ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

malinconia di Settembre

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Υπάρχουν πολλών ειδών πλαστά πτυχία. Από κάποια φαίνεται ότι υπήρχε συνεργασία εκ των έσω. Σε αυτήν την περίπτωση προβλέπονται κυρώσεις για αυτούς που βοήθησαν να εκδοθούν; Θα άξιζε να μαθαίναμε και την εποχή που ήκμασε η σχετική φάμπρικα.

Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2014

Η δημόσια διοίκηση είναι φετίχ


του Αλέξανδρου Φιλιππίδη
Το νόμισμά μας, για την αξιωματική αντιπολίτευση, όπως εκφράστηκε από τα πλέον επίσημα χείλη, δεν είναι φετίχ, ενώ για τη συμπολίτευση μπορούμε να εικάσουμε ότι είναι. Στόχος του παρόντος άρθρου είναι να επισημάνει τη σημασία ενός άλλου, παραμελημένου, αν όχι εντελώς ξεχασμένου, «φετιχισμού». Το κύριο μέλημά μας, το πολιτικό εκείνο υποκείμενο το οποίο πρέπει να έχει πολύ μεγάλη, την υπέρτατη, σημασία για πολίτες και πολιτικούς είναι η δημόσια διοίκηση, ο τρόπος οργάνωσης και λειτουργίας του κράτους μας. Η δημόσια διοίκηση (ΔΔ) πρέπει να είναι το φετίχ.
Στην ΔΔ πρέπει να δώσουμε όλη την προσοχή και το ενδιαφέρον μας. Σε αυτό το θέμα λοιπόν θα αφιερώσουμε πέντε επόμενα, αναλυτικά, ίσως και κουραστικά άρθρα, των οποίων το παρόν αποτελεί εισαγωγή. Τα επόμενα άρθρα θα καταπιαστούν κυρίως με την αξιολόγηση στη ΔΔ, αλλά και με την επιλογή προϊσταμένων. Επειδή θα γίνει αναφορά σε πολλές λεπτομέρειες των πρόσφατων νόμων 4250/2014 και 4275/2014, προτάσσουμε σήμερα το άρθρο αυτό, ώστε να θέσουμε ένα γενικό πλαίσιο.
Μέσα στις πολλές ‘ανθυπολεπτομέρειες’ των τωρινών ‘μεταρρυθμίσεων’ στη ΔΔ μπορεί κανείς να χάσει το ‘δάσος’. Το κυρίως ζητούμενο σε όποιες αλλαγές, ο βασικός στόχος, πρέπει να είναι διττός:
Πρώτον, η μείωση των λειτουργικών δαπανών του Δημοσίου που αντιστοιχούν στο ίδιο παραγόμενο ‘προϊόν’, δηλαδή η αύξηση της αποδοτικότητας των δημοσίων υπηρεσιών. Για κάθε ευρώ που πληρώνουμε πρέπει να μεγιστοποιήσουμε το όφελος, την ποιότητα και ποσότητα της παρεχόμενης υπηρεσίας.
Δεύτερον, η μείωση των λεγόμενων ʼδιοικητικών βαρώνʼ, δηλαδή της γραφειοκρατίας, άρα η μείωση της αρνητικής επίδρασης της γραφειοκρατίας αυτής στο ΑΕΠ. Τα διοικητικά βάρη κοστίζουν στην οικονομία μας τουλάχιστον το 6.5% του ΑΕΠ, σύμφωνα με τη μελέτη του ΟΟΣΑ που πρόσφατα παραδόθηκε στο ΥΔΜΗΔ. Μ’ άλλα λόγια, κάθε ώρα που ο ιδιώτης εργοδότης ή εργαζόμενος ξοδεύει στα γκισέ των υπηρεσιών του Δημοσίου είναι μια ώρα λιγότερη, μια ώρα χαμένη για την πραγματική, παραγωγική, δημιουργική του εργασία. Κάθε επιπλέον ώρα επαφής με τη ΔΔ ‘κοστίζει’ μονάδες ΑΕΠ.
Στους στόχους αυτούς πρέπει να προστεθεί και ο στόχος της δικαιοσύνης, δηλαδή της ισονομίας, των ίσων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων (των πολιτών) απέναντι στη ΔΔ αλλά και (των υπαλλήλων) εντός της ΔΔ. Η δικαιοσύνη είναι στόχος ηθικός αλλά και πρακτικά οικονομικός (ωφελιμιστικός) επίσης: η δίκαια κοινωνία είναι (και) μια πιο παραγωγική και οικονομικά εύρωστη κοινωνία.
Με τους στόχους αυτούς νομίζω θα συμφωνήσουν οι περισσότεροι εξ ημών. Κάπου εδώ τίθεται επομένως το μείζον ερώτημα: οι τωρινές μεταρρυθμίσεις στη ΔΔ εξυπηρετούν και προάγουν τους παραπάνω στόχους;
Η απάντηση πρέπει να είναι ένα κατηγορηματικό όχι. Δεν εξυπηρετούν και δεν προάγουν τα παραπάνω οι ατελέστατες τωρινές προσπάθειες. Και εξηγούμαι.
Σαν δυο (Σεφερικές!) μυλοπέτρες συνθλίβουν τη ΔΔ και το κράτος μας πρώτον οι υπεράριθμοι (ωσεί απειράριθμοι) φορείς και οργανισμοί και δεύτερον οι εξίσου υπεράριθμοι/απειράριθμοι νόμοι και ρυθμίσεις (ΠΔ, ΚΥΑ, ΠΥΣ, εγκύκλιοι: αμφιβάλλω αν ξέρουν όλοι τι σημαίνουν όλα αυτά τα αρκτικόλεξα!).
Πιο αναλυτικά, ως προς τον αριθμό φορέων του Δημοσίου, εκδόθηκαν οι νόμοι 3895/2010 – ΦΕΚ 206 A΄, 4002/2011 – ΦΕΚ 180 A΄ (άρθρα 56-65) και 4109/2013 – ΦΕΚ 16 A΄ (άρθρα 1-13), με τις ρυθμίσεις των οποίων καταργήθηκαν ή συγχωνεύθηκαν υπηρεσίες, οργανισμοί και λοιποί φορείς του Δημόσιου Τομέα και τέθηκαν υπό καθεστώς λύσης και εκκαθάρισης ανώνυμες εταιρείες τις μετοχές των οποίων κατέχει στο σύνολό τους ή κατά πλειοψηφία το Ελληνικό Δημόσιο. Δόθηκε εξουσιοδότηση, με τις διατάξεις του άρθρου 66 του Ν. 4002/2011, όπως τροποποιήθηκε και ισχύει, για την έκδοση κοινών υπουργικών αποφάσεων, με περιεχόμενο αυτών την κατάργηση ή συγχώνευση ή αναδιάρθρωση 11 μεγάλων φορέων του δημοσίου ή και άλλων Ν.Π.Ι.Δ. και Δημοσίων Επιχειρήσεων, προκειμένου να μειωθεί η άμεση ή έμμεση επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού ή να εξορθολογιστεί το κόστος λειτουργίας τους (π.χ. κατάργηση ΕΡΤ-Α.Ε.). Προβλέφθηκαν, με άλλες νομοθετικές ή κανονιστικές πράξεις που προωθήθηκαν αυτοτελώς από τα καθ΄ ύλην αρμόδια υπουργεία, καταργήσεις ή συγχωνεύσεις ή άλλου είδους αναδιαρθρώσεις λοιπών υπηρεσιών, οργανισμών και φορέων του δημόσιου τομέα. Αναλυτικός εν προκειμένω κατάλογος δεν υπάρχει, κάθε εκτίμηση είναι κατά προσέγγιση. Τον Ιανουάριο του 2014, οι Επιτροπές Αξιολόγησης των Υπουργείων (ορίσθηκαν το Σεπτέμβριο 2013) κατέθεσαν τις προτάσεις τους στο ΥΔΜΗΔ, με βάση τις οποίες καταργήθηκαν/ συγχωνεύθηκαν 21 οργανισμοί το Μάρτιο 2014 (Ν. 4520/2014). Ωστόσο, ουδέποτε δημοσιοποιήθηκαν έστω οι περιλήψεις των εκθέσεων αξιολόγησης για τα σενάρια μεταρρύθμισης των φορέων που δεν καταργούνται ή συγχωνεύονται.
Κι ύστερα από όλον αυτό το νομοθετικό ‘οργασμό’ τι έχουμε; Μόνο 119 καταργήσεις-συγχωνεύσεις που έλαβαν χώρα από το 2010 μέχρι το 2014 (κυριολεκτικά σταγόνα στον ωκεανό), οι οποίες έγιναν σχεδόν όλες με τεράστια έξωθεν πίεση, δίχως καμία εσωτερική κυριότητα της διαδικασίας, χωρίς σχέδιο και, το σημαντικότερο, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη το δημόσιο συμφέρον: την κατάσταση που θα προκύψει για τους πολίτες, τους οποίους οι καταργημένοι φορείς υποτίθεται πως θα εξυπηρετούσαν. Εν γένει, μάλιστα, προκρίθηκαν οι συγχωνεύσεις ή, στην περίπτωση της ΕΡΤ, το αυτοσχεδιαστικό, ωσεί αυθαίρετο και πάντως τραυματικό ‘κλείσιμο’ και, κατόπιν, η σταδιακή επαναπρόσληψη αριθμού υπαλλήλων ίσου με τον αρχικό, των μουσικών συνόλων της ΕΡΤ, νυν ΝΕΡΙΤ, συμπεριλαμβανομένων. Δεν έχω τίποτα με τα ‘Μουσικά Σύνολα’, η κριτική μου είναι προς τα άβουλα ‘Πολιτικά Συνονθυλεύματα’ των νομοθετημάτων, υπουργικών αποφάσεων κτλ.! Πόσο μειώθηκαν οι λειτουργικές δαπάνες λόγω των συγχωνεύσεων. Καθόλου σχεδόν, αφού συγχωνεύοντας δυο ελλείμματα είναι φύσει αδύνατον να παραχθεί…πλεόνασμα!
Ομοίως και ακόμα χειρότερα με το ‘άχθος’ της πολυνομίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία, η Βουλή ψηφίζει ένα νομοθέτημα κάθε 55 ώρες. Στα τελευταία 30 χρόνια οι Έλληνες βουλευτές έχουν ψηφίσει περισσότερους από 4.000 νόμους ενώ έχουν εκδοθεί περισσότερες από 110.000 υπουργικές αποφάσεις, Τα τελευταία 20 χρόνια ψηφίστηκαν 2.178 νόμοι, ενώ εκδόθηκαν 14.248 προεδρικά διατάγματα και 17.638 υπουργικές αποφάσεις, δηλαδή ένα σύνολο από 35.153 νομικές ρυθμίσεις. Ενδεικτικά της ελληνικής ‘ιδιαιτερότητας’ (κοινώς παραφροσύνης) με την πολυνομία είναι ότι για το ασφαλιστικό ισχύουν πάνω από 1.100 διατάξεις, η πολεοδομική νομοθεσία καταγράφεται σε 130 τόμους ή 25.000 σελίδες, ενώ μόνο την τελευταία τριετία έχουν ψηφιστεί 20 φορολογικοί νόμοι (μόνο το 2013 εκδόθηκαν 695 φορολογικές εγκύκλιοι).
Για την εφαρμογή ενός νόμου, χρειάζονται περίπου 17 προεδρικά διατάγματα και υπουργικές αποφάσεις. Επειδή αυτό κατά κανόνα δεν γίνεται, το αποτέλεσμα είναι οι νόμοι να παραμένουν ανενεργοί. Ενδεικτικό είναι το παράδειγμα του νομοσχεδίου για την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας στην έκδοση άδειας λειτουργίας νέας επιχείρησης. «Άδεια επιχείρησης με μια υπογραφή» ήταν το σλόγκαν , ωστόσο για την εφαρμογή αυτού του νόμου απαιτούνται δεκάδες άλλες υπογραφές και κάνεις δεν ξέρει πότε και εάν θα εφαρμοστεί.
Επίσης χαρακτηριστικό είναι ότι για να οριστούν οι αρμοδιότητες των υπουργείων της κυβέρνησης χρειάζονται μία σειρά από νόμους, ενώ αναγκαία είναι και η έκδοση προεδρικού διατάγματος για την εισαγωγή μιας νέας αρμοδιότητας ή την υλοποίηση μιας νομοθετικής αλλαγής. Αντιπροσωπευτικό της κατάστασης είναι το παράδειγμα του υπουργείου Οικονομικών, όπου για την περίοδο 1996-2011 έχουν οριστεί ή τροποποιηθεί με νόμο 537 αρμοδιότητες, 1.449 με προεδρικά διατάγματα και 284 με υπουργικές αποφάσεις. Αντίστοιχα είναι τα νούμερα της κεντρικής κυβέρνησης: 2.890 αλλαγές αρμοδιοτήτων με νόμο, 11.018 με προεδρικά διατάγματα και 3.191 με υπουργικές αποφάσεις. Αυτό μας κάνει κατά μέσον όρο 1.140 τροποποιήσεις κυβερνητικών αρμοδιοτήτων τον χρόνο, δηλαδή 3,1 τροποποιήσεις κυβερνητικών αρμοδιοτήτων την ημέρα!
Ζαλιστήκατε; Ελπίζω πως όχι, γιατί υπάρχει και συνέχεια, στο επόμενο άρθρο της σειράς!
Ο Αλέξανδρος Φιλιππίδης είναι συγγραφέας-εκπαιδευτικός, μέλος της Πανελλήνιας Επιτροπής του Ποταμιού
ΥΓ. Για την συλλογή πολλών στοιχείων περί υφιστάμενης κατάστασης, ευχαριστώ ιδιαίτερα τους Αλέξανδρο Μπουντούρη και Γρηγόρη Ευθυμίου, μέλη της Επιτροπής Επεξεργασίας Προγράμματος («Επιτροπή Δια Ταύτα») του Ποταμιού.
* O Αλέξανδρος Φιλιππίδης είναι μέλος της Πανελλήνιας Επιτροπής 
9 Σεπτεμβρίου 2014, metarithmisi.gr

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Θέλω να μιλάς


Ηλίας Κανέλλης από τα ΝΕΑ

Τα ξημερώματα της 18ης Σεπτεμβρίου 2013 στον Πειραιά ένας εργάτης, πατέρας δύο παιδιών, μέλος ενός λόχου χρυσαυγιτών, μαχαίρωσε μέχρι θανάτου τον Παύλο Φύσσα. Ενα πρόσωπο με κοινωνική δράση που, μεταξύ των άλλων, ήταν μουσικός και είδωλο του χιπ χοπ με το ψευδώνυμο Killah P. Δεν ήταν το πρώτο θύμα της οργάνωσης, στο παρελθόν είχαν υπάρξει καταγγελίες για οργανωμένες βιαιοπραγίες κυρίως κατά μεταναστών, ενώ τουλάχιστον ένας Πακιστανός, ο Σαχζάτ Λουκμάν, είχε δολοφονηθεί από μέλη της ίδιας οργάνωσης. Αλλά ο θάνατος του Φύσσα πολλαπλασίασε την πίεση προς τους θεσμούς, που κινητοποιήθηκαν παραπέμποντας τους πρωτεργάτες της Χρυσής Αυγής με τη βαριά κατηγορία της σύστασης εγκληματικής συμμορίας.
Γιατί όμως η νεοναζιστικής ιδεολογίας και πρακτικών οργάνωση να θέσει στο στόχαστρο έναν μουσικό, μάλιστα ενός ιδιώματος που δεν κινείται στην περιοχή της ποπ κουλτούρας; Αφενός, διότι οι χρυσαυγίτες δεν θεωρούν το συγκεκριμένο ιδίωμα μουσική αλλά, σύμφωνα με σημείωμα στο περιοδικό τους, έκφραση «νέγρων» εγκληματιών που βρωμίζουν τα αθάνατα εθνικά ιδεώδη. Αφετέρου, διότι το χιπ χοπ, ως στρατευμένο κίνημα του δρόμου, προβάλλει ως ταυτότητα τον αντιναζιστικό χαρακτήρα του. Κάτι περισσότερο: απευθύνεται όχι στη μεσαία τάξη και γενικότερα στις κοινωνικές ομάδες που κατά κάποιον τρόπο έχουν πρόσβαση στη γνώση, στην εργασία, στην κοινωνική ένταξη αλλά, μάλιστα με ελκυστικό τρόπο, κυρίως σε ένα κοινό που, δυνάμει, θα μπορούσε να είναι το προνομιακό κοινό του ναζισμού: αποκλεισμένοι, άνεργοι χωρίς εύκολη πρόσβαση στη γνώση που θα τους οδηγήσει μακριά από τη γειτονιά...

Την ίδια στιγμή που η Χρυσή Αυγή αναζητεί στις γειτονιές και στα σχολεία πιτσιρικάδες που θα μυηθούν στις ιδέες της φυλής, του αίματος, του επιθετικού εθνικισμού και του μίσους για όσους δεν τους μοιάζουν, στα ίδια μέρη άλλες ομάδες συντονίζονται σε μια κοινή κουλτούρα κάτω από τέσσερα χαρακτηριστικά: τη ραπ, το μπρέικ ντανς, το ντι τζέιινγκ και τα γκραφίτι. Μέσα από τη μουσική, την κίνηση, το χρώμα και μια ποίηση άμεση και εξομολογητική, ένας ολόκληρος αποκλεισμένος κόσμος μαθαίνει τη συνύπαρξη μέσα από τις διαφορές.

Δεν είναι άγιοι, και δεν θα μπορούσαν να είναι οι χιπχοπάδες. Αλλά είναι ζωντανοί και ανοιχτοί. Πρόσωπα που παλεύουν για την ένταξη και την έκφραση, πρόσωπα που μαθαίνουν ταυτόχρονα τη συλλογικότητα αλλά και την πίστη στον εαυτό τους. Γι' αυτό ο Killah P, το είδωλό τους, βρέθηκε στο στόχαστρο της Χρυσής Αυγής - μιας κουλτούρας του μίσους και του αποκλεισμού.

Απέναντι στην κουλτούρα αυτή, και στο μαχαίρι της, βρέθηκε ο Killah P/Παύλος Φύσσας. Διεκδικώντας ό,τι λέει στον τίτλο του το πιο δημοφιλές τραγούδι ενός άλλου χιπχοπά, που παρουσιάζεται με το ψευδώνυμο Ηρωας: «Θέλω να μιλάς». Σε αντίθεση με τον χρυσαυγίτη Ματθαιόπουλο που τραγουδούσε «Μίλα ελληνικά ή ψόφα».

Έργο τρόμου η διακυβέρνηση της χώρας


To σημείωμα του Tonchev Plamen

Η τελευταία δημοσκόπηση της Metron Analysis έχει ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον, όσο ακριβώς και ανησυχητικό, εύρημα:
- Το 68% των ερωτηθέντων κρίνει αρνητικά την κυβέρνηση έναντι 26% που έχει θετική γνώμη.
- Το 68% των ερωτηθέντων αξιολογεί αρνητικά την αξιωματική αντιπολίτευση έναντι 22% που την κρίνει θετικά.

Εάν ευσταθεί αυτό, δεν πρόκειται για απλή ισοπαλία. Πρόκειται για ισορροπία τρόμου! Είναι η αποτύπωση του απόλυτου αδιεξόδου ως προς τη διακυβέρνηση της χώρας. 

Στην περίπτωση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι για τη δυσπιστία των πολιτών:
- Η φθορά των δύο κομμάτων της συγκυβέρνησης είναι αναμενόμενη, χωρίς βέβαια αυτό να αποτελεί δικαιολογία. Τα κόμματα που κυβέρνησαν την Ελλάδα τα τελευταία 40 χρόνια έχουν ταυτιστεί με το "μοντέλο" (ο Θεός να το κάνει μοντέλο ...) που χρεοκόπησε με πάταγο το 2009. Παρόλα αυτα, οι πολίτες τούς έδωσαν την εντολή να βγάλουν τη χώρα από την κρίση - ελλείψει άλλης αξιόπιστης πολιτικής δύναμης ικανής να το κάνει. 
- Μετά από δύο χρόνια συγκυβέρνησης, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν καταβάλλουν το τίμημα επώδυνων διαρθρωτικών αλλαγών που προώθησαν. Πληρώνουν το τίμημα της άβουλης στάσης τους και της αποτυχίας τους να προωθήσουν αυτές τις αναγκαίες αλλαγές.

Η περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ είναι εξίσου αποκαρδιωτική:
- Είναι φανερό ότι οι πολίτες, όντας υποψιασμένοι πια και ιδιαίτερα καχύποπτοι, δεν χάφτουν εύκολα εξαγγελίες βγαλμένες από τα "χρονοντούλαπα της ιστορίας". Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν συμπεριφέρεται απλά ως φθηνή ιμιτασιόν του παλιού λαϊκίστικου ΠΑΣΟΚ, αλλά ως κακέκτυπό του.
- Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πείσει ότι διαθέτει πρόγραμμα με αρχή, μέση και τέλος. Οι αντιφατικές τοποθετήσεις στελεχών του για πλήθος θεμάτων υποδηλώνουν ότι το ακριβές όνομα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα έπρεπε να είναι "Συνονθύλευμα Ριζοσπαστικής Αριστεράς" κι όχι "Συνασπισμός".

Μ'αυτά και μ'αυτά, η αγωνία στο θρίλερ που παρακολουθούμε κορυφώνεται. Και αφού δεν μπορούμε να κλείσουμε την τηλεόραση, περιμένουμε πως και πως να εξαφανιστούν από μπροστά μας οι αποκρουστικοί πρωταγωνιστές του έργου τρόμου. Η επόμενη ταινία μπορεί να είναι ακόμα χειρότερη, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι όπου νά'ναι θα πέσουν οι τίτλοι τέλους του έργου που βλέπουμε τώρα. 

Π.

Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

Ελληνική Επανίδρυση


του Δημήτρη Κουμάνταρου

200 χρόνια κοντά μετά το 1821, η Ελλάδα έχει ανάγκη την ιστορική της επανίδρυση.
Ο κόσμος όλος, ο πλανήτης, είναι αλληλένδετος. Μα κάθε τόπος και κάθε λαός έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, που αλληλεπιδρούν με το παγκόσμιο γίγνεσθαι.
Το σύγχρονο ελληνικό κράτος και η σύγρονη ελληνική κοινωνία χαρακτηρίζονται από την πρώτη στιγμή της συγκρότησής τους το 1828 από μιαν ανέχεια, η οποία διατρέχει με διάφορες μορφές το σύνολο της νεοελληνικής ιστορίας μέχρι και σήμερα.
Η ανέχεια είναι «ιδρυτική». Η Ελλάδα δεν είχε, τότε το 1828, από μόνη της τις δυνάμεις να απαλλαχθεί από τον Οθωμανικό ζυγό και να συγκροτήσει την κοινωνία της. Χρειάστηκε την παρέμβαση- βοήθεια των μεγάλων δυνάμεων της εποχής.
Το δίπολο ανέχειας-παρέμβασης έχει έκτοτε πολλά επεισόδια, μεταξύ άλλων:
Τη δολοφονία από Έλληνες του πρώτου Έλληνα κυβερνήτη, αλλά και υπουργού εξωτερικών της τσαρικής Ρωσσίας, Καποδίστρια. Τη διακυβέρνηση της χώρας για κοντά 140 χρόνια από αλλοδαπούς βασιλείς. Τα απανωτά πραξικοπήματα από δικτάτορες. Τον εθνικό διχασμό και τον εμφύλιο. Τις απανωτές πτωχεύσεις-διασώσεις-εποπτείες.
Η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα με μεγάλη ιστορία, που βρίσκεται σε ένα κομβικό σημείο πάνω στον πλανήτη. Δεν θα πάψει να εξαρτάται από την παγκόσμια ιστορία και να επηρεάζεται από μεγάλες χώρες.
Όμως, μπορεί και πρέπει 200 χρόνια μετά το 1821, να αναμετρηθεί και με τη δική της ανέχεια. Αυτήν που επιτρέπει, σε ξένους υπέρμετρα κι άστοχα να αναμειγνύονται στις δικές μας υποθέσεις και σε δικούς μας τυχάρπαστους να διαφεντεύουν την οικονομική και πολιτική μας ζωή.
Το ζητούμενο είναι η αναγέννηση, η ανασυγρότηση, η επανίδρυση της Ελλάδας. Δίχως μια τέτοια στόχευση ούτε τα άμεσα και δραματικά μας προβλήματα μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά, ούτε να βάλουμε στέρεες βάσεις για το μέλλον της χώρας.
Τα συστατικά στοιχεία του περιεχομένου αυτής της επανίδρυσης θα τα αναζητήσουμε στην αναίρεση των αντιλήψεων και των πρακτικών που έβλαψαν και βλάπτουν τη χώρα. Ενδεικτικά:

1.Την Ελλάδα δεν θα τη σώσουν ή καταστρέψουν οι ξένοι αλλά εμείς οι ίδιοι. Από μας εξαρτάται η αξιοποίηση ή η απώλεια διεθνών ευκαιριών, η αντιμετώπιση διεθνών δυσκολιών.
2.Χωρισμένοι σε στρατόπεδα δίχως συλλογικότητα δεν πρόκειται να πετύχουμε τίποτα. Μια παλλαϊκή πανεθνική ανάταση απαιτεί την αξιοποίηση όλων ανεξαίρετα των δυνάμεων. Μέσα σε ένα πλαίσιο δημοκρατίας, διαφάνειας, ελευθερίας, δικαιοσύνης, αξιοκρατίας, αμοιβαίου ελέγχου.
3.Δίχως συστηματική μελέτη και προγραμματισμό όλων των εθνικών δράσεων το μπάχαλο που έχουμε από κοινού φτιάξει, δεν πρόκειται να αναταχθεί. Κανένας τομέας της δημόσιας ζωής δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένος. Δίχως να διαλύσουμε τη χώρα, όλα πρέπει να επαναξεταστούν από την αρχή και να επαναθεμελιωθούν. Το ελληνικό κράτος θα πρέπει για πρώτη φορά στη νεοελληνική ιστορία να γίνει δικό μας, όλων των Ελλήνων πολιτών που θα τους σέβεται και θα το σέβονται.
4.Η νοοτροπία του γρήγορου κι εύκολου πλουτισμού, η διασύνδεση πολιτικής-ΜΜΕ-επιχειρηματικότητας, η αδιαφάνεια στην απόκτηση και στη διοχέτευση του πλούτου, ληστρικές πρακτικές όπως το λαθρεμπόριο ή οι υπερτιμολογήσεις, η φοροδιαφυγή, το μπαξίσι, το ρουσφέτι, η αδιαφορία για το κοινωνικό σύνολο και το περιβάλλον, η ατομικιστική έλλειψη συνεργειών στην οικονομική δραστηριότητα, η απουσία αλληλεγγύης σε όσους στερούνται τα στοιχειώδη, η πολιτική δημαγωγία για εξ’ ουρανού οικονομικές παροχές, πρέπει να αντικατασταθούν από ένα νέο οικονομικό όραμα.
Που να προκρίνει τη σκληρή δημιουργική κι έντιμη δουλειά, την απόλυτη ελευθερία στην οικονομική δραστηριότητα και επιχειρηματικότητα μαζί με την απόλυτη διαφάνεια και τον απόλυτο κοινωνικό της έλεγχο, τη δίκαιη συμμετοχή όλων στις συλλογικές δαπάνες, την αλληλεγγύη στους αδυνάτους, τη μελέτη, τον προγραμματισμό, την καινοτομία, την ποιότητα και τη συνέργεια στην παραγωγή αγαθών κι υπηρεσιών.
5.Τέλος θέλουμε κι ένα νέο τύπου Έλληνα, μια πολιτισμική επανάσταση. Πως αλλιώς θα αλλάξουμε και θα επαναθεμελιώσουμε τη χώρα, αν δεν αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι που τη συναποτελούμε.

Στο χέρι μας είναι να είμαστε φιλότιμοι κι όχι κομπιναδόροι. Να αναλαμβάνουμε την ευθύνη μας και μην τη μεταθέτουμε σε άλλους. Δίχως να χάνουμε την ατομική μας ελευθερία και ιδιοσυγκρασία να είμαστε λιγότερο ατομιστές και περισσότερο συλλογικοί. Δίχως να χάσουμε τον αυθορμητισμό και τη σπιρτάδα μας, να είμαστε πιο μελετηροί και προγραμματισμένοι και λιγότερο τσαπατσούληδες. Να σεβόμαστε περισσότερο τους συμπολίτες μας, όπως θέλουμε να μας σέβονται κι αυτοί. Να είμαστε λιγότερο ξερόλες και μισαλλόδοξοι, περισσότερο ταπεινοί κι ανεκτικοί.
Η επαναθεμελίωση της παιδείας μας και του τρόπου λειτουργίας των ΜΜΕ θα βοηθήσουν δραστικά σε αυτήν την κατεύθυνση.

Ωραία ή λιγότερο ωραία όλα αυτά ή χρειάζονται κι άλλα, μα πως και ποιός θα τα κάνει;
Η ανάγκη της χώρας και το μέγεθος του εγχειρήματος προσδιορίζουν την απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Αν για να γίνει η επανάσταση του 1821, χρειάστηκε σε συνθήκες παρανομίας μια κρυφή Φιλική Εταιρεία, που συσπείρωσε ότι καλύτερο διέθετε τότε ο τόπος, για να επανιδρυθεί σήμερα η Ελλάδα σε συνθήκες νομιμότητας, χρειάζεται η φανερή συστράτευση όσο γίνεται περισσότερων δυνάμεων. Οι δυνάμεις αυτές υπάρχουν παντού κι είναι πολλές σε όλα τα κοινωνικά στρώματα σε όλες τις ηλικίες. Ιδιαίτερα η νέα γενιά αν πειστεί ότι ο σκοπός αξίζει τον κόπο, μπορεί να προσφέρει απρόσμενα πολλά. Το κλειδί είναι μια στοιχειώδης αίσθηση συνευθύνης και συμμετοχής. Αν θέλουμε να εξακολουθούμε ν’ αφήνουμε την Ελλάδα, τις τύχες μας και τις τύχες των νέων ανθρώπων, στα χέρια ιδιοτελών κομματικών στρατιών με ιδεολογικές, υπαρξιακές ή και οικονομικές ιδιοτελείς αγκυλώσεις, με ηγέτες αμφίβολου εμβέλειας, καμμιά φορά και καθόλου εμβέλειας, ήθους ή ικανοτήτων, τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Τα παλαιά πολιτικά κόμματα, περισσότερο αυτά που κυβέρνησαν, αλλά κι αυτά που δεν κυβέρνησαν αλλά δεν πήραν χαμπάρι από το επερχόμενο τσουνάμι, έχουν ευθύνη για το κατάντημα της χώρας. Ευθύνη έχουμε όμως κι εμείς όλοι οι Έλληνες πολίτες που τα ψηφίζαμε ή που σφυρίζαμε αδιάφορα.
Επειδή το επιζητούμενο εγχείρημα είναι ιστορικό και πανεθνικό, δεν έχει νόημα να εμπλακεί κανείς σε φτηνές κομματικές αντιπαραθέσεις. Το μόνο σίγουρο είναι, ότι η ανάταση δεν μπορεί να προέλθει και να στηριχθεί, παρά από νέες κυρίως πολιτικές δυνάμεις, που δεν είναι ποικιλότροπα εγκλωβισμένες στο παλαιό πολιτικό σύστημα. Όσοι από τα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα, τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, έχουν εν μέρει ήσυχη τη συνείδησή τους, συναισθάνονται το βάρος της ευθύνης τους και θέλουν να βοηθήσουν, δεν έχουν παρά να το πράξουν όχι από θέση ισχύος αλλά ταπεινά ισότιμα με τους άλλους συμπολίτες τους δίχως ιδιοτέλεια κι ανταλλάγματα. Κι όσοι από την Αριστερά κατανοούν, ότι δε φταίει μόνο η εφαρμογή αλλά και το ίδιο το θεολογικό υπόδειγμα και δεν επιθυμούν δεύτερους γύρους μετά τη Βάρκιζα, δεν έχουν παρά να συνδράμουν σε ένα πανεθνικό, όχι αριστερό γιατί είναι ατελές κι όχι δεδομένο γιατί θέλει μελέτη, επεξεργασία και συνεννόηση, πρόταγμα.
Το ΠΟΤΑΜΙ, ένα νέο πολιτικό κίνημα αδέσμευτο από ιδεολογικές, οικονομικές ή στείρες αυτοαναπαραγωγικές αγκυλώσεις, προσφέρεται σήμερα ως ο πιο κατάλληλος πολιτικός σχηματισμός, ικανός ν’ αποτελέσει το εφαλτήριο για την επανεκκίνηση της Ελλάδας. Η χωρίς αναστολές πλαισίωσή του κι από άλλους έντιμους κι άξιους συμπολίτες μας σε όλη την επικράτεια, που δεν θέλουν πια άλλο να απέχουν αλλά να συμμετέχουν, θα βοηθήσει στην ταχύτερη και πληρέστερη αντιμετώπιση της νέας ιστορικής πρόκλησης της χώρας.
Λιγότερο ή περισσότερο σύντομα μια νέα κυβέρνηση που θα προκύψει μέσα από εκλογές, θα κληθεί να διαχειριστεί σε ιδιαίτερα δυσμενείς εσωτερικές και διεθνείς συνθήκες τις τύχες μας. Η κυβέρνηση αυτή δεν θα είναι το τέρμα αλλά η αρχή του δρόμου. Κάθε αρχή και δύσκολη και σημαντική. Πρέπει ανεξάρτητα από τα τερτίπια του εκλογικού νόμου να εκφράζει την πλειοψηφία του λαού και να πλαισιωθεί από στελέχη κι επιτελεία με ισχυρή κι όχι δοτή προσωπικότητα, έντιμα και ικανά, δίχως οικονομικές εξαρτήσεις, κομματικές ή συντεχνιακές παρωπίδες. Με συναίσθηση της δυσκολίας του έργου τους και των ποικιλότροπων εμποδίων και παγίδων που θα βρούν στο δρόμο τους και με πρόβλεψη για την επόμενη και μεθεπόμενη μέρα. Η συζήτηση για την πλαισίωση αυτής της κυβέρνησης έχει την ίδια βαρύτητα με τη συζήτηση για το πρόγραμμά της.
Οι εκλογές προσφέρονται για δημαγωγία, η χώρα έχει και θα έχει ανάγκη μόνο την αλήθεια, όσο σκληρή κι επώδυνη κι αν είναι αυτή. Αυτός που θα την πει θάναι κι ο αυριανός ή ο μεθαυριανός πραγματικός νικητής.
Δημήτρης Κουμάνταρος
ΑΘΗΝΑ 12.9.2014


Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

Take Five (14-9-2014)



1. Χαλαρά θα βρει τους 180 η κυβέρνηση και θα εκλέξει πρόεδρο δημοκρατίας. Ο βουλευτής ένα πρωταρχικό στόχο έχει. Πως θα μείνει για περισσότερο χρόνο στη βουλή καθότι ο μισθός είναι 8-10 χιλιάρικα, άκοπα και με πρώτη θέση στα κανάλια. Ειδικά όταν το ρευστό πολιτικό τοπίο δεν εξασφαλίζει σε κανέναν την επανεκλογή του. Άσε που οι εκλογές θέλουν και χρήμα και οι εποχές είναι δύσκολες. Και να ρίξει την κυβέρνηση, γιατί; Για να προκληθεί ανακατωσούρα, να πιέζει η τρόικα, να μην μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να σχηματίσει κυβέρνηση, νάχουμε επαναληπτικές και κυβερνήσεις συνεργασίας με τους μυστήριους και ακόμα πιο αβέβαιο μέλλον; Και όλα αυτά πάνω που κάπως στρώνει το πράγμα, έρχονται φοροελαφρύνσεις και διορισμοί και οι καλοί πελάτες έχουν λαμβάνει και μαζί με αυτούς και κάτι ψίχουλα οι outsiders; Τώρα ήρθε η ώρα, όχι του Γιάννη Βαλαώρα, αλλά του βουλευτή. Ήρθε η ώρα να βολέψει και βολευτεί. Σιγά μην τρέχει για πουρνάρια. Εδώ και το γάμο αφήνει αν γίνει η στραβή και κινδυνεύει η επανεκλογή.

2. Κάθε που γίνονται οι πανελλαδικές ή βγαίνουν τα αποτελέσματα, ή ανοίγουν τα σχολεία θυμόμαστε την Παιδεία και λέει ο κάθε ένας την ατάκα του. Η επίσημη αντίληψη στη χώρα είναι ότι όλα τα παιδιά  μπορούν να μάθουν και να γίνουν τα πάντα. Αρκεί να έχουμε το κατάλληλο σύστημα, τα κατάλληλα βιβλία, τους κατάλληλους καθηγητές. Δεν «φταίει» ποτέ η φύση, δεν «φταίνε» τα παιδιά, φταίει το σύστημα. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλά από αυτά πιέζονται αφόρητα και τραυματίζονται σε μια απέλπιδα προσπάθεια να «πετύχουν», να γίνουν τα καμάρια των γονιών τους. Αυτή είναι και η κύρια αιτία που τα επαγγελματικά λύκεια έχουν το 20% του μαθητικού δυναμικού. Που ξοδεύονται εκατομμύρια κάθε χρόνο στα φροντιστήρια. Που μετά αδυνατούν να προχωρήσουν σε μια σχολή η δυσκολία της οποίας τα υπερβαίνει και μετατρέπονται σε αιώνιους φοιτητές. Που αν καταφέρουν να τελειώσουν γίνονται κακοί επαγγελματίες. Απλά, δεν κάνουν όλοι και όλες για επιστήμονες και μάλιστα υψηλού επιπέδου. Ακούγεται συνεχώς το περίφημο Φιλανδικό μοντέλο. Όσοι είμαστε της δουλειάς  ξέρουμε ότι είναι ένα τυπικό ευρωπαϊκό σύστημα εκπαίδευσης, δεν διαφέρει και πολύ από το δικό μας. Στη Φιλανδία όμως τα παιδιά διαβάζουν, διαβάζουν πολύ. Ίσως γιατί είναι τα καλοκαίρια τους μικρά και ατέλειωτοι οι χειμώνες. Γιατί λείπει το χρώμα.

3. Ζητάμε από τους πολιτικούς ταγούς καινοτόμες ιδέες και τους κρίνουμε αρνητικά όταν μας λένε κοινότυπα πράγματα. Μα σε τόσα χρόνια οικονομικής κρίσης έχουν ειπωθεί, έχουν κοπιαριστεί, έχουν υποσχεθεί τα πάντα. Δεν έχει εφαρμοστεί όμως τίποτα. Το ζήτημα είναι ποιος θα τολμήσει ως εξουσία να κάνει κάτι, το ελάχιστα διαφορετικό από το υπάρχον. Να δοκιμάσει. Η καινοτομία προϋποθέτει αλλαγές και ανατροπές. Ποιος είναι έτοιμος να τις υποστεί; Όλοι ομνύουν στην αποκέντρωση. Λέω εγώ ότι τα σχολεία πρέπει να ανήκουν στους δήμους. Ο δήμος να εκλέγει ένα σοβαρό εκπαιδευτικό συμβούλιο και αυτό να διοικεί τα σχολεία της περιοχής του. Να επιλέγει τους διευθυντές, τους δασκάλους και το βοηθητικό προσωπικό από μια δεξαμενή εκπαιδευμένων, πιστοποιημένων και αξιολογημένων στελεχών. Οι δάσκαλοι να κρίνουν τα προγράμματα σπουδών που θα ακολουθήσουν, τους τρόπους διδασκαλίας, τις ειδικότητες, τα μέσα κλπ. Το Υπουργείο Παιδείας απλά να τους παρέχει την υποστήριξη. Ο δήμος να αναλαμβάνει και το οικονομικό κόστος και τον ανάλογο έλεγχο.  Και τι θα γίνει αν επιλέξει ως στελέχη κολλητούς και  άχρηστους; Τα σχολεία θα καταρρεύσουν και οι δημότες θα ξεσηκωθούν και θα ανατρέψουν το συμβούλιο. Αν παρανομούν θα επέμβει ο εισαγγελέας. Αυτό είναι η δημοκρατία και η ελευθερία, η ανοικτή κοινωνία που συντρίβει τους πονηρούς και αμείβει τους άξιους. Ποιος τολμάει να το προτείνει; Να χαθεί δηλαδή η δημοσιοϋπαλληλική ιδιότητα του δασκάλου; Η μονιμότητα; Η κυριαρχία του σοβιετικού Υπουργείου Παιδείας που καθορίζει ακόμα και το πόσα τμήματα θα κάνει ένα σχολείο στην Α λυκείου; Να καταργηθεί δηλαδή η αδιαφάνεια και ο ασφυκτικός έλεγχος που την κάνει ακόμα πιο σκοτεινή;

4. Στα πλαίσια του διαφορετικού είπε να καινοτομήσει και ο Αλέξης Τσίπρας και να βάλει το κάρο μπροστά από το άλογο. Είναι τέτοια η κομμουνιστική ιδεοληψία των οικονομολόγων συμβούλων του ή υπάρχει plan B για έξοδο από το ευρώ και επιστροφή στη δραχμή;  Η καινοτομία είναι: "η απασχόληση θα φέρει την ανάπτυξη κι όχι η ανάπτυξη την απασχόληση». Που σημαίνει ότι επανέρχεται ως ζόμπυ αυτό που πέθανε. Το κράτος ρίχνει χρήμα στην αγορά μέσω μισθών, παροχών και δημοσίων επενδύσεων. Αυξάνεται η ζήτηση, γίνονται δουλίτσες παροχής υπηρεσιών και δουλεύει ο κοσμάκης. Και δώστου πάλι κατανάλωση. Βιώσιμη ανάπτυξη όμως δεν βλέπω αφού η κατανάλωση αυξάνει τις εισαγωγές και βγάζει το χρήμα έξω. Την έκαναν και οι προηγούμενοι αλλά υπήρχε μια «μικρή λεπτομέρεια». Επιδοτήσεις και  δανεισμός. Γιατί ο Αλέξης θα μειώσει δραστικά και τους φόρους και θα απογειώσει το κοινωνικό κράτος. Που θα βρει τόσο χρήμα για να  σπρώξει; Ή θα αναγκάσει την Ευρώπη να του το δώσει, πράγμα χλωμό έως κίτρινο με τα σημερινά δεδομένα, ή θα το κόψει μόνος του επαναφέροντας τη χώρα στη δραχμή. Μόνο που τότε δεν θα μπορεί κανείς να εισάγει με εγγύηση τις δραχμές και η κατανάλωση θα πάει στο βρόντο. Στη Σοβιετία είχαν λεφτά αλλά δεν είχαν τι να αγοράσουν. Το πρόβλημα της μεταπολιτευτικής ελληνικής οικονομίας ποτέ δεν ήταν από την πλευρά της ζήτησης αλλά της προσφοράς. Αλλά όλα αυτά τα λένε για να μην πουν ότι πρέπει να πουλήσουμε στους ξένους, πρέπει να προσελκύσουμε κεφάλαια, πρέπει να μειώσουμε τη γραφειοκρατία και να τονώσουμε την εγχώρια επιχειρηματικότητα και τις εξαγωγές. Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι η αριστερή-κρατικιστική ιδεοληψία του που τον οδηγεί στη ασυναρτησία. Η δυσανεξία στο ιδιωτικό κεφάλαιο και την ελεύθερη οικονομία. Γι αυτό και δεν μπορεί να φύγει μπροστά, όσες ωθήσεις και αν του δίνει η συγκυβέρνηση.  Τουλάχιστον οι παλιότεροι κομμουνιστές της Δύσης έθεταν πάντοτε ως πρώτο το ζήτημα της εθνικής παραγωγής προκειμένου να διαφυλάξουν το ψωμί του προλεταριάτου. Ε ρε ζημιά που έχει κάνει στα κεφάλια μας το ΠΑΣΟΚ.

5. Και με ρωτάνε οι φίλοι. Μα άμα στηθεί κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το ΠΟΤΑΜΙ το πλέον συγγενές κόμμα να σπεύσει να τον πλαισιώσει; Και το ΠΑΣΟΚ, αυτό του Βενιζέλου θα μείνει απέξω; Να απαντήσω στην υποθετική ερώτηση που είναι όμως ρεαλιστική. Κανένα ΠΟΤΑΜΙ δεν θα σπεύσει να πλαισιώσει ένα κόμμα που θέλει να γυρίσει την Ελλάδα πίσω, να την κολλήσει για πάντα στον κρατισμό και την αντιπαραγωγική οικονομία. Δεν θα το αφήσουν οι ψηφοφόροι του.  Η διάλυση της ΔΗΜΑΡ είναι ένα καλό μάθημα για όλους. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί μια χαρά να τα βρει με ένα ΣΥΡΙΖΑ σαν αυτό που περιγράφουν οι προεκλογικές του εξαγγελίες. Και το μεγαλύτερο μέρος της ΝΔ επίσης. Και οι ΑΝΕΛ. Όχι όμως το ΠΟΤΑΜΙ αν δεν θέλει να αυτοκτονήσει. Εκτός και αν όλα αυτά που ακούμε είναι απλά λόγια για το πόπολο και ο ρεαλισμός είναι γραμμένος στις πίσω  σελίδες της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αυτό θα το μάθουμε όταν και αν αναλάβει τις τύχες της χώρας. Μέχρι τότε ακολουθεί την κλασσική πεπατημένη κάθε διεκδικητή της εξουσίας. Παροχές από κρατικό χρήμα που δεν υπάρχει.  Έτσι όμως δεν πάμε πουθενά. Ο χώρος της φιλελεύθερης αριστεράς συμπράττει σε ανάλογες κατευθύνσεις. Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Ένας νέος όμως όχι ένας παλιός.



Δεσμεύσεις και όχι υποσχέσεις.



O φίλος μου Γεράσιμος Γεωργάτος άντεξε να ακούσει την ομιλία του Α. Τσίπρα στη ΔΕΘ και δεν του έφτασε αυτό, έκανε και μια σύντομη αλλά πολύ καίρια κριτική. Το σημαντικό στην ομιλία του Τσίπρα είναι αυτά που δεν είπε και φυσικά έχουν να κάνουν με τα κολλήματα της πελατείας που αναζητά και δεν βρίσκει. Διαχωρισμός εκκλησίας κράτους, αντιρατσιστικός, εκλογικός νόμος, αξιολόγηση ΔΥ, δίκαιη κατανομή βαρών, συντεχνίες και προσοδούχους του δημοσίου, διαφθορά, παραγωγικότητα, ανάπτυξη, προσέλκυση κεφαλαίων κλπ. Απέφυγε να αναφερθεί στους ΔΥ. Δεν τόλμησε να τους τάξει αυξήσεις. Τους έκλεισε το μάτι και τους «υποσχέθηκε» να τους αφήσει ήσυχους. Όσοι το κατάλαβαν κοιμήθηκαν γλυκά. Οι άλλοι που δεν τόπιασαν, αγωνιούν. Χρειάζεται μια διόρθωση. Να μην τους θεωρεί δεδομένους.  (leo)

του Γεράσιμου Γεωργάτου


Ως προς την Ευρώπη παρουσίασε μια αμιγώς σοσιαλδημοκρατική δέσμη προτάσεων που τις περισσότερες θα μπορούσε να τις έχει αντιγράψει με παραλλαγές από το πρόγραμμα για τις ευρωεκλογές των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών: γενικώς επεκτατική πολιτική, αμοιβαιοποίηση του χρέους δηλ ευρωομόλογα, ποσοτική χαλάρωση, αντιστροφή της τάσης αποπληθωρισμού, κλπ. Πληρέστερο και ρεαλιστικότερο πακέτο προτάσεων είχε κάνει ο Ζακ Ντελόρ από το 2011, αν θυμάμαι καλά, μέσω του ιδρύματος Bruegel. Μόνο που, δυστυχέστα για όλους μας, αυτή η πολιτική ηττήθηκε στις πρόσφατες ευρωεκλογές με τους συντηρητικούς του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος να έχουν και πάλι την πλειοψηφία στην Ευρώπη για τα επόμενα τουλάχιστον πέντε χρόνια. Άρα δεν πρόκειται να εφαρμοστούν ή θα εφαρμοστούν κάποια ελάχιστα ως αποτέλεσμα συμβιβασμού και εξαιτίας των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι συντηρητικοί με την πολιτική που οι ίδιοι ασκούν.

Για το εγχώριο σκηνικό, η πλειονότητα των οικονομικών προτάσεων προϋποθέτει την αλλαγή της πολιτικής στην Ευρώπη. (τέλος λιτότητας, αύξηση κατά 4 δις του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων, 13ος μισθός, αποκατάσταση μισθών και συντάξεων, δωρεάν ρεύμα από την κρατική ΔΕΗ, κλπ). Παραλείπω ότι ο βασικός μισθός δεν επανέρχεται δια διατάγματος στα 751 ευρώ και το πρόβλημα που θα προκαλέσει κάτι τέτοιο στις ΜμΕ και άλλα, για να μείνουν όλοι ικανοποιημένοι.

Υποσχόμενος την άμεση έναρξη εφαρμογής τους μετά από εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, είναι σχεδόν βέβαιο ότι η Ριζοσπαστική Αριστερά θα βρεθεί στην ίδια δυσμενή θέση με την κάθε σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση που ανέλαβε την εξουσία σε συντηρητικό ευρωπαϊκό περιβάλλον, (βλέπε και Γάλλους Σοσιαλιστές), μην μπορώντας να τηρήσει τα υποσχεμένα.

Συνεπώς, το κέντρο βάρους μιας πειστικής πρότασης θα έπρεπε να είναι στις θεσμικές μεταρρυθμίσεις π.χ δημοκρατία, εκλογικός νόμος, δικαιώματα, διαχωρισμός εκκλησίας - κράτους, αντιρατσιστικό, σύμφωνο συμβίωσης, κλπ, στη δίκαιη κατανομή των βαρών της κρίσης π.χ ένστολοι, δικαστικοί, συντεχνιακές πρόσοδοι, κλπ, και φυσικά σε ένα σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης ανταγωνιστικό και εξωστρεφές σε συνδυασμό με τη δημιουργία ευνοϊκού επενδυτικού περιβάλλοντος, περί των οποίων ουδέν.

Αφήνω ασχολίαστα τα περί διαβαλκανικής συνανάπτυξης που τα ακούμε από τη δεκαετία του 80 (μακάρι κάποτε να το καταφέρουν οι Βαλκάνιοι, που για την ώρα όμως έχουν ως προτεραιότητα την Ε.Ε) και τα περί πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής και των άκαιρων οικονομικών κυρώσεων προς τη Ρωσία που χαϊδεύουν τον αντιδυτικισμό, αμφισβητούν την προσήλωση στην Ε.Ε και κεντρίζοντας την ονείρωξη της εθνικής ανεξαρτησίας και περηφάνιας.

Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2014

Απέραντο ΠΑΣΟΚ, σαν βόμβα διασποράς

....και οι 4 ήσαν υπέροχοι

από το blog Μετά την κρίση


Τη διάλυση του κόμματος ΠΑΣΟΚ είναι να τη φοβάσαι πολύ. 

Είναι σαν βόμβα διασποράς: τα κοινωνικά θραύσματά του πάνε παντού, καταλαμβάνουν όλο τον χώρο.

 
Στην όψιμη μεταπολίτευση, λίγο πρίν το Έτος των Θαυμάτων 2008 που τ' άλλαξε όλα, πολλοί υπέκυψαν στον πειρασμό και εξιδανίκευσαν το ΠΑΣΟΚ: Αρκεί να θυμηθούμε τη ΝΔ του Κώστα Καραμανλή του Νεότερου με την πολιτική παροχών της. Ή τον τόνο των Μέσων Ενημέρωσης, είτε της “δημοκρατικής παράταξης” είτε του “φιλελεύθερου χώρου”, που είχαν ξεχάσει τι έγραφαν στην εποχή των δικών Κοσκωτά και έσταζαν πάλι μέλι για τον Ανδρέα. 
Ο πειρασμός της εξιδανίκευσης post mortem είναι μεγαλύτερος: εκείνο το μέρος της κοινωνίας, που τόσο ευτύχησε εκείνα τα χρόνια, 1980 - 2008, και γι' αυτό τόσο πολύ τα αγάπησε και τα νοσταλγεί, ανθίσταται. Και πως να αντισταθεί καλύτερα; Εξιδανικεύοντας τον διαχρονικά καλύτερο εκφραστή του. Κατά βάθος, εκείνα τα χρόνια, όλοι αυτοί είχαν γίνει ΠΑΣΟΚ, ακόμη και οι παραδοσιακοί δεξιοί. Ιδίως αυτοί, όσοι συνέχιζαν το δρόμο ως “επιτυχημένοι”κατακτητές παντός καιρού.
Όμως πέρα απο τα κοινωνιολογικά, το πολιτισμικό αποτύπωμα του ΠΑΣΟΚ ήταν σαφές απο την αρχή: Ήταν το αποτύπωμα του οικονομικά ανερχόμενου μεσοαστού. Με τον συνήθη μικροαστό ακόλουθο.

Ως γνωστόν, η πολιτισμική “βάση” δημιουργεί μετά και το οικονομικό-κοινωνικό “εποικοδόμημα”: Από τα ζιβάγκο και τους αρχοντορεμπέτες στα νέα τζάκια, στις εξοπλιστικές μπίζνες και στη γενικευμένη καταναλωτική φούσκα ήταν μισή τσιγαριά δρόμος. Κλασικά, βεμπεριανά πράγματα.

Ο ανερχόμενος μεσο-μικροαστός της δεκαετίας του 1980 (στην πασοκίστικη διάλεκτο τον ενέτασσαν συνήθως στους λεγόμενους μικρομεσαίους, ως“ρετιρέ τους) έγινε ο κατακτητής μεγαλομεσαίος αστός του τέλους της δεκαετίας 1990 και όλης της δεκαετίας του 2000: ο μεγαλομεσαίος, το στέλεχος της ΔΕΚΟ, του χρηματοπιστωτικού, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, του αγροτικού συνεταιρισμού, ο μεγάλος συνδικαλιστής με τις άκρες και δίπλα ο εργατολόγος, ο καθηγητής γιατρός με την πελατεία, ο μόνιμος σύμβουλος του Οργανισμού ή άλλου ΝΠΔΔ, ο εργολάβος στα καλά προάστεια, ο εισαγωγέας αυτοκινήτων με πάνω από 2000 κυβικά ή άλλο τι. Αυτός με τη μεζονέτα και με το μεγάλο τζίπ. Από το μικρο-μεσοαστικό ρετιρέ μετακόμισε σε μεγάλη trendy μεζονέτα.

Τώρα στην κρίση, ο κάποτε ανερχόμενος μεγαλομεσαίος δεν άλλαξε συνήθειες και τρόπο ζωής: έχει μαζεμένο λίπος αρκούδας για να κάψει και το καίει, το βλέπεις, στα ακριβά μαγαζιά, στις διακοπές, στα ταξίδια στο εξωτερικό. Ούτε και έπαθε τίποτε από την κρίση, έχασε μόνον ένα μέρος απο τα προσδοκώμενακέρδη του (έκανε και τη βλακεία να μετακομίσει απο ρετιρέ σε πολύ μεγάλη μεζονέτα, γι' αυτό επαναστατεί τώρα για τους φόρους στα ακίνητα). Άλλοι είναι αυτοί που έπαθαν. Ωστόσο ο επί 30 χρόνια ανερχόμενος φοβάται. Φοβάται πολύ, μην αρχίσει και γίνεται κατερχόμενος. Και αμύνεται: Προς τα μέσα, ψυχολογικά, και προς τα έξω, πολιτικά. Αμύνεται εξιδανικεύοντας ΠΑΣΟΚ. Πολύ ΠΑΣΟΚ: Γεμάτη ΠΑΣΟΚ η εναπομένουσα ΝΔ, πολύ ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ οι ΑΝΕΛ, ΠΑΣΟΚ και στο Τίποτα, που πλειοψηφεί, παντού ΠΑΣΟΚ. Μόνο κάτω από την ταμπέλα του κόμματος ΠΑΣΟΚ δεν βρίσκεις πια πολλούς ΠΑΣΟΚους. Μόνον εκεί αραίωσαν πολύ. 
 
Στις καταστροφικές επιπτώσεις που είχε η αντιμετώπιση της κρίσης απο την κυβερνώσα ευρωδεξιά, με το μνημόνιο και τη διαχείριση της τρόικας, η στηριγμένη εξ ολοκλήρου σε υπολογιστικά λάθη οικονομετρικών μαθηματικών τύπων (ο τρελός πολλαπλασιαστής που ανακάλυψε ο Ολιβιέ Μπλανσάρ και η πατάτα στο Excel των Ρόγκοφ-Ράινχαρτ), πρέπει να προστεθεί και η κατά λάθος πυροδότηση της βόμβας διασποράς ΠΑΣΟΚ: Υποτίθεται, μεταρρυθμίσεις και αλλαγή οικονομικού μοντέλου στην Ελλάδα επιδίωκαν· όμως έβγαλαν πάλι έξω από το σκορωφαγωμένο μπαούλο το“Τσοβόλα δώστα όλα
Φαίνεται παντού: παντού υποσχέσεις (χωρίς αντίκρυσμα) από κυβερνώντες και αντιπολίτευση για παροχές, δωράκια και ελαφρύνσεις· πουθενά όμως σχέδια για επανεκκίνηση, για παραγωγή που φέρνει προστιθέμενη αξία, για δημιουργία θέσεων εργασίας, για αλλαγή παραγωγικού μοντέλου, για δουλειά με νόημα που θα αποφέρει βιώσιμη άνοδο εισοδημάτων. Άραγε, ποιά διεστραμμένη φόρμουλα της τόσο αγαπητής τους κοινωνικής μηχανικήςεμπιστεύθηκαν οι φωστήρες του νεοκλασικού οικονομικού παραδείγματος και βγήκε πάλι από το κουτί το zonk;
 
Μήπως λοιπόν ήταν σοφή η σύσταση τότε, κάποιων που έχασαν κατά κράτος, να μείνουμε διαχρονικά “παγερά αδιάφοροι” απέναντι στο ΠΑΣΟΚ ως κόμμα και κυρίως ως κοινωνικό φαινόμενο; Και ποιούς άλλους να μνημονεύουμε τώρα που μας βρήκε η συμφορά, όσοι δεν αγαπάμε τα χρόνια εκείνα και καθόλου δεν τα νοσταλγούμε, παρεκτός Μιχάλη Παπαγιαννάκη και Άγγελο Ελεφάντη;
Βεβαιότητες δεν υπάρχουν ούτε στην πολιτική ούτε στην ιστορία, ειδικά όταν το αποτέλεσμα το δείχνει η νεκροψία. Το ερώτημα τι ήταν και τι ήθελε το ΠΑΣΟΚ”, ακόμη ζητά απάντηση και προκαλεί, ακριβώς γιατί οι νικητές του τότε είναι πιά νικημένοι με ταπεινωτικό τρόπο, ξαπλωμένοι στο πάτωμα. 

Γ. Ρ.