ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Παρατηρητήριο

Από την αιτιολογική έκθεση του σχετικού νόμου του υπουργείου Παιδείας:

"Ενδεικτικά, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται παραβίαση σε ευρεία κλίμακα των ημερών διακοπών και αργιών σε Φροντιστήρια Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και σε Κέντρα Ξένων Γλωσσών. Η πρακτική αυτή είναι αντιπαιδαγωγική, καθώς οι μαθητές θα πρέπει να χρησιμοποιούν τις ημέρες αυτές ως ημέρες ανάπαυλας και ψυχαγωγίας και όχι ως χρόνο περαιτέρω επιβάρυνσης του ήδη σκληρού προγράμματός τους."

Ας απαγορεύσει τότε και στους μαθητές να διαβάζουν μέσα στις διακοπές.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σταύρος Θεοδωράκης στη Βουλή:

«Έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό εγκλείστων ανηλίκων στην Ευρώπη. Κι εσείς τι κάνετε;
Τους στέλνετε βορά στους ενήλικες. Τους στέλνετε στον χειρότερο εφιάλτη.
Πάρτε πίσω τώρα την κατάργηση των φυλακών ανηλίκων.
Και δώστε κίνητρα στους ανήλικους να ξεμπλέκουν γρήγορα με τις φυλακές και να βγαίνουν με εφόδια στην κοινωνία.
Λύκοι και αρνιά μαζί;
Η ντροπή των ελληνικών φυλακών δεν κρύβεται μέσα από το τσουβάλιασμα στις φυλακές ενηλίκων.
Οι ανήλικοι θα γίνουν τα πρώτα θύματα της αντιμεταρρύθμισης που προωθεί η κυβέρνησή σας.»

ΕΔΩ

Σάββατο, 18 Απριλίου 2015

Εκπαιδευτικά Μπαλώματα


της Βάσως Κιντή από το Protagon
O Υπουργός Παιδείας κ. Α. Μπαλτάς δήλωσε ότι από τα 80 άρθρα του νόμου Διαμαντοπούλου «πειράζουν» μόνο τα 10 οπότε είναι υπερβολικό να λέγεται ότι τον κατεδαφίζουν. Θυμίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Μπαλτάς και ο κ. Κουράκης απέρριπταν μετά βδελυγμίας (υποστηρίζοντας απεργίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις, κ.λπ.) το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου θεωρώντας πως ούτε κατά διάνοια μπορεί να αποτελέσει βάση συζήτησης. Τώρα που έχουν την ευκαιρία να τον καταργήσουν, διατηρούν τον νόμο κατά το μεγαλύτερο μέρος του και για έναν τουλάχιστον χρόνο διότι, παρά τα αντιθέτως λεγόμενα, δεν έχουν τίποτε μελετήσει και θα αρχίσουν, μας λένε, τώρα να σκέφτονται «ποια είναι τα κεφάλαια τα οποία πρέπει να μελετήσουμε διεξοδικά» (βλ. συνέντευξη Υπ. Παιδείας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ).
Θυμίζω επίσης ότι η ρύθμιση για ψήφο όλων των φοιτητών στις πρυτανικές εκλογές περιλαμβανόταν στη μεταρρύθμιση Γιαννάκου την οποία πάλι απέρριπτε διαρρήδην και μετά βδελυγμίας ο ΣΥΡΙΖΑ ενώ η πρόβλεψη για στάθμιση της ψήφου των φοιτητών ήταν τότε βελτιωτική πρόταση των μεταρρυθμιστών καθηγητών τους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορούσε για πρόθυμη συνεργασία με την αντίδραση. Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, κατεδαφίζει ό,τι έχει χτιστεί και, καθώς δεν διαθέτει ούτε μία δική του πρόταση, αναζητεί απεγνωσμένα μπαλώματα υιοθετώντας λύσεις άλλων που είχε προηγουμένως αποκηρύξει.
Στο νομοσχέδιό του ο ΣΥΡΙΖΑ:
  • Υποκαθιστά το Συμβούλιο της Επικρατείας και, ενάντια σε πρόσφατη απόφασή του Ανώτατου Δικαστηρίου, αποφαίνεται τι από τον νόμο είναι αντισυνταγματικό (βλ. αιτιολογική έκθεση).
  • Καταπολεμώντας τον εχθρό που κατασκεύασε, τον «τεχνοφασισμό», καταργεί την ηλεκτρονική ψηφοφορία γιατί δεν εμπιστεύεται τη μαζική συμμετοχή των πανεπιστημιακών και θέλει να ελέγχει με ισχνές μειοψηφίες τις εξελίξεις.
  • Επαναφέρει τους αιώνιους φοιτητές διότι τάχα ενδιαφέρεται για τη μόρφωση ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ αντιτάχθηκε πολύ πριν και από τον νόμο Διαμαντοπούλου σε κάθε προσπάθεια για προγράμματα Δια Βίου Μάθησης. Το πρόβλημα με τους αιώνιους φοιτητές δεν είναι ότι επιβαρύνουν οικονομικά τα ιδρύματα. Είναι ότι αντιλαμβανόμαστε τα ιδρύματα ως διαμετακομιστικούς σταθμούς, ως αποθήκες ανθρώπων, στις οποίες μπορείς να μείνεις εγκαταλελειμμένος όσο καιρό ξεχαστείς. Τα ιδρύματα έχουν υποχρέωση να μορφώνουν ανθρώπους, να στέκονται δίπλα τους, να τους καθοδηγούν και να τους παρακινούν να ολοκληρώσουν σε εύλογο χρόνο τις σπουδές τους, τότε που έχει νόημα. Το να περνάς ένα μάθημα κάθε πέντε χρόνια, με την ανοχή ή τη βαρεμάρα των καθηγητών να ασχοληθούν με την περίπτωσή σου για άλλη μια φορά, δεν συμβάλει στη μόρφωση ούτε στον ρόλο των πανεπιστημίων. Όποιος δεν μπορεί να ακολουθήσει τους ενδεδειγμένους ρυθμούς σπουδών θα πρέπει να μπορεί να διακόπτει και να επανέρχεται ή να περνά σε άλλη κατηγορία, π.χ., της Δια βίου Μάθησης, με αναγνώριση και όσων είχε ολοκληρώσει. Η πρόταση του Υπουργείου Παιδείας δείχνει απλώς ότι δεν ενδιαφέρεται για τη μόρφωση ούτε για τους φοιτητές. Δεν περιμένει τίποτε από το Πανεπιστήμιο. Το θέλει ένα κουφάρι, μία σκεπή για να υπάρχει συνδιοίκηση, ακτιβισμός και σχεδόν προσχηματικά, κάποιο ακαδημαϊκό έργο.
  • Επαναφέρει εκπροσώπους των φοιτητικών παρατάξεων στα συλλογικά όργανα αφού πλέον δεν θα εκλέγονται οι εκπρόσωποι από όλους τους φοιτητές (όπως προβλέπει ο ν. Διαμαντοπούλου), ενδίδοντας και επιβραβεύοντας την κομματοκρατία και τις αθέμιτες συναλλαγές.
  • Δέχεται ότι η ρύθμιση για το άσυλο του νόμου Διαμαντοπούλου είναι καθ’ όλα σωστή, παρά τα όσα δημαγωγικά διακήρυττε τόσα χρόνια, γι’ αυτό και δεν την αγγίζει. Θα βάλει απλώς έναν διακοσμητικό ορισμό για να ικανοποιήσει το κομματικό ακροατήριο.
  • Καταργεί τα Συμβούλια τα οποία, λέει στη συνέντευξή του ο Υπουργός, «δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με την αριστεία». Νόμιζα ότι, κατά τον Υπουργό, η αριστεία είναι ρετσινιά. Αλλά το ότι προσπάθησαν τα Συμβούλια, κόντρα στον αδιέξοδο κομματισμό των καταλήψεων και στις πολιτικάντικες μεθοδεύσεις ορισμένων πρυτάνεων να προασπίσουν την ακαδημαϊκή λειτουργία των Πανεπιστημίων, δεν μετράει για τον Υπουργό. Μετράει το ιδεολογικό γινάτι της κατάργησής τους χωρίς καμία αξιολόγηση του έργου τους. Στη συνάντησή του με τα μέλη των Συμβουλίων επανελάμβανε σταθερά πως πρόκειται για πολιτική απόφαση χωρίς περαιτέρω λόγους.
  • Δεν θέλει καμία εποπτεία στο έργο των πρυτανικών αρχών παραπέμποντας κάθε έγκριση στη Σύγκλητο, όργανο δυσλειτουργικό λόγω μεγέθους και έλλειψης εξειδίκευσης, και κυρίως, όπως δείχνει η εμπειρία, όργανο ελεγχόμενο εν πολλοίς από τις πρυτανικές αρχές.
  • Καταργεί την πρόβλεψη του νόμου Διαμαντοπούλου για ένα ΝΠΙΔ με επαγγελματική διοίκηση που θα αξιοποιεί την περιουσία των Ιδρυμάτων προτιμώντας τον αναποτελεσματικό, συχνά αδιαφανή και πελατειακό σημερινό τρόπο λειτουργίας.
Εν ολίγοις, το Πανεπιστήμιο παραδίδεται και πάλι στην ασυδοσία όσων είχαν μάθει να το νέμονται. Το νομοσχέδιο γκρεμίζει χωρίς καμία προοπτική. Γυρίζει αναχρονιστικά στη θαλπωρή του βαθέος πανεπιστημίου και των μειοψηφιών που το θεωρούν τσιφλίκι τους χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν.

Αντιμεταρρύθμιση και θανατηφόρος ενδογαμία



Σχόλιο 'Αννας Διαμαντοπούλου στο facebook για την «αντιμεταρρύθμιση» που ανακοίνωσε το Υπουργείο Παιδείας:

Όταν έγιναν οι προγραμματικές δηλώσεις έγραψα ένα κείμενο στο FB με κεντρική παρατήρηση την εμμονή του Υπουργού Παιδείας… να καταργεί:
– Κατάργηση των πειραματικών
– Κατάργηση της αξιολόγησης
-Κατάργηση των συμβουλίων στα πανεπιστήμια
και όλα αυτά με «μπόλικη» επιστροφή στο παρελθόν:
– Επαναφορά των αιώνιων φοιτητών
– Επαναφορά του ασύλου της ασυδοσίας
– Επαναφορά της κομματικοποίησης της εκλογής των πρυτάνεων η οποία επεκτείνεται και στους διευθυντές των σχολείων.
Χθες, ο Υπουργός ανακοίνωσε ένα νόμο-κουρελού!!! Όπου χύδην μπερδεύονται όλα: πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια, πειραματικά, Πανεπιστήμια, φροντιστήρια και ανθρωπιστική κρίση χωρίς συνολική αντίληψη του χώρου, χωρίς μελέτες, χωρίς στοιχειώδη διαβούλευση:
Κάθε παρωχημένη ιδεοληψία της δεκαετίας του΄80 επανήλθε, αφού, όμως, πρώτα πρόλαβαν και διορίστηκαν 13 κομματικά στελέχη με ελάχιστα προσόντα, ως Περιφερειακοί Διευθυντές Εκπαίδευσης καταστρατηγώντας την αρχή της «πολιτικής ανεξιθρησκίας» που ευαγγελίζονταν ο κ. Μπαλτάς στις προγραμματικές του δηλώσεις 2 μήνες πριν.
Αυτό είναι λοιπόν το όραμα της «πρώτης φοράς Αριστερά» στην οποία όλο το πολιτικό σύστημα υποκλινόταν και απολογούνταν 70 χρόνια τώρα;
Καμία νέα ιδέα, καμία καινοτόμα πρόταση, καμία γνώση για το τί γίνεται στον κόσμο. Μια σύγχυση και στρέβλωση των εννοιών της Δημοκρατίας και της Αξιοκρατίας, μια άτακτη επιστροφή στην ελάσσονα προσπάθεια και διαγραφή κάθε σκέψης αξιολόγησης και ανταμοιβής των αξίων.
Μια Αριστερά που διαλύοντας κάθε προσπάθεια αξιολόγησης, αξιοκρατίας και αριστείας, υποβαθμίζει το δημόσιο σχολείο και επιτρέπει να διακριθούν – και εντέλει να «επιβληθούν» – όσοι μπορούν να πληρώσουν ή να φύγουν έξω.
«Η κουρελού» που παρουσίασε ο Υπουργός (και το κομμάτι του κυβερνώντος κόμματος που ιδεολογικά εκφράζει) είναι απείκασμα της εξιδανικευμένης εικόνας μιας δήθεν μορφωμένης και δήθεν αξιακής Αριστεράς που δέσποζε στη διανόηση, στα πανεπιστήμια και στην κοινωνία και έπρεπε εν τέλει να κυβερνήσει για να αποκαλυφθεί . Μια «αποκάλυψη» αναγκαία για να μας απελευθερώσει από τα ιερά τοτέμ του παρελθόντος, αλλά και οπισθοδρομική για τη χώρα και κυρίως για τους νέους και τις οικογένειές τους.

ΥΓ. Μία κατά τη γνώμη μου αναγκαία για τη χώρα επιλογή, θα ήταν να συμφωνηθεί ΤΩΡΑ ότι για κάθε αλλαγή στην Παιδεία θα απαιτείται η συναίνεση των 2/3 της Βουλής. Θέλω να πιστεύω, ότι και μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν δυνάμεις που κατανοούν αυτή την Εθνική Ανάγκη.

Και ένα σχόλιο του Αχιλλέα Γραβάνη:


Θανατηφόρος ενδογαμία

Βλεποντας σημερα το πρωί στην τηλεόραση (για τρις-χιλιοστη φορά) τον Γ. Πανούση συνειδητοποίησα και πάλι οτι η χωρα δεν έχει μέλλον γιατι ειναι περίκλειστο σύστημα καμιας χιλιαριας ατόμων. Πριν 33 χρονια ο Γ. Πανουσης ήταν το 1982 ως σημαντικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ εκ των δημιουργών του Νόμου 1268 για τα Πανεπιστήμια. Μετά κορυφαίο στέλεχος και βουλευτής της ΔΗΜΑΡ και σημερα υπουργός του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Κοιτάξτε ποιοι παρελαύνουν καθημερινά μπροστά απο τις οθόνες μας και θα βγάλετε το ίδιο συμπέρασμα με άπειρους άλλους του δημοσίου βίου. Τελικα η χωρα διαφεντευεται για 4 δεκαετίες απο 20 οικογένειες και καμια χιλιαρια πολιτικούς, συνδικαλιστές και δημοσιογράφους. Η κρουστά απο το άκρως περίκλειστο αυτο σύστημα ειναι πολύ δύσκολο να σπάσει. Στα βιολογικα συστήματά η διαρκής "ενδογαμία" οδηγεί σε υποστροφή του είδους. Εξελικτικά το είδος χάνει την ικανότητα προσαρμογής, συσσωρεύοντας θανατηφόρες μεταλλάξεις. Νομίζω, οτι αυτο ακριβώς συμβαίνει στο πολιτικό σύστημα, στην κοινωνία στην σημερινή Ελλάδα...

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

Όπισθεν ολοταχώς στη δεκαετία του ‘80



Δήλωση του Γιώργου Μαυρωτά 

Το Υπουργείο Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων έδωσε στη δημοσιότητα τα βασικά στοιχεία του πολυνομοσχεδίου που αφορά στην πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση. Δυστυχώς επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι μας για όπισθεν ολοταχώς στη δεκαετία του ’80. Η παιδεία φαίνεται ότι είναι για τη νέα κυβέρνηση ένα πεδίο δόξης λαμπρό για απορρυθμίσεις και ασκήσεις εμμονικής ιδεοληψίας. Η σαφής προσπάθεια αναβίωσης του Νόμου Πλαίσιο 1268/1982 στα Πανεπιστήμια, που είναι διακαής πόθος του παλαιοκομματικού πανεπιστημιακού κατεστημένου, απομακρύνουν τα ελληνικά Πανεπιστήμια από τον σύγχρονο ακαδημαϊκό κόσμο και το διεθνές γίγνεσθαι.

Μεταξύ άλλων διώχνει τους διεθνής εμβέλειας Έλληνες και ξένους επιστήμονες καταργώντας τα Συμβούλια Ιδρύματος στα οποία συμμετείχαν κι επαναφέρει τους αιώνιους φοιτητές περνώντας τα λάθος μηνύματα. 

Στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση διακρίνεται από ένα αξιοπερίεργο παρεμβατισμό στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια (π.χ. το Υπουργείο θα καθορίζει το ωράριο και το αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών σε όλα τα φροντιστήρια, καταργεί τα εσωτερικά φροντιστήρια στα ιδιωτικά σχολεία κλπ) προκειμένου να καλύψει την έλλειψη πολιτικής στα δημόσια. 

Συγχρόνως, η ουσιαστική κατάργηση των πρότυπων σχολείων (όπως έγινε και το 1985) θα στερήσει από τη δημόσια εκπαίδευση ένα από τα λίγα επιτεύγματα για τα οποία μπορεί να υπερηφανεύεται και που ήταν ο βασικός ανταγωνιστής των ιδιωτικών σχολείων. 

Επίσης η επιλογή διευθυντικών στελεχών εκπαίδευσης με εκλογή θα θρέψει τον πελατειασμό, υποσκελίζοντας τα αντικειμενικά προσόντα των υποψηφίων και θα προωθεί τους αρεστούς κι όχι τους πιο άξιους. 

Άλλωστε, απ’ όλο το νομοσχέδιο μένει η αίσθηση ότι οι φωνές ορισμένων συνδικαλιστών του χώρου βρίσκονται πολύ κοντά στα αυτιά της ηγεσίας του υπουργείου. Στα θετικά του νομοσχεδίου είναι πάντως ότι τουλάχιστον δεν επαναφέρει το πολυτονικό σύστημα και τις μαθητικές ποδιές…

Γιώργος Μαυρωτάς, Βουλευτής Περιφέρειας Αττικής
16 Απριλίου 2015

Πέμπτη, 16 Απριλίου 2015

Το ΠΟΤΑΜΙ: Οι προτάσεις του κόμματος για την ΕΡΤ


από το New post και το Χρήστο Ξανθάκη
Οι θέσεις και οι προτάσεις του κόμματος για την πλήρη επαναλειτουργία της δημόσιας ραδιοτηλεόραση.
Ενδιαφέρουσες αν μη τι άλλο οι θέσεις του Ποταμιού για τη νέα ΕΡΤ, όπως έφτασαν στα χέρια μας σε ένα πολύ πλούσιο mail. Και σαφείς αναμφιβόλως, σε αντίθεση με τις γενικολογίες του εκπροσώπου του στην επιτροπή της Βουλής. Να τις παραθέσουμε εδώ είναι αδύνατον, θα χρειάζονταν πολυάριθμες σελίδες και θα λιώνατε από τη νύχτα. Έχει σημασία ωστόσο να ρίξουμε μια γενική ματιά, καθώς μάλλον πρόκειται για το πιο λεπτομερές, ευθύ και συγκεκριμένο κείμενο από καταβολής του κόμματος.
Πάμε λοιπόν με όσα προτείνει το Ποτάμι:
* Ορίζεται “Συμβούλιο Διασφάλισης Ανεξαρτησίας και Ποιότητας” (ΣΔΑΠ) στη θέση του Εποπτικού Συμβουλίου. Θα είναι  πενταμελές αντί για επταμελές, με ευθύνη, μεταξύ άλλων, για τη διαρκή αξιολόγηση προγραμμάτων και προσωπικού. Η Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας αποφασίζει για τον Πρόεδρο και τα μέλη του ΣΔΑΠ με πλειοψηφία 3/5.
(Η ιδέα για ένα δευτεροβάθμιο όργανο ελέγχου δεν είναι κακή. Αλλά η «διαρκής αξιολόγηση του προσωπικού», θα ανάψει σίγουρα φωτιές. Και η επιλογή των μελών του ΣΔΑΠ  με 3/5 προάγει τη δημοκρατία αλλά δένει τα χέρια της εκάστοτε κυβέρνησης. )
* Προτείνεται να είναι ίδιο πρόσωπο ο Πρόεδρος και ο Διευθύνων Σύμβουλος  και  πενταμελές το ΔΣ. Επιπλέον το Διοικητικό Συμβούλιο συστήνει Επιτροπή Διαβούλευσης, αποτελούμενη από τον Πρόεδρο του, από ένα μέλος του Δ.Σ. αρμόδιο για το θέμα, καθώς και από εκπροσώπους των πρωτοβάθμιων σωματείων των εργαζομένων η οποία είναι επιφορτισμένη με το έργο της διαρκούς διαβούλευσης κι επικοινωνίας διοίκησης και εργαζομένων. Δυο (2) το πολύ μέλη του ΔΣ μπορούν να έχουν την ιδιότητα υπαλλήλου της ΕΡΤ Α.Ε.
(Μια μάλλον παράδοξη επιμονή για ταύτιση προέδρου και Διευθύνοντος Συμβούλου και εξοστρακισμό των εργαζομένων από το ΔΣ. Η Επιτροπή Διαβούλευσης μάλλον προσθέτει παρά αφαιρεί γραφειοκρατία.)
Κατάργηση του πλαφόν 25 % και αντικατάστασή του με την παράγραφο:
«Οι επιλογές γίνονται με όρους χρηστής διαχείρισης, απόλυτης διαφάνειας και αξιοκρατίας και αφορούν τομείς, όπου το αντίστοιχο έργο και  υπηρεσία δεν μπορεί να παραχθεί ή να παρασχεθεί αποκλειστικά από το προσωπικό της ΕΡΤ Α.Ε.. Οι επιλογές γίνονται, επίσης, με όρους και βασικό στόχο την ενίσχυση της ανεξάρτητης εγχώριας παραγωγής και των συντελεστών της». Η διατύπωση του άρθρου 15 για τον ορισμό πλαφόν για το «κόστος των έργων και των υπηρεσιών» που ανατίθεται σε εξωτερικά από την εταιρία «φυσικά ή νομικά πρόσωπα δεν μπορεί να υπερβαίνει συνολικά ποσοστό της τάξεως του 25% του ετήσιου προϋπολογισμού των παρεχόμενων από την εταιρεία ραδιοτηλεοπτικών και διαδικτυακών προϊόντων ...» αποτελεί ένα από τα πιο προβληματικά στοιχεία του νομοσχεδίου.
(Εδώ είναι όλα τα δίκια με το Ποτάμι, γιατί πλαφόν δεν στέκει στη συγκεκριμένη περίοδο της ΕΡΤ.)
*  Επαναφορά Διαμεσολαβητή και Επιτροπής Δεοντολογίας.
(Γιατί όχι;)
Προστίθενται στους εργαζόμενους με συμβάσεις πεντάμηνης διάρκειας όσοι εργάζονταν στην ΕΡΤ με σύμβαση ορισμένου χρόνου την 11η Ιουνίου 2013. Προστίθενται επίσης στους εργαζόμενους, με συμβάσεις πεντάμηνης διάρκειας, όσοι απασχολούνταν στη ΔΤ χωρίς να ανήκουν στην ΕΡΤ την 11η Ιουνίου και δεν έχουν σύμβαση αορίστου χρόνου με τη ΝΕΡΙΤ. Απαλείφονται οι έμμεσες αναφορές στην πιθανότητα καταβολής μισθών υπερημερίας. Προστίθεται ρητά η αναγκαιότητα επιστροφής αποζημιώσεων άνω κάποιων ποσών με σχετική Υπουργική Απόφαση εντός δεκαημέρου από τη δημοσίευση του Νόμου, ώστε έπειτα απ’ αυτή να κινηθούν οι λοιπές διαδικασίες. 
(Και φιλεργατικό το Ποτάμι, όσον αφορά στους συμβασιούχους. Με το στόρι πάντως των μισθών υπερημερίας δεν θα κερδίσει συμπάθειες.)
*  Ορίζεται προθεσμία πενταμήνου στο πλαίσιο της οποίας θα γίνει έλεγχος πιστοποιητικών και παλαιών αποφάσεων καθώς και οριστικοποίηση του αναγκαίου αριθμού εργαζομένων της νέας εταιρίας, ώστε το υπερβάλλον προσωπικό να τεθεί σε κινητικότητα.
(Η αλήθεια είναι ότι και η κυβέρνηση την καθυστερεί όσο μπορεί την έναρξη της νέας ΕΡΤ. Ίσως το πεντάμηνο να είναι λύση.)
* Δεν επιτρέπεται να προσληφθεί από (ή να συνεχίσει να εργάζεται στην) ΕΡΤ A.E.: α. με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου ή, β. με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ορισμένου χρόνου σε θέση διευθυντή ή γενικού διευθυντή, πρόσωπο που, κατά την ημερομηνία πρόσληψης του από τη ΕΡΤ Α.Ε. είτε λαμβάνει πλήρη ή μειωμένη σύνταξη γήρατος είτε έχει καταθέσει αίτηση για τη χορήγηση πλήρους ή μειωμένης σύνταξης γήρατος  στον οικείο ασφαλιστικό οργανισμό.
(Έξυπνο για να μην αρχίσει η άνοδος των συνταξιούχων στο Ραδιομέγαρο.)
Το πλήρες κείμενο εδώ

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2015

Σκηνές από ένα Ε.Σ.Υ, που κάνουμε ότι δε βλέπουμε…


της Άννας Ελευθεριάδη από την AV
ΣΚΗΝΗ 1η: Μεγάλο Σάββατο βράδυ, επείγοντα, Νοσοκομείο Ρεθύμνου. Ο γνωστός σε όλους Ελληναράς μού λέει: «Αργούμε, γιατρέ, εγώ σε πληρώνω εσένα…» Με απλήρωτες ακόμα τις εφημερίες από τα Χριστούγεννα, που πάλι λείπαμε από το σπίτι μας και τα παιδιά μας, δεν τον λες και καλοπληρωτή…
ΣΚΗΝΗ 2η: Σήμερα πρωί-πρωί, μαμά με το πιτσιρίκι αγκαλιά με κυνηγάει στους διαδρόμους. Γιατρέ, η αναμονή να δεις το παιδί είναι μήνες. Και το παιδί είναι αλλεργικό και τα βράδια πνίγεται. Πάλι στο φιλότιμο με ρίχνει…
ΣΚΗΝΗ 3η: Ζητάω από το ΕΚΑΒ να διακομίσω επειγόντως άρρωστο σε τριτοβάθμιο Νοσοκομείο και μου λέει επί 7 (ναι επτά, το επαναλαμβάνω κι ολογράφως για αποφυγή παρεξηγήσεων) ώρες ότι έχει μόνο δύο ασθενοφόρα όλα κι όλα για όλο το νομό και δεν προφταίνει…
ΣΚΗΝΗ 4η: Κουρουμπλής και Ξανθός επισκέπτονται το ίδιο Νοσοκομείο, Δευτέρα του Πάσχα. Κανείς μας δεν πήρε χαμπάρι. Απολύτως ελεγχόμενο ακροατήριο. Ούτε αντιπαράθεση, ούτε επαφή με το σώμα των εργαζομένων. Μαζεύτηκαν οι θεσμικοί κι οι συνδικαλιστές, και ξεδίπλωσε καθένας ένα σεντόνι με ιδέες, έλεγε δηλαδή το μακρύ και το κοντό του, ως έκθεση δημοτικού με ολίγον από οικονομικά. Ενώ η εφημερία έτρεχε, με τις μισές ειδικότητες να μην έχουν εφημερεύοντα. Μετά, βγήκαν φωτογραφίες και πήγαν για κοψίδια….
ΣΚΗΝΗ 5η (από το παρελθόν): Πριν κάποια χρόνια ο Λοβέρδος, τότε υπουργός Υγείας έκανε την ίδια εθιμοτυπική επίσκεψη στο Ρέθυμνο. Ούτε τον εκτιμώ, ούτε τον θεωρώ πετυχημένο υπουργό Υγείας. Θυμάμαι όμως μια ειδοποιό διαφορά. Ενώ δεν ήμασταν και 5 μήνες απλήρωτοι, οι συνδικαλιστές μας του είχαν οργανώσει «υποδοχή» με βρισιές, κατάρες, πανό παντού και ντουντούκες. Τώρα, μούγκα… Τώρα, λέει, η ελπίδα έρχεται. Μα τι λέτε! Εγώ άλλα βλέπω.
Βλέπω αοριστολογίες, θα γίνουν διορισμοί αλλά πότε, πού, δεν ελέχθη. Βλέπω να συνοδεύουν ατάκες τύπου «στο βαθμό που μας επιτρέπουν οι οικονομικές συνθήκες της χώρας». Βλέπω δηλαδή οπισθοδρόμηση, αφού οι εξαγγελίες δεν έχουν απτή χρηματοδότηση, άρα μάλλον θα παραμείνουν εξαγγελίες. Γιατί για τις προσλήψεις που ευαγγελίζονται ότι θα κάνουν, τα λεφτά δεν άκουσα από πού θα τα βρουν. Να διευκρινίσουμε βέβαια εδώ ότι οι επικουρικοί γιατροί δεν είναι προσλήψεις, είναι απλά βούλωμα στις τρύπες.
Βλέπω αδιαφορία για δομικές μεταρρυθμίσεις, που αν δε γίνουν, ποτέ μα ποτέ δεν θα φτάνει το προσωπικό. Κλασικό παράδειγμα, τρεις ειδικοί συγκεκριμένης ειδικότητας, σε Νοσοκομείο που δεν χρειάζεται καν να υπάρχει, αφού ο νομός διαθέτει άλλα δύο… Συγχωνεύσεις και μετακινήσεις βάση αναγκών, δεν άκουσα να συζητιούνται. Είναι απαγορευμένες λέξεις. Ξεβολεύουν διευθυντές του Ε.Σ.Υ. που θα χάσουν το πριγκιπάτο τους, που θα χρειαστεί να συνεργαστούν, πολλοί εξ αυτών θα χρειαστεί και να δουλέψουν. Δομές Πρωτοβάθμιας Περίθαλψης να αναχαιτίζουν το κύμα προσφυγής ασθενών στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών των Νοσοκομείων δεν άκουσα να ενισχύονται. Έτσι, συντηρείται δυσθεώρητα υψηλό το διαχειριστικό κόστος στα Νοσοκομεία, καθώς οι εργαζόμενοι απασχολούνται για περιστατικά που δεν χρειάζεται και η εξυπηρέτηση δυσχεραίνει και καθυστερεί.
Βλέπω ανοχή στη διαφθορά. Δεν άκουσα τίποτα για ελεγκτικούς μηχανισμούς για την πάταξη της συνδιαλλαγής με τον ασθενή, της έχτρα αμοιβής κάτω από το τραπέζι, της αδιαφάνειες στη λίστα αναμονής για χειρουργείο.
Βλέπω παντελή απουσία στο διάλογο της λέξης αξιοκρατία, ορθολογική αξιολόγηση βάση προσόντων, αποδοτικότητα, εξειδίκευση. Κίνητρα, δηλαδή, για τους Άξιους. Ξέχασα, κατά τον έτερο υπουργό κύριο Μπαλτά, είναι στρεβλή η φιλοδοξία της Αριστείας. Όλους όμως τους Άριστους, Απόφοιτους Ιατρικών και νέους Ειδικούς της Ελλάδας, μας τους αναμαζώνει η Γερμανία. Εμείς εδώ θα μείνουμε με ό,τι περίσσεψε, να περιθάλπουμε και τους «πρόσφυγες που λιάζονται στις πλατείες» της κυρίας Χριστοδουλοπούλου.
Σ.Σ. Μόλις με πληροφόρησαν ότι θα πληρωθούμε, λέει, τις εφημερίες του Δεκέμβρη. Ωσαννά και λίγα λέω…

Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

«Τσίπρα, Θεέ, πάρε την ΠΑΕ» και άλλα παραμύθια.


του Ευθύμη Δημόπουλου

Αν κάτι οφείλει η ετυμολογία της ελληνικής γλώσσας στην κυβέρνηση των ΣΥΡΑΝΕΛ είναι ότι βοηθάει τους πολίτες να εμπεδώσουν παραδειγματικά και σε μαζική κλίμακα τη χρήση του στερητικού – α ως απαραίτητου συστατικού στην περιγραφή του πολιτικού παρόντος. Ασάφεια, αβεβαιότητα, ασφυξία, αμεριμνησία, απραξία, ανικανότητα και πάει λέγοντας.

Κανείς δεν πιστεύει ότι μια χώρα – πόσο μάλλον χρεοκοπημένη – μπορεί να κυβερνηθεί για πολύ καιρό με αυτό τον τρόπο αλλά απ’ ότι φαίνεται οι ΣΥΡΑΝΕΛ δεν γνωρίζουν άλλο. Τα «ατού» της πολιτικής διαπραγμάτευσης με την Ευρώπη (δε θα πάρουμε τη δόση, διαγραφή χρέους, συμμαχία των χωρών του Νότου, απειλή εξόδου, φέρτε το κατοχικό δάνειο για να πατσίσουμε κλπ) κατέρρευσαν σαν ντόμινο μέσα σε λίγες βδομάδες. Στην εσωτερική πολιτική σκηνή ανέβηκαν ως πρωταγωνιστές επιθεώρησης απίθανοι καρατερίστες σε ρόλους υπουργών, προκαλώντας θυμηδία αλλά και ντροπή. Ο υπουργός οικονομικών, χαριεντιζόμενος με τη δημοσιότητα, βαφτίζει την ασάφεια «δημιουργική» τη στιγμή που η χώρα και οι εταίροι θέλουν μετρήσεις, αριθμούς και χάρτη πλοήγησης. Ο αλτουσεριανός Αριστείδης θεωρεί ότι τα σχολεία αριστείας παράγουν περίπου «ξανθά κτήνη». Ο Καμένος μετά τα τρενάκια θέλει να παίξει με τα στρατιωτάκια. Ο Βούτσης λέει ότι τα μουτζουρωμένα μνημεία και οι καμένες πόλεις φωτοβολούν δημοκρατική μεγαθυμία. Ο Στρατούλης καμώνεται τον Κίτσο Τζαβέλα, παραβάλλει τη μείωση των επικουρικών με τη λιμοκτονία των μεσολογγιτών και μας προτρέπει σε έξοδο. Ο Λαφαζάνης με την «πλατφόρμα» του θέλουν να ζήσουν σε μια από τις 10 μέρες του Τζον Ριντ και ο μέντορας του πρωθυπουργού Φλαμπουράρης, κάθε φορά που εμφανίζεται, ενσαρκώνει μοναδικά την εγρήγορση και την αγωνία του ανθρώπου που αναλαμβάνει ευθύνες διακυβέρνησης. Οι δε «σοβαροί» όπως πάντα σιωπούν, θυμίζοντας τους διευθύνοντες μιας γαλακτοκομικής σχολής όπου πρόσφατα εκτυλίχτηκε ένα δράμα.

Γρήγορα όλοι κατάλαβαν ότι η προσδοκία για πολιτική ενηλικίωση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι εφικτή. Μπροστά σε αυτή την κατάσταση άρχισαν να ακούγονται αγωνιώδεις εκκλήσεις προς τον πρωθυπουργό. «Ανάλαβε τις ευθύνες σου, απομόνωσε τους ακραίους, δείξε σύνεση και πυγμή, κυβέρνησε». Κάτι σαν το «Τσίπρα, Θεέ, πάρε την ΠΑΕ», αν χρησιμοποιούσαμε γηπεδικούς όρους. Σε αυτές τις φωνές πρόσφατα πρόσθεσε και τη δική του ο υπουργός, «που δεν μπορεί να προστατεύσει τον πολίτη και την τάξη», Πανούσης. Συνηθίζεται στα παραμύθια οι υπηκόοι μέσα στην απόγνωσή τους να ζητούν από τον «ανδρείο και αγαθό βασιλιά» να αποκαταστήσει τη δικαιοσύνη. Όμως για μας τα παραμύθια έχουν τελειώσει.

Ο Τσίπρας ακόμη και αν θέλει ( ; ) δεν μπορεί να παίξει αυτό το ρόλο. Όχι μόνο γιατί είναι ο άνθρωπος που ηγήθηκε του μετώπου της πιο έξαλλης αντιευρωπαϊκής προπαγάνδας στη μεταπολίτευση κάνοντας, αντί για αντιπολίτευση, αντίσταση και σαμποτάζ. Όχι μόνο γιατί είναι ο πρώτος ηγέτης της ελληνικής αριστεράς που έσπειρε τόσο μίσος και έχθρα στη μετεμφυλιακή Ελλάδα προκειμένου να καπηλευτεί το θυμό. Όχι μόνο γιατί είναι αυτός που αρμολόγησε μέσα στην κοινωνία αλλά και στην κυβέρνηση τη συμμαχία με τον αντικοινοβουλευτισμό και την ακροδεξιά. Όχι μόνο γιατί είναι επικεφαλής μιας ομοσπονδίας ακραίων και ιδιοτελών συνιστωσών των οποίων είναι γέννημα – θρέμμα. Όχι μόνο γι’ αυτά, αλλά κυρίως γιατί δεν μπορεί να έχει ρόλο στο ριζικό μετασχηματισμό που έχει ανάγκη η χώρα, όσο και αν τον σαγηνεύει η εξουσία.

Η Ελλάδα είναι πια μια χώρα με φραγμένες αρτηρίες. Αν, προκειμένου να ζήσει, πρέπει να τις παρακάμπτει και το να αίμα κυκλοφορεί μέσα από χιλιάδες τριχοειδή αγγεία (πελατειακές σχέσεις, παρασιτισμός, σκανδαλώδη προνόμια των συντεχνιών, παραοικονομία, γραφειοκρατία, άχρηστοι δημόσιοι οργανισμοί, παραπαιδεία, φοροδιαφυγή κλπ) θα οδηγείται σε απανωτά εμφράγματα. Έτσι η κρίση ξεφλούδισε μέσα σε 5 χρόνια 3 κυβερνήσεις και ετοιμάζεται να καταπιεί την τέταρτη. Το χρεοκοπημένο αυτό μοντέλο απαιτεί μεταρρυθμίσεις κατά τα πρότυπα του δυτικού κόσμου και με τη συνδρομή των ευρωπαίων. Δεν αρκούν μόνο τα λεφτά. Θέλει σχεδιασμό, πίστη, ανθρώπους, θεσμούς και μηχανισμούς να τις υπηρετήσουν.

Ο Τσίπρας, η κυβέρνησή του και ο ΣΥΡΙΖΑ κινούνται εκτός μεταρρυθμιστικού πλαισίου, γιατί δεν μπορούν να δραπετεύσουν από το πολιτικό οικοσύστημα στο οποίο ενδημούν. Είναι μια αφήγηση του παρελθόντος, ένα πολιτικό απομεινάρι. Είναι το έθνος – κράτος σε ένα παγκοσμιοποιημένο κόσμο, είναι ο κρατισμός απέναντι στην οικονομία της αγοράς, είναι το απολιθωμένο πανεπιστήμιο και σχολείο απέναντι στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, είναι η σχηματική ταξική αφήγηση μπροστά σε μια πολύπλοκη κοινωνία, είναι οι διορισμοί απέναντι στον περιορισμό των ελλειμμάτων, είναι η αύξηση των δαπανών διά πάσα νόσο.

Με αυτά πορεύθηκαν, αυτά υποσχέθηκαν και μέσα σε αυτά υπάρχουν. Οι ιδέες, τα συνθήματα, οι αναλύσεις, η προπαγάνδα, οι πολιτικές δράσεις, τελικά όλη η πολιτική κουλτούρα ενός χώρου δεν είναι μόνο «παρόλες». Αποκτούν χώρο, σώμα και δύναμη μέσα σε μια κοινωνία. Εγκαθίστανται στη δημόσια ζωή και προσφέρουν στέγη. Συμφέροντα, κοινωνικές δυνάμεις και φανατισμοί τρέφονται από αυτές. Όταν μάλιστα δεν υπάρχουν λεφτά όπως συμβαίνει με την παρούσα κυβέρνηση, η επένδυση σε πολιτικό κεφάλαιο πλειοδοτεί. Δεν είναι τυχαίες οι καθημερινές ριπές εθνολαϊκισμού στο δημόσιο λόγο από υπουργούς και από τον πρωθυπουργό. Δεν χτίζουν γέφυρες για συμβιβασμό. Τη δικαιολογία της ρήξης προετοιμάζουν και εμπεδώνουν.

Ακόμη και αν υπάρχουν πιθανότητες εθνικής κυβέρνησης και συνδρομής αντιπολιτευτικών δημοκρατικών δυνάμεων στο συμβιβασμό που υποτίθεται ότι θα επιχειρήσει ο Τσίπρας ποιος θα είναι ο πολιτικός του ρόλος, με ποια πολιτική φωνή και με ποιους δικούς του συνεργάτες θα υπερασπίσει τη σύγκλιση με την Ευρώπη, την παραγωγική αναδιάρθρωση της χώρας, τη διοικητική μεταρρύθμιση, τις ριζικές τομές στο ασφαλιστικό και στην εκπαίδευση ;

Ας αφήσουμε κατά μέρος τις ψεύτικες ελπίδες και τις αυταπάτες. Ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του θα διαχειριστούν τη ρήξη με χειραγώγηση της δημοκρατικής και ευρύτερης δημόσιας ζωής. Τα πρώτα σημάδια (ρόλος ΠτΒ, απολύσεις και αγωγές κατά γελοιογράφων, απειλές εναντίον δημοσιογράφων και ΜΜΕ, κομματικός πατερναλισμός κλπ) είναι ανησυχητικά. Μόνο μια ενωμένη φιλοευρωπαϊκή, δημοκρατική αντιπολίτευση μπορεί να αντιμετωπίσει αυτό που πρόκειται να συμβεί. 

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

Οι ξένοι έχουν σχέδιο


Του Παναγιώτη Γκλαβίνη

Για πρώτη φορά από το 2009, οι εταίροι μας είναι τόσο αποφασισμένοι και νηφάλιοι στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονται την αναζωπύρωση της κρίσης μας. Ποτέ άλλοτε δεν υψώνονταν λιγότερες φωνές διαφοροποίησης μεταξύ τους απ’ ό,τι σήμερα. Πέντε ολόκληρα χρόνια εμπλοκής τους σε μια διάσωση χωρίς τέλος, θα ήταν έκπληξη αν, αυτή τη φορά, δεν είχαν ένα ολοκληρωμένο σχέδιο, που να εννοούν να το εφαρμόσουν «whatever it takes».

Κάποτε τη φράση αυτή την χρησιμοποιούσαν οι εταίροι μας για να δείξουν την αποφασιστικότητά τους απέναντι στις αγορές να κάνουν ό,τι χρειαστεί προκειμένου να κρατήσουν την Ελλάδα στην Ευρωζώνη. Σήμερα δεν υπόσχονται πλέον τίποτε και σε κανέναν μετά το πέρας της παράτασης της δανειακής σύμβασης που υπογράψαμε. Το μόνο που υπόσχονται ενόσω διαρκεί η παράταση αυτή, είναι να εκταμιεύσουν τις λυτρωτικές για την οικονομία μας δόσεις, υπό την αυστηρή προϋπόθεση ότι εμείς θα τηρήσουμε τα συμπεφωνημένα, περιλαμβανομένου του κλεισίματος του προηγούμενου προγράμματος.

Επειδή, όμως, κάτι τέτοιο δεν είναι για μας οικονομικά και πολιτικά εφικτό, και επειδή επιπλέον χρειαζόμαστε κι άλλα χρήματα για να βγάλουμε τη χρονιά, πέραν των προσδοκώμενων δόσεων, γι’ αυτό ένα τρίτο Μνημόνιο θα ήταν μόνο σε θέση να μας σώσει στην κατάσταση στην οποία περιήλθαμε. Διότι, αν συνάπταμε τώρα ένα νέο Μνημόνιο, αυτό θα μπορούσε να καταργήσει το προηγούμενο χωρίς να το κλείσει, όπως ακριβώς συνέβη όταν περάσαμε από το πρώτο στο δεύτερο τον Φεβρουάριο του 2012. Επιπλέον, θα μας εξασφάλιζε τα παραπάνω χρήματα που χρειαζόμαστε, όπως επίσης συνέβη όταν αφήσαμε στη μέση το πρώτο πρόγραμμα και μπήκαμε στο δεύτερο, οπότε και υπογράψαμε νέες δανειακές συμβάσεις με το EFSF για τη χρηματοδότησή του.

Άραγε, ποιες δυνάμεις στην κυβερνητική πλειοψηφία θα στήριζαν την υπογραφή ενός νέου Μνημονίου τώρα; Και ποιες Κυβερνήσεις στην Ευρώπη θα κατάφερναν να πείσουν τα Κοινοβούλιά τους όχι μόνο να μας εγκρίνουν τη δόση χωρίς να κλείσει το τρέχον πρόγραμμα, αλλά, επιπλέον, να βάλουν ακόμη βαθύτερα το χέρι στην τσέπη, επειδή η δόση δεν μας φτάνει; Καμία! Κάτι άλλο θα πρέπει να συμβεί για να καταστεί εφικτή η υπογραφή ενός τρίτου Μνημονίου.

Βλέποντας τον τρόπο με τον οποίο μεταχειρίζονται αυτή τη φορά την κρίση μας οι ξένοι, είναι βέβαιο πως θέλουν να μας δώσουν μια ακόμη ευκαιρία να μείνουμε στην Ευρωζώνη (Plan A). Θα πρέπει, όμως, να δημιουργηθούν οι συνθήκες εκείνες, που θα επιτρέψουν την υπογραφή ενός νέου Μνημονίου σε αντικατάσταση του υφισταμένου. Ποιες είναι αυτές;

Χωρίς αμφιβολία, θα μπορούσε να είναι η ραγδαία ανάκτηση της χαμένης αξιοπιστίας της Ελληνικής Κυβέρνησης στα μάτια των εταίρων μας. Αρκεί, άραγε, η μνημονιακή μετάλλαξή της; Το ελπίζουμε, αλλά δεν το πιστεύουμε. Η Κυβέρνηση έχει μάλλον ξεπεράσει το σημείο μη επιστροφής όσον αφορά την εμπιστοσύνη που της έχουν οι εταίροι μας. Οι τελευταίοι έχουν πολλές φορές ξεγελαστεί από μνημονιακές κυβερνήσεις, πώς λοιπόν να εμπιστευθούν μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση, που έδειξε μάλιστα και ικανά δείγματα αντιμνημονιακής γραφής μέχρι τώρα; Φτάσαμε, δυστυχώς, στο σημείο, ό,τι και να θέλουμε να υπογράψουμε από τη μεριά μας, να μην τους είν’ αρκετό. Αδυνατώ να πιστέψω ότι η Ελλάδα θα καταφέρει να φύγει και πάλι από ένα Eurogroup με τα λεφτά στην τσέπη, όπως γινόταν μέχρι τώρα. This time is different. Εδώ δεν τα κατάφερε η προηγούμενη Κυβέρνηση, που είχε και λευκό μνημονιακό μητρώο...

Τι θα διευκόλυνε, λοιπόν, την αποδοχή ενός νέου Μνημονίου από τα Κοινοβούλια και τις κοινές γνώμες των εταίρων μας, ώστε να μας δώσουν τώρα τα επιπλέον χρήματα που χρειαζόμαστε; Ίσως ένας ελεγχόμενος κλυδωνισμός, ορατός από τηλεοράσεως στο εξωτερικό και ικανός να συσπειρώσει τον πολιτικό κόσμο στο εσωτερικό γύρω από μια τελευταία προσπάθεια παραμονής μας στην Ευρωζώνη. Σε περίπτωση δε που αυτός δεν ανταποκρινόταν, τότε θα ετίθετο από μόνο του το δίλημμα, όχι πλέον της παραμονής μας ή όχι στην Ευρωζώνη, αλλά της τακτικής ή της άτακτης χρεοκοπίας (Plan B).

Σε μια τέτοια περίπτωση, οι θεσμικές εξελίξεις στην Ε.Ε. θα ήταν καταιγιστικές. Για να θωρακισθεί η Ευρωζώνη, θα υποχρεωνόταν να επιταχύνει την ολοκλήρωσή της, χωρίς τη χώρα μας φυσικά, η οποία θα φλέρταρε με μια ειδική σχέση με την Ε.Ε., καθώς θα ήταν δύσκολο να ανακάμψει μετά από μια νομισματική αλλαγή, αν δεν επαναπάτριζε πολύ περισσότερες αρμοδιότητες από τις νομισματικές. Στη δε γειτονιά μας, όπου αδίκως εφησυχάζουν ορισμένοι πως μια δική μας έξοδος θα τρόμαζε τους Ευρωατλαντιστές εξ αιτίας της αποσταθεροποίησης που θα προκαλούσε, θα προέκυπτε μια νέα ισορροπία, κατόπιν αποκατάστασης (σε βάρος μας) των ανισορροπιών που προκάλεσε στην περιοχή η ένταξη της Ελλάδος και της Κύπρου στην Ε.Ε. χωρίς ν’ ακολουθήσει η γείτων.

Δεν ξέρω αν αυτό είναι το σχέδιο τελικά. Αυτό που ξέρω είναι πως υπάρχει σχέδιο όπως δεν υπήρχε ποτέ άλλοτε, πως το σχέδιο αυτό έχει συμφωνηθεί και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού και πως αυτή τη στιγμή βαδίζουμε πάνω του.

* Ο κ. Παναγιώτης Γκλαβίνης είναι αν. καθηγητής Διεθνούς Οικονομικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Α.Π.Θ.


Πηγή:www.capital.gr