ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010

Είμαστε ρεαλιστές, ζητάμε το δυνατό



Καινούργια αρχή για τη δημοκρατική ανανεωτική αριστερά.
Και δεν είναι η εμμονή στο ΣΥΡΙΖΑ η αιτία.
Είναι η χαώδης διαφορά μεταξύ δύο διαφορετικών αντιλήψεων για τη σύγχρονη Αριστερά.
Το στοίχημα έπεσε στο τραπέζι και μένει να δούμε ποια πολιτική λογική θα το κερδίσει.  
Όλες οι πλευρές είναι χαρούμενες αυτή τη κρίσιμη ώρα γιατί επιτέλους θα μπορέσουν, απαλλαγμένες από βαρίδια, να ξεδιπλώσουν τις στρατηγικές και τακτικές τους στον αγώνα για ένα διαφορετικό αύριο.
Δυστυχώς στην Αριστερά μας δεν υπάρχει ο κοινός τόπος, η παθογένειά της είναι η ζώσα δύναμή της και η πανωλεθρία της.
Αλλά, όπως και νάχει η διάσπαση δίνει ελπίδα ανατροπής του κλίματος παρακμής, του άκρατου αντιευρωπαϊσμού, της εγκατάλειψης του δημοκρατικού δρόμου, του δογματισμού.
Ελπίζουμε στην επιστροφή χιλιάδων αριστερών της λογικής και δημοκρατικής αριστεράς, στις τάξεις του νέου σχήματος που θα δημιουργηθεί.
Ελπίζουμε να ανοίξει τώρα η αναζήτηση στο επίπεδο της θεωρίας και της πολιτικής.
Ελπίζουμε σε δράσεις και συμμαχίες που θα δίνουν δύναμη στις αριστερές μεταρρυθμιστικές πολιτικές.
Ελπίζουμε σε μια Αριστερά, δίπλα στον εργαζόμενο λαό, που θα παλεύει για την αλλαγή του κόσμου που ζούμε έξω από ουτοπίες και ιδεαλισμούς.
Είμαστε ρεαλιστές, ζητάμε το δυνατό.

4 σχόλια:

  1. Οι ανανεωτικοί το μόνο που μπορούσαν να κάνουν και αυτό προσπάθησαν ήταν να διασπάσουν τον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ.
    Δημιούργημα των οικονομικά ισχυρών στην προσπάθεια εμφάνισης προφιλ πλουραλισμού , ποτέ δεν αντιστάθηκαν σε κυρίαρχες πολιτικές της οικονομικής ελίτ, αλλά πάντα πρωταγωνίστησαν από τις οικουμενικές μέχρι τα γεύματα του Κύρκου.
    Η κατάρρευση του πολιτικού σκηνικού, μιας και υπάρχει αδυναμία να κυβερνούν τα κόμματα όπως κυβερνούσαν μέχρι τώρα, επέβαλαν την διάσπαση του ΣΥΝ ώστε να υπάρχει και αριστερός μαιντανός στην επόμενη κυβέρνηση που θα υποστηρίξει τους οικονομικά ισχυρούς.
    Οι ανανεωτικοί είναι ανύπαρκτοι στην κοινωνία, δεν έχουν την δυνατότητα να συγκροτήσουν ούτε πολιτικό κόμμα ούτε τίποτα, θα χρησιμοποιηθούν απλά για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των οικονομικά ισχυρών δίνοντας αριστερό άλλοθι στην επόμενη διαπλεκόμενη κυβέρνηση συνεργασίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. To KKE και το ΚΚΕ εσ με κοινή μήτρα το σταλινισμό που τους μεγάλωσε, κάποια στιγμή χώρισαν τα τσανάκια τους. ΑΠό τότε αναπτύχθηκαν δύο διαφορετικές ιδεολογίες στο χώρο της αριστεράς με τις όποιες στρεβλώσεις και παλινωδίες. Ο ΣΥΝ προσπάθησε να υπερβεί τη βασική αντίθεση. Δεν τα κατάφερε. Καμιά από τις δύο ομάδες-ιδεολογίες δεν θέλησε να μπει στο μύθο της άλλης, να γίνει όσμωση. Η μη πολιτική ένωση δεν επέτρεψε τη παραγωγή νέων πραγμάτων. Ο ΣΥΝ άγεται και φέρεται από τα πάθη των ηγετικών ομάδων του. Η διάσπαση αν τελικά ολοκληρωθεί θα σημάνει διεργασίες και ανακατατάξεις. Η ΑΠ με σαφή ρεφορμιστικά χαρακτηριστικά και χωρίς παγιωμένες θέσεις έχει τη μεγάλη ευκαιρία να αναζητήσει νέους δρόμους, αρκεί να προσελκύσει τα παλιά μέλη, τη νεολαία και τους οικολόγους. Να ξανάρθει το εναλλακτικό στην Αριστερά. Το ροζ, το φούξια, το κάτι άλλο.
    Το ΑΡ ολόκληρο ή διασπασμένο φοβάμαι ότι θα γυρίσει και επίσημα στο Λενινισμό, δηλαδή στο τέλος.
    Όσο η κρίση βαθαίνει η δογματική αριστερά θα απομονώνεται και το χώρο της θα καταλαμβάνει ο αντιεξουσιαστικός χώρος. Αυτό τόχει καταλάβει ο Αλέκος και κάνει εκκλήσεις προς τα κει. Θα δούμε.
    Ένα σχόλιο που έκανα στην Αριστερή Στρουθοκάμηλο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανώνυμε
    Μπορείς να το σκέφτεσαι και έτσι, συνομοσιολογικά. Είναι η παλιά λογική του ΚΚΕ. Διαφωνούμε. ¨οσο αφορά την κοινωνία μάλλον αντίθετα είναι. 5 βουλευτές έβγαζε με το 20% του κόμματος. ΘΑ μου πεις ότι η αστική τάξη τους πατρονάριζε κλπ. Δεν βγάζουμε άκρη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Φίλε Leo μου αρέσει πολύ η ... εν συντομία ιστορική αναδρομη της ΑΠ, γι αυτό και την αναρτώ ζητώντας εκ των υστέρων την άδεια σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή