ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Η σκέψη μας στην Ιταλία.

Η σκέψη μας στην Ιταλία.

Παρατηρητήριο

Μου λείπουν οι ακτιβιστές που άνοιγαν αγριεμένοι τα διόδια κάτι Κυριακές μεσημέρια. Διορίστηκαν. Μου λείπουν κάτι ακτιβίστριες που σε καλούσαν αγριεμένες έξω από τη ΔΕΗ να μην πληρώσεις το λογαριασμό. Διορίστηκαν. Μου λείπουν οι συνδικάλες που καλούσουν κάθε τέτοια εποχή σε απεργίες ελλείψει μαζικών διορισμών στα σχολεία. Διορίστηκαν τα κινήματα σύντροφοι.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Η μέθεξη των δύο άκρων θεωρήθηκε απλός πολιτικός ελιγμός για τη δημιουργία κυβέρνησης ενώ ήταν η στρατηγική κίνηση της επόμενης εικοσαετίας. Εθνικιστικός ολοκληρωτισμός με δανεικά, σε ευρωβαλκανικό περιβάλλον. Το δεξιό ή αριστερό διακριτικό σταδιακά θα εξαφανίζεται. Δεν εξυπηρετεί πια και προκαλεί σύγχυση. Αντίφαση; Καθόλου. Η Ελλάδα είναι ικανή για όλα και η Ευρώπη έχει αρχίσει όχι απλά να το καταλαβαίνει αλλά και να το αποδέχεται. Σημασία έχει να αναπαράγονται οι σχέσεις εξουσίας. Τι άλλο είναι η πολιτική;

Athens Voice

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Αλέξανδρος Παπουτσής: Ποιοί υπερασπίζονται τον Καραμανλή και γιατί



Το τελευταίο διάστημα και ενώ η κατάσταση της οικονομίας δεν δίνει ενθαρρυντικά σημάδια, με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους και ανάλογες αφορμές έχει επιστρέψει στο δημόσιο διάλογο το όνομα του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή. 

Έμμεσα λόγω της υποθεσης ΕΛΣΤΑΤ και Γεωργίου, άμεσα ως πιθανό πρόσωπο για το αξίωμα ΠτΔ εκλεγμένου από το λαό, μέσω δηλώσεων πρώην υπουργών του ( βλ. Στυλιανίδη, Μιχελάκη) αλλά και μέσα από δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Σε ό,τι αφορά στο τελευταίο είναι γνωστή τοις πάσι η προτίμηση που είχε και έχει ο ΣΥΡΙΖΑ σε μία ''καραμανλική αντιπολίτευση'' και αυτό ήταν γνωστό από την περίοδο εσωκομματικών εκλογών στη Νέα Δημοκρατία. 

Λίγο ή πολύ, τότε, είχαν στηρίξει ανοιχτά την επιλογή του Βαγγέλη Μεϊμαράκη καθώς στο πρόσωπό του έβλεπαν μία συναινετική Νέα Δημοκρατία χαμηλών πτήσεων. Βέβαια αυτό έγινε αντιληπτό από μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος - και όχι μόνο- και οδήγησε στην επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Όπως παραδέχονται σχεδόν όλοι αυτή οφείλεται στην κινητοποίηση πολιτών έξω από την κομματική Νέα Δημοκρατία, με φιλελεύθερες και κεντρώες αντιλήψεις και καταβολές.

Ας επανέλθουμε όμως στο σήμερα να δούμε πως διαμορφώνεται το σκηνικό και πως οι παίκτες κάνουν τις κινήσεις τους προσεκτικά θέλοντας να υπηρετήσουν το σχέδιό τους και να πετύχουν τους στόχους τους. 

Τι θέλει να πετύχει ο ΣΥΡΙΖΑ

Ο ΣΥΡΙΖΑ προβάλλοντας λύσεις Καραμανλή ή χαϊδεύοντας στελέχη της περιόδου ή δίνοντας συγχωροχάρτι στην περίοδο διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας 2004-2009 θέλει να πετύχει το εξής. Το στρίμωγμα του Κυριάκου Μητσοτάκη και την ανακοπή του άνετου προβαδίσματος που διατηρεί σε όλες τις δημοσκοπήσεις. Επειδή στο πραγματικό κυβερνητικό ( οικονομικό και κοινωνικό ) πεδίο δεν έχει καμία ελπίδα αντιστροφής του κλίματος, επενδύει στη συγκράτηση του αντιπάλου μέσω διάσπασης των δυνάμεων του. 

Γνωρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θέλει και δεν μπορεί να υπερασπιστεί την μοιραία 5ετία, ούτε τα πρόσωπά της, ούτε τις πολιτικές της, ούτε τον τρόπο διακυβέρνησης καθώς βρίσκονται στον πυρήνα της κρίσης. Ας μην ξεχνάμε πως ο νέος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας καταψήφισε το πρόσωπο του Προκόπη Παυλόπουλου κατά την ψηφοφορία για ανάδειξη ΠτΔ στέλνοντας ένα καθαρό μήνυμα προς την κοινωνία - μήνυμα αποδοκιμασίας της μοιραίας 5ετίας μέσω αποδοκιμασίας ενός από τα κεντρικότερα πρόσωπά της.

Η συνέχεια στο blog "Μέσος άνθρωπος"

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Αχιλλέας Γραβάνης: Ο Ανδρέας, το ΠΑΣΟΚ και η Ελλάδα...




από την Καθημερινή

Πολύς λόγος έγινε αυτές τις ημέρες για το ΠΑΣΟΚ, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 20 ετών από τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου. Οχι άδικα! Το ΠΑΣΟΚ καθόρισε τη ζωή της χώρας για δεκαετίες και συνεχίζει να την επηρεάζει, παρά τα σημερινά χαμηλά εκλογικά ποσοστά του. Στη δεκαετία του ‘80, το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου προώθησε πολιτικές ισότητας των δύο φύλων, εθνικής συμφιλίωσης, διάχυσης, έστω και στρεβλής, της πανεπιστημιακής και τεχνολογικής εκπαίδευσης και της επιστημονικής έρευνας, το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Αργότερα, το ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη συνέβαλε στην πλήρη ενσωμάτωση της χώρας αλλά και της Κύπρου στους κεντρικούς ευρωπαϊκούς θεσμούς, ολοκληρώνοντας το έργο του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Τελευταία, με την παρουσία του Γιώργου Παπανδρέου έγιναν σημαντικές προσπάθειες εκσυγχρονισμού της δημόσιας διοίκησης με την ηλεκτρονική διακυβέρνηση, καθώς και συντονισμού του θεσμικού πλαισίου που διέπει την Παιδεία με τα διεθνώς κείμενα.

Ομως, παρά τη σημαντική συνεισφορά του ΠΑΣΟΚ, το κόμμα αυτό και ιδιαίτερα ο ιδρυτής του τραυμάτισαν βαθύτατα την ψυχή της πατρίδας με την προώθηση του συντεχνιασμού, του κομματισμού, του βαθέος πελατειακού κράτους και της κρατικοδίαιτης οικονομίας της διαπλοκής. Ανέδειξαν τη λαϊκίστικη ισοπέδωση προς τα κάτω, το στρεβλό δημοκρατικό ιδεολόγημα ότι όλοι είμαστε ίσοι, ανεξάρτητα προσπαθειών. Απενοχοποίησαν την ήσσονα προσπάθεια. Το πιο τραυματικό για τη χώρα ήταν ότι αυτές οι στρεβλές νοοτροπίες έχουν διαποτίσει τα πανεπιστήμια, τα σχολεία, τη δημόσια διοίκηση, τους κατεξοχήν, δηλαδή, χώρους σχεδιασμού του μέλλοντός της.


Η ισοπεδωτική αυτή λογική είναι πολύ δύσκολο να αναταχθεί, να αλλάξει και απειλεί το μέλλον της χώρας. Αυτό που τρομάζει ακόμη περισσότερο, για το μέλλον της χώρας, κάθε σκεπτόμενο Ελληνα είναι ότι σημαντικό μέρος αυτής της αρνητικής πολιτικής νοοτροπίας προήλθε από έναν ευφυή, κοσμοπολίτη, ευγενή, κορυφαίο επιστήμονα και ακαδημαϊκό! Ο Ανδρέας Παπανδρέου θα μπορούσε να είναι ο αναμορφωτής της ευρωπαϊκής Ελλάδας, ένας σύγχρονος Βενιζέλος. Και όμως με τις πολιτικές νοοτροπίες του συνέβαλε καθοριστικά στην κοινωνική και οικονομική χρεοκοπία και έβαλε τα θεμέλια για την έλευση του απατηλού και ανίδεου σημερινού μιμητή του που μηδενίζει τις όποιες πιθανότητες ευρωπαϊκού εκσυγχρονισμού της χώρας. Ο σημερινός πρωθυπουργός και η κυβερνητική ομάδα του αποτελούν εξελιγμένο προϊόν του πασοκικού πολιτικού συστήματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ του 2016 έχει πολλά χαρακτηριστικά του ΠΑΣΟΚ του 1981. Του λείπουν όμως τα άπειρα δανεικά και οι τεράστιες ευρωπαϊκές επιδοτήσεις των τελευταίων δεκαετιών.

H συνέχεια στην Καθημερινή

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Δημήτρης Σωτηρόπουλος: Ο μοναχικός διανοούμενος


Δ​​ύο ήταν οι τύποι διανοουμένου που κυριάρχησαν στη μεταπολεμική περίοδο στον δυτικό κόσμο: ο συλλογικός διανοούμενος και ο ειδικός διανοούμενος. Ο πρώτος, που θα μπορούσε π.χ. να ενσαρκωθεί ιδανικά από τον Ζαν-Πολ Σαρτρ, ήθελε να αποτελεί τη φωνή της συλλογικής συνείδησης σε μια κοινωνία. Εκφράζοντας υποτίθεται πανανθρώπινες αξίες και ιδέες, έστρεφε τα «κατηγορώ» του ενάντια στην αδικία γενικώς αλλά ειδικώς της εξουσίας. Με την κατίσχυση της ηγεμονίας της Αριστεράς στους πνευματικούς χώρους, ιδίως μετά τις εξεγέρσεις του 1968, ο τύπος αυτός του διανοουμένου έβλεπε τον εαυτό του ως τον αυθεντικότερο υπερασπιστή των αδικημένων κάθε τύπου. Με δεδομένο άλλωστε ότι η Αριστερά ήταν σχεδόν παντού στην αντιπολίτευση –κάποτε και περιθωριοποιημένη– μπορούσε να ισχυρίζεται βάσιμα ότι η συμπόρευση αυτή με τους αδυνάτους ήταν και εντελώς ανιδιοτελής. Γινόταν αποκλειστικά στο όνομα της «κοινωνικής δικαιοσύνης» που είθε κάποτε να υπερίσχυε στον κόσμο.
Από την άλλη πλευρά, αναδείχθηκε σταδιακά, ήδη από τον μεσοπόλεμο, ένας νέος τύπος διανοουμένου που θα μπορούσαμε να τον ονομάσουμε «ειδικό». Και τούτο διότι εξαιτίας αφενός του κατακερματισμού της επιστημονικής γνώσης σε πολλαπλά πεδία έρευνας, αφετέρου του γεγονότος ότι η διακυβέρνηση των σύγχρονων κρατών άρχιζε να απαιτεί υψηλή τεχνογνωσία, ήταν πλέον απαραίτητη μια εξειδικευμένη γνώση που ξέφευγε από εκείνη του ηθικολόγου πανεπιστήμονα ο οποίος πολεμούσε γενικώς και αορίστως το «κακό». Το σημαντικό ήταν ότι η συμβολή αυτή των «ειδικών» είχε και κοινωνικό αντίκρισμα. Η ειδική γνώση δεν εξυπηρετούσε μόνο τις ανάγκες τής εξουσίας αλλά είχε ως σκοπό και τη βελτίωση της ζωής των ανθρώπων, σε πρακτικό επίπεδο. Ταυτόχρονα, ο ειδικός όταν αισθανόταν, σε κοινωνικό επίπεδο, ότι διακυβεύονταν σημαντικά πράγματα σε θέματα του πεδίου του, άφηνε για λίγο την εσωστρέφεια του εργαστηρίου του κι έβγαινε στον δημόσιο χώρο για να διαφωτίσει με το αυξημένο κύρος του όλους τους υπόλοιπους.
Φυσικά, πλάι σε αυτούς τους δύο τύπους υπήρχε κι ένας ενδιάμεσος που συνταντιούνταν κυρίως στα κομμουνιστικά καθεστώτα, ο λεγόμενος οργανικός διανοούμενος. Αυτός, είτε ως ειδικός είτε ως συλλογικός, ήταν συνδεδεμένος απόλυτα με το κυρίαρχο (και μόνο νόμιμο) κόμμα που εξέφραζε θεωρητικά τα συμφέροντα του «λαού», αλλά δεν έπαυε ο ίδιος να είναι υποχρεωμένος να δικαιολογεί, να προπαγανδίζει και να εξυπηρετεί τα εκάστοτε συμφέροντα του συστήματος εξουσίας των εν λόγω καθεστώτων που ήταν συχνά βάναυσα εφόσον ήταν ολοκληρωτικά. Αν δεν ήταν τελείως κυνικός, ο οργανικός μπορούσε να δικαιολογήσει τα εγκλήματα της στράτευσης προς χάρη μιας μελλοντικής ουτοπίας, όπου οι κοινωνίες θα ζούσαν επιτέλους στον παράδεισο επί της γης.
Μπαίνοντας στον 21ο αιώνα, φάνηκε ότι το μόνο είδος διανοουμένου που θα επιβίωνε ήταν ο ειδικός. Ηταν εκείνος που ανταποκρινόταν τέλεια στις ανάγκες μιας τεχνικά πολύ σύνθετης εποχής, την ίδια ώρα που ο μεν πανεπιστήμονας δεν διέθετε πια το κύρος του παρελθόντος, ο δε οργανικός είχε ακολουθήσει τη μοίρα των κομμουνιστικών καθεστώτων μετά το 1989.
Τα πράγματα ωστόσο άρχισαν να περιπλέκονται από τη στιγμή που τα λαϊκιστικά κόμματα, είτε της Αριστεράς είτε της Δεξιάς, άρχισαν όχι μόνο να ισχυροποιούνται στη Δύση, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις να φλερτάρουν ή να κατακτούν την εξουσία. Με την έλευση των κομμάτων αυτών ζούμε και την αναβίωση του οργανικού διανοουμένου, πράγμα μάλλον αναμενόμενο αν σκεφτούμε ότι η ιδεολογική ηγεμονία συνεισέφερε πολλά στην επικράτηση των παρατάξεων αυτών.
Ποιο είναι όμως το αντίπαλο δέος απέναντι στον νεο-οργανικό διανοούμενο; Αν μείνουμε στενά στο ελληνικό παράδειγμα, εκείνο που φαίνεται να έχει προκύψει είναι ένα νέο είδος μοναχικού, κομματικά ανένταχτου, αλλά με αυξημένα δημοκρατικά αντανακλαστικά διανοουμένου. Πρόκειται για ένα συνδυασμό του συλλογικού με τον ειδικό: μπορεί να διαθέτει μεν μια ειδική τεχνογνωσία, ωστόσο η όποια δημόσια παρέμβασή του έχει σαφώς ευρύτερες προεκτάσεις. Αφορά τις θεμελιώδεις κατακτήσεις της φιλελεύθερης, κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και μιας ανοικτής, πλουραλιστικής κοινωνίας και αγοράς (τόσο στις ιδέες όσο και στην οικονομία). Παρότι απεχθάνεται τα μεγάλα, κλειστά συστήματα των ιδεολογιών και παρότι είναι καχύποπτος απέναντι σε όλα τα κόμματα και οπωσδήποτε επικριτικός με όλες τις εξουσίες όταν χρειάζεται, ο τύπος αυτός έχει πάντως σταθερές αξίες και ιδέες. Αντιλαμβάνεται π.χ. την τεράστια σημασία των θεσμών και των αναγκαίων μεταρρυθμίσεών τους, σέβεται τις μεγάλες κατακτήσεις του μεταπολεμικού ευρωπαϊκού πολιτισμού και δεν είναι ισοπεδωτικός με τα επιτεύγματα της ελληνικής μεταπολίτευσης. Καλοδέχεται εξάλλου πάντα τον διάλογο και είναι ανεκτικός με τους αντιπάλους του τους οποίους σίγουρα δεν βλέπει ως «κοινωνικούς εχθρούς». 
Πολλές είναι οι διαφορές του με τον νεο-οργανικό, αλλά θα μείνω στην πιο στοιχειώδη και ίσως τη σημαντικότερη: όταν απειλούνται αυτές οι αξίες του είναι έτοιμος να τις υπερασπιστεί ακόμη και απέναντι στο κόμμα το οποίο ψήφισε. Διότι δεν θα στρατευτεί ποτέ με ιδεολογική τύφλωση, παρότι βεβαίως θα υποστηρίξει κάποιο κόμμα, κι ενδεχομένως να συμβάλει με την τεχνογνωσία του στη διακυβέρνηση, αν του ζητηθεί. Αλλά η ελευθερία της κριτικής του –το θεμελιώδες γνώρισμα κάθε αυθεντικής διανόησης– δεν θα υποταχθεί ποτέ σε καμιά κομματική στράτευση. Μικρές οι δυνάμεις αυτού του ανέστιου «μοναχικού λύκου» αλλά μεγάλη η αποφασιστικότητά του, γι’ αυτό οι εξουσίες θα πρέπει να τον υπολογίζουν. Και οι Δημοκρατίες θα πρέπει να τον ακούν με προσοχή.
*Ο κ. Δημήτρης Π. Σωτηρόπουλος είναι αναπληρωτής καθηγητής Σύγχρονης Πολιτικής Ιστορίας, διευθυντής του ΠΜΣ «Διακυβέρνηση και Επιχειρηματικότητα», αρχισυντάκτης της «Νέας Εστίας».

Γιώργος Προκοπάκης: Η φωτεινή πλευρά


από τον τοίχο του στο  fb

Ο Σπύρος Καπράλος είναι φίλος μου εδώ και 46 χρόνια. Για μερικά χρόνια είχαμε και επαγγελματική σχέση. Αυτά που θα πω μπορεί, λοιπόν, να έχουν περάσει από φίλτρο. Είναι όμως η πραγματικότητα που βλέπω.

Οι επιτυχίες των Ελλήνων αθλητών στους Ολυμπιακούς είναι προφανώς δικές τους. Όποιος επιχειρεί να τσιμπολογήσει από τη δόξα προκαλεί θυμηδία. Πίσω απ' αυτούς/αυτές είναι οι οικογένειές τους, οι προπονητές τους, φίλοι που μοιράστηκαν το όνειρό τους, οι θεσμοί της αθλητικής οικογένειας και οι θεσμοί της Πολιτείας. Στο χρεοκοπημένο κράτος έχει χρεοκοπήσει και το μοντέλο του κρατικού πρωταθλητισμού, των οικονομικών κινήτρων, του κρατικοδίαιτου παραγοντισμού. Με κατακρεουργημένους προϋπολογισμούς, άντε να κάνεις δουλειά σαν άλλοτε! Όμως, σ' αυτές τις συνθήκες ήλθαν οι επιτυχίες - με την εξαίρεση του 2004, νομίζω πως μόνο με τους Ολυμπιακούς της Ατλάντα του 1996 μπορεί να συγκριθούν. Παράδοξο, όταν όλα καταρρέουν φαίνεται νέο φως στον αθλητισμό που ήταν μηχανή ανάλωσης πόρων. Η ελληνική ψυχή και το DNA της φυλής σου λένε. Η ψυχή και το DNA ούτε το ιστιοπλοϊκό 470 δεν μπορούν να περάσουν από τελωνεία! Είναι ένα ολόκληρο σύστημα που πρέπει να λειτουργεί και να παράγει αποτέλεσμα - ακόμη και με προϋπολογισμούς-στραγάλια.
Ο Καπράλος, στη μιάμισυ θητεία του ως Πρόεδρος της ΕΟΕ, έπαιξε καταλυτικό ρόλο. Είναι παιδιόθεν βαρεμμένος με τον αθλητισμό και τον ολυμπισμό - είναι όμως και επιτυχημένος μάνατζερ. Έχει αυτό που είναι σπάνιο στο διοικείν στη χώρα μας: υπηρετεί με αίσθημα, καταπλακωτικό μερικές φορές, ευθύνης τη θέση. Στην πράξη αυτό μεταφράζεται: η δουλειά θα γίνει πάση θυσία, με αυτούς που έχει και τους πόρους που έχει. Με την κρίση έγραψε τις επιστολές του για τους προϋπολογισμούς, χτύπησε καμπανάκια. Δεν έμεινε στη μεμψιμοιρία - έκανε τη δουλειά μ' αυτά που είχε. Εξορθολόγισε τα οικονομικά, έβαλε προτεραιότητες, έστησε συνέργειες με τους πάντες, κινητοποίησε όποιον μπορούσε να κινητοποιηθεί. Το αποτέλεσμα ήταν να βρεθούν από το πουθενά κάποιοι πρόσθετοι πόροι, η βοήθεια (χορηγίες και ό,τι άλλο) να πηγαίνει στους αθλητές χωρίς γραφειοκρατία και overheads. Χωρίς φαμφάρες και ανακοινώσεις. Όχι από σεμνότητα αλλά γιατί αυτό επέβαλλε η ευθύνη της θέσης. Ας πούμε, πόσοι ξέρουν πως το Παναθηναϊκό Στάδιο έχει αναμορφωθεί, έχει μετατραπεί σε αξιοθέατο για όλους τους τουριστικούς πράκτορες, είναι πια ένας σχεδόν αυτοχρηματοδοτούμενος οργανισμός - οργανώνει δε ξεναγήσεις σχολείων, ειδικά από υποβαθμισμένες περιοχές, και προσφέρει γεύματα υψηλής διατροφικής αξίας στα παιδιά. Πόσοι ήξεραν πως προσωπικά φρόντισε να βρεθούν χορηγίες για αθλητές των λιγότερο δημοφιλών αθλημάτων μέχρι που μας το είπε η Κορακάκη; Εκατοντάδες ή χιλιάδες μικρά και μεγάλα.

Ο Καπράλος είναι αποτελεσματικός μάνατζερ. Δεν είναι μάγος. Για όσους τον ξέρουν, δεν είναι ποτέ "αφεντικό", είναι ο ηγέτης μιας ομάδας που έχει υποχρέωση να φέρει αποτέλεσμα. Η ομάδα δεν έχει ενιαίο χρώμα ποτέ. Είναι ένα ψηφιδωτό που έχει ως ψηφίδες ακόμη και τους ορκισμένους εχθρούς του, αυτούς που του ροκανίζουν την καρέκλα. Το αποτέλεσμα μετράει, αυτούς έχει και μ' αυτούς πορεύεται. Το μόνο μαγικό είναι η τρέλλα του, κάθε συνεργάτης να μπορεί να εφαρμόζει στη δουλειά του τις δεξιότητές του. Αυτό φαίνεται από μακριά σε όλους - κάποιοι το λένε ανθρωποκεντρικό μάνατζμεντ. Μπα, απλώς έτσι είναι τα πράγματα - ο Γιάννης και η Αθηνά φταίνε, ίσως και η εντατική ενασχόληση με ομαδικό άθλημα στο οποίο όλοι εξαρτώνται από όλους.
Ο Καπράλος θα συνεχίσει να κάνει αυτό που ξέρει και όλοι εμείς θα συνεχίσουμε τη ζωή μας στη μαυρίλα. Ας έχουμε υπ' όψιν τουλάχιστον πως υπάρχουν και φωτεινές πλευρές.
Συγχαρητήρια στο Σπύρο Καπράλο και σε όλους τους συνεργάτες στην ΕΟΕ - και σε όλους όσοι βοήθησαν με ό,τι μπορούσαν.

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Παναγής Παναγιωτόπουλος: Πύρρος Δήμας ο ταξικός αποστάτης


ο Παναγής Παναγιωτόπουλος από το fb.

Πύρρος Δήμας: ο μετανάστης με ελπίδα, ο ταξικός αποστάτης

Τα ελατήρια των επιθέσεων που δέχεται ο Πύρρος Δήμας είναι πολλά.
1. Ομολογείται από τους υβριστές του ότι φταίει η πολιτική του συμμετοχή στο ΠΑΣΟΚ και στην προηγούμενη κυβερνητική πλειοψηφία.


2. Αρκετοί πιστεύουν ότι στο πρόσωπό του αναπαράγεται η εχθροπάθεια και η εμφυλιοπολεμική λογική των δήθεν συμπαγών ταυτοτήτων της δημοψηφισματικής παρωδίας του 2015.

3. Υπάρχει ακόμη η μνήμη της σωματικής του διαθεσιμότητας μέσα στην αίθουσα της Ολομέλειας της Βουλής όταν ένας βουλευτής της Χρυσής Αυγής κινήθηκε επιθετικά προς άλλον βουλευτή, τις ένδοξες εποχές της αντιμνημονιακής ενότητας.

4. Νομίζω ακόμα πως οι επιθέσεις αυτές πρέπει να συνδεθούν με την αμηχανία που προκάλεσαν τα ελληνικά μετάλλια στους Ολυμπιακούς του Ριο, η ταυτότητα των αθλημάτων, η συμπεριφορά και η ρητορική των ολυμπιονικών. Ακόμα, όπως διάβασα σε φίλο (Kavallierakis), είναι μια έμμεση προειδοποίηση προς τους τελευταίους να μην εμπλακούν στον δημόσιο διάλογο και στην πολιτική ταυτιζόμενοι με αντιπάλους της κυβέρνησης.

5. Τολμώ όμως να σκεφτώ ότι το μίσος και η διάθεση ηθικού στιγματισμού απέναντί του έχει βαθιές ιδεολογικές ρίζες- στρεβλωμένες ίσως -και επικαιροποιημένες από τον ενποτισμό τους στην οξεία μνησικακία και την μιζεραμπιλιστική νέα ορθοδοξία.

Ο Δήμας αντιπροσωπεύει τον μισητό μετανάστη και όχι τον εξιδανικευμένο μετανάστη. Ο μισητός μετανάστης είναι αυτός που δεν μπορεί εκ της δράσεως του μετατραπεί σε υποχείριο μιας συγκεκριμένης πολιτικής, δεν μπορεί να υποστηρίξει επαναστατικά καθήκοντα που του αναθέτουν οι φωτισμένες προλεταριακές ηγεσίες, εκείνες που βρίσκονται εδώ και καιρό χωρίς επαναστατικό υποκείμενο. Ο Δήμας, ανεξάρτητα από την ελληνική του καταγωγή, είναι θεμελιωτικό icon μιας μεταναστευτικής ομάδας (αυτό που μετωνυμικά θα ονομάζαμε "οι Αλβανοί" αλλά περιλαμβάνει και άλλες χώρες προέλευσης) που παρά τον υποβιβαστικό ρατσισμό που υπέστη κατάφερε να ενσωματωθεί επιτυχώς στον ελληνικό τρόπο ζωής, στον γλωσσικό τύπο, στην οικονομία με εξαιρετικά παραγωγικό τρόπο και να ενστερνιστεί εν πολλοίς έναν άτυπο συνταγματικό πατριωτισμό.
Αυτή η μεταναστευτική παρακαταθήκη που έγινε ενσωμάτωση δεν ταιριάζει ούτε με τις ευγενείς πολυπολιτισμικές στοχεύσεις ούτε με τις πολύ λιγότερο ευγενείς εξιδανικεύσεις τους αιωνίως κατατρεγμένου, εξαθλιωμένου και δυνητικά εξεγερτικού μετανάστη που μεταχειριζόμαστε όπως θέλουμε και πατρωνάρουμε κατά το δοκούν.
Ο Δήμας, και αυτό που αντιπροσωπεύει στην πρόσφατη ιστορία μας, είναι ένα είδος ταξικού αποστάτη. Η σε μια πιο δημοκρατική γλώσσα, ένας άνθρωπος που έντιμα πέτυχε στη ζωή του.

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

Δημήτρης Τριανταφυλλίδης: Είκοσι πέντε χρόνια από τότε που άλλαξε ο κόσμος


 Σχόλιο «μαργαρίτας»: Η συντριπτική πλειοψηφία των αριστερών σε ολόκληρο τον κόσμο, δογματικών ή ανανεωτικών, έκλαψε για την αποκαθήλωση του σφυροδρέπανου από το Κρεμλίνο. Η ΕΣΣΔ ήταν η πατρίδα του κομμουνισμού όπως και να το κάνουμε. Ακόμα και όσοι της ασκούσαν κριτική κατά βάθος πονούσαν γι’ αυτήν, ίσως περισσότερο από όσους την υπερασπίζονταν άκριτα. Ακόμα και σήμερα το αίτημα της Αριστεράς είναι ένα λίγο ή πολύ σοβιετικό μοντέλο με τις αναγκαίες προσαρμογές. Η Ελλάδα είναι μάλλον η τελευταία δυτικοευρωπαϊκή χώρα που ακόμα τη θυμάται με νοσταλγία.

 από το books Journal
Πέρασε κιόλας ένα τέταρτο του αιώνα, από εκείνες τις ταραγμένες αυγουστιάτικες ημέρες της Ρωσίας, τότε που μια ομάδα μέθυσοι αξιωματούχοι του Κομμουνιστικού Κόμματος, συνεπικουρούμενοι από άκαπνους στρατηγούς του Γενικού Επιτελείου, έκαναν το πραξικόπημα - οπερέτα για την ανατροπή του τότε προέδρου της ΕΣΣΔ και Γενικού Γραμματέα του ΚΚΣΕ Μιχαήλ Γκορμπατσόφ.
Με μνήμες από το αντίστοιχο πραξικόπημα στις αρχές της δεκαετίας του 1960, το οποίο ανέτρεψε τον Νικήτα Χρουστσόφ και έφερε στην εξουσία του Λεονίντ Μπρέζνιεφ, οι πραξικοπηματίες, το μόνο που κατάφεραν ήταν να δώσουν ένα γρήγορο και επαίσχυντο τέλος στον αργό επιθανάτιο ρόγχο της ΕΣΣΔ, η οποία έβλεπε την οικονομία της να καταρρέει, την κοινωνία να διαλύεται και τις ένοπλες δυνάμεις της να μην μπορούν να συνέλθουν από την ήττα στα βουνά του Αφγανιστάν. Οι στρατιώτες των μονάδων που διατάχθηκαν να ανατρέψουν τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ αρνήθηκαν να πυροβολήσουν τον κόσμο, ενώ είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι κανείς δεν βρέθηκε να υπερασπιστεί ένα σύστημα το οποίο ισχυριζόταν πως αντλεί τη δύναμη του από το λαό.
Τότε, διατυπώθηκαν διάφορες ερμηνείες αλλά και θεωρίες, σχετικά με το «τέλος της Ιστορίας» αλλά και τη «νίκη των φιλελεύθερων ιδεών έναντι του ολοκληρωτισμού». Η Δύση πανηγύρισε, η Ρωσία θρήνησε, αλλά ο κόσμος εξακολουθούσε να γυρίζει γύρω από τον εαυτό του με καθημερινή συνέπεια.
Σήμερα, είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, έχουμε την πολυτέλεια να αποτιμήσουμε εκείνα τα γεγονότα που σημάδεψαν το τέλος του 20ού αιώνα, αλλά και καθόρισαν, εν πολλοίς, το είδος, το μέγεθος και την υφή των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε σήμερα.
Η πρώτη παραδοχή της δικής μας θεώρησης είναι πως μαζί με το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης ήρθε και το τέλος του μεταπολεμικού κόσμου, του μοντέλου εκείνου των διεθνών σχέσεων και κατανομής της ισχύος το οποίο ήταν αποτέλεσμα της συμφωνίας των πρώην συμμάχων κατά της χιτλερικής Γερμανίας. Το 1991, ο μεταπολεμικός κόσμος, ο Ψυχρός Πόλεμος, τελείωσε με την εξαφάνιση της μίας πλευράς, κυριολεκτικά.
Πρέπει, επίσης, να σημειώσουμε πως η Ρωσία, με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ υπέστη μια ήττα που συγκρίνεται μόνο με εκείνη της πολεμικής, ενώ, παράλληλα, η τότε ηγεσία της είχε δηλώσει πως είναι έτοιμη να ενταχθεί στους θεσμούς και τις δομές του δυτικού κόσμου και, για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, στην ευρωατλαντική «οικογένεια». Η δεκαετία του 1990 ήταν για την Ρωσία μια εξαιρετικά τραυματική εμπειρία, σε πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό και γεωπολιτικό επίπεδο. Αυτό δημιούργησε την αίσθηση, όχι αβάσιμα, πως δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί σοβαρά, εν τούτοις όμως μπορεί να προκαλέσει διάφορους πονοκεφάλους.
Η Δύση, από την άλλη μεριά, θέλησε να επιβάλει μια παγκόσμια νέα τάξη πραγμάτων, η οποία θα στηριζόταν στις δικές της αρχές και αξίες, στην δική της εμπειρία, στις δικές της πολιτισμικές αναφορές. Και το έκανε αυτό, είτε προκαλώντας τοπικούς πολέμους (Ιράκ Ι και Ιράκ ΙΙ) είτε εξεγέρσεις αμφίβολης αποτελεσματικότητας (Αραβική Άνοιξη), είτε αυξάνοντας την ένταση της αντιπαράθεσης στον άξονα της Ευρασίας για να δοκιμάσει αντοχές και αντιδράσεις των οιονεί αντιπάλων της (Γεωργία 2008, Ουκρανία 2014).
Για να είμαστε όμως δίκαιοι, πρέπει να σημειώσουμε πως η προσπάθεια μετατροπής του ΝΑΤΟ σε «παγκόσμιο χωροφύλακα» δεν ευδοκίμησε. Αυτό τουλάχιστον αποδεικνύουν οι περιπτώσεις της πρώην Γιουγκοσλαβίας και του Αφγανιστάν, που θυμίζουν μάλλον την παροιμία για τα σκουπίδια και το χαλί. Πολύ χειρότερα ήταν τα αποτελέσματα της «διάδοσης και της επιβολής της δημοκρατίας» με χαρακτηριστικότερες τις περιπτώσεις της Λιβύης και της Συρίας. Αν κρίνουμε μάλιστα την συμπεριφορά του Ταγίπ Ερντογάν, μετά το πρόσφατο αποτυχημένο πραξικόπημα, πρέπει να εικάσουμε πως για την Τουρκία το ΝΑΤΟ δεν υπάρχει.
Την ίδια στιγμή, η Ρωσία θεωρεί τον εαυτό της θιγμένο, ενώ η χειμαζόμενη οικονομία της έχει ανάγκη από μια νέα ώθηση, η οποία δεν μπορεί να έρθει πλέον από τις εξαγωγές πρώτων υλών, αλλά από εκείνες της πολεμικής βιομηχανίας. Η Κίνα με τη σειρά της τρέφει τις δικές της φιλοδοξίες για παγκόσμια ηγεμονία, ενώ η ισλαμική τρομοκρατία κάνει την Ευρωπαϊκή Ένωση να αναλογίζεται και να αμφισβητεί το μέχρι σήμερα προωθούμενο μοντέλο πολυπολιτισμικότητας.
Στις ΗΠΑ, ολοένα και περισσότερο κερδίζει έδαφος η ψυχολογία του απομονωτισμού, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των επικείμενων προεδρικών εκλογών. Το ίδιο ισχύει και για την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου ολοένα και δυναμώνουν οι φωνές για μια πιο στιβαρή (;) αντιμετώπιση του προσφυγικού προβλήματος, αλλά και της γηγενούς και εισαγόμενης ισλαμικής τρομοκρατίας.
Τα είκοσι πέντε χρόνια που μεσολάβησαν από τη διάλυση της ΕΣΣΔ δεν είναι τίποτα άλλο από μια περίοδο κατά την οποία έχουν πάψει να ισχύουν οι κανόνες κατανομής ισχύος σε τοπικό, περιφερειακό και διεθνές επίπεδο, χωρίς όμως η παγκόσμια κοινότητα να καταφέρει να συνεννοηθεί και να συμφωνήσει για τη θεσμοθέτηση άλλων, νέων, που να ανταποκρίνονται στην πολυπλοκότητα της σύγχρονης πραγματικότητας. Η νέα εποχή που ξεκίνησε το 1991 κινείται πλέον με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και η ανάγκη για ένα νέο σύστημα κατανομής ισχύος και ασφάλειας είναι όσο ποτέ άλλοτε αναγκαίο.

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

Γιώργος Στρατόπουλος: Οι τελευταίοι αντιμνημονιακοί μύθοι

H εξέλιξη των ΑΕΠ Ελλάδας, Ιταλίας και Πορτογαλίας από το 2000 ως το 2013. H φούσκα που φουσκώναμε

Σχόλιο "μαργαρίτας": Να διαβάζετε το Γιώργο Στρατόπουλο να σας λύνονται οι απορίες, να μαθαίνετε και κάτι παραπάνω. Το παραμύθι με το χρέος εκτίναξε τους λαϊκιστές στην εξουσία από ένα λαό του οποίου η ογκώδης άγνοια είναι η μήτρα όλων των δεινών του. Τώρα επανέρχεται για να τους κρατήσει στην εξουσία. Όλα είναι πιθανά. 

από το protagon 

Η ΑΥΓΗ επί δεκαετίες βρισκόταν στην πρωτοπορία της καλλιέργειας και χειραφέτησης της ελληνικής Αριστεράς. Σήμερα πρωτοπορεί στην καλλιέργεια μύθων, στη χειραγώγηση και στην αποβλάκωση. Στο κύριο άρθρο της 4ης Αυγούστου, τα μνημόνια αποδίδονται στον «εκτελεστή» (Α. Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ) και τους «εντολοδότες» του (Γ. Παπανδρέου, Γ. Παπακωνσταντίνου, Α. Σαμαράς, Ευ. Βενιζέλος) οι οποίοι «εξαπάτησαν τη χώρα και τους Έλληνες με ψεύτικα στοιχεία, συμπράττοντας με ξένα συμφέροντα, απολαμβάνοντας τις ηδονές της εξουσίας…».

Η συνωμοσιολογική αυτή ανάλυση και η πολιτική διάσταση της υπόθεσης Γεωργίου σημαίνει ότι υπάρχουν κόμματα- κυβερνούν μάλιστα- ΜΜΕ και εκπρόσωποι θεσμών και εξουσιών που πιστεύουν ακόμη πως τα μνημόνια, η δημοσιονομική προσαρμογή και η ύφεση ήταν ζήτημα …στατιστικής απεικόνισης των οικονομικών στοιχείων. Aντιλαμβάνονται άραγε ότι η παραπομπή Γεωργίου προσκρούει σε θεμελιώδεις κανόνες της επιστήμης της λογικής; Ότι η ελληνική οικονομία είτε βρισκόταν σε χειρότερη κατάσταση από την πορτογαλική, οπότε δεν αποφεύγαμε το μνημόνιο που ούτε η Πορτογαλία απέφυγε, είτε ήταν σε καλύτερη και μπορούσε να αποφύγει το μνημόνιο, οπότε είναι απολύτως ακατανόητο γιατί η κρίση και η ύφεση στην Ελλάδα είχαν τετραπλάσια ένταση από την Πορτογαλία.

Θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει ότι επιχειρείται από τα στελέχη της κυβέρνησης Καραμανλή με τη συνδρομή της κυβέρνησης Τσίπρα, ολοένα και πιο απεγνωσμένα, να αποκρυβούν οι ευθύνες τους εδώ. Κι ακόμη χειρότερα, ότι το μισό πολιτικό σύστημα αναλύει την πραγματικότητα με θεωρίες συνομωσίας και παραμυθάκια. Στην αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων και εξωτερικών εχθρών, χάρις και στην πρόσφατη έκθεση του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης (Independent Evaluation Office- ΙΕΟ) του ΔΝΤ για το ρόλο του Ταμείου στο ελληνικό πρόγραμμα, ήρθε στην επικαιρότητα και ο πιο δημοφιλής μύθος της κρίσης, «το κούρεμα που δεν έγινε».

Διηγείται περίπου τα εξής: η πολιτικά και οικονομικά ορθή διαχείριση της κρίσης ήταν ένα κούρεμα του ελληνικού χρέους το 2010. Αυτό θα απάλλασσε την Ελλάδα από το μεγαλύτερο μέρος της ύφεσης, η οικονομία θα ανέκαμπτε πολύ γρήγορα, η κοινωνία θα είχε υποστεί ελάχιστη λιτότητα. Το καλό ΔΝΤ επεδίωξε το έγκαιρο κούρεμα το 2010, σκόνταψε όμως στους κακούς ευρωπαίους (και στους πάσης φύσεως «εκτελεστές και εντολοδότες» κατά την Αυγή) που βύθισαν την Ελλάδα στην φτώχεια και την ανεργία.

Στην ουρά αυτού του μύθου βρίσκεται η ομολογία του ΔΝΤ για το λάθος στους πολλαπλασιαστές, ότι υποτίμησε το μέγεθος της ύφεσης και της ανεργίας. Κι έτσι αναδύεται ο συμπληρωματικός μύθος: ότι υπήρχε τάχατες ένα άλλο πρόγραμμα για την Ελλάδα, το σωστό, με λιγότερο πόνο, ύφεση και λιτότητα. Αλλά εφαρμόστηκε το λάθος πρόγραμμα, η κύρια αιτία όλων των δεινών μας.

Στην πραγματικότητα, βέβαια, πουθενά και ποτέ δεν προτάθηκε από το ΔΝΤ εναλλακτικό πρόγραμμα. Έχει διατυπωθεί μία και μόνη διαφορετική πρόταση, το κούρεμα του χρέους στην αφετηρία της κρίσης. Σ΄ αυτό ακριβώς το σημείο τέμνονται οι δύο μύθοι. Σύμφωνα με το καταστατικό του ΔΝΤ, στην κρίση της Ελλάδας όπως και σε κάθε άλλη κρίση, έπρεπε να προηγηθεί η αναδιάρθρωση του χρέους και να ακολουθήσει η εμπλοκή του Ταμείου σε πρόγραμμα βοήθειας  και προσαρμογής της οικονομίας. Αν, λοιπόν, η ενδεδειγμένη σειρά ήταν πρώτα αναδιάρθρωση χρέους και εν συνεχεία πρόγραμμα προσαρμογής, τότε το γεγονός ότι δεν ακολουθήθηκε η σωστή σειρά, η καθυστέρηση του κουρέματος δηλαδή, ήταν τουλάχιστον επιβαρυντική για την Ελλάδα – ολέθρια και καταλυτική τη θεωρούν κάποιοι.

Αυτό που θα εξηγήσω παρακάτω είναι ότι στην περίπτωση της ελληνικής κρίσης ο χρονισμός του κουρέματος δεν είχε και τόση σημασία. Ακόμη κι αν το 2010 το ελληνικό χρέος κουρευόταν στα επίπεδα του χρέους της Γαλλίας, ελάχιστα πράγματα θα εξελίσσονταν διαφορετικά. Και σ΄αυτήν την εκδοχή θα είχαμε μεγάλη δημοσιονομική προσαρμογή, μεγάλη ύφεση, και πάλι θα μέναμε επί χρόνια εκτός αγορών και το χειρότερο, σε μόλις 4 χρόνια, στο τέλος του 2013 το χρέος θα εκτινασσόταν στο 154% του ΑΕΠ!

 Η συνέχεια εδώ

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

Κώστας Κούρκουλος: Υπόθεση ΕΛΣΤΑΤ. Η Δικαιοσύνη μπροστά στην αυτογελοιοποίηση


Αποτέλεσμα εικόνας για Υπόθεση Γεωργίου


Η ιδιότητα του συνηγόρου υπεράσπισης σε οποιαδήποτε υπόθεση, είναι απαγορευτική για την επί της ουσίας εξωθεσμική υποστήριξή της, τουλάχιστον προτού περατωθεί η δίκη. Όταν όμως η ίδια η δίκη παραβιάζει τις στοιχειώδεις αρχές της δημοκρατίας ή τα ελάχιστα όρια του πολιτισμού, τότε το κώλυμα αίρεται.  Αυτό ακριβώς συντρέχει στην υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ. Όπου, η «ηθική τρέλα» που απαιτούσε να φερόμαστε στις εξωτερικές μας σχέσεις ως διεθνείς απατεώνες, τράπηκε σε «Μεγάλη Ιδέα» θυλάκων της δικαιοσύνης. Με συνέπεια, το «κυνήγι των μαγισσών», από λούμπεν φαινόμενο των δημοκόπων της πλατείας, να εξελιχθεί σε «δικανικό μακαρθισμό». Αυτή η συνθήκη αίρει το κώλυμα του υπογράφοντος, το οποίο δημιουργεί η ιδιότητά του ως συνηγόρου υπεράσπισης, δύο εκ των τριών κατηγορουμένων στην υπόθεση.
«Απελεύθεροι» λοιπόν από περιορισμούς, τουλάχιστον ως προς την περιγραφή της θεσμικής εκτροπής που παρουσιάζει η ποινικοποίηση της υπόθεσης, θα ξεκινήσουμε από τα «γεγονότα» που υπήχθησαν στην κρίση της δικαιοσύνης. Διότι, για να εμπλακεί η δικαιοσύνη, απαιτείται η «πρώτη ύλη», δηλαδή τα γεγονότα, που θα τεθούν στην κρίση της. Έλα όμως που γεγονότα δεν υπήρχαν! Άρα, δεν υπήρχε και έδαφος εμπλοκής της δικαιοσύνης. Έτσι, στη θέση των γεγονότων επινοήθηκαν οι γνωστές θεωρίες συνωμοσίας, σύμφωνα με τις οποίες, ο μεγάλος εχθρός μας, αυτή η ακατανόητη και μισητή Δύση, οργάνωσε και προκάλεσε την κρίση που μας βρήκε, με όργανα τους «εσωτερικούς εχθρούς». Οι οποίοι εσωτερικοί εχθροί, «..εξαπάτησαν τη χώρα και τους Έλληνες με ψεύτικα στοιχεία, συμπράττοντας με ξένα συμφέροντα…», όπως περιέγραφε το «έγκλημα» μόλις πριν λίγες μέρες, όχι κάποιο λαθρόβιο νεοναζιστικό έντυπο, αλλά η «Αυγή»! Η οποία, ως έμπορος θεωριών συνωμοσίας, μιλάει για «εξαπάτηση», για «ψεύτικα στοιχεία» και για «σύμπραξη με ξένα συμφέροντα», χωρίς να αισθάνεται την ανάγκη να πει, ποια είναι τα ψεύτικα στοιχεία – δεν μπορούσε να πει, διότι δεν υπήρχαν – ποια τα ξένα συμφέροντα και ποια η σύμπραξη του εσωτερικού εχθρού με τους ξένους.
Και βεβαίως οι θεωρίες συνωμοσίας διαθέτουν ένα τεράστιο πλεονέκτημα: Ως «αυτοαναφορικές», παραπέμπουν για την επιβεβαίωσή τους στον εαυτό τους! Άρα δεν έχουν χρείαν αποδείξεων!  Αυτά όμως για τις πλατείες και τα καφενεία. Διότι, για να μεταμφιεστούν τα συνωμοσιολογικά παραληρήματα σε ποινικά αξιόλογα «γεγονότα», έχουν ανάγκη και «αποδείξεων». Και ως «αποδείξεις» στην υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ  χρίστηκαν οι προφητείες, τα οράματα, οι παραισθήσεις και οι χρησμοί, αυτών που εφηύραν την υπόθεση.  Στους οποίους πρωταγωνιστούν οι υπηρεσιακοί και πολιτικοί υπεύθυνοι για το προηγούμενο καθεστώς ανομίας των «Greek statistics». Και αυτό επειδή, ο μόνος τρόπος συγκάλυψης των εγκλημάτων του παρελθόντος, ήταν η διαστροφή του παρόντος.
Όλα αυτά όμως, ως συγκαλυπτικές συμπεριφορές ενόχων των «Greek statistics», είναι θεσμικά ακίνδυνα φαινόμενα. Διότι δεν αμφισβητούν την ύπαρξη ή το κύρος του νόμου. Άρα δεν θίγουν τον πυρήνα της δημοκρατικά συγκροτημένης πολιτείας. Αντίθετα, την συγκάλυψη της παραβίασης του νόμου επιδιώκουν, η οποία πάντοτε προϋποθέτει την αναγνώριση του κύρους του. Τα πράγματα όμως αλλάζουν δραματικά, όταν στο όνομα κάποιων ιδιωτικών «ανώτερων» αρχών – σκοτεινών συνήθως – αμφισβητείται από αρμόδιους για την τήρηση του νόμου θεσμικούς παράγοντες, το κύρος του ίδιου του νόμου. Όταν δηλαδή συμβαίνει αυτό, που αποτελεί τον πυρήνα κάθε ολοκληρωτισμού: Να παρουσιάζεται από την εξουσία η ανομία ως «νομιμότητα» και να μετονομάζεται ρητά σε παρανομία, η τήρηση του νόμου. Αυτό λοιπόν το παράδοξο συντρέχει στην υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ. Στην οποία, προκειμένου να κατασκευαστούν «προδότες», επινοήθηκε η απόλυτη διαστροφή: Η τήρηση του νόμου, ονομάστηκε  παρανομία! Το διακηρύσσουν απροκάλυπτα, χωρίς μάλιστα ενδοιασμό, ακόμη και οι ίδιοι οι «δημιουργοί» της υπόθεσης, οι οποίοι εν συνεχεία αυτοπροσδιορίστηκαν ως κατήγοροι!
Συγκεκριμένα: Τον αγώνα κατά των «εθνοπροδοτών» της ΕΛΣΤΑΤ, δεν τον διεξάγει κάποιο «κίνημα» με χαρακτηριστικά Λεβέντη ή Κας Λουκά.  Αντίθετα, τον επιχειρούν ακόμη και πρόσωπα, τα οποία σχετίστηκαν θεσμικά με την ΕΛΣΤΑΤ. Τα εν λόγω άτομα κατ’ επανάληψη έχουν παρουσιάσει δημόσια, χωρίς μάλιστα αντίλογο, το «έγκλημα» των «εθνοπροδοτών» της ΕΛΣΤΑΤ. Για να καταλάβουμε λοιπόν τι υποστηρίζουν, επιλέγουμε το χαρακτηριστικότερο άρθρο του βασικού «κατηγόρου», πρώην αντιπροέδρου της ΕΛΣΤΑΤ, το οποίο δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή» της 3-2-2013, με τον  τίτλο «Μύθοι και αλήθειες για τα ελληνικά στατιστικά στοιχεία». Ας παρακολουθήσουμε τις «αποκαλύψεις» του, που μας οδηγούν στον πυρήνα της όλης κατασκευής:
Ως προς την Eurostat: Σύμφωνα με το πρωτογενές ευρωπαϊκό δίκαιο (Συνθήκη του Μάαστριχ) και το παράγωγο (Ευρωπαϊκοί Κανονισμοί), η Eurostat είναι το μοναδικό και αδιαμφισβήτητο θεσμικό όργανο για τον έλεγχο, τη διόρθωση και την αλλαγή των στοιχείων των εθνικών λογαριασμών, κάθε κράτους μέλους. Ο  κατήγορος – αρθρογράφος λοιπόν, «καταρρίπτει» το θεσμικό αυτό δεδομένο, με την εξής διατύπωση: «…..Πάντως, είναι παράξενο το πώς κάποιοι θεωρούν την Eurostat ως έναν φορέα που δεν επιδέχεται ουδεμία αμφισβήτηση»!  (Είναι σαν να λέγαμε πως είναι παράξενο π.χ. να δικάζουν τα δικαστήρια, να βεβαιώνει η τροχαία παραβάσεις κ.ο.κ.).
Ως προς την Κοινοτική νομοθεσία: Το Ευρωπαϊκό Σύστημα Λογαριασμών (ESA95) ως Κοινοτική Νομοθεσία, είναι ο κανονισμός για την παραγωγή των εθνικών λογαριασμών, συμπεριλαμβανομένων των στατιστικών για τα δημόσια οικονομικά.  Κάθε Ευρωπαίος πολίτης, γνωρίζει το στοιχειώδες: Ότι η εφαρμογή της Κοινοτικής Νομοθεσίας από τα κράτη μέλη, είναι ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ. Εν τούτοις, αφού ο εν λόγω «σκότωσε» την Eurostat, αμέσως «αποτελειώνει» και την Κοινοτική νομοθεσία. Έτσι, παρ’ ότι γνωρίζει ότι ο νόμος τίθεται για να εφαρμόζεται, άρα γνωρίζει την υποχρεωτικότητα της εφαρμογής του κανονισμού για την παραγωγή των εθνικών λογαριασμών, στο άρθρο του – δίκην μεταμεσονύχτιας «αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας» – «αποκαλύπτει» το αντίθετο! Ότι «…….η εφαρμογή του είναι συνήθως θέμα πολιτικής επιλογής»! (Σαν να λέμε, ότι είναι θέμα πολιτικής επιλογής, αν θα περνάμε με κόκκινο ή με πράσινο).
Που πάει να πει – σύμφωνα με τον κατήγορο πάντοτε – πως ήταν στην διακριτική ευχέρεια των υπευθύνων της ΕΛΣΤΑΤ – ως «πολιτική επιλογή» – η εφαρμογή της Κοινοτικής Νομοθεσίας! Άρα, εφαρμόζοντας την κοινοτική νομοθεσία, εγκλημάτησαν κατά της χώρας!
Και εδώ η πανουργία αυτοαποκαλύπτεται. Διότι, προκειμένου οι κατήγοροι να κατασκευάσουν το «έγκλημα», συγχέουν σκόπιμα τις έννοιες. Έτσι, επειδή είναι θέμα πολιτικής επιλογής η συμμετοχή μας στην ΕΕ, παρουσιάζουν ως θέμα πάλι «πολιτικής επιλογής», την εφαρμογή της Κοινοτικής Νομοθεσίας και μετά την ένταξή μας!
Όλα αυτά όμως σημαίνουν και κάτι άλλο, που επιμελώς αποκρύπτεται. Πως οι δημιουργοί της υπόθεσης, παρά τις επί χρόνια αναζητήσεις τους, δεν μπόρεσαν να εντοπίσουν ούτε καν λάθος ή παραδρομή στην παράθεση των πραγματικών στοιχείων εκ μέρους των διωκομένων. Και αφού δεν μπόρεσαν να αμφισβητήσουν τα στοιχεία, ονόμασαν έγκλημα την εφαρμογή του νόμου, μόνο και μόνο επειδή πρόκειται για Κοινοτική νομοθεσία!
Οι ιδεολογικές και ηθικές αφετηρίες της εκτροπής αυτής, δεν είναι του παρόντος. Ούτε βεβαίως η ανάδειξη των σκοτεινών αντιευρωπαϊκών συνδρόμων, που μετατρέπουν την αντίθεση στην Ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, σε άρνηση της Ευρωπαϊκής νομιμότητας.
Του παρόντος είναι κάτι άλλο: Ότι ο προνεωτερικός αυτός αντιευρωπαϊσμός, που απαιτεί τη μη εφαρμογή της κοινοτικής νομοθεσίας,  βρήκε θετική ανταπόκριση, όχι μόνον στις πλατείες, αλλά και σε μισαλλόδοξους αντιευρωπαϊκούς θύλακες της δικαιοσύνης. Και αναφέρομαι σε «θύλακες», διότι μέχρι σήμερα – αυτό πρέπει να ειπωθεί, γιατί θα αποτελούσε ανεπίτρεπτη μικροψυχία η παράλειψη – η πλειονότητα των δικαστικών και εισαγγελικών λειτουργών που ασχολήθηκαν με την υπόθεση, δεν παγιδεύτηκαν στις μισαλλόδοξες και ανορθολογικές εκτροπές, στις οποίες ήθελαν να τους οδηγήσουν «εφευρέτες» της. Αντίθετα, διαφύλαξαν την σοβαρότητά τους, αφού έμειναν πιστοί στην εφαρμογή του νόμου, οπότε, με τους όρους  του «καταραμένου»  ορθολογισμού, έκριναν ότι δεν υπήρξε αδίκημα.  Άλλωστε, δεν μπορεί κανείς να μιλάει για το αδίκημα της ψευδούς βεβαίωσης, όταν δεν αμφισβητούνται τα στοιχεία που βεβαιώνονται, αλλά μόνον η εφαρμογή του νόμου επ’ αυτών. Δηλαδή η κρίση επί των στοιχείων.
Άσε, που όπως εύστοχα επισήμανε ο καθηγητής κ.  Σ. Τσακυράκης, στην περιγραφή του εγκλήματος της «ψευδούς βεβαίωσης», πρέπει να παρατίθεται όχι μόνο ποιο είναι το ψέμα που βεβαιώθηκε, αλλά και ποια είναι η αλήθεια που απεκρύβη.  Και εδώ παγιδεύτηκαν από τους κατηγόρους, οι ανορθολογικοί θύλακες της δικαιοσύνης. Διότι, για να πουν ποια είναι η αλήθεια και ποιο το ψέμα, πρέπει να υπολογίσουν το έλλειμμα. Για τον υπολογισμό του όμως έχουν την υποχρέωση να εφαρμόσουν τον Κοινοτικό Κανονισμό. (ESA95, που ψηφίστηκε το 1996. Επίσημη εφημερίδα L 310 της 30/11/1996, σ. 0001 – 0469). Έλα όμως που με την εφαρμογή του Κοινοτικού Κανονισμού, θα προκύψει έλλειμμα 15,4 % (ούτε ένα δεκαδικό λιγότερο)! Άρα, είναι υποχρεωμένοι να αναφέρουν ως αλήθεια, αυτό που θεωρούν ψέμα! Ότι δηλαδή το έλλειμμα ήταν 15,4 %!  (Δεν ευθύνεται ο συντάκτης του παρόντος για τον παραλογισμό). Το δέχονται άλλωστε ως πραγματικότητα, όλες οι κυβερνήσεις της χώρας, της σημερινής συμπεριλαμβανομένης.
Επειδή όμως είναι αναγκαίο να αντιδιαστείλουν ψέμα και αλήθεια, είναι υποχρεωμένοι, να αυτογελοιοποιηθούν. Δηλαδή να μας λένε ότι η αλήθεια είναι το 15,4%, αφού αυτό εξάγεται με την εφαρμογή του νόμου και αυτό δέχεται η Eurostat ως ο μόνος αρμόδιος για τον έλεγχό του  και ψέμα είναι πάλι το 15,4%, αφού αυτό υποστηρίζουν οι δράστες των «Greek statistics», οι κατήγοροι στην υπόθεση και ο χορός των βρυκολάκων του παρελθόντος.  Και τότε, θα πνιγούμε όλοι  μέσα στη γενική θυμηδία!

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2016

Μπάμπης Σαββάκης: Οι φοιτητές πιέζουν για καλύτερες σπουδές




από την Καθημερινή
Συνέντευξη στο Απόστολο Λακασά

«Το τοπίο στα πανεπιστήμια θα αλλάξει. Οι φοιτητές έχουν αρχίσει να πιέζουν για καλύτερες σπουδές», λέει ο Μπάμπης Σαββάκης. Καθηγητής Μοριακής Γενετικής στην Ιατρική Κρήτης, πρόεδρος του Κέντρου Βιοϊατρικών Ερευνών «Αλέξανδρος Φλέμινγκ», με σπουδές στην Ιατρική Αθηνών και στο Χάρβαρντ, ερευνητική δουλειά στο Κέμπριτζ, διψήφιο αριθμό θέσεων σε ερευνητικούς οργανισμούς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ο κ. Σαββάκης ανήκει στη γενιά των Ελλήνων που βίωσαν τη δικτατορία κατά τα πρώτα ανέμελα χρόνια της νιότης τους, έφυγαν στο εξωτερικό και επιστρέφοντας στην Ελλάδα συνέβαλαν στη δημιουργία πόλων αριστείας κατά τη μεταπολίτευση. Η αφυπηρέτησή του από το Πανεπιστήμιο Κρήτης αποτελεί γεγονός που επιτρέπει μια νέα κριτική θεώρηση στον χώρο της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης και έρευνας στην Ελλάδα. 

«Εδώ και 30 χρόνια διδάσκω, και τα τελευταία λίγα χρόνια, μετά το ξέσπασμα της κρίσης, βλέπω μια αλλαγή. Ολο και περισσότεροι παρακολουθούν τα μαθήματα, θέλουν να έχουν καλύτερες σπουδές και να τις ολοκληρώσουν χωρίς άσκοπες χρονοτριβές. Αυτό είναι πολύ καλό σημάδι, κίνητρο για τους διδάσκοντες να γίνουν καλύτεροι, το σύστημα να βελτιωθεί. Οτιδήποτε χαμηλώνει το επίπεδο της ακαδημαϊκής διαδικασίας ή εμποδίζει τη λειτουργία των ΑΕΙ θα βρίσκει όλο και περισσότερους φοιτητές απέναντί του.


Υπονοείτε ένα νέο φοιτητικό κίνημα;

– Πιστεύω στην ορμή των νέων ανθρώπων, που θέλουν να μορφωθούν και να προκόψουν κάτω από αντίξοες συνθήκες. Οι φοιτητικές παρατάξεις με τη σημερινή τους μορφή θα χάνουν συνεχώς την απήχησή τους. Ο ξύλινος λόγος τους και οι ζωηρές μειοψηφικές κινήσεις που δημιουργούν επεισόδια, ακόμα και καταστροφές μέσα στα πανεπιστήμια, έχουν παίξει τον ρόλο τους. Από το κενό εκπροσώπησης που προκύπτει, δεν μπορεί, κάτι καινούργιο θα αναδυθεί.

– Δεν θεωρείτε θετική τη φοιτητική συμμετοχή στην ανάδειξη των πανεπιστημιακών οργάνων, όπως επιθυμεί η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας;

– Να υπάρχει η φοιτητική συμμετοχή, αλλά όχι ως είχε με τον νόμο-πλαίσιο του 1982. Για παράδειγμα, οι εκπρόσωποι των φοιτητών στη γενική συνέλευση της Ιατρικής ορίζονταν από τις παρατάξεις και κατέβαιναν άλλοτε με τη γραμμή της παράταξης ή του συλλόγου. Μεταξύ των βασικών επιδιώξεών τους ήταν να γίνει πιο ελαφρύ το πρόγραμμα σπουδών, πιο ελαστικά τα προαπαιτούμενα μαθήματα, ακόμα και να εξετάζονται στα κλινικά μαθήματα χωρίς να έχουν περάσει βασικά μαθήματα. Βοηθάει τέτοια συμμετοχή στη βελτίωση των σπουδών, του πανεπιστημίου; Οι φοιτητές να αξιολογούν τους καθηγητές και το πρόγραμμα, όχι όμως να το συνδιαμορφώνουν. 


Η συνέχεια στην Καθημερινή

Σάββατο, 13 Αυγούστου 2016

Παναγής Παναγιωτόπουλος: Κατανάλωση, λαϊκισμός, ελιτισμός



Από το ΒΗΜΑ

Από το 2010 που το ελληνικό κράτος χρεοκόπησε, γινόμαστε κάθε καλοκαίρι μάρτυρες ενός διαγωνισμού ηθικολογίας και αντικαταναλωτισμού. «Δεν υπάρχει κρίση» λένε πολλοί όταν αδειάζει για λίγο η Αθήνα και όταν σχηματίζονται ουρές στους δρόμους που οδηγούν τους Θεσσαλονικείς στη Χαλκιδική. Αυτό είναι το ελαφρύ πυροβολικό, ο πικρόχολος και αμήχανος σχολιασμός ο οποίος άλλοτε γίνεται ευτελής ψυχο-κοινωνιολογία, άλλοτε δικαιώνει τη φυλετική ροπή του έθνους των Ζορμπάδων προς το γλέντι. «Ζουν σαν να μην υπάρχει αύριο» λένε οι πρώτοι για να εξηγήσουν γιατί μια μέση ελληνική οικογένεια θέλει να στήσει στα λίγα τετραγωνικά πέριξ της ομπρέλας μια καταναλωτική επικράτεια φρέντο, κοκτέιλ, παραθαλάσσια σκηνή γαστριμαργίας, γιατί παράγει άπειρες ποζαριστές φωτογραφίες που ποστάρονται ως άλλο ντεφιλέ καινούργιων μαγιό, τατού και νυχιών arc en ciel - περίεργα πράγματα, ε; Οι άλλοι θα σχετικοποιήσουν αυτές τις παραμέτρους μιλώντας αφηρημένα για τη μαγική ικανότητα να μην υποτασσόμαστε στους αριθμούς, να χρωστάμε ίσως κάπου αλλά να περνάμε όμορφα, να είμαστε ωραίοι με τα έξω μας, ωραίοι ως Ελληνες. Γιατί μπορεί να μην υπάρχει ευτυχία που να κόβεται στα τρία, αλλά υπάρχει χωριάτικη σαλάτα που μοιράζεται στα τέσσερα. Για τους γερμανούς τουρίστες φυσικά.

Ο θερινός όμως αντικαταναλωτικός πανικός απογειώνεται ειδικότερα όταν έρχεται στη δημοσιότητα, με σχεδόν τελετουργική ακρίβεια, η Μύκονος. Ανθρωποι της λογιοσύνης ενημερώνονται από τον λαϊκό σκανδαλοθηρικό Τύπο, με την ευγενή και εξυγιαντική μεσολάβηση των σόσιαλ μίντια - για να μη λερώσουμε τα χέρια μας ακουμπώντας φυλλάδες κομμωτηρίου και κουτσομπολιού - για «συναυλίες» και άλλα δρώμενα πίστας όπου αναπαράγεται μια «υπερκοσμική», πανάκριβη και ενίοτε αφορολόγητη επίδειξη κατανάλωσης, ρηχής απόλαυσης και χλιδής του ρέοντος καμπανίτη υπό τη φωνή του Ρέμου. Μια επιβίωση των ημερών της μεγάλης ευμάρειας, μια ηδονιστική προβολή που έρχεται από το κοντινό, πλην όμως πεπερασμένο παρελθόν της πίστας και τον απωθημένο σκυλάδικο πρόγονό του που προκαλούν οργή. Στους εστέτ και αστείους αστούς γιατί δείχνει τη χαμηλοτάτη υποστάθμη των πλουσίων «μας» - που αποδεικνύονται εξίσου «γίδια» με τον άφρονα καταναλωτικό λαό μας - και στους «λαϊκούς και ριζοσπαστικούς» γιατί όλα αυτά γίνονται «πριβέ», είναι για λίγους, γιατί μυρίζει πλούτο, γιατί το πότλατς και το «κάψιμο» που όλοι αγαπήσαμε έπρεπε να γίνεται με φτηνότερα υλικά και χωρίς πολλές προκλήσεις.

Αντιδραστικός λόγος
Ομως αυτά τα θερινά ξεσπάσματα οργής για την κατανάλωση δεν είναι καινούργια. Είναι σύμφυτα με τον ελληνικό συντηρητισμό και τις αντιδραστικές του προκείμενες απέναντι στην πόλη. Είναι συνέχεια μιας εξιδανίκευσης της υπαίθρου, του αιώνιου πλέον, απολύτως άκαιρου, μα πάντα ενεργού τρόμου εμπρός στην «αστυφιλία» που στη Μεταπολίτευση η έκθεση ιδεών (ο τέλειος εκφραστής κάθε ελληνικού συντηρητισμού) μετονόμασε σε «ξενομανία και εμπορευματοποίηση» ή «αλλοτρίωση από την τεχνολογία», πάντοτε όμως σε ρητή καταδίκη του καπιταλιστικού τρόπου ζωής, της αγοραίας συμπεριφοράς των ανθρώπων, της όποιας φιληδονίας και ψευδούς απόλαυσης και της επιδερμικής ικανοποίησης. Αυτόν τον αντιδραστικό λόγο για τη σπατάλη, τη χλιδή και το κάψιμο, για την αναζήτηση πρόσβασης σε «αυτό» που διαφημίζεται, τη ζωή μέσα σε ένα πέλαγος ασήμαντης αφθονίας, την ευτέλεια των αντικειμένων και την απουσία «ανώτερης πνευματικότητας» θα τον οικειοποιηθεί και η ελληνική Αριστερά. Στην αναζήτηση ενός αυθεντικού ανθρώπου που θα εναντιωθεί στη διαφθορά της προόδου και στον εκδημοκρατισμό των ηθών οι μεν, στην αντίσταση ενός αυθεντικού ανθρώπου που θα λυτρώσει τον μέλλον μας από τις ψευδείς ανάγκες και την εργαλειοποίηση του ανθρώπου οι δε.
Τι αξία έχουν αυτές οι σκέψεις πέραν άλλης μιας θερινής επικύρωσης της μελαγχολικής συνθήκης που περισφίγγει τον δημόσιο λόγο στην Ελλάδα του σκανδαλισμού, του θυμού και της αγνωσίας;
Ισως να υπάρχει κάτι παραπάνω να κρατήσουμε από μια κριτική επαναπροσέγγιση στις συστάδες απέχθειας για την κουλτούρα της κατανάλωσης. Μια πολιτική διάσταση, στο μέτρο που ο σημερινός δυτικός κόσμος συνταράσσεται από μια καθολική σχεδόν αμφισβήτηση των ηγετικών (πολιτικών, οικονομικών, πνευματικών και άλλων) στρωμάτων του. Ισως η κριτική στον πουριτανικό αντικαταναλωτισμό να έχει νόημα τώρα που οι δημοκρατίες βράζουν στη φλόγα της ανασφάλειας και εκφράζουν συνεχώς την απέχθειά τους για τις κατεστημένες ελίτ. Εκείνες που συγκεντρώνουν ασύμμετρα τον πλούτο, που πολιτικά ζουν ακόμα στον Μάη του '68 ή/και αρνούνται να δουν τον θανατηφόρο ριζοσπαστισμό ενός μεγάλου τμήματος της νέας κουλτούρας του Ισλάμ, εκείνων που διαβουλεύονται συναινετικά και εμβαλωματικά αποφασίζουν πως θα αναπαράγουν ένα οικονομικό στάτους κβο που έχει ουσιαστικά παρέλθει, εκείνων που εν γένει περιφρονούν τα σύνορα ως ύστατο ανάχωμα του πιο φτωχού και που αποδυναμώνουν θεσμούς και μορφές της αυθεντίας προς χάριν κάποιου εύκολου πολιτισμικού σχετικισμού, μιας βιαστικής αποθέωσης των μειοψηφιών κ.λπ. Και η Ελλάδα δεν είναι εκτός νυμφώνος.

Ασφαιρο όπλο
Μπορεί τα γνωρίσματα της ελληνικής ελίτ να ήταν κάπως διαφορετικά, αλλά οι τρεις εκλογικές επιτυχίες των αντιμνημονιακών δυνάμεων έδειξαν, σε συνθήκες οικονομικής δυσπραγίας, σύγχυσης και φαιάς προπαγάνδας σίγουρα, την εξάντληση των παλιών ελίτ. Το ελληνικό αποτέλεσμα της αντιελίτ πολιτικής στράτευσης είναι βεβαίως η αποκάλυψη της φτώχειας του λαϊκιστικού λόγου. Και η απόδειξη ότι ο λαϊκισμός ως όπλο απέναντι στις ελίτ και στον ελιτισμό τους βάλλει άσφαιρα και δεν φέρνει αναδιανομή του πλούτου, δεν προάγει τη λαϊκότητα, δεν υποβοηθά τους πιο αδύναμους, μα μόνο αναδεικνύει νέες ελίτ και εξουσιαστές, ιδιαίτερα κυνικούς, μπορεί και απολύτως διεφθαρμένους. Μα και αλλού οι ομόλογες δυνάμεις του αντιελιτισμού προετοιμάζουν τη χειρότερη αντιλαϊκή έκβαση της παγκόσμιας κρίσης: ο αντιελιτισμός του Τραμπ είναι εκείνος ενός μισαλλόδοξου φασίζοντος πλουσίου που θα διχάσει έτι περαιτέρω την αμερικανική κοινωνία μετατρέποντας τους φτωχούς σε αποκλεισμένους και τους αποκλεισμένους σε άθλιους πένητες. Η λεπενική Ακροδεξιά και ο φανατικός αντιευρωπαϊσμός της θα οδηγήσουν τη Γαλλία στη φτώχεια του φράγκου και στην «περηφάνια» μιας εθνικής κυριαρχίας της μπαγκέτας, του μπερέ και του κόκκινου κρασιού. Οι δυνάμεις του Brexit, που ήταν και αυτό ένα θεμιτό ράπισμα στις φθαρμένες ελίτ και στην ψευδοοικουμενική ταυτότητα της ΕΕ, τρέπονται σε άτακτο φυγή μπροστά στα δεινά που φαίνεται να προκαλούν η απομόνωση της Αγγλίας και η περαιτέρω υποβάθμιση της μεσαίας και κατώτερης τάξης της.

Αντιδημοκρατική μήτρα
Απέναντι στις παρωχημένες ελίτ ο λαϊκισμός οργανώνει το είδωλο ενός παρωχημένου λαού τον οποίο εξυμνεί, υπερφωτίζει σε συμβολισμούς, για να παραδώσει τους πραγματικούς λαϊκούς ανθρώπους στις πιο αυθαίρετες εξουσίες και τους πιο μεγάλους κινδύνους, της αγοράς, της ανομίας, του ολιγαρχικού δεσποτισμού. Και αυτό διότι λαϊκό δεν μπορεί να είναι η ιεροποίηση κάποιας έντιμης φτώχειας, ο μιζεραμπιλισμός και το «αυθεντικό σπιτικό ψωμάκι» που αναζητούν εναγωνίως στους φούρνους της βιομηχανικής ζύμης οι έλληνες τουρίστες στα κυκλαδονήσια. Το λαϊκό δεν υπήρξε ποτέ ηθελημένα φτωχό και δεν εκστασιαζόταν ποτέ με την καθήλωση στην αυθεντικότητα του εαυτού του - αυτό λέγεται στην καλύτερη φολκλόρ, στη χειρότερη εσω-οριενταλιστική προβολή κάποιων βολεμένων. Λαϊκό ήταν, και είναι, αυτό που θέλει να υπερβεί το άγος της φτώχειας και την απουσία προοπτικής, την απαγόρευση εγγραφής στο μέλλον, τον περιορισμό των γνωστών απολαύσεων - με θυσία την αναζήτηση των έξω- και ανω-απολαύσεων. Λαϊκό και ατομικό, απολαυστικό με εγγραφή στο μέλλον, εκεί όπου έστω ψευδώς και εφήμερα, με ψυχικά κενά και αγωνίες πράγματι, χωρίς υπαρξιακή στιβαρότητα οπωσδήποτε, είναι το καταναλωτικό μοντέλο ζωής.
Αυτό που πλουραλιστικά φιλοξενεί τον πόθο για πυρόφαγο και λατρεύει τις ψημένες λαχανίδες, μια αιωνία ξανθιά κούκλα Barbie, ένα ταξίδι για να δεις το Prado, μια τσάντα Prada ή το αληθινό ομοίωμά της, που περιπλέκεται ανάμεσα σε δωρεάν πορνογραφία σε άπειρα τεραμπάιτς και παρανοϊκό κυνήγι Πόκεμον στην άδεια πόλη, μια καλύτερη ζωή χωρίς την ενοχή των υπερσυντηρητικών ελίτ ή το αγωνιστικό καθήκον που οι λαϊκιστές αναθέτουν στους φτωχούς. Απέναντι στο κουνημένο δάχτυλο και την πολιτισμένη κανονιστικότητα των ελίτ δεν ορθώνεται η αδρότητα των απολογητών του λαϊκισμού και η φαντασίωση μιας αξιοπρεπούς και μετρημένης ζωής αλλά η πρόσβαση στον κόσμο της εφήμερης και απολαυστικής εμπειρίας.
Εξάλλου, όπως συχνά συμβαίνει, οι δυνάμεις του αντικαταναλωτισμού, της ελιτίστικης υποταγής στη δήθεν προτεσταντική εργατικότητα και της λαϊκιστικής μεσογειακής έκρηξης αυθεντικής ζωής συναντώνται και στο πεδίο της οικονομίας. Η λιτότητα ως θρησκευτική αξία εγκράτειας και η λιτότητα ως αυθεντική ηθική επιλογή ενός «αξιοπρεπούς λαού» έχουν την ίδια αντιδημοκρατική μήτρα και τα ίδια αποτελέσματα.