ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2010

Αριστερά στον αιώνα σου, πές μου, τι βλέπεις;

 

Διαβάζω σε αφίσα της ΟΛΜΕ - ΔΟΕ: «Αντισταθείτε, δεν θα πληρώσουμε εμείς την κρίση τους……»
Ακούω σε δηλώσεις ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ: « Όχι στη συναίνεση, δεν ψηφίζουμε τον πρόεδρο, κλπ.»

Δεν κατάλαβα. Δεν θα πληρώσετε; Μα μέχρι τώρα τι κάνετε, δεν τους πληρώνετε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο; Δεν συναινείτε;
Βλέπετε καμιά αντίσταση, ή έστω άλλη στάση του λαού, καμιά αυτοοργάνωση, κάτι εναλλακτικό;
Ακούτε τίποτα γόνιμες ιδέες, εκτός από παραληρήματα τύπου Αλέκου, ή κοινοτυπίες τύπου Αλέκας;
Η πράσινη ανάπτυξη του Γιώργου τρώγεται και σαν σαλάτα;
Νομίζετε ότι ο Δεκέμβρης ήταν του λαού;
Ξέρετε τίποτα εργάτες που θα βγούνε τον Μάη στους δρόμους;
Εγώ ξέρω μια μέρα απεργία για να δώσουμε απάντηση στα …….

 Όταν το σύστημα δουλεύει καλά, πληρώνετε πανάκριβα τη γη, τα κουτιά - σπίτια σας και τους γιατρούς σας και όταν έχει κρίση, σας μειώνουν τους μισθούς και τα επιδόματα και πάλι από την αρχή.

Αλλά να τα πάρω και γω από την αρχή;

Οι εθνικές και υπερεθνικές οικονομικές ελίτ εργάζονται καλά και συνεχώς και παράγουν πλούτο, δηλαδή υπεραξίες. Χρησιμοποιούν απλά υλικά, με βάση τους φυσικούς πόρους και το ανθρώπινο δυναμικό. Η καταστροφή αυτών των δύο είναι η πηγή τους κέρδους τους. Επειδή όμως η επιστήμη και η τεχνολογία έκαναν την παραγωγή πιο εύκολη και αποδοτική, δηλαδή, τη ληστεία high teck, δίπλα τους αναπτύχθηκε και μια σοβαρή κάστα υπαλλήλων που διαχειρίζονται την τεχνολογία. Συγκαταλέγονται πλέον στις ελίτ. Αυτοί έχουν τις δικές τους περιοχές κατοικίας, τα δικά τους σχολεία, τα δικά τους νοσοκομεία και τα δικά τους νεκροταφεία για να μη ξεχνιόμαστε.
 Τα υπόλοιπα τα έχουν αφήσει στους διεθνείς οργανισμούς και στο κράτος, στους λεγόμενους θεσμούς.
Τι είναι ο Αλμούνια, ο Τρισέ, ο Μπαρόζο, θεοί; δικτάτορες; βασιλιάδες; Υπάλληλοι, μόνο.
Ότι είναι και οι ομόλογοί τους στην ΠΟΥ οι οποίοι κήρυξαν πανδημία γρίπης, χωρίς κανένα λόγο, για να κερδίσουν γρήγορα και πολλά οι ελίτ των φαρμακοβιομηχανιών . Έτσι αφήνουν σήμερα μια χώρα σαν την Ελλάδα, και αύριο σαν την Πορτογαλία ή την Ισπανία να την κατασπαράσσουν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, τα λεγόμενα και «αγορές», στην αγορά των ομολόγων, δηλαδή του χρέους,  ενώ θα μπορούσαν να μην τις αφήσουν να φτάσουν εκεί.

Τα κράτη, δύο βασικά μελήματα, έχουν όταν φυσικά δεν κάνουν πόλεμο. Εργασιακή ειρήνη και μαζική κουλτούρα.

Ειρήνη η πιο γλυκιά λέξη για όλους μας. Για να δουλεύει το σύστημα πρέπει όλοι να συνεργαζόμαστε, αρμονικά, περιμένοντας  το κομμάτι από την πίτα που μας ανήκει. Ο παράξενος, ο πραγματικά εναλλακτικός, ο αιρετικός χαλάνε την αρμονία, πρέπει να υπάρχουν σαν μια επίφαση δημοκρατίας, αλλά μέχρι εκεί. Το κοινωνικό κράτος, κυρίως ευρωπαϊκός θεσμός για ιστορικούς λόγους, έρχεται να εγγυηθεί την ειρήνη. Παρέχει, διορίζει, σπουδάζει, νοσηλεύει, απασχολεί, αστυνομεύει, κάνει τη λάντζα, ώστε το κεφάλαιο να αναπτύσσεται. Μαζί του νομίζουμε ότι αναπτύσσεται και η κοινωνία επειδή έχει πρόσβαση, πλέον στην τεχνολογία του mobile, σε σύγχρονα φάρμακα και γρήγορα αυτοκίνητα, στη μαζική κουλτούρα, σε «όγκους κοπριάς».
Εδώ, οι ελίτ διαμορφώνουν τα γούστα των πελατών τους και όχι οι ανάγκες των πελατών τη ζήτηση και την παραγωγή των αγαθών, η γνωστή πλέον διαστροφή, την ξέρουν και τα παιδιά που βάζουν τις μπόμπες.
Στην Ελλάδα, μια χώρα μικρή, χωρίς ορυκτό πλούτο και απέραντους σιτοβολώνες, χωρίς σοβαρή αστική τάξη, χωρίς βιομηχανική και τεχνολογική παραγωγή, χωρίς εξαγωγικό εμπόριο, χωρίς έρευνα και τεχνολογία , χωρίς παιδεία, το κράτος λειτουργεί σαν μάνα μας με τα όποια καλά και τις όποιες στρεβλώσεις. Υποχρεωτικά. Για να είναι όλοι ευχαριστημένοι, ή τέλος πάντων όχι επικίνδυνα δυσαρεστημένοι, θρέφει περισσότερους από όσους μπορεί και έτσι χρεώνεται. Και η διαφθορά και η αδικία και η πολιτική απάτη και η εκκλησία θρέφονται,  γιατί η μάνα αγαπάει όλα τα παιδιά της.
Με την ίδια, η άλλη πολιτική της ΟΝΕ, τα χρέη είναι χρέη, η παραγωγή δεν υπάρχει και η ανάπτυξη είναι χλωμή. Αύριο να ξεχρεώναμε μαγικά, δεν θα άλλαζε η ζωή μας. Οι όποιες αυξήσεις στους μισθούς, και τα χουβαρνταλίκια του κράτους, θα ανέβαζαν τις τιμές και τα κέρδη του κεφαλαίου. Απλά θα αγόραζες ένα ακόμα αυτοκίνητο για να μολύνεις περισσότερο τον αέρα που αναπνέεις και θάχτιζες ένα ακόμα σπίτι μέσα στο δάσος και δίπλα στο γιαλό για να κολυμπάς τελικά στο βόθρο σου. Ξέχασα, θα σπούδαζες και καλύτερα το παιδί σου, βέβαια, αν οι σχολές ήταν ανοικτές.

Δεν παρανομεί μόνο ο ημέτερος, παρανομούμε όλοι, να μην ξεχνιόμαστε, ε!

Συνεπώς αν είσαι Αριστερά και έχεις τα εργαλεία υποτίθεται να αναλύσεις την κοινωνία, κοίτα πιο πέρα από το μεροκάματο και την ληστρική ΟΝΕ, από τα κουρελόχαρτα των συμφώνων σταθερότητας και τον Αλμούνια.
Ψάξε μαζί με λαό για τον οποίο νοιάζεσαι, μη του δείχνεις, μην τον δασκαλεύεις, αφού ούτε εσύ ξέρεις το σωστό πια. Μη χαιδεύεις αυτόν που κλείνει το δρόμου ΤΟΥ, άνοιξε εσύ το δρόμο στους άλλους.
Ο λαός σου συναινεί συνειδητά, δεν είναι μοιρολάτρης. Απλά δεν ξέρει αν υπάρχει άλλη ζωή, αν υπάρχουν πράγματα πιο αξιόλογα από αυτά που έχει, αν αξίζει να ψάξει κάτι άλλο.
Ούτε και γω ούτε και συ ξέρουμε, ίσως κάποιοι που έχουν ψάξει τους μεγάλους διανοητές να φαντάζονται κάτι, αλλά ποιος ξέρει;
πόσο τον νοιάζει, πραγματικά, η καταστροφή του περιβάλλοντος;
πόσο τον ενοχλεί το στρες του;
πόσο λυπάται την κάθε κούφια μέρα των παιδιών του στο σχολείο;
πόσο ζηλεύει μια ξέγνοιαστη εκδρομή την Τρίτη;
Νομίζω καθόλου, πραγματικά καθόλου.

Αν λοιπόν η εναλλακτική Αριστερά δεν ψάξει να βρει την εικόνα ενός άλλου κόσμου, που μπορεί να γεννηθεί μέσα από τον παλιό, χωρίς βία, δεν πρόκειται να κάνει τίποτα ουσιαστικό.

Ήδη στην Ευρώπη γεννιέται μια εναλλακτική στάση ζωής καταρχήν με βάση ένα νέο ατομισμό που θα στηρίζεται στη γνώση του πολίτη για το άτομο και τα «θέλω» του. Που θα κουμπώνει με την αλληλεγγύη μεταξύ των διαφορετικών ατόμων, πέρα από φυλή, χρώμα θρησκεία, σεξουαλικές προτιμήσεις, την  καλή ζωή (όχι την καλύτερη) και τη μη βλαβερή ανάπτυξη, (αν υπάρχει τέτοια). 
Είναι καιρός οι διανοητές της Αριστεράς (αν υπάρχουν ακόμα) να μας πουν στον αιώνα τους τι βλέπουν. Και αν βλέπουν κάτι να μην το ονομάσουν πάλι σοσιαλισμό. ε!   


2 σχόλια:

  1. To 64,1% θεωρεί τις αποφάσεις για την οικονομία σκληρές αλλά αναγκαίες και δίνει μέχρι και 3 χρόνια προθεσμία στο Γιώργο να βάλει τη χώρα σε τροχιά ανάκαμψης. Αυτά να βλέπουν τα Αριστερά και καλά κόμματα, μπας και καταλάβουν πόσο αλλού είναι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Leo, δεν είναι αλλού. Εκεί που ήταν, είναι:)
    Σταθερά και αταλάντευτα, "όχι, σ'όλα"!

    ΑπάντησηΔιαγραφή