ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2011

Οι απεργοί πείνας και η ελληνική κοινωνία έχουν το ίδιο συμφέρον



Μετά τη σύλληψη των 2 μελών της Πρωτοβουλίας Συμπαράστασης, στον Ερυθρό Σταυρό, τις δηλώσεις περί γιατρών του Βιντέλα και τους επερχόμενους θανάτους, κάτι πιο δραστικό πρέπει να γίνει. Είναι σαφές ότι κάποιοι θέλουν νεκρούς, γιατί εξυπηρετεί τα πολιτικά τους σχέδια. Η κοινωνία πρέπει να αντιδράσει. Eίναι όμως τόσο συμφιλιωμένη με το θάνατο και στέκει αμήχανη και βουβή; 
Στον αχό των ημερών και τα δύο κείμενα που ακολουθούν:

Οι απεργοί πείνας και η ελληνική κοινωνία

του Ορέστη Καλογήρου 

Οι απεργοί πείνας ζητούν ένα πράγμα. Χαρτιά νόμιμα για να μείνουν στη χώρα μας ή να φύγουν για μια άλλη. Αυτοί που τους "συμπαραστέκονται" θέλουν να πέσει η κυβέρνηση. Οι μετανάστες και οι "αλληλλέγγυοι" δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα. Οι στόχοι τους δεν είναι κοινοί.
Η χώρα βρίσκεται σε μια αδύναμη θέση, σε μια δυσάρεστη κατάσταση. Είναι στα πρόθυρα χρεωκοπίας. Και οι μετανάστες είναι σε μια αδύναμη θέση, σε μια δυσάρεστη κατάσταση. Είναι στα πρόθυρα του θανάτου. Τα συμφέροντα της χώρας και τα συμφέροντα των μεταναστών είναι κοινά. 

Αν δεχθούν οι μετανάστες αυτό που τους δίνει η χώρα είναι κερδισμένοι και οι μετανάστες και η χώρα. Είναι χαμένοι οι "αλληλλέγγυοι". Δεν μας ενδιαφέρουν καθόλου. Οξ μετανάστες είναι κερδισμένοι γιατί όλοι ξέρουμε ότι ύστερα από αυτόν τον αγώνα ούτε μετά από έναν χρόνο θα απελαθούν. Τώρα θα είναι επώνυμοι, δυνατοί. Θα είναι αυτοί που έφτασαν στο παρά πέντε. Είναι βέβαιο ότι σιωπηρά θα διευθετηθούν οι προσωπικές τους περιπτώσεις. Ετσι πρέπει να γίνει. Γιατί αλλιώς πρέπει να νομιμοποιηθούν άλλο 1.000.000 άνθρωποι. Αυτό είναι αδύνατον. 

Οι απεργοί έχουν ήδη νικήσει. Τώρα τους χρειάζεται η χώρα που τους φιλοξενεί εδώ και πολλά χρόνια. Γιατί η χώρα που τους φιλοξενεί είναι αδύναμη. Είναι στα πρόθυρα της χρεωκοπίας. Ο έντιμος συμβιβασμός είναι το κοινό συμφέρον και των απεργών και της χώρας. Είναι αντίθετος με τα συμφέροντα όσων φαντασιώνονται την Πλατεία Συντάγματος ως Πλατεία Ταχρίρ. Ποσώς μας ενδιαφέρει. Τώρα οι απεργοί και η κοινωνία έχουν το ίδιο συμφέρον. Μας ενδιαφέρουν και οι απεργοί και η χώρα. 

Ο Ορέστης Καλογήρου είναι καθηγητής στο ΑΠΘ.



Μήδεια και άλλες τελετουργίες κάποτε στην Αθήνα

του Left Liberal Synthesis

Τι λάθος έχουν κάνει οι μετανάστες;

Δεν έχουν υπολογίσει ότι ζουν σε μια «ανεπτυγμένη» χώρα όπου ο θάνατος δεν σοκάρει. Οι πολίτες έχουν εξοικειωθεί τελείως με δολοφονίες, εργατικά ατυχήματα, πυρπολημένους τραπεζοϋπάλληλους το αίμα ρέει στην πόλη. Η νεολαία της κοινωνίας έχει δει χιλιάδες θανάτους και ξεκοιλιάσματα σε πάσης φύσεως internet games, η πορνεία δεν αφορά πια τα κορίτσια που πεινάνε αλλά τις γόνους μικρομέγαλων οικογενειών. Σε ακτίνα χιλίων μέτρων από τον τόπο της απεργίας πείνας πεθαίνουν καθημερινά 1-2 από ναρκωτικά και το βράδυ οι μισοί ζητιάνοι είναι ετοιμοθάνατοι.

Το αστείο είναι πως η κοινή γνώμη υποκρίνεται ότι υπάρχει ζήτημα ανθρώπινης ζωής .Οι αλληλέγγυοι και οι πολιτικοί τους αντίπαλοι έχουν ήδη προεξοφλήσει το θάνατο μόνο και μόνο με τον εξορκισμό του. Μιλάνε ως εάν ο θάνατος να έγινε. 

H συνέχεια εδώ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου