μεγάλο.

-Συνεπώς ανακουφιστήκατε όταν η ελληνική κυβέρνηση άλλαξε τον τρόπο που σκεφτόταν το περασμένο καλοκαίρι.
-Ως δημοκράτης, πρέπει να ζήσω με οποιαδήποτε απόφαση των πολιτών. Η αλλαγή των κυβερνήσεων είναι κάτι κανονικό στις δημοκρατίες, αλλά σαφώς εκείνη την περίοδο, δεν υπήρχε καλή συνεργασία ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση -και ειδικά τον τότε υπουργό οικονομικών, τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και το ΔΝΤ. Τα πράγματα χάλασαν, οι μεταρρυθμίσεις σταμάτησαν κι αυτό δεν ήταν προς το συμφέρον της ελληνικής οικονομίας.

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

Γιώργος Προκοπάκης: Διδάγματα από το βρετανικό δημοψήφισμα


Φαίνεται πως τα πράγματα στο ΗΒ έχουν ξεκαθαρίσει δημοκσκοπικά υπέρ της παραμονής. Έτσι, βγαίνουν πια έγκριτοι σχολιαστές και μιλάνε γι' αυτό που απέφευγαν να αναφέρουν, το λαϊκισμό και αντιευρωπαϊσμό που δρομολόγησε το δημοψήφισμα - με απόλυτη ευθύνη του Κάμερον.
Ο Κάμερον μιλάει για δημοψήφισμα από το 2009. Τον Ιανουάριο 2013 δεσμεύθηκε δημοσία πως, αν κερδίσει τις εκλογές του 2015, θα κάνει δημοψήφισμα μέχρι το 2017. Η εξαγγελία του Ιανουαρίου 2013 ήταν λίγους μήνες μετά από, κρίσιμη υποτίθεται, Σύνοδο Κορυφής στην οποία η ευρωφοβική του ατζέντα ηττήθηκε κατά κράτος, απομονώθηκε και δέχθηκε φοβερή κριτική από το σύνολο σχεδόν των βρετανικών εφημερίδων και άλλων μέσων επικοινωνίας.
Η καταφυγή σε δημοψήφισμα ήταν από μιάς αρχής ένα μίγμα ευρωφοβικού λαϊκισμού και κουτσαβακισμού παλαιάς κοπής - εκβιασμός προς την Ευρώπη, όπως και το δικό μας τρελό αγόρι. Ο εκβιασμός για να ικανοποιηθεί ένα εσωτερικό ακροατήριο. Λίγος, φθηνός και ανεύθυνος.
Η ανευθυνότητα έχει να κάνει με τη βεβαιότητα συσπείρωσης της συντηρητικότερης μερίδας της βρετανικής κοινωνίας πίσω από διχαστές, έως και ακροδεξιούς λαϊκιστές. Τέτοιο δημοψήφισμα ή έπρεπε να κερδηθεί με 80% ή δημιουργεί τεράστιο πρόβλημα για πολλά χρόνια. Για να χρησιμοποιηθεί στον ευρωεκβιασμό, έπρεπε να είναι "ορατή απειλή" για την Ευρώπη, οπότε και ο ίδιος ελάχιστα διέφερε από τα μπουμπούκια του LEAVE μέχρι 19 Φεβρουαρίου που έγινε η συμφωνία με την ΕΕ.
Η συγκυρία έφερε το Εργατικό κόμμα με ηγεσία που θα ήθελε παρα πολύ να είναι από την άλλη πλευρά. Όλα στράβωσαν για τον Κάμερον. Η νίκη του REMAIN, ακόμη και με 60-40, είναι θρίαμβος για τα οπισθοδρομικά μπουμπούκια και τους ακραίους της συντήρησης. Οι τυχάρπαστοι, αντιμετώπισαν στα ίσια σχεδόν το σύνολο των συστημικών κομμάτων και τη μεγάλη πλειοψηφία της βρετανικής ελίτ. Η αύρα του νικητή θα είναι του Μπόρις και του Νάιτζελ, όχι του Κάμερον και του Κόρμπυν που θα έχουν ξεφύγει παρά τρίχα.
Η νίκη του REMAIN πρέπει να είναι εκκωφαντική και συντριπτική για την εξομάλυνση της κατάστασης. Διαφορετικά, η επόμενη μέρα θα είναι δύσκολη τόσο για το ΗΒ όσο και την ΕΕ.
Από την επομένη του δημοψηφίσματος βλέπω και τα δύο παληκάρια να δυσκολεύονται. Μακάρι να γίνει επί της ουσίας διαβούλευση και να αναδειχθούν νέοι πολιτικοί παίκτες. Εκτιμώ πως οι Εργατικοί έχουν την ευκαιρία μπροστά τους - αντίστοιχη αυτής όταν εξέλεξαν τον Μπλαιρ. Οι Τόρις μάλλον θα κρατήσουν την ευρωφοβική ατζέντα για να αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο των λαϊκιστών που οι ίδιοι δημιούργησαν.

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016

Μαρία Κατσουνάκη: ΕΜΠ, το βασίλειο της παραβατικότητας



Σχόλιο μαργαρίτας: Δεν είναι σημερινό, είναι χρόνιο. Είναι διακομματικό. Είναι η επιλογή των δασκάλων μας, των ταγών,  επιλογή αυτής της κοινωνίας. Η ιδεολογικοποίηση της καταστροφής, η λατρεία της έκπτωσης. Η Ελλάδα σκοπίμως και με υπερηφάνεια κρατάει το ΕΜΠ σε αυτήν την κατάσταση, όπως και το πεδίο του Άρεως, το Αττικό, όλα της τα πανεπιστήμια, τους δρόμους, τις πλατείες. Θέλει να δείξει ότι είναι σε εμπόλεμη κατάσταση με τον πολιτισμό.

Από την Καθημερινή

Εδώ και περίπου τρεις μήνες στο κτίριο Γκίνη του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου στεγάζονται πρόσφυγες. Η ομάδα αναρχικών - αντιεξουσιαστών που το κατέλαβε, ανακοίνωσε πως η κίνηση αυτή έγινε για να βρουν κατάλυμα πρόσφυγες της πλατείας Βικτωρίας («Κ» 4/03/2016). Μάλιστα η «κατάληψη της Θεμιστοκλέους 58 σε συνεργασία με αλληλέγγυους» είχε ζητήσει από «ομάδες, συλλογικότητες και άτομα να στηρίξουν έμπρακτα την κατάληψη ώστε να τη μετατρέψουμε σε κέντρο αγώνα ενάντια στα κράτη και στα σύνορά τους». Καθηγητής του ΕΜΠ τότε είχε καταγγείλει επώνυμα (έχει μεγάλη σημασία αυτό) την ενέργεια, λέγοντας το αυτονόητο: «οι καταληψίες είναι άσχετοι με τον χώρο του πανεπιστημίου και υπό την απειλή βίας, κρατούν έξω από τον χώρο του Πολυτεχνείου την πανεπιστημιακή κοινότητα».

Το περιστατικό δεν είναι πρωτοφανέρωτο. Αντιθέτως· αποτελεί μία από τις κανονικότητες του «άβατου» της Πατησίων, το οποίο εκτείνεται σε χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα. Τα υπόγεια του κεντρικού κτιρίου καταλήφθηκαν τη δεκαετία του ’90. Εκτοτε καμία πρυτανεία δεν έχει πάρει θέση. Ουδείς επιθυμεί και επιχειρεί να «βγάλει το φίδι από την τρύπα».

Οι συνομιλητές μας, φοιτητές και καθηγητές στο ΕΜΠ, είναι όλοι συντετριμμένοι. Δεν είναι οργισμένοι. Είναι αποκαμωμένοι και τρομοκρατημένοι. Δεν μιλούν επώνυμα για να αποφύγουν τις συνέπειες της στοχοποίησής τους. «Μα, καλά, τι περιμένουν για να επέμβουν στο Πολυτεχνείο; Να δουν Καλάσνικοφ;» αγανακτώ από αυτά που ακούω. «Και ποιος σας είπε ότι δεν υπάρχουν...» έρχεται η απάντηση και μετά σιωπή.

Τι είναι όλος αυτός ο πληθυσμός που έχει εγκατασταθεί στο Πολυτεχνείο, δεκαετίες τώρα, εκτοπίζοντας φοιτητές και καθηγητές; Αντιεξουσιαστές, τρελοί, ναρκομανείς, αναρχικοί, μπαχαλάκηδες, υπόκοσμος. Ξεκινήσαμε την αναζήτησή μας σε αυτό το βασίλειο της παραβατικότητας και της ανομίας, μετά τα γεγονότα της περασμένης Τετάρτης, που στοίχισαν στο ελληνικό Δημόσιο ένα τρόλεϊ, ένα λεωφορείο και μερικούς κάδους απορριμμάτων. Σύμφωνα με το αστυνομικό δελτίο, οι μολότοφ εκσφενδονίζονταν μέσα από το Πολυτεχνείο.

«Ισχύει το πανεπιστημιακό άσυλο με τον τρόπο που ίσχυε;» ρωτάμε, αλλά κανείς δεν γνωρίζει ακριβώς τι συμβαίνει. Το 2011 με τον νόμο Διαμαντοπούλου είχε τροποποιηθεί το καθεστώς του 1982, το οποίο είχε εξελιχθεί σε απόλυτη παθογένεια.

Ανακάλυψα μια δήλωση, πριν από ένα χρόνο (17/04/2015), του τότε κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ, που ηχούσε σχεδόν σαν απειλή: «Για εμάς, το πανεπιστημιακό άσυλο είναι αδιαπραγμάτευτο και γι’ αυτό θα το επαναφέρουμε με το νέο νομοσχέδιο». Το επανέφεραν; Ενας εκ των συνομιλητών μας ισχυρίζεται ότι τίποτα δεν αποκλείεται. Μπορεί να έχει ενταχθεί «ως απίθανη τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο».

Ας μείνουμε όμως στην περιγραφή: το κτίριο Αβέρωφ, που είχε αποσπάσει το μεγάλο βραβείο της Europa Nostra το 2013 με την υποδειγματική αποκατάστασή του, είχε μέχρι πρότινος στην πρόσοψη απλωμένες μπουγάδες. Ετσι είχαν αποφασίσει πως πρέπει να «λειτουργεί» το κτίριο οι «αλληλέγγυοι». Οι πόρτες των γραφείων είναι σιδερένιες και οι κλειδαριές ασφαλείας. Οι τραμπουκισμοί και οι απειλές εναντίον φοιτητών και καθηγητών που δεν δείχνουν... συμπάθεια στο υπάρχον καθεστώς είναι καθημερινό φαινόμενο.

«Και ο πρύτανης; Η καθηγήτρια, πρόεδρος της Σχολής των Αρχιτεκτόνων, τι κάνουν;» ρωτάμε, ελαφρώς αποσβολωμένοι από τις αφηγήσεις, που η έκτασή τους υπερβαίνει τον χώρο και τις λέξεις. «Είναι σύνθετο το θέμα. Υπάρχει και ένα παιχνίδι πολιτικών ισορροπιών», εισπράττουμε ως απάντηση και ως προσεκτικά διατυπωμένο υπονοούμενο.

Προφανώς και το υπουργείο Παιδείας είναι ενήμερο για την κατάσταση. Οχι μόνον το νυν αλλά και όλα τα προηγούμενα. Απλώς, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έχει να διαχειριστεί και ένα στρατό αντιεξουσιαστών και μπαχαλάκηδων που η ίδια υπέθαλψε και «τώρα δεν ξέρει τι να τον κάνει».

«Και το Συμβούλιο Ιδρύματος;» είναι το τελευταίο μας ανάχωμα. «Είναι, το λένε και οι ίδιοι, απολύτως απαξιωμένοι. Οι “χρήσιμοι ηλίθιοι” που εξυπηρετούν το σχέδιο του Φίλη να τους καταργήσει σιωπηρώς στην πράξη. Σέρνονται. Κανείς δεν τους υπολογίζει, δεν τους δίνει σημασία. Τέσσερις από τους 13 ετοιμάζονται να φύγουν και δύο ακόμη αμφιταλαντεύονται».

Σε έγγραφό του, το Συμβούλιο του ΕΜΠ, με ημερομηνία 5/01/2014, αναφέρει μεταξύ άλλων: «Η ύπαρξη χώρων του Ιδρύματος που αποτελούν άβατα είναι απαράδεκτη. Η διάθεση συγκεκριμένων χώρων σε ομάδες σπουδαστών μπορεί να γίνεται μόνο με απόφαση της Διοίκησης και με την προϋπόθεση ότι οι χώροι θα είναι ανοικτοί σε όλους τους σπουδαστές, ενώ η Διοίκηση θα διατηρεί το δικαίωμα πρόσβασης και ελέγχου των χώρων αυτών οποτεδήποτε το κρίνει σκόπιμο ή αναγκαίο».

Προφανώς και επρόκειτο για μια ακόμη –ανάμεσα σε πολλές άλλες– παρέμβαση που βρήκε τη θέση της στον κάδο ανακύκλωσης. Στο «άβατο» ουδείς, πρύτανης ή καθηγητής (εκτός αν λογίζεται «δικός τους»), τολμάει να εμφανιστεί.

Στην Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. «Λυγίζουν τα σίδερα των παραθύρων και μπαίνουν στα γραφεία για να κλέψουν υπολογιστές. Κάποτε μπορούσαμε να τους αντικαταστήσουμε, τώρα πολλοί συνάδελφοι φέρνουν μαζί τους φορητούς. Εμφανίζονται και μασκοφόροι, μετά τη δύση του ηλίου δεν νιώθει κανείς ευχάριστα, τα περισσότερα από τα καταστήματα και βιβλιοπωλεία που είχαν ανοίξει, έχουν κλείσει. Δεν άντεξαν».

Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, Ελλάδα 2016. Το υπουργείο Παιδείας είναι απορροφημένο με τις διδακτικές ώρες των αρχαίων.

Σάββατο, 18 Ιουνίου 2016

Δ. Χατζηφωτεινός: Το δημοκρατικό πρόσχημα


από το books Journal
Μέσα σ’ εκείνο το μικρό καράβι, που έκανε ένα μακρύ ταξίδι μέσα εις τη Μεσόγειο και σε πέντε-έξι εβδομάδες σωθήκαν όλες οι τροφές, τα διλήμματα ήταν πράγματι μεγάλα. Και δεδομένου ότι η πιθανότητα να βρεθεί κάποιος εθελοντής και να θυσιαστεί για το κοινό καλό (των υπολοίπων) ήταν μικρή, αποφάσισαν να εξισώσουν τις αξίες των ζωών τους και να αποφασίσουν με κλήρο ποιος θα φαγωθεί, εναποθέτοντας έκαστος τις ελπίδες του στην τύχη. Ίσο μερίδιο στη ζωή, ισότητα απέναντι και στον θάνατο. Κι ο καημένος ο αταξίδευτος νέος στάθηκε πράγματι άτυχος, ή τουλάχιστον έτσι νομίζει κανείς όταν είναι παιδί. Όσο, όμως, μεγαλώνει, αποκτά κάποιες εύλογες αμφιβολίες ως προς το τι μπορεί να συνέβη πραγματικά σε εκείνη την «κλήρωση».
Ο τρόπος και η διαδικασία λήψης αποφάσεων είναι συχνά εξίσου σημαντικός με την απόφαση καθ’ αυτή. Ενίοτε και πιο σημαντικός, γιατί μια απόφαση δεν έχει αξία αν δεν γίνει αποδεκτή και δεν εφαρμοστεί ως δίκαιη και σωστή, ως προϊόν μιας κοινά συμφωνημένης διαδικασίας. Στο παράδειγμα του μικρού καραβιού, στην κλήρωση μπήκαν ισοβαρείς ζωές, παρότι θα μπορούσε να φανταστεί κανείς πολλές περιπτώσεις που η ισότητα αυτή δεν θα ήταν ούτε αυτονόητη ούτε δεδομένη· θα μπορούσαν να είχαν μπει κριτήρια, παράμετροι, συντελεστές, που θα μοίραζαν δικαιότερα το βάρος της ωμότητας της τελικής απόφασης.
Το 1789 ο Άγγλος Τζέρεμι Μπένθαμ διατύπωσε τη θεωρία του Ωφελιμισμού (όρου εννοιολογικά ανεπαρκούς για την απόδοση του εξαιρετικά ακριβούς «utilitarianism», αλλά έχει επικρατήσει), σύμφωνα με την οποία η ηθική διάσταση μιας πράξης προκύπτει από τη στάθμιση κέρδους και κόστους. Ηθικό –αν όχι απόλυτα, τουλάχιστον σχετικά– είναι ό,τι επιτυγχάνει τη μεγαλύτερη δυνατή ωφέλεια για τον μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων· την δε έννοια της ωφέλειας την προσδιόρισε, σχεδόν μαθηματικά, ως το αποτέλεσμα της αφαίρεσης του πόνου από την ηδονή. Με λίγα λόγια, αν αυτοί που ωφελούνται είναι περισσότεροι από αυτούς που βλάπτονται, η πράξη είναι ηθικά προκριτέα.
Τον Ιούλιο του 1884, ανοιχτά του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας στη Νότια Αφρική, τέσσερις ναύτες ενός αγγλικού πλοίου, μεταξύ των οποίων και ένας έφηβος δεκαεπτά ετών, αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν εν μέσω θαλασσοταραχής. Επιβιβάστηκαν σε μια βάρκα, με την οποία περιπλανήθηκαν για μέρες, με ελάχιστο φαγητό και νερό. Τη δέκατη όγδοη μέρα, με τον έφηβο εξαντλημένο και σε κακή κατάσταση, οι υπόλοιποι συζήτησαν το ενδεχόμενο να τραβήξουν κλήρο για το ποιος θα γινόταν τροφή για τους υπόλοιπους· επικράτησε ωστόσο η άποψη ότι το σωστότερο ήταν να σωθούν οι ίδιοι και να θυσιαστεί ο έφηβος, με το σκεπτικό, βεβαίως, ότι εκείνοι είχαν οικογένειες. Το επόμενο πρωί και αφού σιγουρεύτηκαν ότι δεν φαινόταν κάποιο πλοίο στον ορίζοντα, προσευχήθηκαν για τη σωτηρία της ψυχής τους και τον σκότωσαν. Τέσσερις μέρες μετά, συνάντησαν ένα διερχόμενο πλοίο, με το οποίο διασώθηκαν, μεταφέρθηκαν στην Αγγλία και τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες για ανθρωποκτονία.
Στη δίκη που ακολούθησε, το δικαστήριο, αν και αναγνώρισε ότι οι κατηγορούμενοι δεν θα είχαν επιβιώσει μέχρι τη μέρα της διάσωσής τους αν δεν είχαν τραφεί με το σώμα του εφήβου, ότι ο τελευταίος μάλλον θα είχε ούτως ή άλλως πεθάνει πριν από αυτούς και παρά τα ισχυρά επιχειρήματα που διατυπώθηκαν για το πώς η ανάγκη και ο κίνδυνος μπορούν να δικαιολογήσουν μια πράξη που, υπό άλλες περιστάσεις, θα ήταν ένα στυγνό έγκλημα, τους καταδίκασε και τους επέβαλε ποινές φυλάκισης μερικών μηνών. Η απόφαση είναι γνωστή ως «TheQueenv. DudleyandStephens» και στο σκεπτικό της αναφέρονται, μεταξύ άλλων, χαρακτηριστικών της ιστορικής υψηλής ποιότητας της βρετανικής νομολογίας, τα εξής: