ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Παρατηρητήριο Κυβέρνησης: Φίλοι των Ρώσων, άντε πάλι διορισμούς στο Δημόσιο, μέσα οι αιώνιοι φοιτητές, και έξω οι ξένοι επενδυτές. Το λες και εκσυγχρονισμό.

Θετικά μέτρα: Η επαναπρόσληψη των σχολικών φυλάκων (αρκεί να είναι πραγματικοί φύλακες) και η επιστροφή των ειδικοτήτων που καταργήθηκαν (τελείως άστοχα) στα επαγγελματικά λύκεια.

Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Το τέλος της αυταπάτης



του Παναγιώτη Γκλαβίνη από το Capital

Στην ομιλία του το βράδυ της Κυριακής, ο νικητής των εκλογών, κ. Τσίπρας, ανέφερε πως η Ελλάδα ζητά χώρο και χρόνο για να δημιουργήσει ξανά ένα μέλλον με αξιοπρέπεια. Ένα  χώρο κι έναν χρόνο που ο ίδιος δεν έδωσε σε καμιά από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Αυτά τα περιθώρια χώρου και χρόνου ζητά τώρα να του δώσουν οι δανειστές μας. 

Όλοι γνωρίζουμε πως ο χρόνος είναι χρήμα. Κι εμείς χρήματα δεν έχουμε. Για να επιβιώσουμε, χρειαζόμαστε τα χρήματα των εταίρων μας και του ΔΝΤ. Ο κ. Τσίπρας ξεκαθάρισε πως θα επιδιώξει να κλείσει μια νέα συμφωνία μαζί τους, μέσα από διαπραγματεύσεις για μια «δίκαιη, αμοιβαία επωφελή και βιώσιμη λύση». Διαβεβαίωσε τους «εταίρους μας», όπως τους αποκάλεσε, ότι επιθυμεί έναν «ειλικρινή διάλογο» μαζί τους και μια «ουσιαστική διαπραγμάτευση», στην οποία η Ελλάδα θα προσέλθει με τεκμηριωμένες προτάσεις και το δικό της σχέδιο μεταρρυθμίσεων και ριζικών αλλαγών. Μέχρι τώρα, όμως, δεν ψήφισε ούτε μία μεταρρύθμιση από αυτές που προώθησαν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

Επιπλέον, ο κ. Τσίπρας διαβεβαίωσε πως θα κυβερνήσει με ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς. Οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί, όμως, επετεύχθησαν με πολιτικές, τις οποίες ο ίδιος κατήγγειλε και υποσχέθηκε να καταργήσει. Ζήτημα τίθεται, λοιπόν, με ποιες πολιτικές θα πετύχει να διατηρήσει τον προϋπολογισμό ισοσκελισμένο, τη στιγμή που υπόσχεται το τέλος της λιτότητας. 

Εκτός αν εννοεί το τέλος της λιτότητας που αναμένεται να επιτευχθεί με το Πρόγραμμα του Μάριο Ντράγκι. Γνωρίζει καλά στην περίπτωση αυτή, πως για να επωφεληθεί, θα πρέπει –με αυτή τη σειρά– (α) να κλείσει θετικά την αξιολόγηση του προηγούμενου προγράμματος για να λάβει και τη δόση, και (β) να συνάψει μια νέα συμφωνία για τους όρους με τους οποίους θα μας παραχωρηθεί η νέα πιστοληπτική γραμμή από τον ESM. 

Να, λοιπόν, που πριν καλά-καλά τελειώσει η καταμέτρηση των ψήφων, ο αρχηγός του κυβερνώντος πλέον Σύριζα κάνει λόγο για διάλογο με τους εταίρους μας, στον οποίο ο ίδιος υπόσχεται να προσέλθει με προτάσεις και σχέδια για να τους πείσει να του δώσουν τα χρονικά εκείνα περιθώρια, μαζί και μερικές δεκάδες δισεκατομμύρια, ώστε να σχεδιάσει και να προωθήσει την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.

Τέσσερα χρόνια επιθυμεί να έχει στη διάθεσή του ο κ. Τσίπρας. Αυτό προκύπτει από το τετραετές σχέδιο δημοσιονομικής πολιτικής που υποσχέθηκε να καταθέσει στους εταίρους μας ενόψει των διαπραγματεύσεων. Τόσο θέλανε και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Έκανε, όμως, τα πάντα ώστε να μην επιτρέψει σε καμία από αυτές να ολοκληρώσει τη θητεία της, κυρίως δε στην τελευταία. 

Είναι προφανές ότι ο κ. Τσίπρας δεν έχει Σχέδιο Β, σε περίπτωση που δεν πετύχει μια «δίκαιη», όπως την αποκαλεί, συμφωνία με τους δανειστές μας. Έχει, όμως, Σχέδιο Α; Μέχρι προχτές, το μόνο που είχε ήταν μια αόριστη απαίτηση για «διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους τους χρέους μας», με το σκεπτικό ότι αυτό δεν είναι βιώσιμο. Τώρα, λίγες μόνον ώρες μετά το κλείσιμο της κάλπης, μας αποκάλυψε ότι θα πάει σε διαπραγματεύσεις με τους εταίρους μας με προτάσεις που θα τεκμηριώνονται (α) από ένα σχέδιο τετραετούς δημοσιονομικής πολιτικής, (β) ένα σχέδιο ριζικών αλλαγών και μεταρρυθμίσεων και (γ) ένα σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας με επενδύσεις. Γι’ αυτά, όμως, χρειάζεται χρόνο (και χρήμα).

Όταν μια άλλη νεοεκλεγείσα κυβέρνηση χρειάστηκε χρόνο το 2010 για να προχωρήσει κι εκείνη στις ριζικές αλλαγές που είχε υποσχεθεί προεκλογικά, οι αγορές δεν της τον έδωσαν. Της τον έδωσαν, όμως, οι εταίροι μας και το ΔΝΤ. Όπως και τα απαραίτητα χρήματα για να μας κρατήσουν στη ζωή. Το ίδιο συνέβη και το 2012. Οι εταίροι δώσανε και στην τότε κυβέρνηση τον απαραίτητο χρόνο (και το χρήμα) για να κάνει τις απαιτούμενες αλλαγές. 

Ο κ. Τσίπρας ήταν απέναντι σε όλες τις προηγούμενες προσπάθειες διάσωσης και μεταρρύθμισης της χώρας. Τώρα, η Κυβέρνησή του ζητά χρόνο (και χρήμα) από τους εταίρους μας για να πετύχει εκεί που απέτυχαν οι προηγούμενες, μεταξύ άλλων και γιατί ο ίδιος και το κόμμα του ήσαν απέναντι σε όλες τις μεταρρυθμίσεις που επιχειρήθηκαν από το 2010 μέχρι σήμερα.

Γιατί να μας πιστέψουν αυτή τη φορά, κύριε Τσίπρα; Γιατί να ΣΑΣ πιστέψουν; Εσείς, αν ήσασταν στη θέση τους, θα μας πιστεύατε; Μήπως θα μας πιστεύετε επειδή θα μας φοβόσασταν;

Ήδη, ο κ. Σουλτς, ο οποίος αναμένεται αυτή την εβδομάδα στην Αθήνα για να συναντήσει τον νέο Έλληνα Πρωθυπουργό, δήλωσε σε γερμανικό ραδιόφωνο πως «οι Έλληνες, περιλαμβανομένης της κυβέρνησης που θα αναλάβει την εξουσία στην Αθήνα, γνωρίζουν πως αν το παρατραβήξουν, δεν θα υπάρχουν χρήματα για την Ελλάδα... Και ποια κυβέρνηση μπορεί να επιτρέψει στον εαυτό της … να αφήσει μια χώρα χωρίς χρηματοδότηση;»
Ο ίδιος κύριος Σουλτς, όταν επισκέφθηκε τη χώρα μας προεκλογικά στις 18.5.2012, είχε δηλώσει τα εξής σε ομιλία του στο Μέγαρο Μουσικής:http://panepistimiakisymparataxi.blogspot.gr/2015/01/1852012.html

Αυτά θα επαναλάβει και τώρα και από ‘κει και πέρα, ο έχων ώρα ακούειν, ακουέτω...

* Ο κ. Παναγιώτης Γκλαβίνης είναι αν. καθηγητής Διεθνούς Οικονομικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Α.Π.Θ.



Πηγή:www.capital.gr

Οι αγανακτισμένοι στην εξουσία



του Τάκη Θεοδωρόπουλου από την Καθημερινή


Οι συγκεντρώσεις των «Αγανακτισμένων» στην πλατεία Συντάγματος το 2011 μεταμόρφωσαν το πολιτικό τοπίο. Εκεί, κάπου ανάμεσα στην πάνω και την κάτω πλατεία οικοδομήθηκαν οι γέφυρες ανάμεσα σε δυνάμεις που μέχρι πριν μιλούσαν άλλες γλώσσες. Η αγανάκτηση που προκάλεσε ο πρώτος χρόνος εφαρμογής του Μνημονίου ήταν ο καταλύτης της χημικής αντίδρασης που επέτρεψε σε πολλούς να ρίξουν στα ψιλά του πολιτικού συμβολαίου τους παλιούς καλούς διαχωρισμούς ανάμεσα σε δεξιά και αριστερά.

Παράδειγμα πρώτο: η σύμπραξη των δύο πρωταγωνιστών του δικομματισμού της αντιπολίτευσης. Μερικούς μήνες μετά, και με έναν Παπανδρέου λιγότερο, έγινε ό,τι μέχρι λίγο πριν θεωρείτο αδιανόητο, η συγκυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με το ΠΑΣΟΚ και με την προσθήκη ενός τμήματος της αριστεράς, της ΔΗΜΑΡ. Για να γίνει δυνατή η σύμπραξη κηρύχθηκε με τον πιο επίσημο τρόπο ο θάνατος της μεταπολίτευσης και η θεαματική εγκατάλειψη από τη Νέα Δημοκρατία του κ. Σαμαρά της αντιμνημονιακής ρητορείας.

Παράδειγμα δεύτερο: με μόνη εξαίρεση το «Ποτάμι» τις ημέρες εκείνες στην πλατεία Συντάγματος ή γεννήθηκαν ή ανδρώθηκαν οι πολιτικές δυνάμεις που σήμερα πρωταγωνιστούν. Ο ΣΥΡΙΖΑ είδε αμέσως μετά τα ποσοστά του να αυξάνονται ιλιγγιωδώς, και από μικρό έγινε μεγάλο κόμμα, η Χρυσή Αυγή εγκατέλειψε το γραφικό περιθώριο για να αποδείξει πως στην κοινή μας ζωή οι γραφικότητες ενίοτε λειτουργούν σαν το καρναβάλι του υποκόσμου, και εγεννήθησαν ημίν Ανεξάρτητοι Ελληνες, μια εκδοχή της εθνικής ιδεολογίας που φύεται στα προπατζίδικα. Οι εκλογές του 2015 ανέδειξαν τη Χρυσή Αυγή σε τρίτο κόμμα και επέτρεψαν στον ΣΥΡΙΖΑ και τους Ανεξάρτητους Ελληνες να σχηματίσουν κυβέρνηση. Το σχήμα μοιάζει λίγο παράδοξο, όμως ο αριστεροδέξιος εθνολαϊκισμός είναι ένα πρώτης τάξεως πεδίο μελέτης για τους κοινωνιολόγους, το οποίο υποθέτω ότι κάποτε θα απασχολήσει τον κ. Τσουκαλά. Προς το παρόν η μοίρα του είναι να συμφωνεί πολιτικά με τον κ. Ζουράρι της Πυρικαύστου ή κάπως έτσι Ελλάδος.

Με δύο λόγια: η αγανάκτηση που εκφράστηκε για πρώτη φορά άναρχα στην πλατεία Συντάγματος το 2011 κατέλαβε συντεταγμένα τέσσερα χρόνια μετά την εξουσία. Επειδή στο ενδιάμεσο ελάχιστα ακουγόταν, η ψευδαίσθηση της συγκυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ ήταν πως είχε καταφέρει να την σβήσει. Γόνος της ημετέρας παιδείας, παρά τις σπουδές στο εξωτερικό, ο κ. Σαμαράς νόμιζε ότι επειδή ικανοποιεί τους τύπους κερδίζει και την πραγματικότητα. Οπως ο μαθητής νομίζει ότι ξέρει Ιστορία επειδή αποστήθισε σελίδες ολόκληρες και πέτυχε στις εισαγωγικές. Οι αριθμοί ήταν με το μέρος του, όμως η πραγματικότητα ήταν με το μέρος των αγανακτισμένων. Πολιτική μυωπία; Ελλειψη έμπνευσης, ή μήπως απουσία αυτής της ιδιοφυΐας που εντέλει είναι απαραίτητη για τη διαχείριση της κρίσης.

Η χώρα άλλαξε πολιτική σελίδα, όμως η χώρα σήμερα είναι ίδια μ’ αυτήν που ήταν χθες. Και το ζήτημα τότε, όπως και τώρα, παραμένει το ίδιο. Η αγανάκτηση είναι ένα έντονο συναίσθημα, μια συλλογική παρόρμηση, η οποία πάντα έπαιζε μείζονα ρόλο στη λειτουργία της δημοκρατίας, όμως η αγανάκτηση δεν συνιστά πολιτική. Οι αγανακτισμένοι το 2011 δεν ζητούσαν να μπουν στη Βουλή παρά μόνον για να την κάψουν και οι σημερινοί εκπρόσωποί τους που μπαίνουν στην κυβέρνηση για να την κάνουν να λειτουργήσει θα πρέπει να συνδυάσουν το ισχυρό συναίσθημα της αγανάκτησης με μια κοινοβουλευτική λειτουργία που απαιτεί σεβασμό στους κοινούς κανόνες, και ατέλειωτους λογαριασμούς που εξαντλούν τη φαιά ουσία.

Και όλ’ αυτά για να εκφράσω την απορία μου: γιατί ο κ. Τσίπρας προτίμησε τη συγκυβέρνηση με τους Ανεξάρτητους Ελληνες από τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης με ψήφο ανοχής που θα του έδινε το «Ποτάμι»; Ισως γιατί λειτούργησε το αντανακλαστικό των αγανακτισμένων.
   

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

Τι χώρα είναι αυτή;


της Αγγελικής Σπανού από τη Μεταρρύθμιση
Ενας λόγος που δεν μας καταλαβαίνουν οι ξένοι και κάνουν συνεχώς λάθος αναγνώσεις της ελληνικής κατάστασης είναι, ίσως, ότι ούτε οι ίδιοι ξέρουμε ή αναγνωρίζουμε ποιοι είμαστε. Η συλλογική αυτογνωσία είναι εξαιρετικά χαμηλή και κυριαρχεί ο εξωραϊσμός της αυτοεικόνας μας με την επίκληση της σοφίας του λαού από τα κόμματα αλλά και με την -μελοδραματική συχνά- επίδειξη κατανόησης από το σύστημα απέναντι ακόμη και στα πιο αποκρουστικά κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας.
Λέγεται, για παράδειγμα, με έμφαση ότι, αφού η ΧΑ κατάφερε ξανά να είναι τρίτη δύναμη, με την ηγετική της ομάδα έγκλειστη στον Κορυδαλλό για δολοφονίες και άλλα κακουργήματα, μήπως να ξαναδούμε τον τρόπο που αντιμετώπισε το δημοκρατικό πολιτικό σύστημα το νεοναζιστικό κόμμα, αφού η μέθοδος που ακολουθήθηκε δεν αποδίδει. Δεν πολυσυζητείται, αντίθετα, πόσο αποκαλυπτικό είναι αυτό το φοβερό φαινόμενο για την ποιότητα της παιδείας ενός σημαντικού τμήματος της ελληνικής κοινωνίας, για τη βαθύτερη σχέση πολλών με τη δημοκρατία και τη νομιμότητα, για τις παρανέργειες του φανατισμού και της απλοϊκής σκέψης, για την αποενοχοποίηση της βίας, για την κακία τόσων ανθρώπων της διπλανής πόρτας που φανερώνονται όταν κρύβονται στο παραβάν.
Καγχάζουμε, ας πούμε, για το 0,4 της ΔΗΜΑΡ και μπορούμε να απαριθμήσουμε έναν μακρύ κατάλογο με τις αιτίες του καταποντισμού της, αλλά δεν έχουμε και πολλά να πούμε για το ότι η Τελεία του Απ. Γκλέτσου με υποψήφια την Κ. Στανίση πέτυχε ένα 1,77% και κάτι αντίστοιχο η Ένωση Κεντρώων του Βασίλη Λεβέντη. Αλλωστε, το βρίσκουμε κανονικό ότι κάποιοι αγανακτισμένοι σπάνε πλάκα με την ψήφο τους, όπως φυσικά δεν μας εκπλήττει η πρωτιά της Ραχήλ Μακρή με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ στην Κοζάνη, η δικαίωση του Π. Χαϊκάλη που μετά την περιπέτειά του με τους κοριούς επανεξελέγη, η ανταμοιβή του Βορίδη που μετά το εμφυλιοπολεμικό του κήρυγμα έσκισε στην περιφέρειά του, η επιβράβευση του Νικολόπουλου των ΑΝΕΛ από τους Αχαιούς συμπολίτες του που προφανώς δεν είχαν ενοχληθεί από το χυδαίο ομοφοβικό tweet του σε βάρος του πρωθυπουργού του Λουξεμβούργου. Σχετικό και άσχετο ότι ο Βαρουφάκης πέρασε κατά αρκετές χιλιάδες σταυρούς τον Δραγασάκη στην Β Αθήνας.
Σε πολλούς, μάλιστα, αρέσει που το ΠΑΣΟΚ τιμωρήθηκε και βρέθηκε στην τελευταία θέση της κατάταξης των κοινοβουλευτικών κομμάτων, πολύς τηλεοπτικός χρόνος αναλώνεται για να αναλυθεί το γεγονός αυτό, ρίχνει ο καθένας και από ένα βελάκι ή μια πέτρα πάνω στην πεσμένη παράταξη, αλλά δεν αφιερώνεται ο ίδιος χρόνος για να εξηγηθεί η αντοχή των ΑΝΕΛ που, πιστεύοντας πως οι Εβραίοι πληρώνουν λιγότερους φόρους, πέρασαν το ΠΑΣΟΚ χωρίς αυτό να θεωρείται σύμπτωμα παρακμής. Και βέβαια πέφτει γέλιο που ο Λεβέντης κέρδισε περισσότερους σταυρούς από τον Βενιζέλο στην Α Θεσσαλονίκης σαν ο εξευτελισμός να αφορά τον Βενιζέλο και όχι τους ψηφοφόρους που έκαναν αυτή την επιλογή.
Πέρα από την εκπροσώπηση στο κοινοβούλιο φασιστών και εκφραστών του πολιτικού underground, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και η περίφημη μετακινούμενη ψήφος, οι εκλογικοί αναλυτές τη λένε “δανεική”. Οι Νεοδημοκράτες που χάρισαν στον ΣΥΡΙΖΑ την εκτίναξη του ποσοστού του ήθελαν να διαμαρτυρηθούν για τον ΕΝΦΙΑ κοκ αλλά δεν σταμάτησαν στο Ποτάμι, πήγαν κατευθείαν στον βασικό πολιτικό αντίπαλο. Γιατί άραγε; Εγιναν ξαφνικά αριστεροί; Δεν πιστεύουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς; Το πιθανότερο είναι ότι πήγαν εκεί γιατί τους είναι οικείος ο πελατειακός κώδικας που χρησιμοποιείται  και ο οποίος είναι τόσο ισχυρός ώστε υπερβαίνει τις πολιτικές, αισθητικές και αξιακές διαφορές. Τελικά, ιδεολογικοποιείται ο λαϊκισμός και αυτό καθορίζει τη νέα διαχωριστική γραμμή.
Κάπως έτσι φτάνουμε στην κυβερνητική συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ. Δεν είναι καταναγκασμός για το κόμμα του Α. Τσίπρα, είναι επιλογή. Και δεν πρόκειται για λεπτομέρεια, αλλά για την ουσία. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανέχεται απλώς τους ΑΝΕΛ και ό,τι αντιπροσωπεύουν, τους ξεπλένει. ο Α. Τσίπρας επιμένει στις αρχές του με τον πολιτικό όρκο, αφήνει λουλούδια στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής (δυο συγκλονιστικές στιγμές, λυτρωτικές μετά την κυριαρχία της λούμπεν δεξιάς) και ύστερα μοιράζει τα υπουργεία με τον Π. Καμμένο. Αντιφάσεις; Μακάρι να ήταν μόνο αυτό.

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Ο Σ. Θεοδωράκης για τη συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ


Δήλωση του Επικεφαλής του Ποταμιού, Σταύρου Θεοδωράκη:

Για πρώτη φορά η συγκρότηση μιας κυβέρνησης ανακοινώνεται από το αρχηγό του 6ου κόμματος. Δεν ξέρω για ποιους λόγους επιλέχτηκε αυτή η τακτική αλλά υπάρχει και ένα θέμα ουσίας. Ο κύριος Καμμένος εκπροσωπεί ακροδεξιές και αντιευρωπαϊκές απόψεις στην Ελλάδα και αναρωτιόμαστε, νομίζω όχι μόνο εμείς αλλά και χιλιάδες άνθρωποι που ψήφισαν το ΣΥΡΙΖΑ, τι θα βγάλει αυτή η σύμπραξη του κυρίου Τσίπρα με τον κύριο Καμμένο. Σε κάθε περίπτωση το Ποτάμι είναι εδώ και δεν αλλάζει την αρχική του θέση και την αρχική του διαβεβαίωση προς τον Ελληνικό λαό. Θα αξιολογούμε κάθε φορά τις προτάσεις που θα κάνει η κυβέρνηση και θα είμαστε παρόντες για να πούμε είτε «Ναι», είτε «Όχι».
Στη συνέχεια ακολούθησαν ερωτήσεις των δημοσιογράφων:
Θα γίνει συνάντηση με τον κύριο Τσίπρα;
Η συνάντηση θα γίνει σήμερα στις 19:00 το απόγευμα.
Θα είναι τυπική η συνάντηση;
Ο Πρωθυπουργός της χώρας με κάλεσε και θα πάω να τον δω σήμερα το απόγευμα.
Θα δώσετε ψήφο ανοχής;
Όπως αντιλαμβάνεστε αυτά πρέπει να έρθουν μετά και από τη συνάντηση με τον κύριο Τσίπρα, αλλά κυρίως μετά από τις προγραμματικές δηλώσεις της Κυβέρνησης, να δούμε δηλαδή τι θέλει να κάνει για τη χώρα. Υπάρχει όμως ένας κακός οιωνός με τα όσα έχουν ήδη ανακοινωθεί. Εμείς θα περιμένουμε, γιατί είναι μια μεγάλη ευκαιρία να γυρίσει σελίδα η χώρα. Το έχουμε πει, αυτή η χώρα χρειάζεται μεγάλες αλλαγές, πρέπει να κάνει κάποια βήματα μπροστά. Θα τα κάνει; Περιμένουμε λοιπόν από τον Πρωθυπουργό και όχι τον κύριο Καμμένο, να μας πει τι θέλει να κάνει και αναλόγως θα απαντήσουμε.
Ακούγεται το όνομα του κυρίου Αβραμόπουλου για την προεδρία, εσείς πως θα κινηθείτε;
Είναι νωρίς. Ο κύριος Αβραμόπουλος με πήρε χθες τηλέφωνο, και τον ευχαριστώ, για να με συγχαρεί για το αποτέλεσμα αφού και αυτός, όπως και κάποιοι άλλοι, εκτίμησαν ως σημαντικό το ότι το Ποτάμι εμφανίστηκε πριν από 11 μήνες και σήμερα είναι το τρίτο Δημοκρατικό κόμμα της χώρας. Δεν μιλήσαμε όμως για την πιθανή μετακόμιση του στην Αθήνα.
Περιμένατε, ως Τρίτη δύναμη, κάτι καλύτερο από τον κύριο Τσίπρα;
Αυτό που περιμένουμε από τον κύριο Τσίπρα είναι να κρατήσει τη χώρα στην ευρωπαϊκή της πορεία, να κρατήσει τη χώρα σταθερά στην Ευρώπη και να προωθήσει στην Ελλάδα μεγάλες αλλαγές, ριζικές αλλαγές, χωρίς κομματικούς ζυγούς. Αυτό περιμένουμε.
Δείτε το βίντεο στο link 

Επτά μύθοι και επτά αλήθειες


του Νικόλαου Οικονομίδη από την Καθημερινή
Στις 25 Ιανουαρίου έχουμε τη δυνατότητα, καταλαβαίνοντας τις αλήθειες αυτού του άρθρου, να ψηφίσουμε εναντίον του λαϊκισμού και των μύθων του και υπέρ της ανάπτυξης και της ευημερίας της Ελλάδας στην Ευρώπη.

Μύθος 1: Το ελληνικό κρατικό χρέος δεν είναι βιώσιμο. Πρέπει να το διαγράψουμε!
Αλήθεια: 
Ασφαλώς το χρέος είναι εξυπηρετήσιμο και βιώσιμο, απλώς χρειάζεται ανάπτυξη και όχι πολιτική αβεβαιότητα και λεονταρισμούς. Καμία χώρα δεν αποπληρώνει το χρέος της. Οι χώρες πληρώνουν τους τόκους μόνο. Η Ελλάδα έχει πολύ μικρούς τόκους στα δάνεια από την Ευρωπαϊκή Ενωση (1,82% τον χρόνο που οι λαϊκιστές ονομάζουν «τοκογλυφία»!) και περίοδο χάριτος τόκων 25 ετών στα 60% του χρέους και 13 ετών σε άλλα 20% του χρέους. Αν η Ελλάδα αναπτυχθεί, όπως είχε αρχίσει το 2014 όταν είχε τη μεγαλύτερη ανάπτυξη στην Ευρωζώνη, το χρέος, παρότι μεγάλο, θα γίνεται όλο και μικρότερο κομμάτι της ελληνικής οικονομίας. Η πραγματική λύση στο πρόβλημα του χρέους είναι να επιμηκύνουμε τις λήξεις του στα 70-75 χρόνια. Ετσι η παρούσα αξία θα μειωθεί κατά 50% και οι Ευρωπαίοι δεν θα χρειαστεί να βρουν καινούργια χρήματα από τους φορολογουμένους τους να μας δώσουν.

Μύθος 2: Μπορούμε να διαγράψουμε όλο ή σημαντικό μέρος του χρέους μας προς τους Ευρωπαίους χωρίς να βρεθεί η Ελλάδα εκτός ευρώ.
Αλήθεια:
 Οπως η ελληνική Βουλή δεν θα δεχόταν οι Ελληνες φορολογούμενοι να δωρίσουν στη Φινλανδία ή στην Ολλανδία τα χρήματα που χρωστάνε στην Ελλάδα, έτσι και οι Φινλανδοί, Ολλανδοί και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι δεν θα μας χαρίσουν τα 250 δισ. που τους χρωστάμε. Αν προσπαθήσει ο ΣΥΡΙΖΑ να διαγράψει μέρος του χρέους, θα βρεθεί σε μια ιδιαίτερα εχθρική Ευρώπη. Η ΕΚΤ θα διακόψει την υποστήριξη στις ελληνικές τράπεζες (ύψους 65-100 δισ.) και αυτές θα καταρρεύσουν άμεσα. Χωρίς ευρώ για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, η Ελλάδα θα αναγκαστεί να τυπώσει νέες δραχμές.

Μύθος 3: Η νέα δραχμή δεν είναι κακή λύση. Το ευρώ δεν είναι ταμπού. Αν βγούμε από το ευρώ θα είμαστε καλύτερα όπως στην καλή εποχή της δραχμής.
Αλήθεια:
 Η νέα δραχμή είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί ως αποτέλεσμα των εκλογών! Η έξοδος από το ευρώ θα είναι πλήρης καταστροφή για την Ελλάδα. Καταρχήν η έξοδος από το ευρώ δεν θα μας φέρει στην παλιά ισοτιμία των 341 δραχμών ανά ευρώ. Η πολύ χειρότερη κατάσταση της ελληνικής οικονομίας μαζί με τις δραματικές συνθήκες του Grexit θα φτιάξει μια βαθιά υποτιμημένη νέα δραχμή με ισοτιμία 1.000 νέες δραχμές ανά ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι οι τιμές των αγαθών θα τριπλασιαστούν αμέσως και θα δημιουργηθεί ακραία φτώχεια και κοινωνική αναταραχή. Η κυβέρνηση του Grexit θα τυπώσει πολλές νέες δραχμές για να χρηματοδοτήσει το πρόγραμμά της, δημιουργώντας υπερπληθωρισμό, και συνθήκες της δεκαετίας του 1950 χωρίς τις θετικές προοπτικές που υπήρχαν τότε. Το Grexit θα είναι καταστροφή του μεγέθους της Μικρασιατικής καταστροφής και είναι πιθανό να βγάλει την Ελλάδα έξω και από την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Μύθος 4: Οι Ευρωπαίοι δεν θα τολμήσουν να αφήσουν την Ελλάδα να βγει από το ευρώ γιατί είναι καταστροφικό γι’ αυτούς.
Αλήθεια: 
Οι Ευρωπαίοι δούλεψαν για χρόνια για να ελαχιστοποιήσουν τον οικονομικό αντίκτυπο του Grexit σε αυτούς. Αυτή τη στιγμή οι Ευρωπαίοι πολιτικοί συμφωνούν ότι ο αντίκτυπος του Grexit στην Ευρώπη θα είναι μηδαμινός. Μόνο η Ελλάδα καταστρέφεται με Grexit, όχι η Ευρώπη. Εκβιασμός της Ελλάδας προς τους Ευρωπαίους με την απειλή της αλληλοκαταστροφής μέσω Grexit δεν θα έχει κανένα θετικό αποτέλεσμα για την Ελλάδα.

Μύθος 5: Οι καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες είναι προστατευμένες από την ΕΚΤ και δεν κινδυνεύουν ό,τι κι αν γίνει στην Ελλάδα.
Αλήθεια: 
Λόγω της ακραίας πολιτικής αβεβαιότητας και της σημαντικής πιθανότητας η Ελλάδα να βγει από το ευρώ και να έχει νόμισμα χαμηλής αξιοπιστίας και αβέβαιης ισοτιμίας και μετατρεψιμότητας, ιδιώτες καταθέτες και επιχειρήσεις έχουν κάνει σημαντικές αναλήψεις από τις ελληνικές τράπεζες στον μήνα πριν από τις εκλογές. Αν εκλεγεί η αξιωματική αντιπολίτευση, η τάση αυτή θα ενταθεί. Προς το παρόν, η ΕΚΤ έχει καλύψει την έλλειψη ρευστότητας δίνοντας «κατεπείγουσα βοήθεια ρευστότητας» (ELA) 40 δισ. στις τράπεζες, επιπλέον των 60 δισ. που είχε ήδη δώσει. Ομως η στήριξη αυτή έχει όρο να είναι η Ελλάδα στο μνημόνιο, που τελειώνει στις 28 Φεβρουαρίου. ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, Χ.Α. και ΑΝΕΛ ορκίζονται ότι δεν θα το ανανεώσουν. Χωρίς μνημόνιο, η ΕΚΤ δεν θα στηρίζει τις ελληνικές τράπεζες και δεν θα εγγυάται τις καταθέσεις. Η Τράπεζα της Ελλάδος δεν έχει τη δυνατότητα να εγγυηθεί της καταθέσεις από μόνη της. Ενας επιπλέον κίνδυνος για τις καταθέσεις είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ τις δεσμεύσει υποχρεωτικά για να χρηματοδοτήσει το πρόγραμμά του (αναγκαστικός εσωτερικός δανεισμός με έντοκα γραμμάτια του Δημοσίου). Δυστυχώς με τις χρηματαγορές κλεισμένες για την Ελλάδα και τον εκβιασμό του ΣΥΡΙΖΑ προς τους Ευρωπαίους, είναι πολύ πιθανόν ο αναγκαστικός εσωτερικός δανεισμός να είναι η μόνη δυνατή χρηματοδότηση σε ευρώ, και η μόνη άλλη απομένουσα «λύση» να είναι το Grexit.

Μύθος 6: Το Grexit είναι κινδυνολογία. Δεν θα συμβεί.
Αλήθεια: Λάθος.
 Αν εκλεγεί ο ΣΥΡΙΖΑ, το Grexit έχει σημαντική πιθανότητα να συμβεί με τους εξής τρεις τρόπους. Πρώτα, αν η κυβέρνηση προσπαθήσει να μην πληρώσει το χρέος στους Ευρωπαίους (δες μύθο 2). Ο δεύτερος τρόπος είναι αν η κυβέρνηση δεν μπορεί να πραγματοποιήσει το πρόγραμμά της (αύξηση μισθών και συντάξεων, αύξηση του αριθμού των δημοσίων υπάλληλων και του κράτους γενικά, αντιστροφή των αποκρατικοποιήσεων) μέσα στο ευρώ απλά και μόνο γιατί δεν θα έχει πρόσβαση σε πιο πολλά ευρώ. Οι Ευρωπαίοι δεν θα δανείσουν χωρίς νέο μνημόνιο, οι αγορές ζητούν απαγορευτικά επιτόκια, και ο εσωτερικός αναγκαστικός δανεισμός από τις καταθέσεις θυμίζει τη γερμανική κατοχή. Χωρίς ευρώ, η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να φύγει από μόνη της από το ευρώ. Ο τρίτος τρόπος είναι το Grexit να γίνει από λάθος. Η διαπραγμάτευση των άπειρων πολιτικών του ΣΥΡΙΖΑ με την τρόικα μπορεί να έχει απρόβλεπτες συνέπειες. Υπάρχουν σημαντικές πιθανότητες «λάθους» που οδηγεί σε Grexit. Παρατηρώντας τις τιμές που διαμορφώνονται στις χρηματαγορές, ξέρουμε ότι η πιθανότητα του Grexit (και για τους τρεις λόγους) κάθε άλλο παρά αμελητέα είναι. Οι τιμές των κρατικών ομόλογων στη δευτερογενή αγορά δείχνουν ότι οι χρηματαγορές δίνουν στο Grexit πιθανότητα 25-30% αν εκλεγεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

Μύθος 7: Δεν χρειαζόμαστε διαρθρωτικές αλλαγές. Αυτές πλήττουν τον λαό.
Αλήθεια: 
Μέγιστο λάθος. Η ελληνική οικονομία παράγει πολύ λιγότερα από όσο μπορεί, παρότι οι πιο πολλοί Ελληνες εργάζονται σκληρά. Το τεράστιο πελατειακό κράτος τη βαραίνει αφόρητα. Η κρίση έδωσε την ευκαιρία να γίνουν διαρθρωτικές αλλαγές, όπως περιορισμός του κράτους, άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, μείωση της φορολογίας. Ελάχιστες αλλαγές έγιναν. Η μικρή μείωση του κράτους έγινε με τεράστια πίεση της τρόικας και μεγάλη αντίσταση των ελληνικών κυβερνήσεων. Ο ΣΥΡΙΖΑ, πρώτο κόμμα στις δημοσκοπήσεις, θέλει γιγάντωση του κράτους. Η ελληνική κοινωνία, βαθιά συντηρητική (με τα αριστερά κόμματα να είναι τα πιο συντηρητικά!), προσπάθησε να μην αλλάξει τίποτα, και προσβλέπει προς ένα νέο μεγαλύτερο πελατειακό κράτος. Χωρίς διαρθρωτικές αλλαγές, ακόμα κι αν δεν βγούμε από το ευρώ, ακόμα κι αν δεν γίνει εσωτερική στάση πληρωμών, ακόμα κι αν υπάρχουν καταθέσεις στο τέλος Φεβρουαρίου, η ελληνική οικονομία θα σέρνεται πολύ πίσω από την ευρωπαϊκή χωρίς προοπτική βελτίωσης.
* Ο κ. Ν. Οικονομίδης είναι καθηγητής στο Stern School of Business, NYU.
Έντυπη

Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

Εδώ είναι ο Παράδεισος και η Κόλαση εδώ



της Μαρίλυ Αργυροκαστρίτη από το dimart

Διάβαζα χθες στην εφημερίδα Γκαρντιαν για την υπόθεση ενός νεαρού αγοριού το οποίο έχει μείνει ανάπηρο από ένα ατύχημα που είχε το 2004. Όταν έπαθε το ατύχημα ήταν 6 ετών και μετά από 2 μήνες σε κωματώδη κατάσταση επανέρχεται κι αρχίζει να λέει για την εμπειρία που είχε του παραδείσου σε μιαν επιθανάτια στιγμή. Περιέγραφε μυώδης αγγέλους και διαβόλους που ξεπηδούσαν από τούνελ. Το 2011 και χάρη σε μιαν ειδική επέμβαση βρέθηκε στην δημοσιότητα και έτσι γνωρίστηκε με έναν συγγραφέα ο οποίος προσφέρθηκε να συγγράψουν ένα βιβλίο για την περίπτωση του. Κι άρχισαν να λένε για τον παράδεισο και την ζωή μετά θάνατον κι έφτιαξαν έτσι ένα βιβλίο που εξέδωσε ένας χριστιανικός εκδοτικός οίκος και έγινε μπεστ σέλλερ.
Σήμερα η μητέρα του αγοριού και το ίδιο το αγόρι, υποστηρίζουν ότι όλα αυτά είναι ψέμματα κι ότι ήταν όλα αποκυήματα της φαντασιας ενός 6χρονου. Κανείς όμως δεν τους πιστεύει αν και το δηλώνουν σε όλα τα μέσα. Ποιος προτιμά την αλήθεια από ένα τσούρμο μυώδεις αγγέλους;

Μου κίνησε το ενδιαφέρον η πιο πάνω  ιστορία καθώς βλέπω την προεκλογική προπαγάνδα των δύο κομμάτων. Οι μεν ποντάρουν στην περιγραφή της πραγματικότητας χρωματίζοντας την με
μελανά χρώματα (όχι ότι είναι ρόδινη) περιγράφοντας τον ζόφο και την απελπισία που ζούμε. Υπόσχονται τα ουρί του παραδείσου καθώς όλοι είμαστε ανάξιοι του δράματος μας και πρέπει να ανταμοιφθούμε στην βασιλεία των ουρανών που μας αξίζει .Είμαστε απολύτως έτοιμοι να τους πιστέψουμε, είναι μια ανάσα μακριά η χαρά και η ευμάρεια. Οι δε άλλοι ποντάρουν στο φόβο της θεομηνείας που θα μας βρει εάν δεν υπακούσουμε στην καλβινιστική αντίληψη της θυσίας που μας επιβραβεύει εξίσου με παράδεισο. Κι εκείνος κοντά μας είναι μετά την δύσκολη στροφή (αν επιβιώσουμε). Η αλήθεια είναι μία:  δεν υπάρχει και πολλή ελπίδα αλλά ποιος έχασε πουλώντας την; σίγουρα κάτι ξέρουν να μας πουν επ'αυτού και οι πωλητές θαυματουργού καφέ αδυνατίσματος για ευτραφείς που αρνούνται να κάνουν δίαιτα. 

Το μέλι δεν μπορείς να το κάνεις ξύδι κι έτσι το μελό πάντα θα πουλάει περισσότερο από οποιαδήποτε στεγνή αλήθεια..Γι'αυτο και ποτέ δεν μου άρεσαν οι ταινίες με έντονο μελοδραματικό ύφος (ανίατε ασθένειες, παιδάκια, ζωάκια, ηλικιωμένοι).Δεν μπορείς να εκλογικεύσεις το συναίσθημα όταν σου γίνεται ευθεία επίθεση σε αυτό, υποκύπτεις σε ένα χυδαίο εκβιασμό και είσαι απολύτως διαχειρίσιμος.Είτε φόβος είναι το συναίσθημα,  είτε ελπίδα, είτε πόνος και λύπη  ποτέ μα ποτέ δεν θα ξεπεράστει το όμορφο παραμύθι, από την άβολη αλήθεια.

Είπαμε: μυώδη αγγελάκια με φτερά – beat that

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

Ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο;


του Λεωνίδα Καστανά

Μετά και την πρόσφατη παρέμβαση του Ντράγκι τα πράγματα είναι σαφέστατα. Η ΕΚΤ θα αγοράζει ελληνικά ομόλογα στο μέτρο που η Ελλάδα ακολουθεί το πρόγραμμα προσαρμογής και ολοκληρώσει την αξιολόγηση. Δηλαδή αν θέλουμε ρευστότητα πρέπει να κάνουμε μεταρρυθμίσεις. Όχι γενικά, αλλά αυτές που επιβάλουν η ΕΕ και το ΔΝΤ. Ενδεικτικά αναφέρω μερικά από τα προαπαιτούμενα για να ξέρουμε για τι συζητάμε.

1. Κάλυψη δημοσιονομικού κενού που η τρόικα το υπολογίζει στα 2,6 δισ. για το 2015.
 2. Αλλαγές στη ρύθμιση των οφειλών σε εφορία και ασφαλιστικά ταμεία ( περιορισμός των 100 δόσεων).
3. Δέσμευση της κυβέρνησης ότι δεν θα κάνει οριζόντια ρύθμιση δανείων για νοικοκυριά (δηλαδή στεγαστικών και καταναλωτικών). Επίσης ότι θα άρει τους περιορισμούς στους πλειστηριασμούς στο τέλος του έτους.
4. Ολοκλήρωση της φορολογικής αναδιάρθρωσης με ανεξαρτησία της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων.
5. Στο ασφαλιστικό, αλλαγές σε όρια ηλικίας, ποσοστά αναπλήρωσης, απαιτούμενα έτη ασφάλισης, περιορισμός των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων και ο εξορθολογισμός του συστήματος της ελάχιστης σύνταξης.
6. Διεύρυνση του αριθμού υπηρεσιών και προϊόντων που βρίσκονται στον υψηλό συντελεστή του ΦΠΑ (23%) και κατάργηση εξαιρέσεων και εκπτώσεων (που συνήθως παρέχονται στα νησιά).
7. Υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων στην αγορά προϊόντων χρησιμοποιώντας τις προτάσεις της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ.
8. Μεταρρύθμιση για τις ομαδικές απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα ώστε να είναι σύμφωνη με τις δεσμεύσεις στο Μνημόνιο.
9. Αλλαγές στο πτωχευτικό δίκαιο ( εξωδικαστικοί μηχανισμοί).
10. Παρουσίαση του νέου ενιαίου μισθολογίου για τον δημόσιο τομέα.
11. Περιορισμός των επιδομάτων εκτός από τις βασικές αποδοχές στο Δημόσιο και περιορισμός των μισθολογικών διαφορών στη δημόσια διοίκηση.
12. Αξιολόγηση δαπανών και στα υπουργεία και όχι μόνο στους δημόσιους φορείς.
13. Προτάσεις αναδιάρθρωσης των ΔΕΚΟ.
14. Βελτίωση «δημοσιονομικών κανόνων» που θα προσφέρουν μεγαλύτερη οικονομική ανεξαρτησία και δημοσιονομική ευελιξία στους δημόσιους φορείς.
15. Πρόοδος στις ιδιωτικοποιήσεις, στην είσπραξη ληξιπρόθεσμων οφειλών, στις επιστροφές φόρων και στις απολύσεις στο δημόσιο.
16.  Πώληση των μετοχών του ΟΤΕ, αλλά και στην ιδιωτικοποίηση των λιμανιών του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης, του ΟΣΕ και παραχώρηση των περιφερειακών αεροδρομίων.
17. Επέκταση της θητείας της ανεξάρτητης συμβουλευτικής επιτροπής της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ).
18. Υιοθέτηση  της απλοποίησης των διαδικασιών αδειοδότησης.
19. Κατάθεση στη Βουλή του νόμου για την απελευθέρωση της αγοράς φυσικού αερίου.

Δηλαδή πρέπει να γίνουν όλα εκείνα για τα οποία η συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ δεν έκλεισε τη συμφωνία στα τέλη του 2014 και έτσι δεν ολοκληρώθηκε η αξιολόγηση. Δυστυχώς γι αυτόν ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να επιδείξει εντονότερη μνημονιακή συγκατάβαση και φυσικά να εγκαταλείψει τους λεονταρισμούς αν θέλει να κρατήσει τη χώρα στην Ευρώπη και στη ζωή. Δηλαδή να εφαρμόσει το πιο σκληρό μνημόνιο ever.

Είναι φανερό ότι η ελπίδα όσων επιζητούν πραγματικές μεταρρυθμίσεις και πιστεύουν ότι μόνο με αυτές θα βγούμε κάποτε από την κρίση, εναποτίθεται στα χέρια των εταίρων που τυγχάνουν και δανειστές. Ανεξάρτητα από την επακριβή ή όχι υλοποίηση των προαπαιτούμενων και την όποια δυνατή διαπραγμάτευση, το πλαίσιο είναι καθορισμένο και στενό. Η χώρα μπορεί να έχει ρευστότητα άρα και δυνατότητα παραγωγικής ανασύνταξης μόνο στο μέτρο που προχωρήσει στην μετουσίωσή της σε ένα σύγχρονο, ευρωπαϊκό κράτος σε περιβάλλον δημοσιονομικής εγκράτειας. Ενδεχομένως να υπάρξει δυνατότητα διαπραγμάτευσης πάνω στα 19 σημεία, ενδεχομένως το αναλυτικό περιεχόμενο αυτών να επιδέχεται συζητήσεων αλλά το πλαίσιο είναι AYTO. Ο άλλος δρόμος είναι το grexit. Αλλά οι πληροφορίες που φτάνουν απέξω δείχνουν ότι οι ευρωπαίοι εταίροι δεν το θεωρούν πιθανό. Κάτι θα ξέρουν, κάτι παραπάνω θα έχουν συζητήσει με το ΣΥΡΙΖΑ. Ποιον ΣΥΡΙΖΑ; Υποθέτω την ηγετική ομάδα που φιλοδοξεί να παραμείνει ηγετική και την επομένη των εκλογών δοθέντων τότε και των συσχετισμών της κοινοβουλευτικής ομάδας.

Συνεπώς, όσοι ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ για να φύγουμε από την ΕΕ (και είναι πολλοί), ή για να προστατεύσουν τη συντεχνία τους, ή να ανακτήσουν τα προνόμιά τους, ή για να φύγουμε από τη λιτότητα, καλόν είναι να το ξανασκεφτούν. Τα πράγματα είναι υπό έλεγχο και τον έλεγχο δεν θα τον έχει καμιά ελληνική κυβέρνηση. Το θέμα είναι αν η όποια αυριανή κυβέρνηση μας προκύψει θα έχει τη διάθεση να υλοποιήσει μεταρρυθμίσεις δίκαιες κατά το δυνατόν, σε αναπτυξιακή κατεύθυνση που θα απελευθερώνουν την οικονομία και θα ανοίγουν την κοινωνία και δεν θα καταφύγει σε κρυφτούλι με τους εταίρους όπως έκανε η απερχόμενη. Γιατί η συγκυβέρνηση δεν έκλεισε τη συμφωνία φοβούμενη ότι αν προχωρούσε στις απαιτούμενες ρυθμίσεις δεν θα εύρισκε ούτε την ψήφο της στις κάλπες. Το θέμα δεν είναι ποιος θα τολμήσει να πάει κόντρα στο αντιμεταρρυθμιστικό ρεύμα, αλλά πως θα διαχειριστεί το πολιτικό κόστος από τις μεταρρυθμίσεις που του επιβάλει το πρόγραμμα; Γιατί ο άλλος δρόμος είναι η έξοδος.

Υπάρχει όμως ένα ακόμα πρόβλημα που αφορά την καθημερινότητα του Έλληνα. Αν υπάρξει τόσο θεαματική τούμπα στη σχέση με τους εταίρους ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο της ματαίωσης του προγράμματος των ζουρνάδων; Γιατί κάτι θα πρέπει να δώσει αυτή η Αριστερά στους παλιούς και νέους φίλους της που προσδοκούν κάτι από το κορυφαίο γεγονός της «πρώτης φοράς Αριστερά». Γιατί ο κόσμος που ψηφίζει σήμερα ΑΡΙΣΤΕΡΑ δεν θέλει προφανώς αυτές τις μεταρρυθμίσεις. Οι περισσότεροι δεν θέλουν καμιά μεταρρύθμιση. Και εδώ ανοίγεται ένα πεδίο δόξης λαμπρό. Το μάρμαρο θα πληρώσουν όλοι εκείνοι οι τομείς που δεν εμπίπτουν στο στενό κορσέ του μνημονίου. Η δημόσια τάξη, η παιδεία, ο πολιτισμός, η δημόσια διοίκηση, οι υπηρεσίες.

Φυσικά και δεν θα γίνει καμιά αξιολόγηση ΔΥ, θα περιοριστεί ο ελεγκτικός ρόλος των διευθυντών, ενώ η συνδικαλιστική νομενκλατούρα μπορεί να ελπίζει σε μέρες μεγάλης δόξας. Αυτή αναμένεται να αναλάβει και τη διοίκηση του κράτους. Οργανισμοί και διευθύνσεις που έκλεισαν θα ανοίξουν και πάλι και το προσωπικό που μετακινήθηκε θα βρει ξανά την ησυχία του. Δημόσιο και κάθε μέρα γιορτή.

 Όταν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ,  κλείνουν εδώ και χρόνια το μάτι στους «αναρχοαυτόνομους» και εισηγούνται αφοπλισμό των αστυνομικών στις διαδηλώσεις είναι απορίας άξιο ποιος θα διευθύνει το κυνήγι της αριστερής τρομοκρατίας η οποία αναμένεται να ισχυροποιηθεί.

Αλήθεια τι θα είναι η κρατική τηλεόραση την επόμενη μέρα; Σύμφωνα με προεκλογικές διακηρύξεις αναμένονται νεοκομμουνιστικές κρατικές παρεμβάσεις και στο χώρο του πολιτισμού με ότι αυτό συνεπάγεται.

Ειδικά στην εκπαίδευση σχεδιάζεται μια βίαιη επιστροφή στο παρελθόν. Θα καταργηθεί η δευτεροβάθμια τεχνική εκπαίδευση (υποθέτω παγκόσμια πρωτοτυπία),  θα χαλαρώσει ακόμα περισσότερο το σχολείο με την κατάργηση της Τράπεζας Θεμάτων και την αραίωση των εξετάσεων. Ήδη οι μαθητές παράτησαν το διάβασμα γιατί ακούνε ότι θα καταργηθούν οι εξετάσεις. Η ματαίωση του προγράμματος της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών δεν θα διώξει απλά το «φόβο» αλλά θα επαναφέρει και την ανεμελιά. Δημόσιο και κάθε μέρα γιορτή.
Τα πανεπιστήμια θα επανέλθουν στο θεσμικό πλαίσιο του 1982 για να ανασάνει επιτέλους σύσσωμο το καθηγητικό κατεστημένο. Η συμμετοχή των φοιτητών και των διοικητικών στις εκλογές των οργάνων επανέρχεται, το νέο άσυλο  εγγυάται την απρόσκοπτη καταστροφή των ιδρυμάτων από όποιον το επιθυμεί.  Φυσικά θα γίνουν ρυθμίσεις ώστε να ξεκοπούν παντελώς από το «παγκόσμιο νεοφιλελεύθερο εκπαιδευτικό σύστημα». Δεν ξέρω αν το δέλεαρ συμμετοχής στα προσοδοφόρα διεθνή προγράμματα θα κολώσει τους αριστερούς μεταρρυθμιστές. Γιατί υπάρχει και το μεροκάματο. Αλήθεια όλοι αυτοί που καθοδήγησαν και χρησιμοποίησαν τις καταλήψεις ως άξονα εκπαιδευτικής πολιτικής ποια στάση θα κρατήσουν αύριο απέναντι στο φαινόμενο που προφανώς και θα συνεχιστεί,  αν δεν ενταθεί,  ως μέσο πίεσης; Υποθέτω ότι θα συνεχίσουν να το υποθάλπουν μιας και αυτό βολεύει και πολλούς εντός των τειχών.

Όσο η Ελλάδα θα προσαρμόζεται οικονομικά στις ευρωπαϊκές επιταγές, τόσο οι κοινωνικοί  θεσμοί  θα απομακρύνονται από το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Γιατί αυτό θα βρει άφθονους θιασώτες μέσα στους πολίτες που αρέσκονται να ζουν σε ένα τριτοκοσμικό περιβάλλον για να κάνουν πιο εύκολα τις δουλειές τους. ¨Όπως ήξεραν, δηλαδή. Θα γίνει μια προσπάθεια να αναπληρωθούν οι κωλοτούμεπες στο δανειακό ζήτημα, με την πλήρη αποκατάσταση των συνηθειών του Έλληνα, πασπαλισμένη με μπόλικη επαναστατική ρητορεία.

Φυσικά όλα αυτά δεν οδηγούν σε καμιά ανάπτυξη και έξοδο από την κρίση, σε κανένα εκσυγχρονισμό. Αυτή όμως είναι και η επιδίωξη του ΣΥΡΙΖΑ. Ένα κόμμα που μισεί την Ευρώπη και τον καπιταλισμό είναι αδύνατον πολιτιστικά και πολιτικά να επιδιώξει τη μεταρρύθμιση θεσμών που θωρακίζουν αυτά που μισεί.

Εδώ είναι και ο ρόλος των μικρότερων κομμάτων που θα θελήσουν  να συνδράμουν, με όποιο τρόπο, μια κυβέρνηση με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ. Διότι ο ρόλος τους θα είναι να προστατεύσουν την κοινωνία από τον πολιτιστικό χειμώνα που θα θελήσουν να της επιβάλλουν  οι νέοι κυβερνώντες. Δυστυχώς θα είναι πολύ δύσκολο  μικρότερα κόμματα όπως ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ή το ΠΑΣΟΚ να επιβάλλουν τις απόψεις τους που προφανώς απέχουν πολύ από τις αριστερές εμμονές των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Θα πρέπει να διαθέτουν ικανότατα αλλά και χαλκέντερα στελέχη με ξεκάθαρες υλοποιήσιμες προτάσεις για να αντιπαρατεθούν στην παράνοια. Είναι σαφές ότι πολλοί νόμοι και ρυθμίσεις της παρούσας κυβέρνησης θέλουν ξήλωμα. Αλλά ποιοι θα είναι αυτοί που θα τους αντικαταστήσουν και προς ποια κατεύθυνση θα στρέψουν την κοινωνία μας; Η αναπαλαίωση είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την επομένη των εκλογών.  Ακόμα και στην περίπτωση της αυτοδυναμίας, ο ρόλος των κομμάτων του κέντρου θα είναι καίριος. Γιατί κάποιοι πρέπει να προστατεύσουν την αστική δημοκρατία η οποία και θα δεχθεί περιφερειακά πλήγματα αλλάζοντας τις σταθερές στην καθημερινότητα των Ελλήνων.

Γι’ αυτό κόμματα σαν ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ πρέπει να βγουν ενισχυμένα από την εκλογική μάχη. Με έμπειρα πολιτικά στελέχη στη βουλή. Γι αυτό όλες οι μεταρρυθμιστικές δυνάμεις αυτής της χώρας, όλη η προοδευτική διανόηση, θα πρέπει να έχει ισχυρή φωνή στις δύσκολες μέρες που έρχονται. Γι αυτό το προοδευτικό κέντρο θα πρέπει να αποκτήσει γερή ραχοκοκαλιά και ρίζες μέσα στην κοινωνία.

Γιατί το καθήκον τους δεν θα είναι απλά να αλλάξουν τη χώρα χωρίς να τη γκρεμίσουν. Θα είναι και να την προστατεύσουν από την επιστροφή στο παρελθόν. Η πιθανή αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ένα καταστρεπτικό ενδεχόμενο για όλους μας. Μένει να δούμε αν ο χώρος του μεταρρυθμιστικού κέντρου μπορεί να συσπειρωθεί και να αντιτάξει μια συνολική και στιβαρή πρόταση. Για τη μεθεπόμενη μέρα.