ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

Συνεταιρισμοί: Αντίδοτο στην κρίση




“...Πριν από 2 χρόνια περίπου μια ομάδα νέων ανθρώπων άνεργων και επισφαλώς εργαζομένων αποφάσισε να μη σπαταλήσει το χρόνο της στις αγγελίες εύρεσης εργασίας και να φτιάξει το δικό της «παγκάκι» . Το Παγκάκι είναι ένα συμπαθητικό σύγχρονο καφενεδάκι στο Κουκάκι που συνεργάζεται με μικρούς παραγωγούς και προσφέρει καφέδες και μεζέδες σε τιμές παλιού καφενείου.”

…..Όταν πριν από μερικούς μήνες η ιδιοκτησία της τοπικής εφημερίδας Αιολικά Νέα αποφάσισε αιφνιδιαστικά να βάλει λουκέτο στην επιχείρηση, οι 12 εργαζόμενοι της αποφάνθηκαν ότι δεν τους αρέσει ο δρόμος και προτιμούν τα γραφεία τους. Έτσι, προχώρησαν στην επανέκδοση του φύλλου με την επωνυμία «Τα Νέα της Λέσβου» στη βάση μιας συμφωνίας για ισοκατανομή των κερδών.”

H Μαρία Λουκά έχει το αντίδοτο στην οικονομική κρίση και μας το παρουσιάζει. Ένα ενδιαφέρον άρθρο για τη μικρή και ομαδική επιχειρηματικότητα, τους συνεταιρισμούς, τις εργατικές κολλεκτίβες, τη συνεργασία και την αδελφοσύνη των ανθρώπων. Οι συνεταιρισμοί δεν είναι αντίδοτο μόνο στην οικονομική αλλά και στην πολιτιστική κρίση. Η κουλτούρα του συνεργατισμού είναι κάτι που λείπει από τη ζωή μας. Αν αρχίσει να αναπτύσσεται θα βοηθήσει την ανάπτυξη πραγματικών κινημάτων από τα κάτω, στοιχείο απαραίτητο κάθε μεταρρυθμιστικής και επαναστατικής διαδικασίας.

Από το πολύ ενδιαφέρον portal Αformi 

Συνεταιρισμοί: Αντίδοτο στην κρίση 

Tης Μαρίας Λούκα.

Multiple choice: Ξεκινάς ένα πρωινό να πάς στη δουλειά σου και φτάνοντας έξω από την επιχείρηση βλέπεις μια ταμπέλα που γράφει «Κλειστό λόγω πτώχευσης» – ένα από τα 175.000 λουκέτα που προβλέπει το ΙΜΕ/ΓΣΕΒΕΕ για το 2011 – τι κάνεις;
α) Παθαίνεις κατάθλιψη (δε σε παίρνει 75 ευρώ το 45λεπτο πάει η ψυχανάλυση και οι δημόσιες δομές ψυχικής υγείας καταρρέουν)

β) Στήνεσαι κι εσύ στο τελευταίο hot spot της πόλης, τα γραφεία του ΟΑΕΔ και γίνεσαι μια υποδιαστολή στο 14,6% του δείκτη ανεργίας , σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του 2011.

γ) Σκέφτεσαι τη μητέρα σου να σε ξυπνάει μ’ ένα ποτήρι γάλα το πρωί και αποφασίζεις να πας στην Ολλανδία να μαζέψεις φράουλες (μια λεπτομέρεια: δεν είναι η εποχή τους)

δ) Τίποτα από τα παραπάνω. Αφού τόσο καιρό με τα αφεντικά δεν είδες άσπρη μέρα, μήπως ήρθε η ώρα να γίνεις κι εσύ αφεντικό; Για την ακρίβεια να βρεις κι άλλους 10 σε αντίστοιχη κατάσταση και να γίνεται όλοι μαζί «αφεντικά», να φτιάξετε δηλαδή ένα συνεταιρισμό (αυτή είναι η σωστή απάντηση)

Στην Ελλάδα του Μνημονίου οι επιλογές που ανοίγονται είναι περιορισμένες και παρουσιάζονται ως μονόδρομοι που στο τέλος της διαδρομής οδηγούν στην εξαθλίωση και την απαξίωση. Αν υπάρχει όμως ένας τρόπος «να κάνουμε την κρίση ευκαιρία», αυτός μάλλον προϋποθέτει τη χάραξη μιας άλλης διαδρομής που θα ανακαλύπτει ή θα επαναοικειοποιεί μορφές οργάνωσης της παραγωγής, της κατανάλωσης και της εργασίας, που θα φέρουν στο dna τους τα χαρακτηριστικά της αλληλεγγύης και της συλλογικότητας. Οι συνεταιρισμοί που μετρούν πάνω από έναν αιώνα ζωής σε διεθνή κλίμακα αποτελούν τέτοιες μορφές και μάλλον είναι ώρα να ξαναστοχαστούμε πάνω στη χρησιμότητα τους.

Σύμφωνα με τη διατύπωση που προέκυψε από το παγκόσμιο συνέδριο της Διεθνούς Συνεταιριστικής Ένωσης στο Μάντσεστερ το 1995, ως συνεταιρισμός νοείται μια αυτόνομη ένωση προσώπων, που συγκροτείται εθελοντικά για την αντιμετώπιση των κοινών οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών αναγκών και επιδιώξεων τους δια μέσου μιας συνιδιόκτητης και δημοκρατικά διοικούμενης επιχείρησης. Στο ίδιο συνέδριο αποκρυσταλλώθηκαν και οι επτά βασικές αρχές που διέπουν μια συνεταιριστική λειτουργία. Συγκεκριμένα είναι η εθελοντική και ελεύθερη συμμετοχή, η δημοκρατική διοίκηση εκ μέρους των μελών, η οικονομική συμμετοχή των μελών, η αυτονομία και ανεξαρτησία, η εκπαίδευση και πληροφόρηση, η συνεργασία μεταξύ των συνεταιρισμών και το ενδιαφέρον για την κοινότητα.

Η συνέχεια στην aformi

2 σχόλια:

  1. Αυτοί οι μικροί συνεταιρισμοί έχουν κάθε στοιχείο μελλοντικής επιτυχίας. Το έχουμε αρκετές φορές. Μία υποτυπώδης κοινωνική δικτύωση, μία ιδέα όχι απαραίτητα πρωτότυπη μπορεί να επιφέρει σημαντικές αλλαγές. Το είδαμε πολλές φορές σε τοπικούς γυναικείους συνταιρισμούς παραγωγής τοπικών/παραδοσιακών προϊόντων, σε τουριστικές μικροεπιχειρήσεις κλπ.

    Οι μικροί συνεταιρισμοί είναι η απάντηση στην ανεργία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. H υπόθεση του συνεταιρισμού, όπως και της μικρής αλλά ομαδικής επιχειρηματικότητας παντός είδους πολεμήθηκε όσο τίποτα από την κρατικοδίαιτη Αριστερά του ΚΚΕ και του ΣΥΝ ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα για να ενισχυθεί ο συνδικαλισμός του δημοσίου που τρέφει αυτού τους είδους την Αριστερά, δαιμονοποιήθηκε η επιχειρηματικότητα στα πλαίσια του αντικαπιταλισμού. Τώρα μπροστά στην Ανεργία ο λαός είναι άοπλος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή