ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2010

Γίνετε αν θέλετε δεξιοί μην γίνετε έτσι




«Στηρίζουν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ το κοινοβουλευτικό τους εκπρόσωπο». Πάλι καλά, γιατί ώρα είναι ν΄ αρχίσουν να πλακώνονται και μέσα στη Βουλή.
Είναι καιρός τώρα που στο χώρο αυτό οι εύθραυστες ισορροπίες έχουν καταρρεύσει και οι μηχανές έχουν αρχίσει να συγκρούονται ανοικτά. Όλοι εναντίον όλων. Οι προεδρικοί, το Αριστερό ρεύμα, οι συνιστώσες, η ανανεωτική πτέρυγα διαγκωνίζονται στο ποιος θα εκτοπίσει τον άλλο, ποιος θα αποκαλύψει τον εσωτερικό εχθρό, ποιος θα καταλάβει ένα ψηλότερο σκαλί στην ιεραρχία. Την ίδια στιγμή η οικονομική κρίση συνθλίβει τους εργαζόμενους και μέρος των εργοδοτών, η οικολογική κρίση ανατρέπει τους όρους της ζωής όλων, η Παιδεία καρκινοβατεί, το δημόσιο σύστημα Υγείας καταρρέει, το ασφαλιστικό …
Μα ποιος νοιάζεται γι’ αυτά; Ο Κύρκος είναι το πρόβλημα και οι δεξιές θέσεις του.
Σήμερα ένας φίλος μου είπε. « Μα καλά τους ψηφοφόρους τους δεν τους σέβονται; Αυτούς που τους έστειλαν στη βουλή και του έσωσαν τη «ζωή» δεν τους νοιάζονται»;
Όχι ρε Μήτσο δεν…
Έχουν άλλα θέματα πιο καυτά, την εξουσία. Όχι την κρατική αλλά του μικρόκοσμού τους. Πως θα βγάλουν εκτός τους Ανανεωτικούς, πως θα κρατήσουν όμως και τους ψήφους τους. Πως θα τρέξουν πίσω από κάθε αυθόρμητο κίνημα όχι για να το ερμηνεύσουν και να το ζήσουν αλλά για να το καρπωθούν.
Πως θα ανεχθούν την κάθε καφρίλα και πως θα αναγάγουν την τυφλή βία σε εργαλείο αλλαγής της κοινωνίας.
Πως θα χαϊδέψουν κάθε συντεχνία λες και είναι κομματάρχες του 60.
Την ίδια στιγμή πολιτικές εγχώριες και ευρωπαϊκές έρχονται να αλλάξουν για πάντα όσα ξέραμε για τη ζωή μας, αλλά η ηγεσία της Εναλλακτικής Αριστεράς είναι απούσα. Δεν τι νοιάζει, το πρόβλημά της είναι άλλο.
Ακούω να μιλάνε για την Αριστερά των κινημάτων. Εμπρός λοιπόν τα κινήματα είναι εδώ δεν τα βλέπετε;
Κίνημα δεν είναι οι αλλαγές στην Παιδεία που έρχονται και πρέπει κάτι να πεις και να κάνεις;
Κίνημα δεν είναι να κλείσεις τις πόρτες των σχολών στη βία και τη βαρβαρότητα, στις καταστροφές και στο μηδενισμό;
Κίνημα δεν είναι να πεις όχι στην εθελούσια έξοδο της ελίτ των λιμενεργατών και στα 80 μύρια που θα κοστίσει στους υπόλοιπους εργαζόμενους που δεν είχαν μπάρμπα στη Μάνη;
Κίνημα δεν είναι να φωνάξεις για τα 30 Ευρώ που πληρώνεται ο κάθε Πακιστανός για να μαζέψει ένα τόνο ( 1tn) πορτοκάλια στην Άρτα;
Κίνημα δεν είναι να βάλεις φρένο στην πρέζα και σ’ αυτούς που τη σπρώχνουν;
Κίνημα δεν είναι η μόλυνση του Ασωπού, η εκτροπή του Αχελώου, οι χωματερές, η βρώμα των συνοικιών;
Κίνημα δεν είναι οι κρατικοί υπάλληλοι που τα παίρνουν;
Κίνημα δεν είναι η αδυναμία της κυβέρνησης να παρουσιάσει ένα στοιχειωδώς αποδοτικό πρόγραμμα σταθερότητας;
Κίνημα δεν είναι….
Κι όμως, για όλα αυτά δεν ακούμε από την Αριστερά, ακούμε μονάχα, για τον Κουβέλη που θα πάει στο Πασοκ και τον Κύρκο που….
Ευτυχώς μάγκες ο κόσμος της Αριστεράς  δεν καταδέχεται να σας παρακολουθήσει.
Θα δίνει τον αγώνα του εκεί που δουλεύει, που ζει, που σπουδάζει , που μεγαλώνει τα παιδιά του, που πονάει και ερωτεύεται, θα ροκάρει ή θα σκυλοτραγουδάει, θα γουστάρει τις ανησυχίες και τις αδυναμίες του, θα χάνεται και θα ρεμβάζει. Θα είναι Αριστερός με πέντε Α κεφαλαία μέσα στη ζωή του τη μίζερη και τη δύσκολη, μα δεν θα σας παρακολουθεί.
Μα θα σας ψηφίζει για να τσιμπάτε την κρατική επιδότηση, εσείς οι αντισυστημικοί, να περιφέρετε τα σαρκία και τον εγωισμό σας για να σας δείχνει στη νέα γενιά και να της λέει:
« Γίνετε αν θέλετε δεξιοί μην γίνετε έτσι».

3 σχόλια:

  1. Σηκώστε ψηλά την κόκκινη σημαία, για να κοιτάμε αυτήν και όχι τα χέρια που τη σηκώνουν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. πανω απ' ολα να κατανοησουν την εννοια και την ιστορια της.
    Και την καλυτερη θεση στην καρδια τους
    Εχω αφησει ενα σχολιο για τα παιδια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή